|
Bolsterturfs natuur B o l s t e r t u r f s n a t u u r Achter het tankstation langs de snelweg
Echt novemberweer. De regen kletterde tegen de ruit van de studeerkamer, maar Fox en ik moesten toch even er op uit: je wordt toch zo loom van de hele dag binnenzitten. Op weg naar het bos bij 't tankstation langs de snelweg, kwamen we op de parallelweg tien auto's tegen. Nooit ben je tegenwoordig fijn alleen op de weg. Nederland is nog niet helemaal vol, maar wanneer ik vanuit de pinda opzij kijk naar de bijna file op de jakkerbaan richting industriestad, geef ik wijlen Pim F. weer groot gelijk. Hij zei zoiets als 'Nederland is niet vol, maar 't is er druk, TE druk naar mijn zin.' Hij had gelijk, de goede man, want van de doden niets dan goeds: een maf schoot hem kogels in zijn lijf. Zijn tegenstanders van de politiek waren heel erg blij, want nu hoefde, en hoeft er nog steeds, in het TE tolerante Nederland niks te veranderen. Ik parkeer m'n autootje bij het PTT-gebouwtje een honderd meter van het tankstation. Fox piest even tegen 't bouwsel van het voormalig staatsbedrijf, al heeft hij niks met beton en steen. Hij is meer liefhebber van bomen, hoe hoger en dikker de stam, des te meer liefhebber. Er ligt hier en daar een dun laagje sneeuw, van de eerste winterse buien 2004, tegen de zuidrand van het herriebos. De berken staan er treurig bij. Zwaar laten de dennetjes hun takken hangen, hoewel ze toch niet met sneeuw bedekt zijn. Ik wijt het toch echt aan verkeersgebulder en -gedreun dat alles er zo troosteloos, zo treurig uitziet. Even wil, kan ik niks positiefs en moois meer zien. Lange rijen blikken gevuld met mensen rollen over asfaltlinten. Een rij naar 't westen toe en een rij naar 't oosten toe. En dat rolt zo heel de dag, 365 dagen in het jaar. Alleen midden in de nacht en soms bij dag of avond als er voetbal op tv is, rollen er in de linten minder blikken. Een kilometer ver het bos in hoor je nog altijd het zwaar gedreun van de tientallen, honderden, over de hele dag genomen duizenden wagens die voorbij denderen over de E-3. Een uur later kan ik horen dat, meer dan anderhalfduizend meter verderop, de bijna file weer sneller lint geworden is. Fox hoort heel veel scherper dan zijn baas, maar het snelweggeraas schijnt hem niet te deren. Hij rakt heen en weer en speurt opeens een stuk ruigte in. Een hoefafdrukje op het pad verklapt me dat hij reewild op de hielen zit. En ja hoor, daar vluchten opeens drie reeën voor me uit. De hond wil er achteraan. Ik roep hem terug. Hij gehoorzaamt, maar 'k zie dat i baalt. Een kwartiertje later komen we voorbij een, deels pas geoogste, wortelakker. Een man en vrouw van een jaar of dikke zestig lopen gebukt over het omver gewoelde zwarte land. Hier en daar ligt er nog een wortel. De oranje vondst wordt opgeraapt en verdwijnt in een grote geelgrauwe tas. Even moet ik denken aan de hongerwinter '44 / '45 en dan stap ik op ze toe. De vrouw kijkt wat bangelijk en hij monstert me uitdagend, maar dan zijn we al in vlot gesprek gewikkeld: 'De a.o.w. is te veul om van doot te goan en te weinig om van te leve en wortels zun gesont.' Ik word niet vrolijker van 't gesprek en vervloek in stilte de heren ministers, staatssecretarissen, burgemeesters, commissarissen en directeuren. Zij zegt: 'Wortels zun lekker in de stamp'. Dan gaan beiden zwijgend verder met wortelen zoeken. Ach, het intens genieten van 't beetje natuur in eigen land wil me vandaag niet lukken, want ik moet denken aan een Balk Ellende met een flauwe glimlach en een zere poot en ook denken aan een Zalm die niet biologisch wordt vetgemest maar dat zichzelf doet. Als Fox opeens grommend en grauwend in een braamstruik verdwijnt, glimlach ik al weer. Hij is een konijntje op het spoor, maar dat zit in z'n holletje. Ach, 't geeft allemaal niks, want Fox mag niet van me graven tot hij het beestje uit zijn huis verdrijven kan. En - echt waar - anders dan zijn baas heeft Fox nog nooit een soortgenoot of ander schepsel kwaad gedaan. Plu vergeten. Die staat thuis onder de kapstok te drogen. Dreigend, donker, waait een plensbui aan. We lopen, we rennen, maar ik niet hard genoeg. Ik word moe. Fox niet. Voor Fox is het een sukkelloopje. We worden zeiknat, maar ik geniet en ik hou van Foxie en van wat de mens nog overliet van Natuur in Nederland. Leef ik nog net in de tijd dat er bij ons zoiets als natuur bestaat? Bolsterturf, 19 november 2004
|
