|
Bolsterturfs natuur B o l s t e r t u r f s n a t u u r Rondje ven
Wat doen mijn vrouw en ik op kille en natte zaterdagnamiddagen? We gaan dan na het plee poetsen, afstoffen en stofzuigen met Fox wandelen in de bossen, want bij klote weer is daar bijna nooit volk. We gingen van huis om half vier. 't Was rustig op de weg, zodat we al binnen een kwartier op de parkeerplaats 'gemeentelijk bosbezit' stonden. Net toen we uit de pinda stapten, begon het te regenen. Geen nood, want wij hebben paraplu's. Nou, mooi niet dus, want er was een plu de mist in. 'Hoe kan dat nou? Ik weet zeker, dat we twee plu's hadden! Die ligt natuurlijk weer in jouw auto!' 'Nee hoor, je zal het ding wel weer vergeten zijn, want vannacht heb je om drie uur Fox nog uitgelaten. Wie gaat er nou ook zo laat nog met z'n hond naar buiten!?' 'Wat heeft dat er nou mee te maken!?' We keerden de kofferbak ondersteboven, maar dus geen plu. Moesten we het samen met haar rode pluutje doen, waarvan alleen al de kleur me niet aanstaat. 'Vossen, hazen en reeën zien rood en wit al op kilometers afstand.' 'Doe niet zo maf, want ze kunnen echt niet dwars door dichte bosjes heen kijken. Kom op, laten we nou gaan!' Met z'n tweetjes onder één plu liepen we aan, richting Verboden Ven. Het was een fikse bui, zodat ik links flink nat werd. 'We hadden beter even in de auto kunnen blijven zitten.' 'Zeurpiet ben je!' Gelukkig was het een bui van korte duur. De lucht klaarde al vlug helemaal op. We liepen vlot door. Fox snufte en dartelde om ons heen, om zo nu en dan bos en ruigte in te duiken. Binnen de kortste keren zat hij achter een haas aan en even later achter een paar reeën, maar elke keer kwam hij op ons fluiten meteen braaf terug. Aangekomen bij het ven rende Fox meteen in op een grote groep eenden. De langnekken zaten te dutten op de oever en protesteerden flink toen ze halsoverkop het water in kwekten. Ze hadden net zo goed kunnen blijven zitten, want Fox doet niks, maar dat weten die eenden dus niet. Het was een gekwaak van jewelste. Van louter gekkigheid gingen vrouw en ik ook maar even meekwaken. Fox stond er bij en keek er naar, tot hij van minachting bijna per ongeluk in het water piste. Een eenzame gans kwam aangevlogen vanuit het oosten. Achter de vogel stond een halve maan aan de hemel en achter ons probeerde de zon achter de wolken weg te komen. Het lukte 't zonnetje niet. En toen ook grauwe wolken voor de maan schoven, werd het meteen al best donker. De gans streek neer op 't water en gakte, één maal maar als wilde hij of zij ons begroeten. Plots brak de hemel open. Een plotse wind striemde met koude natte vlagen onze gezichten en de regen sloeg ontelbare putje in het water. We stonden daar, stonden daar te staan, samen onder één plu. We stonden daar en we genoten. Genoten van de wind, de regen, de eenden, de gans, de wolken en de grauwigheid, ook van de verschillende kleuren op het wateroppervlak en - hoe gek toch - ook en vooral van het samenzijn. We keken soms naar mekaar, maar we zeiden bijna niks. Toen de bui over was, gingen we weer verder wandelen. Wat moesten we anders? Zij was nog droog en ik halfdroog. Bij de grote beuken versperden Schotse hooglanders ons de weg. Fox had natuurlijk weer een grote bek en daagde stier en koeien uit. Aanlijnen dan maar die lastpost en dan met een grote boog om het dik bruinharig vee heen. Er zijn ook een paar kalfjes bij en dan kunnen ook de koeien best gevaarlijk zijn. Even later mocht Foxie weer van de lijn. Onmiddellijk ging hij zijn frustratie botvieren op een konijnenpijp. Hij ging graven en graven en graven. Gewoon van dolle malligheid zomaar wat graven, om toen een Vlaamse begon te krijsen in een sparrenbosje dat bosje in te stormen. De gaai bleef lachen en schold hem uit voor alles wat mooi en lelijk is. Wat verderop hoorden we opeens luider gelach en ook gebonk, gevolgd door uitzinnig gejoel. 't Kwam uit de vogelhut. 'De jong zitten er weer in.' 'Laat ze toch, jij bent toch ook jong geweest.' We keken mekaar aan en we lachten. Bolsterturf, 20 november 2004
|
