435
Ik geloof dat alle arme landgenoten omgekeerd evenredig met welvaart welzijn krijgen

Ik wou gaan werken, ben daarom in tijdnood, laat Erpel uit langs de straat. Terwijl die poept en pist, lawaaien kauwen door de hoge eiken en trippelt een merelman pieren uit de grond. Als ik daarnaar kijk, zijn mijn gedachten bij de vaderlandse politiek, want ik - die zelden poppetjes kijk - zag vannacht poppenkast op televisie. VVD-poppetjes allemaal: Rutte, Verdonk en Veenendaal. Na afgeven op mekaar, zijn die nu weer vriendje en vriendinnetjes geworden. Tenminste, dat beweren ze.
Als ik - die lid ben van geen politieke partij - Jantje, Rita en Mark geloven mag, krijgen we met de VVD aan top meer welvaart en welzijn. De programmavraagpoppetjes, uiterst intelligente mannetjes die ik meer bewonder dan welke politica of -kus dan ook - keken bij die belofte wat sceptisch olijk vrolijk uit hun oogjes.
Patsamme, ik geloof ook geen letter van Marks en Rita's gezwam (Jantje verloor het meest en kwam daarom weinig aan 't woord) en wil straks weer gaan werken. Ik klaag dus niet, maar heb weet van Ali met de pet die peest in vlees- of metaalwarenfabriek en ook weet van gescheiden veel op haar rug liggende bijstandsmoeder Mientje Tiet. En nee, ik heet geen Rob, 'k was nog nooit bij Mientje thuis.
Ach, mag ik überhaupt wel meelullen en zeggen wat ik geloof? Ik geloof dat als de VVD de grote verkiezing in mei 2007 gaat winnen, alle arme landgenoten daarna omgekeerd evenredig met welvaart welzijn krijgen.

436
Als ik heel bewust mijn best doe om mooie foto's te maken, lukt het niet

Ik wil wat mooie foto's maken. Het weer is er naar. De muggen zijn niet vervelend en rontelom zangvogelzang in zonnige, lekker warme junimiddag. Maar twee zwarte kraaien - die ook zangvogel zijn! - zingen niet. Die zitten heel brutaal vanaf paaltjes naar Erpel en mij te gluren. Ja, de kraaien, die zijn slim, die kennen het verschil tussen een camera en een geweer.
Terwijl de kraaien observeren, schelden wat gaaien. Ook gaaien kunnen niet zingen, wel kunnen ze goed zangvogels imiteren, dat lukt ze wonderwel zolang ze maar niet echt hoeven te zingen. Maar schreeuwen en alarmeren kunnen ze beter dan kraaien.
Eigenlijk zijn er te veel gaaien en kraaien, wat komt omdat er te weinig haviken zijn, wat weer komt omdat er te veel jagers op twee benen zijn die haviken haten, haten zoals ze ook vossen haten.

Plots zie ik in weihoek, pal tegen moerasrand aan, een ree staan. Ik was wat aan het filosoferen over jagen en jagers en lette daarom niet goed op. Dit ree deed dat wel. Dat zag of hoorde Erpel en mij al.
Ik richt de camera, maar dubbele rietkraag van brede, diepe sloot verhindert vlug en goed scherpstellen. Het vijftig meter verwegge dier is na knippen - met het indrukken van de ontspanknop rent het weg - in het quick view-venstertje een wazig bruine vlek.
Bok of geit? Ik weet het niet. Denk, gezien wat vierkantig lichaam (een geit is ronder, ovaler), dat het een bok betreft.

En dan is het half uurtje later weer mis. Een ijsvogeltje - pijlsnel blauw juweeltje - vliegt op van paaltje in sloot. Ik zag aan moerrand nog nooit een ijsvogeltje, ben dus ontiegelijk blij verrast, maar krijg geen seconde kans om het op foto te zetten. De camera zit op de mooiste momenten altijd in de tas.

Als ik over een boomstam over brede sloot wil lopen, is ook een krooi eendjes me te vlug af. Een pulletje of negen stuift opeens de oever uit. Piepend en watertrappelend verdwijnen ze uit zicht, zijn ze weg van het water. Hun moeder kwaakt achter ze aan. En Erpel wil achter moeder eend aan. 'Nee Ep, hierrr blijven!' Ik kan door de zoeker nog net een paar al verwegge pulletjes snappen. Min of meer op goed geluk, zet ik ze op de foto. En dan zitten ze allemaal verstopt in grassige oever.
Maar dan voert moeder eend een mooi toneelstukje op. Ze doet om haar jonkies te beschermen alsof ze niet meer vliegen kan. Erpel trapt er niet in. Die weet dat hij van me moet blijven zitten waar hij zit . Ja, kijkt hij van mij naar mama eend en van de eend naar mij en dan weer naar de eend, maar hij blijft braaf zitten.
Ach, Ep is gekker op haas en konijn dan op eend, maar ook bij een wegvluchtend haasje of konijntje luistert hij naar me. Ik durf te beweren dat Ep inmiddels (eindelijk!) heel goed naar me luistert.
Luistert. Luisteren. Luisteren? Luisteren! Klote woord, nietwaar? Ik heb er een hekel aan. Aan luisteren. Aan moeten luisteren.

437
Over geketende koeien, een traag haas en een rikke met twee kalfjes

We rijden naar de camping en - het luieren moe - paar uur later vanaf camping een stuk verder, richting België. Onderweg zie jij een ree in bosrand staan. Ik kan dan niet meteen stoppen, want een maf in bestelbusje kleeft aan de pindabumper. Als ik het gas los laat, scheurt de gek voorbij, waarna wij met gangetje van negentig - toch tien kilometer harder dan toegestaan - vrolijk verder tuffen. Jij babbelt honderd uit: over de baby, over dochters en aangetrouwd, over Ep en Bolletje en opa Trammelant, over je werk en je vriendinnen, over onze campingmussen en -merels, over onze campingeekhoorntjes en campingspechten en verder ook nog over van alles en nog wat meer.

We wandelen door grensstreek. In grote schuur waarvan de baanderdeuren open, staan geketende koeien in lange rijen. Als die hun halzen rekken en opzij kijken, kunnen ze de grazige weiden zien. Daar, voorbij die groene weiden, wandelen we, daar op grens van akkers en hei. Daar vergeten we deze koeien. Daar genieten we van vogelzang en zon en wolken en wind. Zwaluwen scheren er boven een ven. Twee koekoeken koekoeken heel de namiddag. Een wulp jubelt over stuk gemaaide hei en over akkers met jong, nog laag gewas. Kokmeeuwen, zwarte kraaien en witte kwikstaartjes scharrelen op, aan 't onkruid te zien nog onbespoten, maïsland. Van onder bietenakker weg, welt bruinrode oer in geschoonde sloot. En overal tussen de bieten breken paddenstoelen uit de grond.

Plots zit Erpel achter een groot haas. Het haas slaat haken, maar is niet snel genoeg. Ep dreigt het te vangen, zit er maar een meter achter. Jij en ik schreeuwen samen 'Erpulll hierrr! Hierrr! Hierrr!' Met zichtbare tegenzin gehoorzaamt Ep, geeft hij de jacht op.
'Ep zou hem hebben gevangen. Hij gromde en gierde van schrik.'
'Ja, Ep zou haar hebben gevangen, maar luisterde goed naar ons.'
'Haar?.. Ja, deze was zeker een vrouwtje... Denk ik ook..., hoogzwanger misschien of pas jonkies gekregen?'
'Misschien was het ziek... Het sloeg haken, maar was wel erg langzaam voor een haas. Lang niet snel genoeg.'
'Ja, en haar vacht zag er erg mottig uit..., ze was doodsbang, bang om gevangen te worden.'
'Ja, tuurlijk..., ik moet niks hebben van een moordpartij. Als het ziek is, moet havik, bunzing, uil of vos haar maar vangen.'
'...

Op weg terug naar de pinda, staan de hoefjes van een volwassen ree en van twee reekalfjes in zandpad en maïsakker. Alle hoefjes leiden naar perceel hooigras dikke tweehonderd meter van het pad af, voorbij perceel maïs. Jij speurt met de kijker. En dan vind je haar hoofd. De rikke rommelt wat in het lange gras. Soms komt haar koppie boven 't gras uit; meestentijds is ze onzichtbaar, ligt ze bij haar kalfjes.

438
Verlangen naar 't welzijn van vijftig jaar terug

Voor bezoek met oudste dochter en haar man aan jongste dochter en haar vriend, doen ouwe pa en jonger ma - 't oma worden maakt jou zichtbaar jonger; 't opa worden, ach, aan ouder worden ontkom je niet - een ommetje moeras met Erpel. Jij geniet van allerhande vogels en je plukt wit fluitenkruid, gele boterbloemen, roze koekoeksbloemen, gele lissen en rode zuring. Ep heeft meer interesse in muizen en reeveegboompjes. En ik? Ik speur naar vossendrollen en glimlach om de lente, om de natte ruigte en om jouw en Eps plezier.

Dit moerasje..., dit gebiedje oer, het ligt in ons Nederlandje, dit stukkie klote muggenmoer in Brabantse stedenrij. Voorbij dit oerig meertje Eindhoven, Den Bosch, Tilburg en Breda; daar weer voorbij de Randstad. En achter ons het Duitse Roergebied. Auto's, treinen, huizen, kantoren en fabrieken rontelom. Zowat alles steen, beton en staal. Met elektriek uit draden, water uit een kraan en gas uit Slochteren of weet ik waar helemaal vandaan, kwam de welvaart. Toch, rare oudjes die genieten bij 'n oerig muggenmeertje aan voet van omgewaaide berk, kunnen verlangen naar olielamp, waterput en turfkacheltje, naar 't welzijn van vijftig jaar terug.

Terwijl jij flink geprikt loopt te mopperen op al die klote muggen en Ep een moerbad neemt, vang ik tussen schapenwei en imkertuin een forse reebok in de lens. Hij kijkt een minuut of drie naar die twee rare mensen op het puinpad, moet blijkbaar niks van ze hebben, want verstopt zich in hoog gras langs slootkant.

En dan moet Erpel van je aan de lijn. Er zitten mereljonkies tussen eiken-, berken-, bospest-, kamperfoelie- en meidoornblad. En ook nog allerhande ander jong vogelgrut. 'Had i maar niet naar dit mereltje moeten happen.'

439
' Kijk daar! Haas in wei.' ... 'Daar ligt er nog één!'

De camping af, fietsen we rontelom het dorp. De noordenwind is koel. Vanmiddag is het nauwelijks vijftien graden, maar van tussen grote witte wolken schijnt met tussenpozen lief en warm de junizon. Erpel draaft mee naast mijn fiets.
Hoewel tweede pinksterdag, is het rustig op de fietspaden en zandwegen. Maar de boeren zijn druk. Die hebben het hooi in hun kop. Die ronken met tractoren over de weiden, die keren hun hooi en rijden het in rillen.
Opeens stap jij in stille uithoek aan bosrand af en wijs je: 'Kijk daar! Haas in wei.'

Ik zie het zich drukkend haas meteen, en krijg de tijd om er een foto van te maken. Na de knip zet de langoor het op een lopen, met flinke vaart bos toe. Erpel staat op scherp. Hij trekt zijn lijn strak, maar mag er niet achteraan.
En dan wijs ik: 'Kijk! Daar ligt er nog één. Ook ff op de foto zetten.'
Dit haas blijft keurig op zijn plaats. Ik maak er vijf foto's van.

'Volgens mij is het een dooie haas,' zeg jij na een poosje. Als het haas daarna nog onbeweeglijk blijft, zelfs zijn oren niet even beweegt, loop ik na een minuut of zeven de wei in. En dan blijkt dat ik een door maaimachine beetje van de bodem losgescheurde grasplag fotografeerde .
'Ben jij nu een hazenkenner? Hahaha, heb je vijf foto's van een graszode,' lach je me uit.

440
Dauwtrappen: uurtje in de bleke bossen en half uurtje in 't moeras

441
Puinweg 't dichtst bij 't dorp in en uit

Prachtige junimiddag. Licht bewolkt zonnig. Tweeëntwintig graden in achtertuinschuttingschaduw. Beetje wind.
Voor verplicht vergaderen vlug met fiets en Erpel puinweg, die 't dichtst bij 't dorp, in- en uit gefietst.
Erpel draafde blij, een koekoek riep vanuit verzopen berk, een gaai vluchtte stil van bij puinsloot, allerhande vogeltjes zongen rontelom en opa Trammelant maakte bij zijn kippenren bosmaaierherrie van jewelste.
Geen ree en ook geen haas gezien.

441a
Puinweg 't verst van 't dorp in en uit

Mooie lenteavond, zij het wat steekmuggerig. Inmiddels drieëntwintig graden in de schaduw, bij eender zacht maar warmer windje. 
Na klote vergaderen huistoe rijdend, laveit een ree aan bosrandje aan jakkerbaan. Vlugger rijden. Erpel, camera en kijker halen. Helaas, kwartier later terug ter plekke geen ree meer te zien.
Doorrijden naar puinweg 't dichtst bij buurdorp dan maar. Onderweg daar naar toe, waaiert een boer breeduit gif over maïsakker en jagen andere boeren hooi in rillen.
Waar even geen boeren bezig zijn, huppelt een haas over royaal gifbespoten maïs. Op de maïsjes na, groeit er niks op deze akker, maar langzaam rijdend en met raampje open is er vogelzang in moerrand en twee koekoeken roepen, twee koekoeken, niet één koekoek en een echo.
Grasduinend in het onland vinden we nergens een ree of haas. De zo vlug mogelijk te verzuren weitjes - verzuring is hartewens van onlandbeheerder staatsbosbeheer - zijn nog niet gemaaid en in manshoog gras, riet, lissen en zuring kan je haas en ree niet spotten.

442
Jongen met brommer en radio

In zomerse lentedag naar muggen, moeras en onland. Op zandpad net dorp uit, racet een jongen op snelle zwarte brommer me voorbij. Kwartier later staat de jongen naast de brommer, midden op puinpad. Een radiootje staat aan op de duozit. Het ding blèrt kutmuziek over 't moer, scheurt de stilte aan flarden.
Ik groet de jongen. Hij lacht naar me, met mooiwitte tanden in wit gezicht. Onder zijn zwarte haardos vloekt dit wit van tanden en gelaat, en ook het wit van ogen en overhemd, in 't rontelomme lentegroen.

De onlandjes liggen er fleurig bij. Allerhande kleuren vloeien hier harmonisch ineen. Meestal overheerst het rood van zuring, soms wint het geel van boterbloemetjes, heel soms het zachtblauw van vergeet-me-nietjes.

Huistoe komt de jongen me weer achterop. Hij knettert met gangetje van zestig, zeventig over 't zandpad voorbij. Ep heb ik dan aan de lijn. Merels en kauwen houden even op met druk doen. Een paar blauwe duiven fladderen van schrik uit de berm en 'n druk flirtende vinkenman komt niet verder dan si-si-si-sies.
Gelukkig verschieten klaprozen en fluitenkruid niet van kleur bij wat bromfietsherrie. Maar 't kanonnetje van onze dorpsrandtuinder schiet wel: elke paar minuten een losse flodder om de vogels bij zijn koolplantjes weg te houden.

443
Halfweg camping ree in wei, en steenuiltjes roepen in donker parkbos

Halfweg camping wijs jij: 'Daar! Ree in wei.' Ik stop de pinda. Net op tijd vang ik de geit in de lens. Ze springt af als twee vrouwen op de fiets voorbijkleppen.

We geven onze bomen en planten in campingtuin water. Da's fijn om te doen. Ondertussen wordt rosé genipt (jij) en bier gezopen (ik) - we blijven slapen in het park. Ook genieten we van boomkruipertjes, eksters, eekhoorntjes, konijntjes, bonte spechten en mezen.

Rond middernacht wandeling met Erpel, in 't bos aansluitend aan camping. Steenuiltjes roepen dan naar ons of naar mekaar. Over dat roepen - naar wie? - zijn we het niet eens geworden.

Wel 's morgens heel vroeg al wakker geworden, van koppijn en uitbundige vogelzang.

(Zie item 465 van 1 juli 2006. Deze uilen blijken geen steen-, maar of rans- of bosuilen te zijn.)

444
Fietsen over de Leenderhei en door stukje mooi België

Na uitslapen in de caravan - nadat vogels ons wekten, dronken we cola en spawater en gingen we gewoon weer verder slapen - gaan we tegen de middag per mountainbike op weg naar de Achelse kluis. Onderweg zien we veel: (onder meer) gele plompen in niet meer meanderend beekje, kokmeeuwen in en boven schrale heiplas, reigers langs kwaakkikkersloten en een wilde eend met pulletjes.

Heel druk is het niet in Achel, maar monnikenbier smaakt zalig en tegen de balken van de binnenplaats van het klooster nestelen zwaluwen.

Na wat tot ons nemen van trappist dubbel, fietsen we stuk bosrijk België in. Een Belgisch ree staat in weiland tussen bos en bos naar die gekke Nederlanders te kijken. Als we afstappen rent het bosrand toe.

Terug in Nederland, komen we voorbij een grote plas met reigers, meerkoeten, wilde eenden, toppereenden, brandganzen, grauwe ganzen, plevieren, scholeksters en witte kwikstaartjes. Een paartje wilde eenden is daar druk met zich mooi maken. Vooral zij - echt ijdeltuitje - doft zich op, poetst honderd uit. 'Gelukkig voor haar is de verhouding 1 op 1,' zeg jij, 'eendenmannetjes zijn echte rotzakken.'

Terug trappend naar de camping lopen en liggen er zo nu en dan wat koeien in een wei. Meer koeien staan op stal. Die mogen nooit 'ns genieten van lentezon en lentewind. De boeren zijn druk met hun hooi. Overal ronken tractoren. Maar onderweg is er weer trappist, ditmaal trappist met grenadine, wat het donkere bier zoeter en zachter van smaak maakt. Jij lacht me uit als ik klaag: 'Mijn benen worden toch zo moe van dit monnikenbier.'

's Avonds laat tot laat in de nacht - op gewone fiets - samen naar feestavond van het werk. Geen bier meer voor ons. Wel rosé. En dan de trappist van 's middags uit de benen dansen.

445
Tijdens voetbalwedstrijd stil genieten van nijlganzen en eendenpulletjes

Hete lentedag. Weer flink zuipen. Stress uit 't lijf zuipen. Geen voetbal kijken. Voetballen doet ons nix. Voetbal vinden we dom en saai. Vroeger deed ik het wel 'ns, soms: voetballen dus. Maar er simpelweg naar gaan zitten kijken vinden we dus nix. Sporten moet je doen, niet er passief naar gaan zitten gapen, toch? Daarom wandelen wij, wandelen wij graag en veel, vandaag langs weiden en boerensloten en rontelom ven in bleke bossen.

Toch zijn wij niet de enigen die niet naar Nederland-Tegenstander kijken. In de bossen komen we een jonge man met bleek gezicht, korte witte benen en te klein wit hemd aan tegen. En net als ik 'n moedereend met jonkies op de foto wil zetten, zijn er een ouwe lul met baard en een meisje met nauwelijks kleren aan 't ranke lijfje. Duidelijk geen vader met dochter, want die twee doen rare dingen op slootwal. Het is hun schuld dat de foto van moeder eend plus pulletjes mislukt. Jij en ik en wel dertig melkkoeien kijken naar hen. Nee, niet naar de eend met pulletjes! Sja, zie je ook niet elke dag, sex op 'n weipad niet en tussen de koeien loopt geen stier. Maar wanneer voorbij sloot een paartje nijlganzen in ven voor ons poseert, zijn er opeens weer andere mensen: twee fietsers - jonge man in korte witte broek en ongeveer net zo jonge vrouw in lange zwarte broek - die vrolijk 'middag' wensen en die net als wij genieten van lente, zon, stilte, ven en ganzen.

446
Futloos

Na weekend genieten van echte monnikentrappist en droge personeelsfeestrosé en na ook vandaag tot me nemen van jouw koelkastrosé, heb ik geen fut meer om in bloedhete lentedag naar hei, bos of moeras te gaan, kijk ik vanuit luie stoel liever een poosje naar wat dikke blauwe duiven die stoeien in groene kroon van straatrandbomen.

Vanavond mag ik weer gaan werken.

447
Pootjebaden in ondiep wollegrasjesven

m'n hond en ik gaan naar de hei, in loomwarme lentemiddag. De pinda mag van me in schaduw staan, langs het bosweggetje haaks op de kale en hete parkeerplaats. Ep is blij dat hij weer frisse lucht kan happen, maar we lopen niet ver de hei op. Half kilometertje maar. Da's ver genoeg voor wat pootjebaden in ondiep wollegrasjesven.

Weer bij de pinda terug, rijdt juist een boswachter in zwart-met-groen autootje voorbij.
'Die is luier dan jij, Ep. Die loopt niet graag.' 'Pffttt.'

De terugweg is zowat eender als de heenreis. Bij 't pad zijn zwarte kraaien, wat dikke blauwe duiven en een paar midden op de weg fietsende fietsers. Deze laatsten, oude mannetjes natuurlijk weer. De ouderdom is erger dan de jeugd.

De zon brandt op het pindadak en 'k heb geen autoairco. Toch stop ik even bij de plek waar vorig jaar een jongen zich doodreed, tegen een helemaal niet zo dikke boom. Dor en flets de twee dagen jonge snijbloemen in zwarte vaas. Bij bloedhitte verdampt water snel.

Langzaam rijdend luister ik naar 't sies-ke-wiet van vinken.

448
Mooiwit en mooiwit en een zieke zwarte koe

Alleen met Erpel in oerig moer. Heftige regen. Bliksemschichten. Donderslag met knettering. Dan lome stilte. Alles muf vochtig broeierig rontelom. Hemd kleeft aan 't lijf. Reehoefjes weggevaagd van zandpad. Op grens van moer en maïs belagen glimmend zwarte kraaien kieftenjonkies, maar geen vogelmoord. De kieften zijn met zessen, verjagen de kraaien. Maar die kutmuggen, die zuigen bloed. Rode spatten van 't mugdoodkletsen, op gezicht, handen en armen.

Fijn gaan graven, in humus en rottigheid. Het geeft een kick: vinden van acht mooiwitte duivelseieren, deels rot met in grauwgeel gaatje geen eitand meer. Zeven eieren, rotte en niet rotte, dek ik weer toe. De achtste - een beschadigde, dan nog niet door mij ook beschadigd - wordt uitgegraven en ontleed. Zijn buitenkant mooi wit, zijn binnenste rot en bruin en grauw en geel en aan zijn kont een varkensstaartje, krulstaartje.
Wat er over blijft van 't ei zijn dat staartje en de schil. 'k Verzuip ze in oerige sloot.

Hoogste tijd voor meditatie, overdenking. Hoeveel mooi witgesteelde grote stinkzwammen zullen oprijzen uit dit stinkzwamnest? Eén Phallus verrees er al, schoot tevoorschijn uit humus, oer en moer. Paar meter van de zeven overgebleven eieren staat hij ballenloos horizontaal te pronken, met vliegen op kop en steel: saprotroof Phallus impudicus. Vrij vertaald: dode stoffen verterende onbeschaamde penis. Hoezo penis? Hoezo onbeschaamd? Verdomme, ik ben een maffe homo sapiens erectus - 'n onwijze, niet veel wetende, rechtop lopende, allesbehalve moderne, domme mens, maar wel een hse die niet van lullen houdt.

Verkassen naar onlandwei. Blatende zwarte schapen. Loeiende dikbilrunderen. Wat hebben ze toch? Last van vliegen en muggen? Angst voor het onweer? Erpel wordt het allemaal teveel. Alsof helhond slaat hij aan, rent naar voren, blaft de dikbillen weg van schrik- en prikkeldraad.

Na onlandwei in gewone wei een bijna helemaal zwarte, ontiegelijk magere melkkoe apart van kuddetje van zes. Haar ogen dof en droef. Haar gele oormerken vloeken in bliksemlicht. Op donderslag probeert zij overeind te komen. Dat lukt haar niet. Arm beest. Hoe kan ik haar helpen? Moet ik haar helpen? Dierenbescherming bellen? Boer en boerin hebben vanuit hun boerderij ruim zicht op wei en koeien. Maar hebben die twee een goede verrekijker? Verdomme, ik laat haar liggen, laat haar alleen. Ja, ik ben een lul, wil de koe vergeten.
Als ik na geelwitte vlier reinwitte boerenjasmijn ga fotograferen, ben ik haar vergeten.

Thuis gekomen is het onweer weg, zie ik weer de zieke koe en jeuken honderd muggenbulten. Ik vloek en stuur m'n pinda naar de boerderij. De boer, jonge kerel nog, hoort me raar kijkend aan en antwoordt: 'ik goa zo wel effe naor heur kieke.'

449
Man met hond en man met koeien, schapen en paarden

Zwaar bewolkte droge lentedag. Kuifeendjes op klein twee meter ondiep verboden bosven. Nijlganzen in groter, maar scholler eilandjesven. Bij dit laatste ven ontmoeten Erpel en ik een oudere man met mooie grote bruine hond, naar mans zeggen weimaraner x new foundlander van 33 kilo. De hond - een lieve teef - is eens zo groot als Eppie die 17 en een halve kilo weegt. Erpel mag een kwartier met haar spelen. In die tijd praat ik met haar baas die haast heeft, omdat er om zes uur voetbal op tv komt.
Een andere man, boer of zo in blauwe broek en blauwe kiel, wandelt door m'n verrekijker over pad tussen weiden door. In de weiden (zijn?) koeien, schapen en paarden.

450
Een blonde bloem met mooie armen en benen

Na mijn thuiskomst van lange dag vrijwillig verplicht klootcursus volgen, neem je mij en Eppie mee uit wandelen. 'Zonder ons twee voor de televisie gaat het voetbal Nederland - Ivoorkust ook wel door,' lach je.
We gaan door avondstilte, over puin-, onland-, wei- en akkerpaadjes. Als altijd over smalle paadjes, loopt Erpel voorop en jij in 't midden. Ik sluit graag de rij, maar op bredere paden lopen we meestentijds naast mekaar, Ep dan in het midden.

Onder 't lopen praten we over van alles en nog wat. Jij klaagt over de verwegge directie van je werk. Ik zeur wat over jouw poetsmanie. En dan ben jij weer aan de beurt met het uiten van je onvrede over mijn niet kunnen koken en stofzuigen. Soms zijn we een poosje stil, genieten we zomaar wat, ieder voor zich, van late lente en avondzon, tot ik met platte hand een mug die op je kuit ging zitten doodklap: 'petsss!' Overdreven hard roep je 'au' en mopper je op me - onterecht gemopper, want ff au is veel minder erg dan een muggesteek, maar meer dan aan de muggen en mijn kletsje erger je je aan stank van gier. En weer wat meer dan met die stank, heb je moeite met de huisvesting van een paard. En dan praten we een hortje over de man met alleen maar aow die rattengif uitlegt en wiens hobbypaard het moet doen met zwarte zandbak van maar vijftig vierkante meter, terwijl rontelom de met schrikdraad omspannen bak alle wei uitbundig met gier is besproeid. Gelukkig wil Erpel - die niet vies is van rugrollen in modder en schapenkeutels - nix weten van gier.

In het kerstboomkwekerijtje tegen 't dorp aan, is er flink met (ander dan ratten)gif gekloot. Alle grassen en alle onkruid zijn er gifgeel dood of idem dood aan 't gaan, alles geel en dood onder mooi frisgroene sparren. Ondanks deze doodgespoten ondergroei en de kale ook gifbespoten maïsakkertjes rontelom, genieten we toch: van de blauwe lucht, van de groene sparretjes, van een paar blauwe sparretjes, van weinig kieviten, weinig wilde konijnen, twee blauwe reigers, wat zwarte kraaien en wat blauwe duiven. En 't meest van al hebben we aardigheid aan het dapper sies-ke-wiet van een schorre vink.

Gier en gif: twee ingrediënten uit de kookpot van onze Veerman en zijn ministerie. 'Denkt die Veerman nu echt dat een vos dol is op naar gier stinkende en vergiftigde patrijs of kievit?' vraag je me. En als ik geen antwoord geef, omdat ik dan net door de kijker tuur naar verwegge torenklok, ga je verder: 'Dat zo'n domme man minister mag zijn! Sjonge zeg, wat zullen de weidevogels blij zijn met Veerman en het landbouwbeleid, met de bioschuren en met de maïs- en gierboeren.'
Met de wetenschap dat het inmiddels net na half acht is en in Duitsland de voetbalwedstrijd afgelopen, bedenk ik daarop: 'Ach, wat kan je als outsider in dit maffe eurovoetballandje nog met moraal en ethiek? En wat met verstand? Zowat alle kerels kijken naar mooie meiden op televisie, maar geilen op voetballen?' En dan kijken jij en ik naar elkaar en moeten we lachen, want 'wat zeur ik toch weer?'
'Ja,' zeg ik, 'we moeten geen voetbal kijken en we zijn vogel noch Veerman noch vos, maar we geven soms aan goede doelen en we gaan stemmen op de Partij voor de Dieren.' En dan kijk ik naar je als je Erpel roept die er vandoor is, die in gele ruigte onder frisgroene kerstsparretjes vol met blauwe kegeltjes achter konijnen aanzit.
Ik zie je staan. Ik kijk naar je. Ik vergeet Veerman, vossen, vogels, gif en gier, kan aan bijna niks meer denken, ook niet meer aan Erpel en konijnen, zie net voorbij wazige blauwe sparrenkegels alleen nog maar een blonde bloem met mooie armen en benen.

451
Ree uit rogge en onkruid

We wandelen weer 'ns over paadje tussen bosaanplant met - dit jaar tweejarige - rogge en hoger onkruid. Vijftig meter voor ons springt een roodbruin ree uit deze ruigte, de bleke bossen in. Erpel mag er niet achter aan, maar zwemt vijfhonderd meter verder twee kuifeendjes uit verboden ven.

452
Spelende eekhoorntjes in hete, bijna kalenderzomerdag

Hete, bijna kalenderzomerdag. Viervoeters en vogels doen het kalmpjes aan. Zowat alle dierenleven ligt of zit in schaduw: hazen, reeën en konijnen laten zich niet zien, een vink zingt zachtjes sies-ke-wiet, een bonte ekster hipt op z'n gemakje langs wegkant en twee zwarte kraaien schrijden traag over kort gemaaide wei, maar toch..., twee eekhoorntjes spelen vrolijk achter mekaar aan, dartelen over bosbodem en springen - meters ver met lange pluimstaarten gestrekt - van dennentak tot dennentak.

Wij kijken naar de eekhoorntjes en naar elkaar en beseffen: wij worden te dik, te vet, want we zijn door de weeks keuterboerendochter op kantoor en turfstekerzoon in ietwat digitaler hok, maar thuis en in de caravan hebben we vlees, gebak, wijn en bier.

453
Kievit niet in sneeuw en doden vergt geen dapperheid

Regen in de late zondagavond. Regen in de nacht. Regen in de maandagmorgen.
Alles weer fris in tuin en bos.
Tegen tienen wordt het droog, maar tè veel te werken, tè veel te regelen,
tè veel te bellen, tè veel te lezen, tè veel te schrijven....

Pas tegen drieën fiets ik met Erpel naar 't moeras. Daar is weinig te beleven.
Wat kievithaantjes duikelen naar Erpel, naar kraaien en naar mij.
Eén kievit landt op wit. Dat wit is geen sneeuw, maar landbouwplastic,
plastic dat ik haat en waarvan ik baal.
En dan baal en haat ik meer, als ik halverwege puinweg tegen een door reewildschutters
weer naar puinweg verplaatste hoge zit aanloop.

'k Vind het laf om een - altijd ongewapend - dier neer te knallen.
Om dood te schieten hoef je niet slim of dapper te zijn.

454
Mereljong in achtertuin

Het mereljong zit al drie dagen in de achtertuin.
Elke dag fladdert het een beetje beter onbeholpen.
Kater Bolsterturf loert op 'm, vanachter dichtgehouden ruit.

Bolsterturf moet van jou nog een paar dagen huisarrest,
maar 't is toch natuurlijk dat katten merels vreten?

455
Dutten bij trefferloos voetbal

Een eerste zomerdag met wolkenlucht waaruit geen regen viel.
Volgens de kalender zou om twintig over vijf de zon moeten opkomen,
maar 't werd na vijfen in de middag voordat die eventjes kwam kijken.

Pa en ma Merel waren weer heel de dag druk met 't volproppen van hun jong.
Het kreeg kersen en pieren, waarvan het heel de stoep volscheet.
Kater Bolsterturf zag het gelaten aan, vanachter zorgvuldig potdicht gehouden rechthoekige ruit.

En dan zijn er de avond en het werk, mag de televisie aan,
hebben de moeë mannen moeite om niet in slaap te vallen bij Nederland tegen Argentinië.
De meesten gaan tijdens de wedstrijd naar bed,
wachten niet op 't eindfluitje van de scheids.
'As ze geen doelpunte make, is er geen flikker aan,' zegt P.
'Maar wat een stoot die Maxima,' maakt M. de zin af.

456
Het moge mij vergeven worden: ik vind wijf een machtig mooi woord

Per pinda op weg naar na- en bijscholing keek ik uit naar patrijzen, hazen en reeën. Helaas, buiten gaaien, mussen, spreeuwen, kieviten en kraaien zag ik veer noch haar, want zomerbossen zijn weelderig van blad en groen. Zo ook slootkantwildernisjes en het akkerlandgewas. Koren, maïs, bieten en erpel, 't groeit allemaal als kool. Ach, soms ben je ook in mooie warme zomerdag de klos, mag je keihard blokken en werken, mag je cursus volgen. Op zulke dagen is er geen tijd voor hond en veld, zelfs niet voor het wijf.

Het moge mij vergeven worden: ik vind wijf een machtig mooi woord.

457
Vijf voordeursparren minder

Tussen werken en genieten van satéschotel maken we een bleke bossenwandeling. Jij klept een ree uit roggeveldje en Erpel apporteert tien stokken, weft ook een konijn onder takkenhoop vandaan. En thuisgekomen krijg ik opdracht, ga ik met schop, zaag, kapmes en bijl vijf goothoge kerstsparren te lijf. Ik moet dat van je. Je wil meer bloemetjes in de voortuin en huilt niet om de traantjes van merels, mezen, roodborstjes, winterkoninkjes en goudhaantjes.

458
Verzuipen bij gebrek aan uitstapplaats

Vrijwel niemand maakt zich druk om dit door onze overheid vermoorden van te water geraakte dieren. Alleen het jagersgilde schreeuwt moord en brand en uitstapplaats, want jagers balen bij het vinden van een verdronken haas, ree of vos. Jagers schieten liever dood.

458a
Phegeavlinder schijten

Het zomert. Lome warmte in de bleke bossen, lome warmte over 't ven, lome warmte rontelom. Toch jaagt, fel en fanatiek, een foxje op hazen, hagedissen, muizen en konijnen. Als het bijtijds kan drinken, houdt zo'n hondje overmaat aan energie. Zelfs bij phegeavlinderweer. Maar die phegeavlinders - mooi blauwzwart zijn ze, met witte stippen en oranje liefdesband - bewegen allemaal o zo vastbesloten sloom. Onbeholpen fladderen ze door zomer en armetierig bos. Toch vinden ze mekaar, hechten zich aan elkaar. Netjes getwee koppelen ze hun achterlijfjes, om samen te gaan hangen aan langzaam wuivende spriet.

Vlinders, vlinderstrikken, braakballetjes en witte vogeldrek. De steenuiltjes van het eilandjesven leven even in zomervlinderland, schijten vlinder.

459
Tevree met muizen en konijnen

Wandelen en praten door bleke bossen. Uitkijken naar reewild dat zich niet laat zien. Erpeltje vindt het niet erg. Die is tevree met muizen en konijnen.

460
Ouwe jongen en jonge hond struinen door oerig motregenmoer

De ouwe jongen maakt een foto. Stinkzwammen komen belabberd digitaal. Maar om daar nou wat waterdropjes op de lens en regen die langs broekpijpen in laarzen sijpelt de schuld van te geven...
Het is niet anders. Een gebroken, zowat doodgaand penisje is al wat over bleef van een nest duivelseieren onder dubbele berkenstam.

Als de oude jongen naar dit stinkend sterven kijkt, moet hij denken aan een "vies"gedicht van N. Verhoeven: .... .... ... de mast gebroken, een gescheurde zak. Tel en hertel het aantal uwer ballen, de zee deint na in eindeloos welgevallen.

Maar dan glimlacht hij, zomaar in dit zomers klootmoeras waarin andere mensen niet willen wezen, want opeens staat daar - mooi en fier en kort en krachtig - het nageslacht, wortelt een piepjonge phallus impudicus in rottende berkenvoet.

461
Goddeloos hard groeien ze, stinkzwammen in zomertij

461a
Ondanks gif en plastic rontelom

Ondanks gif en plastic rontelom is er heel veel moois in Nederland 2006

462
Hurkende rikke

Vandaag fotografeerde ik een hurkende rikke, hurkende rikke van ouwe bok. En al fotograferend moest ik denken aan een jonge hurkende vrouw van een jonge bok in de bergen van Kalavasos. Zij is niet rood, maar bruin van haardos.

Filegeit

Vandaag spotte ik ook heur, vanaf parallelweg en op weg van werk naar huis. Ik lachte en keek van heur naar de files op de vierstrokenjakkerbaan, stilstaand verkeer naar beide richtingen. Ja, ik woon in mede reebevolkt mensidiotenland.

463
Haas in dorpswei

Lief tafreeltje: na lange nacht werken huistoe rijdend, huppelt een haas door dorpswei. Ik kijk graag hazen, parkeer mijn pinda in de berm. 't Haas huppelt op z'n gemakje, schuwt huizen, auto's en fietsers niet.

463a
Zonnige zomeravondboswandeling

Mooie zonnige zomeravond. Honderd meter voorbij gekraakte boerderij en net voorbij parkeerplaats, komt een reebokje uit - meter hoog al - perceel maïs. Het van kleur nogal donkere bokje springt over schrikdraad, rent dan bos in. In deze tijd van het jaar moeten de vorig jaar geboren reetjes hun moeder verlaten. Oude bokken pappen graag aan met een éénjarige reegeit, maar ze verjagen de jonge bokjes. Die laatsten vluchten voor de oude bokken en moeten op zoek naar een ander leefgebied, naar een eigen territorium.

Twee hazen spelen op weiland. Ze slaan op de vlucht voor Erpel. Ook tientallen konijnen vluchten van wei, over bosweg heen de dekking in. Erpel mag er niet achter aan, maar zit dan toch in stuk beukenbos opeens achter een groot konijn aan. Gelukkig is er even later een bosven waarin het heerlijk zwemmen is.

464
Zesde avond na nieuwe maan

Een prachtige zomerdag met verplicht cursus volgen en examen doen. Drie van zestig multiple choice vragen geef ik een fout kruisje mee. Toch nog drie vragen fout! En dat terwijl ik echt heel vlijtig heb gestudeerd. Sjonge zeg, heet zomerweer en moeten leren, dat vloekt! Moe maar voldaan, want dus geslaagd, rij ik tegen drieën in de middag naar huis.

Wandelen met vrouw en hond, in tussen stad en dorpen ingesloten bufferloos bos. Dit bos is echt helemaal door alsmaar groeiende stad en alsmaar groeiende dorpen ingesloten. Vanavond is het er heerlijk rustig. Nauwelijks wandelaars. Ons straatjoekeltje U, onze kater B., onze bouviers B. en N. en onze rottweilers G. en F. liggen hier heerlijk rustig. Terwijl we keuvelen, gluurt vanachter dennenstam een eekhoorntje naar ons en een stuk of wat konijnen vluchten voor Ep, van perceel grasland bosrand in.

Zitten in de achtertuin. De maan en gierzwaluwtjes, heel veel gierzwaluwtjes. Veel meer zwaluwtjes dan veertien dagen terug. Ook de jonkies zwieren, rap en dapper als hun ouders, al een week of wat mee door het smetteloze zomerblauw. Druk hebben ze het allemaal, heel druk. Met muggen en vliegjes vangen. Ze willen snel groeien, gauw groot en sterk worden, want nog maar één of twee, misschien drie, weken, dan zijn ze allemaal op weg naar Afrika.
Bij zowat donkeravond, als de gierzwaluwtjes allemaal naar bed zijn, verdwijnt - heel-lang-zaam-aan maar toch vlug - de maan achter het pannendak van de achterburen. Gelijk de zon verdwijnt in zee, zo raakt dit nieuwe maantje uit zicht achter pannendak. Toch raar gezicht, denk ik, als ik naar dit zakken, dit wègzinken kijkt. Voor m'n gevoel zou de maan juist hoger moeten klimmen, op weg moeten gaan naar de sterren. Klein poosje zie ik de sikkel - net een alsmaar korter wordend banaantje - wègtorenen achter de pannen, tot 't banaantje puntje is geworden, puntje dat verzuipt achter daknok.
(De foto van het in pannendak verzuipend maanbanaantje mislukt. Het is al bijna donker als ik dit maanbanaantje knip, en de camerasluitertijd voor m'n gevoel oneindig, en ik kan het ding niet stil houden en welke maf gebruikt er nu een statief voor 't fotograferen van de maan?)

Wat is koelkastrosé toch lekker!