2e paasdag 2004
Vanmorgen liep ik
met Erpel op de hei.
Komen we een mannetje
met aangelijnd spaniëltje
achterop.

Erpel deed heel raar.
Hij likte alsmaar over
het zand van 't heidepad.
En te vaak pieste hij
tegen bomen
en op bentepollen,
maar omdat ik treurde,
om verloren liefde,
zag ik dàt niet.
Wèl achteraf.

Het mannetje en z'n hondje
kwamen langzaam dichterbij.

Plots vloog Erpel er op af.. !
Het arme spaniëltje
- lief teefje -
wist niet wat haar overkwam.
Voor ze kon gaan zitten
zat Erpel er al bovenop,
want gister nog wat geoefend
op een jack russeltje
van zeven lentes loops genot.

Dat kortpotig teefje kwam
kwispelend aangerend,
toen we een oude boerderij
- gemengd bedrijf -
passeerden.

Maar 't boerwijf
breide aan Erpels rit
- jaloers op 't loops genot? -
'n gewelddadig eind.
Ze mepte raak
op zijn brutale koppie.

In 't wippen gestoord
hapte toen Erpie
naar haar hand.

Toen ik hem
bij z'n nekvel viet,
protesteerde hij fel,
maar werd door mekaar geschud
wat rustiger.

Gelukkig was de beet
een schampschot,
want de boerin was,
hoewel vet, toch vlug
en bedreven in het omgaan
met stoute hondjes.

Dat dit alles gebeurde
kon ik dus niks aan doen,
want Erpel kan veel harder
lopen dan zijn baas
en hij dook al op
het russeltje
toen ik nog honderd meter
rennen moest.

Maar ik dwaal af
van het gebeuren
met dat spaniëltje.

Dat mannetje van vanmorgen
viet z'n spaniëltje op,
hief haar hoog van de grond.

Tevergeefs.

Erpel oefende thuis
weinig het wippen,
maar vaak en fanatiek
het nadoen van een springveer.
Keer op keer sprong hij hoog,
op en neer,
steeds feller,
steeds sneller,
tegen 't mannetje op,
tot ik,
na een langzaam sprintje,
hem weer in z'n nekkie viet.

Jullie zien wel,
Erpel is ontiegelijk heftig,
heftiger nog
 dan zijn baas in jonge jaren
zich vaak droomde.

Ach, die boerin
is dik en lelijk
en ruikt naar karnemelk.

Bolsterturf, april 2004