Beeldspraak - Stijlfiguren

Distanzstellung

Waarom voelde ik me betrapt door de oude moeder toen ik naar de borsten - ze waren groot maar zaten warm verborgen onder 'n zachtblauw truitje dat, o wonder, niet vloekte met het jeugdig frisgroen van jonge berkenopslag links langs 't pad - van haar lieve en mooie dochter met sproetengezichtje en wonderlijk grote wat scheelziende blauwe ogen met wie ze op deze stille lentenamiddag uit wandelen mocht door dit bos met gemengde begroeiing, links de berkjes, lijsterbes en bramenwirwar met daarin vinken en mezen druk doende en rechts de oude donkergroene, dichte dennen en uitbottende eiken en beuken en daar tussen her en der de dode stammen met daarin door bonte, zwarte en groene spechten uitgehakte holen, ronde en ovale gaten waarin over een dikke maand het spechtenkroost weer zal piepen en bedelen om vliegen, wormen, kevers en larven, dat donkere bos nabij de grote stille, op een mooie voorjaarsdag als deze al in warm zonlicht badende, maar nog lang niet bloeiende en dus nog grauwbruine, heide, keek?

Preteritio

Ik wil het hebben over de dochter, niet over haar moeder en zeker niet over een truitje, maar zij, de jonge vrouw, vertelde me dat het van wol was en door haar zelf gehaakt. ''Kijk,'' zei ze, terwijl ze 't met beide handen strak trok, ''de knoopjes eraan zijn mooi klein en wit, hemdsknoopjes van een oud hemd van m'n ex die wel eens vergat dat hij getrouwd was.''
Weer thuis uit 't bos zag ik ze nog voor me, en ook nù weer zie ik ze, de oude moeder en de mooie dochter met haar wollen truitje. Het blijft me bij: het vriendelijke rimpellachgezichtje van de oude moeder van wie ik niet meer weet wat ze aan had die dag in 't bos; het fris zongebruind sproetensnoetje van de dochter met die grote, ietwat bolle, maar heel niet lelijke scheve kijk, en soms zie ik ook zomaar waar niks is een roze bra vol bolle borsten schemeren door een zachtblauw gaatjestruitje.
Twee borsten in een roze bra onder een gehaakt en zachtblauw truitje. Het truitje blijft me bij; de bra blauw-roze ook, maar de borsten zag ik niet.

Polysyndeton en Asyndeton

De jonge vrouw lachte met open mond  - een warm en gul en gretig gat tussen dikke, volle, rode lippen - en haar grote, lichtblauwe ogen, zo olijk, vrolijk, blij en Bolsterturf keken naar 't scheen aan mij voorbij.

Proleps

Een vlaamse gaai begon te schelden. Ik zag de vogel niet. Ik had alleen maar oog voor de jonge vrouw. Haar ogen - ze waren groot en blauw en Bolsterturf en keken zo scheel naar me dat ik dacht: 'zij ziet me niet!' en haar borsten, die zaten zichtbaar verborgen, want verleidelijk, verlokkend, allerbolst in de roze bra onder 't grof gehaakt, zachtblauw truitje.

Litotes

Deze niet lelijke vrouw met niet onknap gezicht en niet kleine borsten, nee, lelijk vond ik haar niet, wel lief en leuk en sexy, een Rubensvrouw de niet geringe zonde waard.

Retorische vraag

zaterdag, 7 augustus 2004
Na zonovergoten verplichte opstaanochtenden - o, ik haat werken - kwam een donkere morgen met onweer en steekmuggen, net toen 't weekend was en ik wilde gaan zoeken naar het Heidescheeltje. Ik fietste door boze hoosbuien; ik trapte door bos en hei. Ik kon haar nergens vinden. Was ze er echt niet, dat lief Heidevlindertje? Was het bos te donker en de hei te uitgestrekt om te kunnen vinden? Lag ze bang voor donder en weerlicht misschien verscholen in een greppel, een parapluutje boven 't eigen hoofd en 't brozer koppie van de grijze vlinder? Keek ze scheef en bang omhoog naar de grauwe luchten? Spiedt met zulk weer ook niet de anders zo vurige Klaproos, vanuit haar dan weemoedig binnendst, bijna onzichtbaar, naar de donderkoppen? En waarom durft tijdens donder en bliksem de Novita-roos haar blaadjes niet van haar hartje weg te nemen?

Ik fietste alsmaar voort, school in vogelhutten, maar werd toch zeiknat, en ik droomde: van Zonneflirt, Klaproos en Heidescheeltje.

Bolsterturf