Moeras en onland. Daarover zomerregen, harde plensregen. Met fox Erpel struin ik door dit landschap. Wij twee lopen, wij breken, wij kruipen, wij tijgeren door het moer. Zijn pootjes en buik, mijn broek en jas roestbruin van oer. Dan weer hij voorop, dan weer ik voorop. Wij banjeren door idiote ruigte; wij breken door hoogopgaand riet, soms ook door wildernis van wilg en els, of door warboel van braam, berenklauw, kamperfoelie, brandnetel of fluitenkruid. Een steekmug neemt me te pakken, prikt in mijn hals, mug die de doodstraf krijgt. Hier in dit oerwoudje is alles groen en nat en oerig moerig. Een geur van muf en aarde, van langzaamaan vergaan. Mensen willen hier niet komen, niet zijn. Ree en haas hebben hier niets te duchten van jager en stroper. Krooien eenden spetteren hoog, uit poelkanten, zompige waterranden. Tussen luchtbellen als grote paardenogen loert overal daar onder de zwarte bodem. Dikke vette naaktslakken aan rietblad. Blauwe reigers flappen lelijk schreeuwend loden donderlucht in. Kikkers en kikkertjes scharrelen over natte bruinrode aarde. Daar en daar plompen ze het moerwater binnen. Waar riet en ruigte soms wijken voor onlandgroen, kringen boerenzwaluwtjes laag tussen lomp jongvee door. Jonge koebeesten kunnen bar vervelend doen. Zodra ze Erpel gewaar worden, stormen ze met zijn allen op hem toe. Ze dreigen zomaar door stroom- en prikkeldraad te dollen, de poelen in, gewoon van louter gekkigheid en van ondeugend willen zijn. Ja! ze zouden met zijn allen Erpel het liefst de grond in trappen. Onder zomereiken op zandrug vallen dikker droppen, voegt hun onrustig ritme van grover tikken, meer takgeluiden, zich toe aan de zuivere tikmaat van de regen uit de grijze lucht.

Na laatste keer leeggieten van mijn laarzen, en met brand van te laat geziene hoog opgaande brandnetels in het gezicht, vind ik thuisgekomen een briefje in de keuken: 'Ik ben naar Martijn. Vergeet je niet om Erpel af te drogen?