Daar is eindelijk toch een paartje wilde eenden. Ze wieken snel en kwakend over. Ik kan ze heel lang nawaren, het bruine wijfje gaat voorop en de bonte woerd zit er vlak achter, tot ze bij de horizon, in bruingele bunt boven grauwe regenlucht, verdwijnen. En dan, opeens, breekt de zon door 't grauwe wolkendek en onmiddellijk kringelt een tierelierend leeuwerikje een stukje felblauwe hemel in. Ik kijk naar boven en zie dat vrolijk zingend vogeltje een stipje worden in dat kleine strookje lichtblauw, temidden van grauwdonkere, bijna zwarte, regenluchten. Tot een bui weer komt met natte vlagen en de leeuwerik uit zicht en gehoor verjaagd.

Erpel is in zijn sas. Hij rent van hot naar her, van pol naar struik en van struik naar pol. Het is alsof telkens wanneer de wind een bui brengt en dan even aanwakkert tot stormkracht ook zijn energie een impuls krijgt. Bij regenbui rent hij in dolle bui dan rondjes en achten door de hei om te eindigen met een doldwaze sprong recht tegen me op. En als dan de wind weer luwt gaat hij op zijn gemakje weer wat speuren en snuffen.

Een groot haas, een rammelaar (= mannetje),  springt op van voor mijn voeten en spurt weg over het smalle wildpaadje. De hond gaat er in woeste ren achteraan. Ik fluit... en hij komt terug..! Direct terug..! Ik ben dan blij en haal uit mijn jaszak een pakje tevoorschijn met daarin lekkernij. De fox heeft het stuk worst al op voordat hazemans een dennenbosje induikt.