B o l s t e r t u r f s  n a t u u r

Ja, er viel voor hondje en baasje weinig te beleven in dit eens zo mooie en dichte bos. Toch, Fox zat even achter een wild en rap konijntje aan. Een scheldende gaai, met alleen maar oog voor de hond, toonde me van dichtbij z'n tropisch aandoend verenpak. De manvinken sies-ke-wietten om het hardst, een roodborst zong heel hard en over dit alles scheen de zon warm en blij.

Bolsterturf, vrijdag 1 april 2005

10
Camping, reeën, specht, eekhoorn en konijn

11
Roeken op zoek naar wormen en kevers ...

12
Eén en vier en twee keer twee reeën

Op een grens van bos en akkerland dutten wat wilde konijnen in de zon.
Ver weg kokte een fazanthaan en schreeuwde er een gaai.
Over 't moeras flapte loom een blauwe reiger en 't klein vogelgrut floot en tierelierde alsof het voortaan voor eeuwig lente blijven zal.

Grrr... Wist ik niet: regendroppen op cameralens creëren wazige fotovlekken.

Bolsterturf, vrijdag 8 april 2005

17
Naar ondiep ven met oeverbescherming

Het is een klein half uur van camping naar ondiep ven met oeverbescherming van staatswege en eilandje in 't midden. Onderweg er naar toe verwees Fox een konijntje kleiner dan een vrouwenhand en fotografeerde ik een lage tak van een forse beukenboom. De tere blaadjes bewogen nauw, maar het konijntje trok een sprint en... wèg dook het, een veilig holletje in. Fox was toen keurig 'Afff..!' maar mocht weer spoedig vrij en verder gaan met speuren in de boswegberm.
In de oeverruigte van het ven rende Fox zowat de lange stelten onder een duttende reiger vandaan. Met schreeuw van verontwaardiging sprong de blauwe vogel hoog; naar 't scheen traag flapte i weg over 't ven. Fox was er niet van onder de indruk en jakkerde al weer achter een opstijgende, heftig watertrappende eend aan, met grote sprongen door ondiep water, waarover, als was het herfst, een guur lentewindje woei.

Bolsterturf, zaterdag 9 april 2005

Retourtje autorit gedaan. Van zuidoost Brabant naar zuidoost Drente. Twee keer twee-en-een-half uur.
In Brabant zagen we twee reeën - bok met geit - op weiland in het niets; in Overijssel waren het er vier, ook op weide, en in Drente drie op akkerland. Ik vraag me af: hoeveel automobilisten zagen vandaag die sprongetjes, die groepjes reewild nog meer?
Drie maal ontwaarden we een ooievaar, parmantig stappend door wei, en twee maal een reiger 'op scherp', de dolksnavel gereed voor kikker- en visjesvangst.
Wat spotten we nog meer? Tijdens het tanken langs de snelweg trippelde kwiek een witte kwikstaart tussen dorstige auto's door over 't asfalt; aan de rand van 't Noordbargerbos, nabij Emmen, laveide op z'n gemakje een groot haas op een grasveldje en verder zagen we, als altijd, ganzen en eenden op weiden en water en in de lucht. En ook zwanen, die zich niets aantrokken van grote witte en in de wind wapperende vogelverschrikkers, een biddend torenvalkje, een ekster, een fazanthaan op de vluchtstrook, wat meerkoeten en heel veel houtduiven waarvan je er zeker doodrijdt als je niet afremt. En natuurlijk ontbraken kraaien, roeken en kauwen ook vandaag niet.

Bolsterturf, zondag 10 april 2005

19
Eerlijk eenvoudig gestroopte lelietjes-der-dalen

Op drie locaties in de verboden bossen weet ik lelietjes-der-dalen, die mijn vrouw allemaal wel hebben wil vanwege hun specifieke middenlentegeur.
Bij de leliekring onder geringde beukenbomen viel me 't meest op, dat de lelietjes aan de zuidrand van de cirkels vandaag groter en hoger waren dan hun broertjes en zusjes die dichter bij de andere windstreken groeien. 'Gek toch, dat dat me opviel,' denk ik nu, 'nog een paar weken en dan zijn ze  - net als in voorbije middenlentes - weer allemaal even klein en ook even teer en wit en rein en puur en vol van zoete geur.'

Ik wou wat lelietjes verhuizen, overplaatsen van bos naar campingbos. Dus toog ik vandaag met Fox, schop en vuilniszakken voor een tweede keer naar 't verboden bos nabij 't grootst verboden ven. Die plek koos ik uit, omdat daar de lelietjes het dichtst bijeen staan. Hoewel 't pas lente is, voelde ik me alsof 'k weer jongen was en in junihitte kersen jatten ging uit buurvrouws kersenboom. Wel stelde het me wat gerust dat ik mijn paspoort op zak had. 'Bij betrapt worden zal me dat toch maar mooi vijftig euro bekeuring schelen. Maar geen getreuzel nu', zei ik tegen mezelf. 'Je mag niet veel in Nederlands natuurgebied. Je moet snel zijn.'

Met vlugge steken ging de steekschop de grond in. 7x4 diepe steken in de bosbodem, vlug opwippen en vlug de pollen met lelies de zakken in, in 2 zakken 2 pollen, 3 in de derde zak. En daarna de zakken allemaal tegelijk over de schouders. Fox - die goed hielp met uitgraven van een konijnenpijp - en de schop ook weer mee en vlug naar de auto paar honderd meter verderop.

En nu staan haar eerlijk eenvoudig gestroopte lelietjes-der-dalen waar zij ze hebben wou, netjes in een ovaal kringetje in de campingbosbodem, aan de overzij van 't grasmosgazon en recht tegenover de deur van de caravan. Fox pieste er over heen, maar zij zal tevreden zijn.

Bolsterturf, maandag 11 april 2005

20
Eén pol dotterbloemen

Witte wollewolken boven het moerasje tussen groei- en grote stad. Op 't hoge weggetje sieskewieten vinken om het hardst: si-si-si-sies-ke-wiettt. Reeprentjes in het natte gele zand kruisen vossenpootjes. Over wilgen boven wei een kievit achter een kraai, fel schroevend om en duikend op de zwarte rover. Wilde eenden wieken kwekkend voorbij en een allene vlinder fladdert maar wat rond, want nergens bloemen. Maar dan opeens, in reepje zonneschijn, bloeit daar fel en geel één pol dotterbloemen in de sloot.

21
Heer Haan Fazant

Nauw'lijks wind in 't klein moeras tussen grote en groeistad. Het bleek, want half verscholen, zonnetje poogde om door witte wolkjes heen te boren. Soms lukte dat voor een minuut of wat, maar allengs betrok de lucht. Ze kleurde donkerder en donkerder; ze werd van lief witwolkig blauw tot somber egaalgrijs. En 't windeke wakkerde op z'n gemakje aan tot matig. Toen, heel geleidelijk, naderde de zachte middaglenteregen. Eerst wat minidropjes op m'n brillenglazen. Dropjes die groter dropjes werden, die groter groeiden in omvang en getal, tot - bijna thuis - kliedernatte vlagen om m'n oren zweepten.

Reeën, vossen en hazen lieten zich niet zien. Wel een rood katje dat tam was, maar zich niet liet pakken. 't Diertje - aan kleur en Bolsterturf kopje te zien een katertje - had het niks op Fox en ging er vandoor, bramenwildernis in. Boerderijen en huizen waren niet in de buurt. Door een boze mens achtergelaten in deze huiskatonvriendelijke natte wildernis?

Drie grauwe ganzen gakten over naar 't noordoosten toe. Een erpel (wilde eendenwoerd) kwaakte een slootje uit en van tussen elzen en wilgen verderop kwam het lelijk krassen van wat gaaien. Verder viel er weinig aan dierlijk leven te bespeuren: een bont vlindertje, een dikke hommel, de vinkenslag en 't vrolijk getierelier van kleiner vogelgrut. Wat er wèl meer was werd door mij niet gezien!

Tuurlijk was er meer, want wie maakte zich daar plat? Een haanfazant? Ja, een fazant, die zich drukte toen boerenfox en burgerman een schapenweitje aan rand van riet en ruigte betraden.
'Afff Fox afff..!' Fox ging af, maar zei van verontwaardiging 'wrefff..'. Dat noopte het kleurrijk hoen om z'n koppie weer te heffen; even draaide 't rond op lange nek, waarna heer Haan Fazant luid kokkend weg snorde over de nog geelwitte kale stengels van het lenteriet.

Bolsterturf, woensdag 13 april 2005

22
Schieten tussen aanhalingstekens

Hij stond in de bosrand, op ongeveer 150 meter. Even dacht ik: een herdershond? Maar nee, reebok langs teerweg halfweg huis - camping. De bok stak over naar 't koegras aan de overkant (,wat meer noordelijk dan waar ik hem op 4 april zag). Helaas, hij vertrouwde 't stilstaand pindaatje niet en ging er vandoor voor ik raak kon schieten.
(Alle foto's die ik vandaag van hem maakte mislukten, omdat m'n camera 'op macro' stond. Ik verhuisde daarom één van 'zijn' 4 aprilafbeeldingen naar vandaag.)

Wel schoot ik een zwaar beschadigd boomstammetje. Elk najaar verliest een reebok zijn gewei. In het voorjaar krijgt hij weer nieuwe stangetjes, die dan bedekt zijn met huid. Als het gewei volgroeid is, schuurt hij die huid weg tegen boompjes.

Rond twaalven een haas in de wei. De langoor zat op zo'n twintig meter van de auto. Toen ik - voorzichtig - het pindaportier opende, hoorde hij dat en koos het hazenpad. Op de plek waar hij op de foto zit, stopte hij even. Net lang genoeg om 'm te schieten.

Naast bloemen (Welke bloem is dit? Een verdwaalde wintervaste tuinplant?) vind je in de lente ook paddenstoelen. 'k Zag net op tijd 't klein bruin hoedje! En ach, ik moet het bekennen! Ook van dit klein ding, pinkhoog is het, weet ik niet de naam.

Bolsterturf, donderdag 14 april 2005

23
Vier reeën van 4 april?

Half acht 's ochtends. De vroegoppe lentezon glimlacht over de wei. Maar naar 't zuiden toe hangt, dreigend donker, een grauwe lucht en alles is vreemd stil. Ik vraag me af: vrezen de vogeltjes onweer uit die diepdonk're lucht boven 't bos?

Tegen de bosrand laveien vier reeën. Rank en sierlijk hun lijven boven, en ook vòòr, alle tinten frisgroen. Gauw nog even wat eten, zullen ze gedacht hebben. (Zeg nu niet, dat een ree niet denken kan! Foxie kan het ook , dus waarom een ree dan niet?)

Honderd meter kruipen en sluipen langs een bosrand is best leerzaam, want ik was vergeten dat brandneteltjes half april al flink kunnen prikken. 'k Wilde nog wel verder kruipen, maar zag naar m'n zin wat teveel van die etterplantjes voor me. Nog eens honderd meter kruipen zou wel eens een slapeloze middag tot gevolg kunnen hebben. Dus bracht ik m'n C-765 Ultra Zoom-digicameraatje in de aanslag, want een computer kan vergroten.
Zij, vrouw van middelbare leeftijd, stond wat afzijdig van de anderen. En haar kon ik het best bereiken door de lens, richting haar waren minder struiken en bomen in de weg. Klik en hebbes!

Toen blafte Fox, in de auto die met halfopen raampjes stond neergepoot in de berm van 't geteerde bosweggetje, naar een man met Mechelse herder. Die twee zagen mij en de reeën niet. Ze stiefelden voorbij met kwieke pas, zuidwaarts de donkere wolken tegemoet.
Voor 't reesprongetje was deze verstoring van hun ochtendmaal te veel. Ze trokken er langzaam, telkens zekerend, van tussen. In de bosrand kwamen ze bijeen en keken nog eens om en talmden lang genoeg om ze allemaal te kunnen schieten.

Bolsterturf, vrijdag 15 april 2005

24
Vijf reeën, twee zwanen en een zwam

Donkere dag. Grauwe lucht. Zachte, lichte lenteregen.

Halfweg huis - camping 5 reeën op weitje. De vier van gisteren plus een vijfde. Twee laveiden, drie herkauwen, in de zachte regen. Die laatsten leken op 't eerste gezicht wel weipaaltjes. Een ruig walletje verborg hun lichamen. Alleen de kopjes staken boven 't maaiveld uit.
Terug van camping twee overstekende (andere) reeën, op zo'n vijftig meter voor de pinda langs.

Langs weg tussen akkers en Verboden Bos een zwam op, hoewel dode, nog staande, berkenstam. Had camera niet bij me. Z.s.m. wèl gaan fotograferen!

Twee zwanen, sneeuwwit tegen donkere lucht en donkerder water, op het Grootst Verboden Ven.

Gaaien fladderden, schuin over de pinda, de bosrand in. 't Valt me vaak op, dat wild en vogels banger zijn voor 'n mens dan voor een auto.

't Is toch wat! Heb je, omdat het regent, je camera niet bij je. Je verwachtte immers geen reewild, geen zwanen en geen zwam. Dom!!!

Bolsterturf, zaterdag 16 april 2005

25
Hippetrippen twee kwieke kwikstaartjes

Rondom de middag twintig graden bij mooi wat heiig lenteweer. Prachtweer, want het wat fletse zonnetje schijnt meer wel dan niet.

Uit zandwegberm, op grens van rechts bos en links akkers en weiden, snort een paartje patrijzen weg. Boven 't koppeltje jubelt een wulp. En de grote, lompe koeien, meest roodbonte, grazen speels en onrustig in bosrandwei.

Twee kwieke kwikstaartjes hippetrippen achter mekaar aan bij 't Verboden Bruggetjesven. In golfvlucht maken de witten plaats voor Foxie.

Wat later rumoeren in dennen en sparren van de camping zwarte kraaien, kauwen, eksters en vinken.

En tot slot van het zondagmiddagje uit met vrouw en Fox één ree, helemaal achter in het weitje waar er gister vijf voor in 't weitje laveiden of herkauwden.

Bolsterturf, zondag 17 april 2005

26
Grasduinen tussen negen en twaalf

Vanmorgen probeerde de zon om wolken weg te poetsen, wat haar maar een beetje lukte. 'k Vond het koud. Om negen uur had ik m'n groene wintertrui nog aan, maar tegen elf uur ging die uit.

Het weitje waar 'k gisteren vijf reeën zag was nu leeggroen, maar in de vroege lente kan je op elk moment van de dag overal in 't buitengebied reewild verwachten. Dat is straks midden mei wel weer anders. Dan zal het net zijn of de prinsen van het bos met hun lieftallige ranke jonkvrouwen en rappe kroost allemaal uit bos, hei en moeras zijn verbannen. En ook akkers en weilanden zijn dan reewildleeg. Leeg van reeën..., tot plots vanaf midden juli ze er weer zijn, maar dan in zomerdos, met kleuren fel oranje en vlammend rood.
Vanmorgen waren ze met drie en stonden ze waar ik ze niet verwachtte: twee bij het begin van 't brede pad naar 'n bosselke; nummer drie was onder prikkeldraad door gekropen, om zich tegoed te doen aan gras, kruiden en bloemen in boerenwei. Dat bosselke waar dag en nacht 't snelverkeer aan voorbij raast. Dat herriebosselke. De reeën schijnen er niks om te geven, om dat geraas niet, om die klere herrie niet, maar als je op de parallelweg stopt en uitstapt horen ze de zachte klik van het autoportier en verdwijnen schielijk het bos in.

De zwam op berk van zaterdag bleek geler en harder geworden, maar had nu gezelschap van een ander exemplaar. (Wie weet de naam? 't Is geen 'gewone' berkenzwam.)

Ook fotografeerde ik, aan de oever van het Grootst Verboden Ven, nog een klein bruin paddootje. Het groeit in ouwe poep van Schotse Hooglandkoeien. Die koeien poepen wat af! Lijkt me niet zo gezond voor de kwaliteit van het venwater!

Op het Grootst Verboden Ven koketteerde een paartje wilde eenden. Wat verder van de oever dobberden twee koppeltjes toppertjes. En een drietal kleurrijke ganzen, die aan de overkant op het water lagen, kozen zwijgend 't luchtruim toen ik voor Fox een te apporteren stok in 't ven gooide. m'n hondje apporteerde foutloos. Iets waar ik best trots op ben, want hij is pas twee.

De witte kwikstaartjes van gisteren waren weer druk bij 't Bruggetjesven  Ze renden om het hardst langs de waterlijn. Soms stopten ze daar even mee, en dan, met teentjes bijna in 't kristalklaar ven, leek het alsof ze stiekem in 't water naar zichzelf keken.
Lijken, blijken, schijnen...? Wie beweert dat ze nièt naar hun spiegelbeeld keken?

Een heel allenig kikkertje stak over van moerasgras naar moerasgras. Met schutkleur en al poseerde het net lang genoeg. Wat kan zo'n koudbloedig beestje toch lang onbeweeglijk blijven!

Tot slot van 't grasduinen door lentemorgen nog een bezoekje gebracht aan de smidse van de slakkendoder. Die smidse is een groot blok beton dat zomaar ligt in brandnetel- en varenwildernis, midden in het bos. De slakkenkiller gaf helaas niet thuis.

En wat, met mijn licht beige overhemd tè zichtbaar voor wild en vogels, zag of hoorde ik nog meer? Blauwe duiven op mier op geoogste preiakker. Van overal gekoer van andere blauwen. Hoog in kale boomtoppen keuvelende roeken. De staartkrulletjes van een wilde eendenwoerd. Het ratelen van spechten. Vinkenslag en fel roodborstgezang. Ach, je kan niet alles onthouden, en dus ook niet alles typen, wat je hoort en ziet.

Bolsterturf, maandag 18 april 2005

27
Viersprong

Vandaag waren ze met vier, de reeën van halverwege camping. Tsja, ik kon het gewoon niet laten en heb weer 'geschoten'. Zodra 'k ze zag, stuurde ik de pinda de berm in.
Fox had als altijd grote zin in struinen, maar hij had pech. Hij moest in de auto blijven. Ik laat m'n hond nooit alleen achter in 't veld, maar omdat Fox slecht in sluipen is - hij rakt en jakkert liever - mocht i nu toch even niet mee.
Auto op slot met twee ruitjes op een grote kier, en toen maar kruipen en sluipen, zo'n vijftig meter door jong dun beukenbos richting wei* met reewild. Geen takje mocht er kraken! Het lukte wonderwel, de reeën hadden geen erg in me. Achter een braamstruik kon ik me verschuilen. De sprong reewild voor me, en achter me, als ik even om een dikke allene eik heen gluurde, ook goed zichtbaar, de pinda met Fox.

28
Boomkruiper en koekoek

Een hele nacht en morgen regen. 't Klein korenveldje met z'n jonge, nog grasgroene halmen waar het reewild maar geen genoeg van kan krijgen ligt er verlaten bij. Tegen elfen staat de sprong van vier in de verste bosrand nat te worden.

Konijnengrut speelt in wegberm. Net wanneer ik na 'n klote telefoontje huistoe wil, zie ik een boomkruipertje. Rap tript 't klein bruin vogeltje omhoog over een sparrenstam. Dan flipt het met rappe vleugeltjes naar 'n andere boom. En weer rent het tegen een stam omhoog, klimt het tot aan de kroon. En boven aangekomen snelt 't haastig naar weer een volgende boom. En zo maar door. Nooit tript het naar benee; nooit zit het eens stil. Toch, met moderne digituur is 't makkelijk vogelknippen. Als het klimmertje halfweg de stam van een, best wel veraffe, grove den heel even tussen de groffe schors wat aan 't peuteren gaat klikt de camera.

Dan, heel onverwacht, en juist als bleekscheet zon knipoogt van achter grauwwitte wolken, is daar, voor 't eerst dit jaar, de koekoeksroep. Gekoekoek maakt ondroef, want met de koekoek komt de echte lente, de lente met zon en groen en pracht van bloemen. En dan, zomaar, ervaar ik alles mooi rontelom: zie ik een dikke hommel met wit achterlijf, en een witte vrolijkfladdervlinder en 't hel felgeel van paardebloemen langs slootkant tussen bos en korenwei.

Na twaalven volop zon. Ik zit in 't moeras, op een kapotte stoel temidden van mensenrommel en een eenzaam bijenkrot. Ik zie de bijtjes kringen en 'k hoor ze gonzen voor hun kast. Muggen zoemdansen rond mijn hoofd. Van dichtbij komt fazantgekukel en van over 't bos blij en helder de stemmetjes van verliefde kauwen, en van overal zingt 't mooier zingend zangvogelvolk me allervrolijkst toe.

Bolsterturf, woensdag 20 april 2005

29
Polen, reeën, ganzen, vink en roodborst

07.15. Na lentenacht met vorst naar de oostgrens van de hei. De lucht is lichtblauw, bomen en weiden frisgroen en 't zonnetje lacht, maar het favoriete reeënweitje ligt er verlaten bij. Goede kans om de omgeving te gaan verkennen.
Het resultaat van een half uur struinen: naar alle kanten weitjes, akkertjes en bos. Veel jonge beuken en middelhoge sparren, maar ook berken, lijsterbes en oude eiken. En dat alles tussen teerweg en, naar 't oosten toe, drukkere weg.
Ik vind een roestig hek, prikkeldraad en een vrachtwagenwiel. En in een hoek met sparren zomaar een verlaten vossenburcht.

08.30. Onderweg naar de westkant van de hei een akker met plantjes plantende Polen. Gebukt gaan mannen en vrouwen over het zwarte land. Hedendaagse slavernij?

30
Gekoer van houtduif, holenduif en Turkse tortel

Een gave, zonnige lentedag. Vrijwel windstil. 's Middags achttien graden in de schaduw. Languit in luie stoel liggen zonnen in 't campingtuintje. Zo Vestdijk en Nescio lezen. Te gaaf!

'Tegen tienen campingwaarts. Kieften buitelen boven weiden, een dom eekhoorntje mist twee pindawielen en de brutale zwarte kraai scharrelt op het veldje waar hij gisteren en eergisteren en eereergisteren ook al scharrelde. Z'n wijfje zal ergens broeden in de buurt, maar waar precies?

Vroeg in de middag jaagt Fox achter de camping, in beetje heuvelachtig terrein, een stuk of wat voor hun zonovergoten holletjes spelende konijnen onverbiddelijk de grond in. We laten hem maar, want 't konijnenvolkje ziet hem aankomen en is erger gewend: Wezel! Bunzing! Hermelijn? Zwarte kraai! Vos! Havik! Bosuil! Boerenjagers! Stropers op twee benen!

Twee uur later, tijdens lezen in de campingtuin, luister ik - sorry wijlen Nescio, en sorry wijlen Vestdijk - naar koolmeesgepinkel, de vinkenslag, ekstergeschetter, gaaigeruzie en duivengekoer. 't Is al gekoer rontelom. Man houtduif koert het luidst: 'roe-kroeè - roe-kroeè - roe-kroeè - roe-kroeè - roe-kroeè -  koek', de holenduifdoffer roept wat beschaafder met z'n 'oeroe - hoeroe - oeroe', maar de Turkse tortel houdt van alle duiven koeren het langst vol, onafgebroken klinkt z'n diep maar zacht 'goer - groèr - goe - - goer - groèr - goe - - goer - groèr - goe - - goer  - groèr -  goe - - goer - groèr - goe -- goer - groèr - goe - ... ... '
Ik vraag me af: waarom legt de houtduif de nadruk op de laatste lettergreep, maar beklemtoont de Turkse tortel juist de middelste syllabe? En dan schrik ik wakker, want 'Kom je nog? Je soep wordt koud!'

Als we tegen zevenen huiswaarts rijden, laveien drie reeën helemaal achter in het korenweitje halfweg camping - dorp waar wij wonen. Het grofwild - wat een klote benaming toch voor dit slank en sierlijk hertje..! - wordt duidelijk schuwer. Het blijft dicht bij de dekking. Vrouw en ik gluren om de beurt door de 7x50. Mevrouw Oude Geit zekert alsmaar richting ons, terwijl juffrouw Smal Ree en jongeheer Spits Bok zich langzaam maar zeer zeker sparrenwaarts begeven. De reeën vertrouwen een stilstaande auto niet meer! Als ik voor de derde keer de kijker aan mijn ogen zet, verdwijnen ze, beheerst, heel-lang-zaam-aan, de donkere sparren in.

Bolsterturf, vrijdag 22 april 2005

31
Vroeger geel

We fietsen in de lentezon. Fox rent met ons mee. Nu eens is hij flink voor, dan weer een heel eind achter. Bij het voor toeristen aangelegde vijvertje stappen we af, gaan we zitten op de ruwhouten bank. Wij wel. Fox niet. Fox wil niet niks doen, die dolt liever door de daar vorig najaar gezaaide rode klaver. En hij hapt eens naar een wit-met-blauw vlindertje, piest tegen drie paaltjes, doet lelijk tegen dikke hommels en rakt  'n paar keer de vijveroever rond. Tig grote groene kikkers springen met noodsprong van jewelste het water in, dikkopjes schieten zich met rappe staartslag naar dieper water en een kring schrijvertjes spat uiteen als ik een stok smijt in hun waterwoorden.
Zo is ons leven blij. We genieten. Voor ons de zon, de klaver, de vijver met Fox en kikkers, en in de verte de camping met daar achter de kerktorens van abdij en dorp. Het slaat drie uur. Het blij gelui botst tegen de raamloze muur van de varkensproefdierfokkerij. Een elektromotortje aan die blinde muur irriteert me, zomaar opeens, mateloos. Ik wil verder gaan.

We fietsen de bossen in. Voorbij het afgerasterd stuk waarin een lelijk verharende Schotse hooglandkoe met lelijker verharend kalf graast op door schapen kaalgevreten bosgras, komen we bij het Ondiepst Eilandven. Een Canada gans drijft eenzaam, schijnbaar doelloos, op het water. 'Ergens dichtbij zit z'n wijfje te broeden,' opper ik. Jij knikt en glimlacht. Fox jakkert het water in, recht op de grote vogel toe. Samen roepen we de deugniet terug. Als we twee fietsers aan zien komen, willen we verder gaan.

We fietsen de bossen uit. En dan ligt daar opeens een grote gele weide voor ons, een oase van geel over groen. We stappen af, leggen de fietsen in het geel, vlijen onszelf in al dat geel, blij rustgevend geel.
Overal heerst stille blijde vrede. Heel de wereld hier is blij, blij en geel en goud en vrolijk. Blij buitelt een kievit door lichtblauwe zonnelucht en blij keuvelen kauwtjes voorbij.
Rust en vrede en alles blij. En dan is daar opeens het verleden, ons verleden, is het zevenentwintig jaar terug, zitten we weer saampjes in een andere gele wei, zitten we in dezelfde gele paardebloemen, speelt zij blij en lief tussen ons in in 't vrolijk goudgeel van toen, praten we over onze groot geworden kleine meid van drie die vandaag dertig lentes telt .

Bolsterturf, zaterdag 23 april 2005