<<<<<<<<<<<<<< Home >>>>>>>>>>>>>>
Stukjes tekst, video's en foto's van bos, hei en waterkant; over grasduinen en struinen in natuur en veld, over zon en wind en buiten zijn
IntroHoofdpaginaInhoudsopgaveNatuurdagboekRecentVideoHoogzitten en jachthuttenMuziekGedichtenOver bolsterturf en Bolsterturf

Bolsterturfs natuur

B o l s t e r t u r f s  n a t u u r

't Prulleke

't Prulleke ravotte met forsere broertjes en zusjes op de Mikboomweg in de late middag van een sombere lentedag. Een schepseltje van niks was het dat nooit de juiste maat bereiken zou; een zwak wezentje met klein koppie, mager lijfje en dunne lopertjes. Van top tot teen stak het in 'n grauw wolletje, vaal alsof teveel gewassen. Hoewel erg minnetjes mocht het meedoen met het dartel spel: knijntje over, krijgertje, springen en dansen. Het kreeg geen klappen, werd niet geplaagd en niemand deed gemeen.

Toen drie bruine silhouetten aanzweefden boven door    bosarbeiders met motorzagen gecreëerde vlakten, zoefden de makkertjes naar huis. 't Prulleke verstopte zich bij de vuilwitte stam van een kwakkelende berk, in lang dor, geel gras dat tegenwoordig steeds meer langs boswegen groeit.
Ach, wat wist dat Prulleke van buizerds, baltsen en van eten en gegeten worden...
 

Tergend langzaam zeilden de buizerds voorbij, schijnbaar hoger dan de oranje zon zoals die op onbewolkte avonden gezien vanaf de Mikboomweg, schuin achter de kerktoren van Gerwen laag lijkt te zijn. Ze miauwden en ze schreven ruime, ronde liefdesletters in de grijze lucht; alsmaar hoger gingen ze, de eindige ozon laag tegemoet.

Bloeddorstig wachtte ik op actie, op de schim die op voorgaande dagen was gesignaleerd. Spelletjes, tam en lief gedoe en zinnelijk gemauw, daar was ik niet voor in de bosjes gekropen. En voor een foto is het gauw te donker.

De broertjes en zusjes bleven weg, maar 't Prulleke hield niet van verstoppertje. Het danste liever tap èn het deed bloed en schim en tijd vergeten: tap-tap-tap-left-scuff- hop-tap-tap-tap-right-scuff-hop-tap-tap-tap-left...step...stop...
Bijna riep ik: "Muziek!" want een zwarte specht was opgehouden met roffelen.

Stil, onbeweeglijk stil, zat 't Prulleke op de baan, als een schietschijf, zò star, zò stram, zò stijf, vijf seconden, zeven... tien wellicht. Beide oortjes wezen recht omhoog. Net antennetjes. Hoorde het nog miauwen? Wilde het flink zijn, of was het dom?  

'k Heb geschreeuwd toen zij kwam aangesuisd..., maar ze was sneller dan mijn stemgeluid. Een sperwervrouw treuzelt niet als haar gezin moet eten.  

Hoe kan een man genieten van zo’n kill…!?

Bolsterturf 1991


Bolsterturf © bolsterturf.nl

IntroHoofdpaginaInhoudsopgaveNatuurdagboekRecentVideoHoogzitten en jachthuttenMuziekGedichtenOver bolsterturf en Bolsterturf
Stukjes tekst, video's en foto's van bos, hei en waterkant; over grasduinen en struinen in natuur en veld, over zon en wind en buiten zijn
<<<<<<<<<<<<<< Home >>>>>>>>>>>>>>