Bolsterturfs natuur - Dagboek mei 2005. Over zwaluwen, zwammen, schimmel, koekoeksbloem en wollegras

Ik moet naar 't postkantoor. Fox mag met me mee. Ik open voor hem het pindaportier. De hond heeft door, dat de reis deze keer niet naar bos of hei zal zijn en maakt geen haast. Als hij een achterpoot optilt, om op z'n gemakje tegen de stam van de esdoorn schuin links voor het grote kamerraam te pissen, fladdert een dikke blauwe houtduifdoffer de boom in, de snavel vol takjes.
Ik kijk omhoog, en dan zie ik zijn duivinnetje op het nest zitten. 'Die is eitjes aan het leggen,' zeg ik tegen Fox. Vooruit, vlug de auto in. En even wachten nu.' Ik loop naar binnen en pak de camera.

Juist als mevrouw Houtduif is geknipt, komt haar man weer aan. Hij gaat op haar zitten en maakt een nummertje. Ze verdwijnt helemaal onder zijn groot en donzig vet lijf. Op de foto zie je hem heel groot. Zij zit onder hem, verborgen achter de esdoornbladeren - ze kent duidelijk meer fatsoen dan d'r man - en plat gedrukt tegen 't platte nest. Nou ja, geeft allemaal niks, want zij doet haar best met leggen en broeden en de eitjes moeten wel bevrucht en duiven hebben geen gordijnen . 't Is niet veel zaaks, zo'n plat duivennest. Je kijkt er van onderen af zo door heen, tegen de buik van mevrouw Houtduif aan. Aanstaande pa moet nog maar wat takjes bij gaan zoeken.

Bolsterturf, zondag 22 mei 2005

61
Gesprekje met werknemer van staatsbosbeheer

Wij liepen over een heidepad. We keken naar wollegras en zonnedauw en we luisterden naar krekels, vogeltjes en kikkers. Plots zei jij: 'Een groene auto..! Lijn Fox aan..!'

Loos alarm. Een gewone werknemer van staatsbosbeheer bleek bezig met 't opschonen van het pad. De brave man raapte net een stuk of tien, in de hei naast 't pad gegooide, lege colablikje op. We groetten de braverik en kletsten en wandelden verder.

Wij liepen terug over een ander pad, een breder pad door 't aan de hei grenzend grove dennenbos. Een groene auto kwam ons achterop. Fox was keurig aangelijnd, toen dezelfde auto van daarnet ons bereikte. Wij maakten de nauwe doorgang vrij, maar dezelfde gewone arbeider van staatsbosbeheer stopte het vehikel, stak z'n zongebruinde kop door 't raam en vroeg:
'Mag ik u wat vragen?'
Dat mocht.
'Heeft u de gele route gelopen?'
'Nee,' zei ik, 'wij lopen nooit een route.'
'Hoezo?' vroeg jij.
'Er kwamen klachten over obstakels', antwoordde de bos- en heiarbeider en stapte uit om een dwars over 't pad liggend boomstammetje in de open laadbak van 't groen terreinwagentje te kieperen.
'Ach,' zei ik toen, terwijl ik de cabine van 't groen autootje monsterde - op de duozit lag een veldkijker -, 'er lopen hier soms maffen rond in wit overhemd en met witte pantalon aan.'
'Ja,' vulde jij aan, 'vorige week nog sprong Foxie met vier vuile voeten hoog tegen zo'n kakmeneer.'
De gewone werknemer van staatsbosbeheer en jij en ik moesten opeens heel hard lachen. En toen hadden wij met hem een kort maar leuk gesprek. Na het gezellig praten reed hij weer langzaam verder, speurend naar obstakels. Jij en ik, we lachten en genoten in de dennen.
'Zo zie je maar weer,' zei jij, 'er werken bij staatsbosbeheer ook heel gewone, heel eerlijke mensen.'
'Ja,' moest ik toegeven, 'vorige week zag ik deze man nog zwoegen achter een cultivator, was hij gras en onkruid aan het omdoen tussen boompjesaanplant. Ja, er werken bij staatsbosbeheer ook gewone mensen.'
'Tuurlijk hebben ze daar niet allemaal zulke dienstkloppers als Jap Smits,' glimlachte jij, 'deze gewone werkman zal niet gaan beweren dat je 'm de keel dicht kneep.'
'Ach ja, weet ik wel, 't zijn bij 't staatsbos gelukkig niet allemaal van die fanatieke groene agenten, niet allemaal mensen zoals deze boswachter die op 't politieburo beweerde, dat ik hem bij de keel greep toen hij aan me zat, omdat wij het met een aan ons toe te kennen flauwekulbekeuring niet eens waren.'
'Hou er nu maar over op...'
'Hoezo? Waarom?'
'Omdat die man in opdracht handelde. En omdat die hulpofficier van justitie zijn leugentjes geloofde?'
'Maar ze hadden pech, dat de officier een en ander seponeerde, en ach, vijftig euro moeten betalen omdat Foxie wat heen en weer rende is veel goedkoper dan aan een advocaat eigen risico en zo te moeten betalen.'
'En een dag vrij te moeten nemen om voor de rechter te verschijnen. Maar hebben we 't hierover al niet te vaak gehad?'
'Ja, maar wat een geluk dat we toen nog niet omhoog zaten met de identificatieplicht, want dan waren we honderd euro meer kwijtgeraakt.'

Wij eten aanstaande zaterdagavond uit. Chinees of Indisch of zo. En we drinken er dan een wijntje bij. 't Mag alles bij mekaar en inclusief grote fooi - soms is zelfs een gierige turf royaal - het boetegeld voor in saamhorigheid niet voldoen aan de identificatieplicht gaan kosten.

Bolsterturf, maandag 23 mei 2005