Toen ik op de hoek Havenweg-Watermolenwal even stil stond om mijn bril te poetsen, schrok ik van een harde, oud‑bekende stem: "Kan u mij zeggen waar Veestraat is?"
Sommige lieden vergeet je nooit. Nog voor de lange man uit een portiek te voorschijn kwam, wist ik dat het Johan de Hoon was met wie ik in Tilburg op het HBO zat en in het voorjaar van 1971 examen biologie deed.
Marie Versteeg was in die dagen mijn vriendin. Maar na het feestje van de met zes zessen geslaagde Johan, - ik had vijf achten en blokte alle dagen voor een herkansing anatomie, stapte zij, zich van mijn liefdestranen niets aantrekkend, met hem op een boot naar zonnig Florida.
Al heel gauw was Marie terug. Via mijn moeder hoorde ik, dat Johan kennis had gekregen aan een Amerikaanse en altijd wel weg zou blijven. Net goed! dacht ik, want Marie wilde niet bij mij terug komen. Een paar maanden later bleek ze zwanger; op Driekoningen werd Kareltje geboren. Iedereen zei dat Johan de vader was.
"Ik vroeg waar Veestraat is... Hé, verrek... Joop?... Joop van Dijk?...
Jij bent Joop van Dijk!...
Hij liep met open armen op me toe, greep mijn rechterhand, schudde die een paar keer flink op en neer en trok me het portiek in. Ook de Amerikanen was het niet gelukt zijn overextraverte manier van doen bij te schaven.
"Dag Joop, old friend, nice to see you... Wat loop jij hier alleen in de kou? Toch geen troubles met je wife, have you?"
"Nee...," zei ik, "ik ben niet getrouwd, maar..."
Zoals zo vaak vroeger liet Johan me niet uitspreken. "Je hebt er anders de leeftijd voor... Wat voer jij tegenwoordig uit? Ik studeerde vijf jaar Zo ö logical Economy in Philadelphia and had a nice job at the Industrial Technical Research Centre in Baltimore. I'm a first assistant and very good."
Johan hield even zijn mond om adem te halen. Hij gaf me zelfs gelegenheid ook iets te zeggen: "Morgen ga ik me verloven. Nu..."
Weer onderbrak de Nederlandse Amerikaan uit Helmond me, en weer liet ik me overbluffen. "Hahaha, hahaha, ik was ook verloofd. With a handsome American girl with Irish and Indian blood. A beautiful wife with long red hair... Na een half jaar ging ze me vervelen."
Mìj ging Johans opscheppen vervelen. En ik moest denken aan Marie Versteeg en Kareltje. Het leek me tijd te worden om zijn grote mond te snoeren. "Voor mooie vrouwen hoef je niet naar Amerika te gaan," begon ik, "I have a fine black girl... Een pracht meid. Ze woont..."
"Oh..., maar met de negerinnen moet je uitkijken, hoor."
"Negerinnen?... Man, ik bedoel zwart haar!"
"Oh..., maar dat zei je niet... Dan had je moeten zeggen: I have a nice black-haired girl... Hahaha, hahaha, hahaha... Een cursus Engels zou je goed doen."
De snoever lachte zo hard dat de damp die in het koude portiek in een grote, witte wolk uit zijn wrede mond met kleine, witte tanden walmde mijn brillenglazen besloeg. Ik poetste het ding geërgerd schoon, maar wilde op de avond voor mijn verloving geen ruzie maken. Toch vroeg ik: "Heb je nooit meer wat van Marie Versteeg gehoord?"
"Nee, heb ik niet," antwoordde hij, terwijl hij zijn gezicht afwendde om naar zijn glimmende, witte lakschoenen te kijken, "die is al na een veertien dagen home gegaan... Omdat ze heimwee had. Is het van hier ver naar Veestreet?"
"Moet jij naar de Veestraat?"
"Ja, jij ook misschien?"
"Ja, daar woont mijn Lydia."
"Lydia?... Nou..., dat's ook toevallig."
"Wat is toevallig?"
"Nou, dat jouw Lydia in Veestreet woont, for de naam van mijn vriendin hier is ook Lydia. She's a lovely girl and I think I have something important to tell her."
"En woont dat lovely girl ook in de Veestraat?"
"Yes, op nummer seven."
"Seven..., zei je zeven?... Seven bedoel ik..."
"Yes, zeven... seven... seven it was... Only yesterday I asked her..."
Voor de eerste keer in mijn leven liet ìk Johan een zin niet afmaken.
"Dat kan niet! Dat kan niet! Dat kan niet!" tierde ik (achteraf gezien veel te voorbarig). "Op zeven woont mìjn Lydia!"
Mijn hele puberteit en ook jaren daarna nog, was ik tegen Johan de Hoon opgebotst, en altijd moest ik van hem verliezen. Ondanks dat waren wij vrienden gebleven. Dat hij Marie van me afpikte had ik hem eigenlijk al lang vergeven. Maar Lydia... Van Lydia had hij af te blijven. Lydia...
Toen waren daar heel helder weer die oude, pijnlijke herinneringen. Van liefde en van twee jongens en één meisje. Van een boot naar Florida met Johan en Marie aan boord.
Opeens was Lydia er. Ze had in een cafetaria daar een frietje gehaald en mijn geschreeuw in de stille winkelstraat gehoord. ''Wat toevallig dat ik jullie hier samen tref,'' zei ze. ''Dag Johan, mag ik jou en Marie Versteeg uitnodigen op ons verlovingsfeestje morgen. Neem Karel ook maar mee.''
