Vanmorgen dreef een kleine, vieze, blauwwitte olievlek op het vijverwater. Een bewijs dat Ardea cinerea ook 's nachts actief is. Op lange, vette stelten en met dito scherpe dolksnavel heeft hij in het donker achter onze vissen aangezeten.
Verwijtend kijk ik naar de namaakreiger. Het nepding kostte ons 49,95 plus een vis.
Een kennis vertelde, dat zo'n kunststof vogel echte reigers bij een kleine vijver weghoudt. Dit omdat soortgenoten geen concurrentie willen. Onzin! Sprookje! Ik heb het eigenlijk altijd wel geweten. Ook een reiger staat bij grote honger slechts één doel voor ogen: eten. Hij wil blijven leven; hij vreet alles op wat hij aankan, zonder rekening te houden met andere hongerlappen. Het is bij dieren vaak niet anders dan bij mensen...

Ik telde alle vissen. Ik telde nog eens en wist het toen zeker. We waren een gele wijfjeskarper kwijt.
't Was tien minuten werk. Nu staan rondom de vijver zes palen. Van paal naar paal loopt telkens een, voor vogels goed zichtbaar, touw over de vijver. Geen wandelende touwen, nee, een strak gespannen dradenweb waar een reiger vleugels, hals en poten in verwart. Dat houdt reigers weg. In voorgaande winters heeft net zo'n constructie onze vissen beschermd.
Toch was dit najaar een reiger mij te vlug af. De karpervrouw vond, na drie levensjaren, haar einde in een vogelmaag. Nu ik dit schrijf is ze door sterke, scherpe sappen al verteerd. Jammer voor haar. Voor ons geen ramp. Wij hoeven niet te leven van onze negentien (gisteren nog negentien plus één) vijvervissen. Wij eten ze niet. Maar zelfs als we dat wel zouden doen, mogen we de langpoot niets kwalijk nemen, want... 'struggle for life' en 'survival of the fittest'. De vis moet hem gegund. We willen deze reiger veel succes toewensen in de harde en bittere strijd om het bestaan en de hoop uitbannen, dat hij door een boze vijverbezit(s)ter‑vissenvriend(in) naar het reigerwalhalla wordt geholpen. Waarom moet hij gedood? Een paar lijntjes spannen is toch zo gedaan?

Een reiger die verzuimt bij aanhoudende vorst naar het warme zuiden te vliegen, is beslist geen slimmerik. Toch weet zo'n domkop ook in hartje winter vis te vinden. Hij komt, bij voorbeeld, bij ons. Onbeholpen hokt hij op de schoorsteen - "Kijk pap, een ooievaar!" - of in de dakgoot. Soms uren aan een stuk. Misschien denkt hij aan het voorjaar, of aan de kolonie waarin hij werd geboren. Wij weten dat niet. Door de ijslaag heen lokken onder hem met felle kleuren de vette vijvervissen. Hij kan ze niet bereiken: boven het ijs zijn touwen gespannen en het wak is met planken toegedekt.

'Survival of the fittest'. Een harde werkelijkheid. Mògen wij, nu voor kampioen reigervangen slechtvalk (Falco peregrinus) honderdduizend gulden wordt betaald, een reiger laten verhongeren? Of mòeten wij hem helpen?
Bij elke vishandel is aan goedkope vis te komen voor dit slank en sierlijk standbeeld van de waterkant.
Mijn vrouw en ik, wij helpen.  

Waar in deze tekst Ardea cinerea met hij en hem wordt aangeduid kan met evenveel recht zij en haar worden gelezen; desgewenst leze men daarbij voor reiger vrouwtjesreiger, reigervrouw, reigerin, reigeres of reigster