Stukjes tekst, video's en foto's van bos, hei en waterkant; over grasduinen en struinen in natuur en veld, over zon en wind en buiten zijn

Bolsterturfs natuur

B o l s t e r t u r f s  n a t u u r

Waar in het grensgebied met Gerwen de dorre Stiphoutse bossen overgaan in rijke vegetatie van particuliere wildernis torent, hoog boven loof- en naaldhout uit en vastgespijkerd aan een stevige paal die ooit boomstam was, een forse nestkast. Een steenworp verder hangt een tweede, vierkanter vogelhuis net onder de kroon van een zieke  grove den. Vogelhuizen drie en vier (de nummering is willekeurig en mogelijk onvolledig) zijn kleiner en cilindervormig en bevestigd aan de ruwgroene stammen van Hollandse eiken, de vuistgrote vlieggaten keurig op het zuidoosten. Paal, den en eiken staan binnen een cirkel met een straal van honderd meter; het middelpunt zal ongeveer op de gemeentegrens liggen.
De mannen die de paal plaatsten en de kasten timmerden moeten hebben gedacht aan torenvalken, bos-, rans- en steenuilen. Misschien leest een van hen dit stukje en wil hij ons laten weten of er uiltjes en valkjes geboren zijn?

Op zeven september trof ik aan de westelijke cirkelrand een volwassen bosuilenvrouw. Of beter uitgedrukt: ik trof haar daar aan, want treffen is synoniem met raken en het raken van vogels is hier en bijna overal een eeuwenoude sport voorbehouden aan plezierjagers. Weliswaar mag in Nederland de uilenjacht niet meer uitgeoefend worden; zowel jacht op als jacht met uilen is verboden, maar de uilen zelf kan men moeilijk verbieden om op jacht  te gaan en die lusten al te graag een duur, uitgezet fazantje. Over het opvreten van die fazantjes kan je als jager nergens klagen omdat bij ons - hoe vervelend toch - het uitzetten van zulke exootjes strikt vergunninggebonden is en nooit toegestaan voor schietfestijnen. En wat doe je dan als sportief jager die zijn gasten toch fazanten wenst aan te bieden?
Jawel, er zijn ook jagers die geen fazantjes uitzetten, konijnenknallers bij voorbeeld, of vijvereendenspecialisten. Voor deze weidelijke jagers heb ik ook nog een andere vraag :
In de Stiphoutse bossen zijn er meer uilenkasten dan uilen. En er lopen daar meer sport-, plezier- of weidelijke jagers rond dan er uilenkasten zijn. Hoe zou het toch komen dat in deze duizend hectaren bos met een uilenkast of tien nauwelijks uilen wonen?

Ik ontmoette dus die uilenvrouw. Zij zat onbeweeglijk op een eikentak een argeloze uil te wezen. Midden op een warme septemberzomernamiddag; midden in een bufferzone - tussen groeistad en echt grote stad - met een relatief ruim uilenkastenaanbod, in het centrum van jachtgebieden van voedselconcurrenten met geweren.
Behoedzaam de voeten plaatsend lukte het mij tot op strafschopafstand haar te naderen. Toen ze omkeek zag ik als in een vertraagde film in het rond gezicht twee felgele ogen langzaam open gaan. Dadelijk verdween ze op stille vleugels richting paal.

Heel veel dagen heb ik nog tevergeefs naar haar uitgekeken. Geen spoor van een uil, behalve vijf bemoste braakballen. Wel kwam ik sport-, plezier- of weidelijke jagers tegen; soms hoorde ik een schot. Elk elfmeterschot moet treffen; een elfmeterschot maakt van elke uil een bloederige bal.

Bolsterturf 1990

Bolsterturf © bolsterturf.nl

Stukjes tekst, video's en foto's van bos, hei en waterkant; over grasduinen en struinen in natuur en veld, over zon en wind en buiten zijn