Stukjes tekst, video's en foto's van bos, hei en waterkant; over grasduinen en struinen in natuur en veld, over zon en wind en buiten zijn

Bolsterturfs natuur

B o l s t e r t u r f s  n a t u u r

Maandag 2 november, kwart voor vier. De noordenwind is kil en koud. Vroege nachtvorst dreigt. Kleumend zit ik onder een populier, op een dun tapijt van rottend blad, en wacht. Zal de Dame Met Het Lange Gezicht, die ik hier elke herfst ontmoet, vandaag wel komen? Ik wil een foto van haar. Daarom blijf ik wachten.

Laag in het westen, pal boven de kerk van Gerwen en dwars door de kale kruinen van nog jonge dennen heen, schijnt een krachteloze, bleke zon in een strakke, harde, helblauwe hemel. In gedachten zie ik haar, Rusticola's, silhouet tegen dit namiddag­licht. Waarom komt ze niet?

Het is stil geworden. De natuur zwijgt. Ik wacht. Het zich steeds herhalende, monotone achtergrondgeluid van auto's lijkt toegenomen.

Dan, ineens, halfweg Lieshout, is er de kakelende alarmroep van een, in zijn exotische waardigheid gestoorde, op de wieken gaande haanfazant. Jachtgeweren knallen. Eén..., twee..., drie..., vier..., vijf keer. Ik pak mijn fotospullen bij elkaar en fiets richting jacht. Onderweg tel ik nog elf schoten.

Jagers met geweren staan opgesteld rond een perceel douglas. De haan ligt aan de voeten van één van hen. Kikdood. In het dichte, donkere sparrenwoud roept luid een mannenstem: "Haas rechts!"

Langzaam trap ik voorbij de schutters, richting oost, de vale, ondergaande zon in de rug. Bij het Wasven staat een fazanthennetje, nauwelijks kuiken af, midden op het pad. Achter mij knalt het nog drie keer. Haas dood?

Ik stap af. 't Jeugdig ding loopt aarzelend een eindje de ruigte in, blijft dan staan, draait zich om, en kijkt mij met levendige, olijke kraaloogjes niet begrijpend aan. Ik zet m'n fiets tegen een berk en pak de camera uit de tas. Dat vertrouwt ze toch niet. Voordat mijn koude handen de 35 mm‑lens voor die van 400 mm hebben verwisseld verdwijnt ze, rustig en bedaard en even nog omkijkend, in een met buntgras dichtgegroeide greppel.
Hier klopt iets niet. Zij kan geen wilde vogel zijn. Die gedraagt zich niet zo. Ze moet door mens of kip zijn grootgebracht.

Dat fazanten worden uitgezet valt moeilijk of niet te bewijzen. Wel is aantoonbaar dat Phasianus colchicus wordt gevoerd. Midden in de bossen kiemt koren en er ligt kaf. De vogels krijgen korrels, allerhande korrels. Eerst maïs, haver, tarwe, rog of gerst en daarna... hagel.

Ver na vijven rijdt het jachtgezelschap, in landrover en oranje bestelbus, door een kolossale stilte huis- of kroegwaarts. Het gedode wild reist mee. Misschien is er een houtsnip bij.

Half zes. Aangeschoten wild crepeert in eenzaamheid. De zon is weg - ik zie geen maan en voel geen wind. In het laatste daglicht valt, loodrecht, een bruin, dood blad. Geen zoogdier kruist mijn pad. Slechts één zangvogel laat zich horen: links van mij krast een zwarte kraai zijn ongenoegen de schemer tegemoet .

Zwarte kraai = Corvus corone corone
Fazant = Phasianus colchicus
Houtsnip = Scolopax rusticola = Dame Met Het Lange Gezicht

Bolsterturf 1990

Bolsterturf © bolsterturf.nl

Stukjes tekst, video's en foto's van bos, hei en waterkant; over grasduinen en struinen in natuur en veld, over zon en wind en buiten zijn