Vijf uur in de morgen: "Mrrrrauwwwwwwww!!" Kattenkrijs buiten?! Gaat door merg en been. Erpel vliegt overeind en 't bed af, gaat tekeer als een oordeel, sprint tegen de deur aan, rent gangetje uit, woonkamer in, om vervolgens tegen de schuifpui hoog te gaan.
Ook jij schrikt wakker. "'t Is Bolleke!" roep je, "vlug! ga helpen met Ep!"
"Klote kater!" mopper ik het bed uit. De pui nauwelijks open geschoven, schiet Erpel naar buiten, terras over, chalethoek om. Dan doodse stilte.
"Is hij er al?" vraag jij.
"Nee!"
"Nou zeg! Grauw niet zo!" weet je dan.
"Ik grauw helemaal niet!... Ah, hier zijn ze."
Op hun gemakje komen ze de hoek om, Erpel en Bolleke. Ik laat ze binnen. Te laat zie ik dat ze bloeden en onder de modder zitten. Nou ja, om kort te gaan: terwijl jij Bollekes kop dept, mag ik Erpel schoon wassen. Handdoeken en water kleuren rood.
"Eppie bloedt ook flink. Heeft grote schram over kop en rug".
"Van die andere kater?"
"Nee, ik denk van prikkeldraad. Een kat kan zo erg niet krabben... Had Bolleke dan ook niet buiten gelaten!"
"Nou ja zeg! jìj liet hem buiten, niet ik!"
"Nietes!"
"Welles!... Zijn hele kop ligt open!"
"O ja? Nou, z'n eigen schuld toch? Moet i 's nachts maar thuis blijven."
"Kom me 'ns helpen. Hij blijft niet stil zitten."
"Klote kat ook! Ik zet 'm weer buiten."
"Ik zal jou buiten zetten als je zo zeurt."
"Zo zeurt?"
"Kijk! dit achterpootje ligt hier open."
"Valt wel mee."
"Valt helemaal niet mee! Doe niet zo ruw! Nee! Niet zó doen! Zet jij poezemand en kattebak maar liever in het berghok. Zo kan i niet in de kamer blijven... 't Blijft bloeden."
Om kwart over zes mocht ik weer naar bed.