1 Mei tot en met 15 september:
de reebokkenjacht is los, zo heel erg fijn.
Dappere jagersman nu bokkengeil,
geweitjes moeten aan de muur gespijkerd.

Jachtgroen aangekleed komt hij bos en veld in rijden,
geeft weinig gas met groengelaarsde voet,
mooi blauw gaaienveertje op groene hoed,
knalt de rode bokken van kaalslagen, akkers en weiden.

Of hij wacht, net als een geduldig kind op groot cadeau,
op hoogzit op nog 'n bok, of op zwijn, hertrood, vosrood.
Hij schiet - als hij goed mikt - mooi dwars dood:
de kogel door het blad, het hart. - O, nu voelt hij zich macho.

Het altijd ongewapend wild dood- of ziekgeschoten,
soms vindt de zweethond niet het gewonde dier,
blaast jagersman - o, hij is zo geweldig en zo fier -
op zijn hoorn een muziekje♪, hard en schel en kloten.

Bolsterturf, vrijdag 23 mei 2008, zaterdag 3 december 2011 en begin reebokkenjacht dinsdag 1 mei 2012

Brabants Landschap-jager met superposé knalt in De Lange Bleek stille morgen stuk

In vette nevel zijn Erpel en ik vroeg op pad. Hij grasduint en ik bike met hem mee, De Lange Bleek in. Nergens spot ik wild. Ook nergens vogel. Maar dan doemen koeien op. Wazige koeien. Ze grazen in de nevel. Ik maak foto van ze, wazige foto. En dan let ik niet meer op. Dom van me. Er komt een rikke aardbeiveld af. Zij blijft staan in padkant, kijkt verschrikt naar Ep en bike en mij. Dan! Eén sprong. Wèg is ze. Uit zicht gesprongen. Verdwenen in dun bos, nee, in pijpenstrootjes bleke halmenzee.

Ineens eendenkoor. Gekwek en gesnater van jewelste. Ep en ik er op af. Spoedig bereiken we het Keelven, ook wel Roels gat genoemd, gemeente Someren. Reeds is de zon doende om, heel langzaamaan, boven bos en bomen uit te stijgen.

Na zomaar foto van zon, nevel, hemel en bos, foto pal tegen zon in, zie ik dan op vrouw na mijn eerste mens van de dag. Aan overkant van het ven wandelt een in nevel man met veel kleiner nog dan mijn Erpeltje in nevel hondje. 't Hondje netjes aan de lijn? Er vliegen eenden over 't ven. Dus komen man en hondje ook op foto. Nee! Nu lieg ik! Ik wil èn eenden èn man èn hondje op foto.

Zelfde weg terug. Weer Lange Bleek toe. Maar dan gaan we door naar het Buntven, ook wel Eliasven genoemd. Ik vind ondiep eilandjeven mooier en juister naamgeving. Een ven met een eilandje erin, alsof slapend gelukkig samen, zo mooi en stil in deze nevelmorgen. Bij gebrek aan wild en vogels zet ik ze maar weer eens met weerspiegeling op foto.

Net na half tien loopt op pad tussen twee klaphekjes van met prikkeldraad omzoomd Lange Bleek-heideveldje een man. Hij is een lang en dapper man. Hij is jager met doodschietgeweer. Hij loopt richting perceel niet onlangs getimberjackt bos, naar waar dieren bang voor boswerkers met timberjacks, cirkelzagen en vrachtwagens naar toe vluchtten. Ep en ik komen hem achterop. Hij is de man die er voor zorgde dat op zekere 23 mei een politieman mij chalet thuis kwam opzoeken. In 't voorbij biken kan ik het niet laten en vraag ik hem: "Moet het beetje wild nu al weer kapot geschoten?"
"Nee, valt wel mee," komt zijn antwoord.
Ik bike door, zie nergens vogels. Dan knalt het. Een schot! Stilte en mooie morgen stuk. Gelukkig, geen jammerklacht volgt. Kan haast niet anders. De schutter richtte op haas of konijn. In ieder geval werd een dier getrakteerd op lading hagel uit superposé geweer. Na vijf tellen nog een schot. Het eerste schot niet (goed) raak? Het tweede ook niet? Gaat er nu een aangeschoten beestje creperen?
Terwijl ik uitkijkend naar op de vlucht wild langzaam over bospaden bike, banjert de man door boskant. Hij schiet nog tweemaal enkel. Alleen een dove kan de harde knallen missen.

En dan zie ik hem even later door wei en langs gele maïsakker op boerderij met rood pannendak en eeuwig blaffende herdershond toegaan. Hij loopt er helemaal niet vrolijk bij. Nu sjokt hij gebogen, alsof zwaar depri, alsof hij grote zorgen heeft. De loop van zijn geweer wijst naar achter hem.

Wanneer Erpel en ik vaart maken om naar 't vrouwtje te gaan, verhuisde het geweer naar zijn linkerhand, is het zoals hij loopt: geknakt.
Aan zijn rechterhand bungelt een dood konijn.

Bolsterturf, zaterdag 25 oktober 2008 en zaterdag 3 december 2011

Politie komt opa aanhouden

Drie december 2011 kreeg opa een schrijven van de politie aangaande een inmiddels half jaar oude aangifte van hoogzitdiefstal, alsmede aangaande een inmiddels half jaar oude aanhouding van opa. Opa kan met dit schrijven niets, want de politie verzuimde onder meer om in het schrijven de namen te geven van mensen die beweren dat opa hoogzitten steelt.

Het regende dat het goot toen oma ineens zei: 'Goh, er is politie bij de buren'. Een mededeling waar opa zich niet druk om kon maken, want die was fijn met Thomasje treintje aan het spelen. Maar even later werd er op de deur geklopt en meteen stapten een man met politie-identiteitsbewijs gereed en twee agenten in uniform binnen.

Na een tijdlang eenzame opsluiting met koffie op het politiebureau kreeg opa uitgebreid te horen dat een jager een hoogzit kwijt is. Deze hoogzit zou gedurende de nacht gestolen zijn. En opa is volgens meerdere jagers de dief. De namen van de jagers wilde de politie niet aan opa vertellen.

Het is opa echt wel altijd weer een eer en een genoegen om een hoogzit of jachthut op foto te zetten en in deze website te plaatsen. Het liefst ziet opa daarbij de dappere jager met geweer of buks zitten op de hoge zit of in de hut. Opa miste dus een gouden fotokans. Hij moet in bos en veld voortaan beter gaan opletten, want zag op de door de politie genoemde plaats van hoogzit tot voor kort geleden - opa typte dit 'tot voor kort geleden' op 3 december 2011, na onderzoek door opa kwamen er nieuwe feiten aan het licht - nog nooit een hoogzit.

Tuurlijk ging opa na door de politie gauw genoeg los gelaten gretig nieuwsgierig kijken op de hem door de politie aangeduide plaats van gestolen hoogzit. Hij kon nergens sporen van een hoogzit of weggehaalde hoogzit vinden, tot... er weken later zomaar op een dag ter plekke een hoogzit was. Deze hoogzit:

De politie vroeg opa onder meer naar namen van andere anti-plezierjachtmensen dan opa, mensen die niet houden van heel onnodig dood of ongelukkig knallen van dieren, mensen die niet gelukkig zijn met doodschietjagers en met legaal en illegaal geplaatste doodschiettorens.
Tuurlijk noemde ook opa geen namen! Waarom namen noemen? Iedereen die kan plaatjes kijken kan immers opa's hoogzitten- en jachthuttenverzameling zien.

Nou ja, er gebeuren erger dingen in bos en veld dan het vernielen of weghalen van een hoogzit, duistere zaken zoals bij voorbeeld het in de kont schieten van een vos of ree. Opa vond vaak genoeg een dood of bijna dood dier met kogelgat in het lijf. Zie bij voorbeeld het item 2263b in het natuurdagboek van deze website. En opa zag vaak genoeg hoe dappere doodschieters met geweren liepen te knallen op een kansloos ongelukkig haas. Dit nogal eens op plaatsen waar al haast geen haas meer over is. Zie item 2054 van dit natuurdagboek voor een hazenjacht met 'oogst' nul hazen.

Erg is het door Staatsbosbeheer en Stichting Het Noordbrabants Landschap aan doodschieters verhuren van het genot van de doodschietplezierjacht. Zowel Stichting Het Noordbrabants Landschap als Staatsbosbeheer zijn instellingen die zich naar het publiek toe voordoen als natuur- en diervriendelijk. Te gek gewoon zoals deze instellingen het wandelpubliek beduvelen. Er zouden in en nabij wildarme bossen met nauwelijks een wildstand van betekenis door onze lokale Overheden, en ook door Stichting Het Noordbrabants Landschap en Staatsbosbeheer, geen jachthutten en hoogzitten, opa denkt allemaal illegale bouwsels, moeten worden gedoogd. De hutten vernielen en de zitten op ladders stelen heeft echter geen enkele zin, want dan kan je wel aan het stelen en vernielen blijven. Daar komt nog bij dat doodschietjagers het wild ook neerknallen vanuit hun auto's.

Zo jammer en zo fout! Overheid en politie doen niets aan illegaal geplaatste doodschiethutten en illegaal geplaatste doodschiet hoge zitten.

Onder meer vaders en moeders, vaak ouder of ouders met kinderen bij zich. In mooie lente- en zomeravonden wandelen en fietsen ze over de brede paden van Sterksels Lange Bleek en de Heezer Herbertusbossen, zoeken ze naar reeën op de bosweiden. De kids hebben soms al eigen verrekijkertje bij zich. Wat deze mensen niet weten is dat na hen de doodschietjagers - immorele wilddieven met jachtakte en vergunning - komen in diepe schemering en al donkerte. Vanaf hoogzit of vanuit jachthut of jachtwagen schieten deze doodschietjagers dan heel stiekem een vos of ree van wei, heel het jaar door vossen, bij lente- en zomerdag een reebok, in de winter een reegeit.

Wetende dat het in vorige alinea verhaalde daadwerkelijk zo gebeurt, plaatst het bestuur van Stichting Het Noordbrabants Landschap misleidende teksten in zijn stchtingsorgaan. Hier volgt als voorbeeld een gedicht van Ann Langeraet, gedicht waar opa parodieën op maakte.

Wat moet trouwens een doodschietjager in juni wanneer alle dieren jonkies hebben op een hoogzit of in een jachthut? De moeder van vossenwelpjes doodschieten? Een verdwaalde hond of boerderijkat om zeep helpen? Een reebok die echt nog niet dood wil neerknallen? Opa houdt in alle bos en veld, maakt niet uit of er ter plaatse wel of niet bordjes met zoiets als opschrift 'Verboden voor honden' of  'Verboden voor onaangelijnde honden' zijn, z'n hondje altijd dicht bij zich. Dit omdat het overbekend is dat jagers ook op honden en katten schieten, of deze dieren vergiftigen.

Doodschietjagers mogen met hun doodschietwagens overal de bossen in. Het zou een geweldig goed iets zijn wanneer ook deze lieden niet meer met hun off-the-road-cars de bossen in mogen. Het zijn nièt de wandelaars, nièt de vlinderaars en nièt de vogelaars die de natuur verstoren; het zijn de doodschietmannen met terreinwagens, buksen en geweren die de rust en vrede in bos en veld verzieken. Opa ziet in de bossen duizend keer liever mountainbikers en zelfs honderd keer liever jongens op crossmotoren dan een doodschietjager in een doodschietauto. Van opa mogen gerust alle doodschietjagers de bossen uitgeschopt. Het is toch te gek dat maar weinig doodschieters overal in bos en veld het beetje wild omver mogen knallen en dat andere mensen zich nergens buiten wegen en paden mogen bevinden? De natuur mag er van opa zijn voor alle mensen die op moreel juiste wijze rekening willen houden met planten- en dierenleven, ook zijn voor niet jagende graag los lopende honden zoals zijn foxie Erpel.

De plezierjacht is een overbodig en wreed gebeuren. Waarom niet het beetje wild met rust gelaten? Is er sprake van grote schade aangericht door wild, of zitten er ergens te veel vossen, marters, bunzings, hermelijnen, wezels, dassen, haviken, sperwers, kiekendieven, valken, uilen, reigers, hazen, konijnen, reeën, herten of zwijnen, iets wat bij het landbouw- en onnatuurbeleid van onze huidige regering niet gauw zal gebeuren, dan kunnen kundige mensen van dierenbescherming of Overheid afschot plegen. Ook kunnen deze mensen te oud geworden, door snelle en helse landbouwmachines en snelverkeer gewond geraakte of anderszins zieke dieren uit hun lijden verlossen.

En de doodschietjagers dan? Wat moeten die dan? Ergens op de maan heel dapper op elkaar gaan jagen? Die kunnen alle dagen van de week met buksen en geweren gaan spelen op een schietbaan. Zulk spelen: iets wat opa nog altijd graag doet. En dan kopen ze zich maar net als opa een foto- en filmcamera om mee op dieren te schieten. Hoeven ze van opa als ze hun hoge zitten eerlijk willen delen met echte natuurminnaars die niet neer te halen.

Na het opmaken van proces-verbaal - officieel schriftelijk verslag van politieambtenaren met feiten die ze zelf hebben waargenomen en met verklaringen die ze hebben opgetekend uit de mond van verdachten of getuigen - bracht de politie opa weer terug naar oma, Thomasje en 't Woutertje.

Laatst maar niet minst: opa vindt het heel erg fijn dat ook de politie en doodschietjagers zijn website lezen. Volgens de website statistieken is bij hen de hoogzitpagina favoriet.

Aantekeningen van latere data:
De politieman in burger, zijn naam Van Lieshout, die meteen bij binnenkomen de aanhouding van opa verrichtte, kwam bij zijn entree boos en geagiteerd over. Deze Van Lieshout is de politieman die woont in en aan De Lange Bleek, postcode 6029 RW, te Sterksel. Dit adres is op grondgebied van Stichting Het Noordbrabants Landschap.
Naam van bij deze zaak betrokken andere politieman (hulpofficier van justitie?): Peter Ariens.
Naam van een doodschietjager die beweert dat opa hoogzitten steelt: Jan Keizer. Opa zag in het klein bosgebied De Lange Bleek en in de uitgestrekter Heezer Herbertusbossen deze jager, lange man met bril op, onder meer schieten op konijn, haas, ree, kraai en duif.
Naam van oppasser van Stichting Het Noordbrabants Landschap die net als twee of meer doodschietjagers aan de politie meldde dat opa hoogzitten steelt: Mari de Bijl.
De locatie waar, volgens een schrijven december 2011 van de politie aan mij, de bedoelde hoogzit stond: 6029 RW te Sterksel, gemeente Heeze-Leende. Dit is dus de plek waar de hoogzit volgens de politie was opgericht en werd gestolen, en ook is dit dus het adres waar politieman Van Lieshout woont.

Volgens jagers met wie opa heel goed overweg kan, jagers die per jaar nul hazen en nul of één of twee reeën schieten, mannen met jachtakten en jachtvergunningen, mannen met wie opa op 21 juni sprak, heeft Jan Keizer bij Stichting Het Noordbrabants Landschap ieder jaar het afschot van in totaal zo'n zestig (!!) reeën, van ongeveer twintig (!!) reeën in De Lange Bleek en langs zuidkant Somerenseweg Herbertusbossen, van ongeveer veertig (!!) reeën aan noordkant Somerenseweg Herbertusbossen plus omgeving kasteel Heeze. Als dit waarheid is, is Jan Keizer echt wel een groot kampioen reetjeskiller.
Misschien wil Stichting Het Noordbrabants Landschap de juiste aantallen van dood- en ongelukkig geschoten reebokken-, reegeiten- en reekalveren geven? Lang niet altijd raakt iemand met een vuurwapen mens of dier slachtoffer (meteen) dodelijk!

Heb ik nog een vraag: laat in deze kwestie de politie zich spannen voor de jachtkar van Stichting Het Noordbrabants Landschap? Politieman Ariens, politieman Van Lieshout en Stichting Het Noordbrabants Landschap werknemer Mari de Bijl wonen alle drie op grondgebied van deze het genot van de plezierjacht verhurende stichting.

Meer dan negentig procent van de Nederlandse bevolking is anti-jacht

Bolsterturf, maandag 20 juni 2011 en zaterdag 3 december 2011