465
Over ruzie maken en steenuiltjes die rans- of bosuilen worden

Met half uurtje vertraging arriveren we op de camping. Daar zitten we de godganse middag en godganse avond voor de caravan. Daar krijgen we bezoek van jongste dochter en haar vrijer. Daar genieten we met z'n allen van allerhande vogeltjes, van eekhoorntjes ook, en van konijntjes, houtduiven, zwarte kraaien en twee spechten, een bonte en een groene. Daar drinken we water, limonade, wijn en bier en hebben we het over Jan en Allemien, over computers en wasdrogers, over werken, paspoort en de val van Balkenende en diens mede stoethaspels. 'Die Balkenende is echt een sukkel, maar toch wel een flink wijf die Verdonk.' 'Sjonge zeg, je zal met zoiets dominants getrouwd zijn.' 'Letten jullie wel wat op je woorden?' 'Welnee, Rita is thuis vast een heel lieve vrouw.' Ook praten we over school en werk en kopen of huren van een huis, maar 't meest van al gaat het over de baby van oudere zus die er nog niet is.

Net voor middernacht laten jij en ik Erpel uit in 't campingbos. Twee uilen roepen naar elkaar: een alsmaar herhaald helder 'kie-wie-o'. 'Zo mooi. Zo lief,' fluister jij. 'Steenuiltjes,' zeg ik daarop. 'Ja denk ik ook,' antwoord je. Maar dan vliegen er opeens twee ontiegelijk grote steenuilen onder de sterrenhemel, over kaalslagje heen, blijken de uilen geen steen- maar of rans- of bosuilen te zijn.
'Als je niet zo veel gezopen had, zou je 't zeker weten,' zeg je tegen me.
'Zeker weten?... Hoezo zeker weten?... Wat zeker weten?'
'Nou, van die uilen natuurlijk..., toch wel dom dat je zulke grote uilen uitscheldt voor steenuiltjes.'
'Ja, maar jij dacht ook dat 't steenuiltjes waren.'
'Sssttt, ze roepen weer,... misschien vliegen ze zo nog 'ns voorbij.'
En dan zijn de uilen stil, want lachen we allebei heel hard.
'Toch wel gek, met alcohol op maken we nooit ruzie.'
'... ...

466
Muggen en gierzwaluwen boven dorp en sluierwolken

467
Nog maar even, met volle maan

Weer thuis gekomen zeg je tegen me: '... had je maar sokken en lange broek en shirt met mouwen aan moeten doen,' maar dan wijs je me de maan. Die staat te glimmen achter de esdoorn, de maan in eerste kwartier. En dan is er opeens wel je vrouwenhart, als je wijst en glimlacht 'nog maar even, met volle maan word je opa.'

468
Mooie ouwe witte engel

Om kwart voor zes al gaan Erpel en ik van huis. Ik wil reewild zien en op foto zetten, maar ter hoogte van het moeras is daar opeens Eps knokmaatje, 'n klote foxje dat als hobby heeft tegen pindabanden aan te pissen. Ditmaal is deze fox eens niet alleen op stap. Aan begin van puinweg zijn z'n baas en bazin druk. Die twee - tamelijk jonge vrouw en tamelijk oude man - staan daar te zwaaien met hun armen en benen. En dat om zes uur in de morgen! Veel tijd om me daarover te verbazen krijg ik niet, omdat dikke honderd meter verder, tegen bosrand aan, een ree loopt. Vlug zwaai ik naar baas en bazin en vlug rij ik door, om klein eindje verder te stoppen. Met m'n veldkijker bestudeer ik het ree, een geit. Als ze zekert en afspringt, rent een kalfje met haar mee, donkere eikenwal in. Even snap ik niks van dit reegedrag, maar zie dan in de achteruitkijkspiegels bazin en bazinnetje aankomen. Die twee joggen over de weg, zowat hand in hand. De geit moest om hen te kunnen zien tegen zon in kijken. Ach, elk niet blind ree ziet op honderd meter afstand bewegende wit met rode joggingpakken. 'Verdorie Ep,' verzucht ik, 'ook vanmorgen te veel mensen.'

Te gauw moet ik naar huis, want gaan werken. Even stop ik nog bij een familie kraai. De zwartrokken zitten met z'n allen op perceeltje akkerland. 't Klein maar vliegvlug kroost bedelt bij pa en ma. Plotsklaps vliegen wel vijf jonkies mekaar in de veren. Erpel wordt er gek van, begint te keffen, wil zich er mee moeien. Als ik aan zijn kant het portier open, stuift hij de akker op, jaagt de ruziemakers weg.

469
Reeëgek?

Vinkenmannen sies-ke-wietten; een krooi eenden steeg op, uit bijna drooggevallen sloot; er mauwde een buizerd, éénzaam in eikeboom; ook klepten blauwe duiven van licht- naar donkerblauw en schapen en koeien stonden stom aan draad en gaas.

Jonge kraaien vochten om slak of regenworm van pa of ma. Zwarte veren stoven rontelom, in zonneloze lome warmte.

Fox - mijn vriend - wentelde zich in schapendrek en moddersloot, moest gewassen in verwegge beek. Moe van lopen rusten in eikenwal.

Onweer, bliksem, regen, donder, het bleef uit. Voor de gek gehouden door de lucht en daarom sjaggie ontevree, ging ik op zoek naar Gaffelaar en Rikke.

Waarom zoeken? Waarom toch? Het is begin juli. Pas over veertien dagen begint de reebronst. Dan zullen ze mekaar achterna jagen, bok achter geit - oranje, rood of bruin, soms zwart, heel soms gevlekt of wit.

Ben ik reeëgek? Net zo maf als die jongen van zeventien die hoopte op toevallige ontmoeting met mooi meisje?

470
Naar Il en Piek en koffie, koek en bier

471
Zwemmen in en trimmen rond diepst verboden ven

Een zwaar bewolkte, warme zomerdag. Op zoek naar wild en muizen, breekt Erpel door perceel jonge dennen. Ik loop met hem op, over door gemeente S. geëgaliseerd kuierpad. Overal tussen de dennetjes is de bodem bedekt met dode takken. Die takken werden van geoogste, wat grotere bomen afgerukt - geen boom mag echt groot groeien in dit bos. Dat deden Timberjack en Cirkelzaag. Die gingen hier samen flink tekeer, driekwart jaar geleden ongeveer en daar hebben eekhoorns, hazen, konijnen en het klein vogelgrut nu baat bij.
Prooidieren verstoppen zich graag in takkenwirwar. Tussen rontelomme wirwar kunnen grote rovers als mens en grote hond minder goed uit de weg. En de pijlsnelle haviken en sperwers duiken echt niet met bloedgang in een takkenhoop, maar Ep - sterk, gespierd, rank van lijf en altijd fanatiek - graaft zich er desnoods onderdoor.
Op het gebreek, wat getwink van mezen en wat gesieskewiet van laat verliefde vinken na, is het stil rontelom. Dan, opeens, breekt er ook een haas door 't bos. Ik lach als haas en hond over m'n sandalen stuiven, maar schreeuw gauw genoeg Ep terug: 'EPPPppp STOPPPppp... HIERrrr...'. Ep staakt meteen de jacht, krijgt daarom lieve woorden en een in broekzak meegenomen koekje van me.

Om vier na twaalf komen we uit de bosrand te voorschijn, wordt opeens de wereld lichter, blijer ook, ligt voor ons onder zware wolkenlucht het diepst verboden ven in de warme zomerdag. Ik kijk om me heen. We zijn alleen. We rennen naar het water. Ep zwemt als eerste. Die hoeft zich niet uit te kleden en geen horloge af te doen. Een minuut na hem ben ook ik nat, zwem ik naar het midden van het ven, om daar een poosje te gaan drijven op het water. Zo languit drijvend, zie ik waar de zon probeert te breken door stukje leigrijs wolkendek. Ook zie ik zwaluwen kringen en, ver weg, eenden vliegen. Die verwegge eenden, net een onderbroken streepje van negen zwarte horizontale ééntjes. Ep cirkelt om me heen. Overal blijft hij dicht bij me. Maar dan draai ik me alweer op m'n buik en spied naar alle kanten. Geen mens te zien. 'We zijn alleen Ep. Kom op! Wie het eerst aan de overkant is.' Als altijd wint Ep. En dan rennen we over venoever. Het zacht zuidwestenwindje droogt me af. Een handdoek heb ik niet nodig, niet meegenomen ook. Zo fijn, dit rennen, zo fijn, dit windje. Ep bereikt m'n kleren het eerst, maar ik ren door, en hij met mij. Ik wil nog een heel rondje maken om het ven, want geen mens te zien. Beweging en wind samen drogen sneller. Dit windje, dit briesje, zo fijn, zo fijn tegen armen, benen, buik en rug, maar dan moet ik lachen om mezelf, als ik kijk naar 't klein dansend klokkenspeeltje dat zorgde dat ik opa word.

472
Twee mannen aan bleke bosrand

Twee verwegge mannen in wei aan bleke bosrand. Eentje heeft een verrekijker op zijn dikke buik; de ander houdt iets ik-kan-niet-zien-wat-het-is in de rechterhand. Ze wijzen richting bos en ze praten met elkaar, praten druk en alsmaar door. Dat ze praten, is af te leiden aan hun wijzen naar en aan hun houding en positie t.o.v. elkaar. De mannen zijn geen boeren: voor koeien en schapen hebben ze geen oog. Zijn ze jagers misschien? Reewildjagers? Vossenjagers?

472a
Merelman en kabouters

473
Stofstorm en bumperhomo's

Komend van wei lopen we door eikenbosje, richting parallelweg naast jakkerbaan. Aan begin bospad staat een zwarte off-road auto geparkeerd. Die wagen staat midden op het pad en met de achterkant naar ons toe, de koplampen ervan wijzen naar de parallelweg. Pal achter de wagen zijn twee mannen bezig.
'Getver,' zeg jij, 'ze hebben geen broek aan.'
'Ja,' antwoord ik, 'twee kerels in blote kont. Moet kunnen, toch?'
We kijken - ongevraagd en ongewild, maar wel gratis en voor niks - naar een demo homoseks.
Ik maak - louter reflex - een vlugge foto. Dan kijkt de diepst voorover gebogen bumperman tussen vier benen door, het bospad in. De ander wrikt zich daarop van hem los, rent naar voren, duikt de grote, dure auto in en rijdt weg. Bumperman moet de bumper loslaten, gaat langzaam rechtop staan en stapt dan op een tegen boom geparkeerde fiets.
Auto en rijwiel brengen de blote kontenmannen uit zicht, bocht om. Als we doorlopen en komen voorbij de plaats waar auto en fiets geparkeerd stonden, liggen daar een broek, een onderbroek en een paar condoomverpakkinkjes. Erpel mag er van jou niet aan ruiken.
Vijf mins later moet ook jij lachen, als we auto en blote kont op fiets terug zien rijden naar de plek vanwaar werd gevlucht.
'Kijk, ze komen terug. Zeker hun favo stekkie, dat pad.'
'Ja, favo stekkie en favo standje. Ach, dit is Nederland..., waar alles kan en mag.'
'Ja, ons lief landje, waar iedereen een mening hebben mag en waar het motto tolerantie is.'
'Bumpermannen... Hahaha... Getver! Viezeriken zijn het... Misschien zijn ze wel getrouwd.'
'Ja, kan best, 't homohuwelijk is toegestaan, maar mag niet van de paus.'
'De paus? Wat heeft die er nou mee te maken?... Nee, ik bedoel: deze kerels kunnen goed getrouwd zijn.'
'Goèd getrouwd? Je bedoelt: een vrouw en kinderen hebben?'
'Nou ja, niks aan de hand toch? Kunnen ze bij thuiskomst frisser wippen.'
'Frisser wippen? Hoezo frisser? Je bent toch tolerant? Tenminste, dat beweer je altijd... Getver zeg, we houden er over op... Ik hoop dat straks de Fransen de wedstrijd winnen.'
'De Fransen?...  Ow, voetbal... Kut!'
'Huh?... Nou zeg! Wat mankeert jou? Je moet...'
'Zie ik liever... kut. Moet toch mogen?' 'Ja, maar echt niet hier... Idioot! Getver zeg! Wat moet Eppie wel niet van je denken?'
'Eppie is echt geen homo, hoor. Zullen we op dat bankje nog wat drinken?'
'Ik wil hier weg! Je krijgt geen wijn meer!'
'...

473a
Verre waterstraal voorbij reelege wei

474
Klucht patrijzen in onland, ree in rietkraag en konijn op puinpad

475
Vlug ommetje eikenbos

Bolsterturf, woensdag 12 juli 2006

477
Welk vogeltje is dit?

Bolsterturf, donderdag 13 juli 2006

Het waait nogal. Noordenwind. Noordenwind is nooit fijn: noordenwind blaast altijd koud. Hij gaat door mijn dunne blouse. En dat in midzomer, in juli! Gelukkig heb ik een trui in de kofferbak. Die is zo aangeschoten, maar lang zal het niet koud blijven. De heet koperen plaat zal ook vandaag weer onverbiddelijk schroeien, ongenadig branden op het stukkie aardbol waarop wij Nederlanders wonen. En als je vrij bent, niet hoeft te werken, draaien de wijzers van je horloge sneller rond. Tenminste, dat lijkt zo te zijn. Over een uur al - zo vlug voorbij, te vlug voorbij - zal de zon flink hoger staan, zal zijn warmte het winnen van de gure wind, kan het paar graden warmer zijn, wil ik mijn trui uitdoen.

Ik denk: veertien juli alweer - de reebronst is misschien al begonnen. Tussen ongeveer half juli en half augustus jagen de reebokken achter de geiten aan, moet er bevrucht worden.

Vaak tuur ik door m'n kijker, in de hoop op glimpje rood of oranje van reeëhoofd in struikgewas. Meestentijds loop ik te zoeken naar hoefafdrukjes in akkerkanten en mulle zandwegen. Ook Erpel doet zijn best. Tevergeefs. Nergens een spoor van bronst en reewild. Tot Ep een sloot in duikt en me reesporen op drooggevallen diepe bodem wijst.

Waar de reeprenten honderdvijftig meter verderop de sloot uit snoeren, huppelt een groot haas door bosrandwei met jonge koeien. Malle sprongen makend hobbelen de logge beesten achter hazemans of -vrouw aan. Erpel ziet het een seconde aan, sprint dan op het haas af. Iets wat hij beter had nagelaten! Opeens is hìj, Ep, het haas, vergeten de koebeesten het echte haas, dollen ze gevaarlijk op hem toe. Gelukkig rent een fox veel harder dan een koe en is Ep zo verstandig om onder schrikdraad door aangrenzend perceel maïs in te duiken. En, ook gelukkig, gaat het jongvee bijtijds op de rem, knalt het niet door weipalen en schrikdraad heen.

Geen spoor van reeën rontelom camping en hondenoefenterrein

06.55 - 07.30
Beetje ongeduldig en ontevree - ik wil reebronst op de foto! - loop ik, voorbij camping en net voor oefenterrein voor politiehonden, door prachtig beukenbos. Aan de achterzijde van dit bos weet ik weiden. Dikke pech! De weilanden zijn vanmorgen wildleeg. Alleen maar gras, kort gemaaid gras, groen gras aan bosrand, naar 'n midden van de wei toe alsmaar geler wordend gras. Verder NIX. Geen ree te bekennen, ook geen haas of konijn of vos. Met grimgezicht tuur ik door de kijker naar het ruitje van een riante hoge zit.

Reeën, haas, kieviten, reigers en schapen in de bleke bossen

Roodborsten en gentianen rontelom heizoomven

09.35 - 11.00
Net na half tien - mijn trui heb ik dan al een uur uit - staan Erpel en ik voor een heizoomven. Veel vennen staan inmiddels kurkdroog Dit is een dieper ven, meter diep ongeveer nu. Van 't winter was het breder, langer en dieper. Toen werd er fijn op geschaatst.

Een echtpaar Kraai scharrelt langs venoever. Het is samen groot, sterk en brutaal en het valt, samen met wat witte meeuwen, het meest op. Ook vijf kieviten, wat kleinere pleviertjes alsmede nog kleinere witte kwikstaartjes vertoeven op venoever. Allemaal zijn ze aan het werk. Vlijtig zoeken ze naar wormpjes en ander eetbaar spul. Alleen een krooi eenden is lui, die dut op zandbankje, vijftig meter ver het ven in.

Zittend op polletje pijpestro geniet ik van blauwe gentianen, bloemen in knop die me vrolijk stemmen. Ja, ze zijn er weer, ze bloeien al bijna, met blauwe knoppen op lange steel. Hier bij dit ven groeien ze volop, tussen dophei, meer nog tussen lang taai gras.

Aan gentiaanoever gaan Erpel en ik een hortje zwemmen. Nou ja, zwemmen. Ep zwemt zo best. Voor mij is het ven te ondiep, maar ik loop naar het midden. En dan ga ik even heerlijk badderen. Dit water is zo lekker zuiver, en het is warmer dan de lucht. Dat komt door de zon en ook omdat vandaag de wind koud blaast. Languit ga ik liggen. Languit lig ik. Languit blijf ik liggen, languit onder water. Zo languit liggend open ik mijn ogen, kijk ik even naar de zon. Zo mooi, zo zalig, maar al na paar minuten krijg ik het benauwd, kom ik overeind. Diep ademhalen. Zittend midden in dit ven, lach ik om mezelf.

Terug lopend naar de pinda, jaagt Erpel een eekhoorn in een hoge beuk. Terwijl Ep de beuk aanblaft - de eekhoorn is dan al beuk of tien verder -, gluurt een bonte specht van achter berkenstam naar me. En dan is er de alarmroep van een roodborst. Nou ja, alarmroep? Het vogeltje maakt een steeds herhaald onrustig, maar beschaafd en zacht geluid, zoiets als tsjik-tsis-sip-tsjie. Jonge roodborstjes kan ik niet ontdekken. Zal het wijfje van dit zich druk makend en wat verfomfaaid menneke nog zitten te broeden? Tweede legsel misschien?

Nul reeën in moer en onland

11.10 - 11.55
In moer en onland vinden Ep en ik geen reeën. Wel zwarte schapen, maar die zitten achter stroom en draad, zijn o zo makkelijk te vinden.

Opa Imker is bezig met zijn bijenkasten. Erpel en ik houden niet van bijensteken. Daarom vandaag geen bezoek aan opa en zijn paradijsje. We werden allebei al flink gestoken, onder meer door opa's bijen.

Alsmaar reeën zoeken. Hoeveel reeën kregen dit jaar al de kogel? vraag ik me af.
Ik lach - minder blije lach dan daarnet in 't ven - als ik voorbij een vernielde hoogzit kom.

479
De ouwe Bolsterturf zestig jaar getrouwd

Om vijftien uur éénendertig gaan we wandelen nabij 't Schoonebeker Middendorp. Op ons gemakje lopen we een laan met rechts maïs en links gerst af. En dan dezelfde laan vlug terug. Laan in treuzelden we nogal en om vijf uur moèten we in Dalerveen zijn. Opeens krijg je erge haast, gun je me nauwelijks tijd om een foto te maken, want je wil onderweg nog je lange broek verwisselen voor mooiste rok. En ook ik moet me omkleden van je. Iets wat mag gebeuren op verlaten boerenpad, in schaduw van hoge eiken.
We komen tien mins later dan gepland aan in Dalerveen, want verdwalen onderweg van Schoonebeek naar feesttent. Een weggetje dat er dertig jaar geleden was, kan ik niet meer vinden. Maar tuurlijk zijn we - na enig gekibbel over te hard rijden en geen kaart kunnen lezen - toch nog beetje op tijd. Onze meiden en hun mannen zijn er dan al. En ook mijn ouders en mijn broers en zussen met kids en aangetrouwd.
En dan begint het grote feest om zeventien uur vijftien, vieren we diamanten bruiloft: mijn vader, ouwe taaie bolsterturf, en mijn moeder - idem bolstervrouw - zijn zestig jaar getrouwd.

480
Bloedhete zomerzondag

Ik ben ontevree. Ik wil regen. Veel regen. Heel veel regen. De vennen moeten gevuld, en het moer weer vol met oerig nat. Ja, bos en hei en moer verrekken van de dorst.

Twee Drentse metworsten opgevreten en een fles rosé leeg gezopen.

V roeg naar bed.

481
Niet van flikkers dromen

Kwartiertje later spot ik ochtendree nummertje drie, met zekerheid een bok. Zien doe ik hem echter niet, horen wel. 'Böh - böh - böh... böh ,' klinkt de reebokblaf door de stille ochtend, zomaar in muggenmoerruigte achter vernielde hoogzit langs puinweg. Verdomme, zeg ik tegen mezelf, je liep weer dom te dromen, lette niet goed op, ook deze bok zag je eerder dan jij hem.

Op weg naar wei gelegen achter het flikkerbos, huppelt een konijn voor me uit. Erpel ziet het niet, die is dan net bezig met naar muizen graven.

Bijna terug bij de pinda - ik hou niet van homo's, kreeg met 't klimmen van de zon haast om weg te komen van dit flikkerdatingbos - springt mijn eerste gemiste ree van vanmorgen, dat van tien over half zeven, weg uit bosrand. Erpel rakt er even achter aan. Ik roep hem terug. Ach, 'k liep al weer niet van flikkers te dromen.

Bolsterturf, maandag 17 juli 2006

482
Terug van Zwolle: donker ree in donk're schaduw

J ij en ik waren vandaag naar Zwolle. Om negen uur vanmorgen haalde mijnheer B. ons met zijn grote luxe mercedes op, precies op afgesproken tijd; om even na drie leverde hij ons weer af bij blije Erpel, jij uiterst tevree met wat we zagen en kochten. Toen hadden we al gegeten.

Na 't zwemmen wandelden we een uurtje door de bleke bossen. Te voet onderweg van parkeerplaats naar verboden ven, klepte je honderd uit. Heel enthousiast somde je nog 'ns op wat je allemaal had uitgezocht, toen je opeens wees en zei: 'Kijk! Een ree Willem.'

Ik zag het ree niet meteen. Kleine honderd meter ver stond het, liep het langzaam, bleef 't weer staan, in zonnig schaduwbos. Door de zoeker van de camera zag ik het helemaal niet meer, wel bomen in donkere schaduwen en helle zonnevlekken. Op goed geluk maakte ik toch wat foto's van dit dier: donker ree in donk're schaduw.

En toen waren we nog een hortje blij, gingen we weer ff zwemmen.

Ongeveer als gister een uurtje naar wei en flikkerbos. Weer dezelfde groene specht gezien, en ook weer een konijn, en een grote buizerd. Zwarte kraaien en blauwe duiven bovendien. Ook staken de muggen en dazen weer dat 't echt niet leuk meer was en - hoe klote! - ik vond geen reeën, gelukkig - hoe fijn! - ook geen flikkers.

Bolsterturf, donderdag 20 juli 2006

Jij en ik wandelen met Erpel in de bleke bossen. Jij vertelt. Ik loop achter je. Ik luister naar je en dicht onderwijl opnieuw een oud gedichtje van me, verander er 'n paar woorden in:

Jij en Ep zien een reekalfje eerder dan ik het zie. Ik ontdek het pas als jij wijst: 'Kijk daar! een reekalfje!' Ik kan er echt NIX aan doen. Als ik naar mooie benen kijk, vergeet ik altijd om op wild en vogels te letten. Het reekalfje, klein, rank, slank, vlucht voor ons weg. Het is in de steek gelaten door z'n geile moeder. Drom doolt het heel alleen door de bleke bossen. Het hoorde jouw geklep en vlucht daarom voor ons weg. Zo vlug mogelijk wèg wil het, wèg van wandelende en druk pratende mensen, man en vrouw, meer wèg van ons fel zwartbont hondje.

Erpel heeft de achtervolging ingezet, rakt achter 't reetje aan. Ik vloek en brul hem terug. En dan vloek ik nog n's, want ben vergeten om mijn camera mee te nemen, kan zelfs geen vertefoto van het kalfje maken. Ja, ik mis - patsamme - een godenkans op vereeuwigen van een reekalf. Jouw jurkje, jouw kont, jouw nekje, jouw haren en je blote benen zijn daarvan de schuld.

Ik commandeer Erpel aan de voet en gedrieën kijken we het kalfje na. Verre van pijlsnel, eerder beetje dom onhandig, vlucht het van bosvenheideoever, verdwijnt honderdvijfig meter verder in berkenopslag.

Dit reetje, nauwelijks hoger dan Erpel is het, en erg dun. Paar turven hoog reetje maar. 'Hooguit drie maanden jong is het,' zeg ik, 'de moeder zal, ergens dichtbij of ergens verderop, aan 't dollen zijn met een bok.' Jij antwoordt me niet, je loopt nu stil oplettend - misschien is er nog een reetje meer? - voor me uit. En dan kijk ik weer naar je kont, en droom ik over vroeger en jou en mij en rikke en bok. Zij is bronstig nu, ze wil bevrucht, zich laten dekken door de sterkste bok, door de dominante plaatsbok. Ze laat daarvoor haar kalfje een paar dagen in de steek. De bok wil hetzelfde als de reeëmoeder: paren. Ja paren, dat willen alle gezonde bokken, jonge bokken niet minder vaak dan ervaren bokken. En de geiten willen het ook graag. Hij, de sterkste en slimste bok, achtervolgt haar, rent achter haar aan. In wilde vaart breken ze door onderhout, hei en kattenstaarten. Helaas niet nu en hier.

'Ik ben blij dat ik geen reebok ben,' zeg ik. 'Huh? Hoezo?' vraag jij. 'Een reebok moet zijn rikke vangen.' Meer uitleg geef ik niet. Jij vraagt daar ook niet naar. Stil mijmer ik, onderwijl naar je benen kijkend. Dit is de natuur zoals het hoort: struggle for life, survival of the fittest, fucking for having kids. Bok en geit. Beiden zijn ze wild op drift. Hij rakt achter haar aan, ergens in deze bleke bossen. Hij met het schuim op zijn snoet, zij schuimsnoet ook, en ze hijgt naar adem, ze kan niet voor blijven, nee, ze wil niet harder kunnen rennen. Dan racet bokmans zijn rikke tot stilstand. Zo lang geleden dat ik het zag: de beklimming, de reebokdaad. Toen had ik nog geen camera. De bok geniet, zijn grote ogen stralen. De geit kreunt zachtjes. Zij liet haar kalfje voor hem in de steek. Nee, niet voor hem. Zij wil simpelweg bevrucht. Omdat dat zo hoort. Volgend jaar april of mei zal ze bevallen, na veertig weken zwanger zijn. Ze wil - instinctief - nageslacht. (Wat een onmooi woord vind ik het: nageslacht).

Veertig weken is een lange draagtijd. Voor vrouw en rikke. En dan denk ik aan mijn oudste dochter en het kindje in haar buik; ook aan toen onze dochters werden geboren. Zo lang geleden al weer. Is niet het doel van leven zorgen voor nageslacht? Bij mensen, bij alle wezens. Nog nooit zag ik een reebok een andere bok dekken, nee, nooit ontmoette ik een homobok. Ach, ik wil niet gaan schoppen en niet gaan slaan, niet gaan trappen met woorden. Iedereen mag en moet zijn eigen mening hebben, moet in de liefde mogen doen wat hij of zij wil doen. Als je veel rekening houdt met de ander, kom je zelf al gauw te kort, nietwaar? We leven in 2006. Men heeft begrip voor elkaar(?). En men is tolerant(?).

Tolerantie: mooi klotewoord is dat, soortement modewoord van opperhoofd Balkenende en zijn christelijke collega's. Balkenende c.s.: hautaine schijnheiligheid die druipt van vrome smoelen. Mefisto likt zijn lippen. Maar ja, ik wil begrip tonen. Ik wil tolerant zijn. Toch, als ik in de krant lees dat de brave Nederlandse pedofiel ongestraft seks wil kunnen hebben met kinderen van twaalf, ja, van twaalf en tuurlijk mag wat ouder ook nog wel, dan wil ik zo'n nette liefhebber in de hel van rechter Chemo en wrede meesteres Castrata.

Moeten wet en rechters intoleranter worden? Strenger straffen? Pedofielenballen wegwerken, via verplicht chemokuurtje? Dat kan toch niet? Dat moet niet mogen? En dan kijk ik weer naar je kont en ben dolblij met jou en met mezelf.

Nederlandse mannen: hetero's hoerenlopers; homo's bumperwippers; pedofielen kinderneukers. Allemaal nette lieden die hun hobby's hebben. Ach, laat maar. Gewoon zijn en gewoon gezond denken is tegenwoordig zowat zonde. Wat is gewoon zijn? Wat gezond zijn? Wat zonde? Het is maar waar je de grens wil leggen voor jezelf, toch? Wat de één smerig vindt, vindt de ander lief. Hoe het ook zij, ik kan ontiegelijk genieten van een wegvluchtend reetje en moet kotsen bij het zien van twee homoreten aan een autobumper. Mooie gedachten. Klote gedachten. Kutgedachten. En alsmaar kijk ik naar jou, naar jou, mooi blond wijf. Langzaam vloeit narigheid en ongenoegen uit mijn hoofd.

Sjonge zeg, is het zo gek om gewoon op een vrouw, mooie meid, mooi wijf, te vallen? (Vallen: ook klote woord.) Het abnormale wordt tegenwoordig zowat tot norm verheven. Is het daarom gek gek te zijn van vrouwenbenen, NIX te willen weten van sm en flikkerballen en zo?...

Jij loopt voor me uit, jij, mooie vrouw en goede moeder, bijna grootmoeder. Ja, jij met je liefblauwgrijze ogen, jij met je blonde grijze haren, jij met je mooie naakte benen, jij in je sexy zwarte spikkelrokje, jij met je mooie mond en kont en billen.

Ik struikel over een tak op smal pad. 'Loop je weer te fantaseren?' vraag je. 'Ja, en te genieten... van jouw benen.' 'Van mijn benen? Alweer?...' 'Ja, je benen... Zo mooi nog... Benen van een vrouw van dertig..., van een jonge meid... Wipzomerweer.'

Weer thuis zuip ik rosé en bier, 'want,' glimlachte je, 'ik ben moe... Niet van 't wandelen, wel van jouw gezeur... Kom, hier is het ven al. We gaan met Eppie zwemmen. Kan je wat afkoelen.'

Morgen ga ik dit niet wissen, denk ik nu ik dit type.

Hittegolf. Onderweg naar bos en onland her en der geschroeide maïs. Stekelbaarsjes happen naar lucht, in handjevol slootwater. Vijf kraaien vlogen op uit de sloot. Die zitten, even verderop, te wachten tot Fox en ik verder willen struinen. Zij zullen straks het karwei afmaken, tot en met het allerlaatste stekeltje opvreten. 'Kom Fox, we gaan verder. De stekeltjes moeten dood.' Met lome benen sjok ik langs de sloot, observeer wat herkauwende dikbilkoeien in boomschaduw. Een groene specht laat zich horen, heel even maar. Dan, bocht om naar links, zoemen er dazen op me af. Ik word drie keer gestoken. Fox is minstens één keer de klos. Die probeert opeens zijn koppie in het zand te duwen. Er is geen meppen en geen happen aan! We vluchten weg, maar ik ben minder snel, word daarom nog een paar keer gestoken. Weer bocht om, ligt na uur oud regenbuitje van niks een kale akker te dampen in de windloze, gloeiende dag. 'Kom Fox, we gaan naar huis. Een reebok is niet maf. Die gaat met dit hete dazenweer echt niet geitjejagen.'

Even naar de camping. In zinderende namiddaghitte. Het vogelbadderbakje dient gevuld. En de tuin moet gesproeid. Onderweg veel fietsende mensen, ook in bos en hei, maar de hazen en reeën liggen te puffen, ergens in schaduw van hoge bosrandmaïs of zo. Het wild wil nu koel verborgen zijn. Dat laat zich niet zien. Droef en dor dorstige bomen tegen strakke blauwe hemel. Het dorstigst ogen de bleke bossen rododendronstruiken. Ons niet moe te krijgen deksels foxje rakt van onder hun lang traanloos blad toch nog een konijntje te voorschijn. Koeien in kale wei zoeken onrustig bang naar schaduw die er niet is. De arme beesten verbranden hun harige ruggen. Dierenmishandeling! Nu nergens schaduw hebben is geen pretje, alsmaar felle zon in de rug doet gruwelijk zeer. Aan 't geelwitte zand van de duivelsbergen verbrand je je blote voeten. Jij en ik krijgen net geen blaren, als we met sokken en slippers uit een eindje de galgenberg oplopen. De verrekijker sjouwen we mee, want sbb-kneuzen hebben naast drinken een bonnenboekje mee en route. Alles doods en geel en troosteloos. Geen vogel wil over de zandverstuiving zingen. Als 't zo doorgaat nog maar een paar dagen, dan zullen de laatste heidevennen komen droog te staan. Alles waterloos dan. Levenloos bijna. Gelukkig ruimen vos en wezel, en ook kraai en gaai, kadavertjes van torren en kikkers en inspecteren ze slakkenhuizen op leven en dood. Eerstgenoemden werken bij nacht, kraai en gaai doen dat overdag. Wat ze levend vinden, hoeft niet meer te lijden, niet langer te snakken naar adem of regen. Fox waadt een ven in. Hij hoeft niet te zwemmen. Hij banjert vrolijk rond, rolt zich in zwarte drab. Toch, vrolijk staartwippen witte kwikjes op nu overbrede, scholle oever.

Dochters en hun mannen komen op bezoek. Aankomend moedertje mag op 't mooiste plekkie onder zonnescherm en ventilator. Dan, uurtje later, is het balen, mag zowat opa gaan werken in benauwde stadsnacht.

Fijn: voor nachtdienst in de stad half uurtje wandelen met jou en hond.
Fijner: bijpraten terwijl jij maar half luistert en ik spied naar wild en vogels.
jij - Is dat een groot ziekenhuis?
ik - De kippen en ganzen van opa Trammelant lopen nog buiten.
jij - De tien dagen zijn voorbij...
ik - Erpel maakt zich vies in 't modderkroos.
jij - ... en het water kwam.
ik - Hoezo? Het regende hier toch niet vandaag?
jij - #*@&!!! en NU luister je!  #*@&!!! je dochter ligt in 't ziekenhuis!!
ik - Sorry..., ja ons kindje zal nu gauw komen.
jij - , maar hoezo òns kindje?
ik - Ja, òns kindje? Of wil jij geen oma zijn? Gelukkig wordt het geen stier?
jij - Geen stier??... en wrom gelukkig? Nee, het kindje wordt een leeuw, maar jij bent ook wel lief hoor.

Bolsterturf, dinsdag 25 juli 2006

489a
Dikbilvee door zon en insecten gepest

De zoveelste dag van hittegolf 2006. In moerkantwei wordt dikbilvee door zon en insecten gepest. De runderen hebben al of krijgen nog de zon in de rug. Ze kunnen geen kant op, kunnen zon en bloedzuigers niet ontlopen. Een jonge koe zit achter en op haar rug en flanken helemaal onder helrood bloed.
Wie is haar eigenaar? Waar is haar eigenaar? Weet hij van haar pijn en ongemak? Zal wel niet? Zal best? De vliegen, muggen en dazen vieren feest.

Zo mag men geen dieren houden. Deze wat wanstaltig gefokte dieren zitten achter stroom en prikkeldraad. Ze hebben geen onderdak, nul komma nul beschutting. Ze kunnen geen kant op, zijn machteloos, overgeleverd aan domheid, onverschilligheid of wreedheid van hun eigenaar.

Ik vloek van meelij en machteloosheid en bel de dierenbescherming, 09002021210, want weet niet de eigenaar van deze runderen.
Deze arme beesten moeten, vind ik, z.s.m. geholpen.

Dochter belde op om 12.45 uur: 'JE BENT OPA VAN MARTIJN.'
Vanavond 'ns geen reeën kijken.

Een paar vingerhoedjes slootwater en een paar slakjes. Dat is alles wat inmiddels nog in het plasje water (op slootbodem van gister) zit. Als er komende nacht nog geen regen komt, zal heel de sloot morgen waterloos zijn. Nu al zit er geen enkel stekelbaarsje meer in de paar druppels water die net nog niet verdampt zijn. Maar misschien graven stekeltjes zich in modder in? Nee, denk ik niet, want deze waterloop droogde overal al tot barstens toe uit: wreed mozaïek op slootbodem.

Wanneer ik opkijk van het fotograferen van deze gisteren nog met stekelbaarsjes diepste plek in sloot, rijst een reebokje uit fluitenkruid tussen maïs en wal. De punten van zijn inmiddels geveegde maar nog altijd ongelijke spitsen glanzen in de zon. Het betreft het reebokje met ongelijk hoge stangetjes dat ik op 23 mei dit jaar voor het eerst zag. Erpel jaagt ff achter hem aan, maar geeft al vlug op, simpelweg omdat het te heet is voor rakken. Sloot over verdwijnt het bokje bos in. Ik verwonder me erover dat het niet de hoge maïs in rende.
Dit spitsbokje woont alleen. De geiten zijn niet voor hem. Die zijn bestemd voor de sterke oranje zesender en voor de grote gaffelaar met de zware böh. Hij mag wel uitkijken, dit spitsertje van niks. Die twee grote bokken zijn hevig en agressief. Hij moet goed op letten, voorzichtig zijn. De sterkere concurrentie zal niet aarzelen om hem een pak op zijn donder te geven.

Het dikbilvee van gisteren loopt helemaal aan overkant van aan hun toebedeelde onlandwei. Ik probeer door bos en ruigte wat dichterbij te komen. Stier en koeien zijn erg onrustig, ze worden gruwelijk verveeld door steekvliegen en muggen. Daarom zwaaien ze alsmaar met hun staarten en houden ze hun ruggen zo goed mogelijk in nauwelijks schaduw van moerasrand. Het prikkeldraad is strak gespannen, en onverbiddelijk, de logge beesten kunnen het maïsveld niet bereiken. Veldkijker en zoomlens verklappen me, dat ze allemaal gruwelijk aan de dunne zijn. Onvrolijk breken Fox en ik nogmaals door ruigte van wilg en els, brandnetel, braam en klittenzooi, moerrand weer uit.

Alle sloten leeg. Alle poelen leeg. Nergens water, tot ik bij een badkuip kom. Ik laat Erpel drinken van vies lauw water in deze luxe witte kuip, water hier naar toe gebracht door eigenaar van zwarte schapen. Dan lopen we nog een uur, over puinpaden en wildwissels, tot Fox bij gebrek aan koelte en water er in schaduw van maïs bij gaat liggen. Mijn ijzeren Foxje, hete zon en vochttekort sloopten hem, maar na tien mins rusten en nog een kilometertje lopen jaagt i net voor langs bospad geparkeerde pinda toch nog ff een eekhoorntje eikeboom in.

Bij aankomst in de bleke bossen is de parkeerplaats leeg. Ik rij daarom nog wat door, parkeer wat verderop, niet ver van bosven. Erpel mag een poosje zwemmen, rakt daarna bij graad of 28 door de bossen, zit achter wild konijn en achter donkerkleurig ree aan. Ondanks de lome warmte heeft Ep energie als een timberjack. Hij kan een hele dag rakken. Als i maar bijtijds vers water krijgt lukt hem dat met gemak. Lopend over paadje tussen onkruidakker (boompjesaanplant overwoekerd door 'onkruid') zie ik aan het eind van 't pad en tegen bosrand aan opeens een ree. Het zekert onze richting uit, want we waren bij Martijn en jij moet alsmaar over hem praten. Al de hele dag raak je over hem niet uitgekletst. Ik ben nix meer. Erpel wordt ook al door je verwaarloosd. Het is Martijn voor en Martijn na: Martijn huilen - Martijn boertje laten - Martijn buikkrampjes hebben - Martijn te gulzig drinken  - toch zo'n mooie baby! - kaartjes moeten verstuurd - echt een jongetje, onze Martijn. En dan mis je opeens toch Erpel, schreeuw je: 'Erpulll, waar zit je??...' Als je dit laatste roept, zie ik de nek van het ree langer worden. En juist als ik knip met optisch zoom, komt Ep de bosrand uit getimberjackt. Hij ziet de geit niet, de geit hem wel. Net voordat ze afspringt, maak ik nog een paar vlugge foto's, via digitaal en optisch zoom. 'Wanneer schiet je weer een kaartje Martijn?' vraag je.

Net voor onweer en regen uit wandelen we naar, ook door, het moeras. Dit moer, 'ons' moeras waar staatsbosbeheer onlangs de onlandjes schoor, alles wat erop leefde, groeide en bloeide in grote rollen perste. Grassen, bloemen, kikkers, muizen, vlinders, vogels, wezeltjes, bijen, muggen, dazen, wespen, alles werd verstikt, alle leven geplet. Ach, welke mens mist eitjes van een tweede onlandlegsel, wat haasjes en een enkel reetje?
Twee grote reigers - stram stijf onbeweeglijk fier rechtop - staan in de kaalte van het geschoren land. Ze loeren op grut dat werd gespaard. Fox negeert de blauwe beelden, speurt op z'n gemakje een henfazant uit vergeten slootwal, moedervogel zonder jonkies.
Huistoe struinend vlucht op het rollen van de donder een kinderloos patrijzenpaar, van kale zwarte akker, dekking in van dorstig spruitkoolblad. En dan begint het te plenzen, zaligheid van grote dikke droppen waarvan we tomeloos genieten, tot we bang voor bliksem huistoe rennen.

Op mijn weg naar het moeras kruipt een massa Polen over akkertje: vrolijk armzalige bonte kruipende en bukkende mensenmassa die plantjes poot. Dit in dertig gradenmiddag, maar 't lang gras in schaduw is nog nat na donderbui van gister. Geen regen nu, wel water in de lucht. Ook zit er weer beetje water in de sloten. Na hittegolf herleeft het moer. Overal in slootkanten krioelen vlindertjes, motjes, mieren, krekels, kikkertjes, muggen, dazen en vliegen. Zo lekker aan je blote benen: nat slootkantschaduwgras. De dikbilrunderen hebben het nog altijd moeilijk. Die zitten vol vliegen. Die 'trillen' willekeurig met hun spieren en vegen hun koppen af aan flank van buurbeest. Gelukkig is na gister de brand goeddeels uit de runderruggen. Toch hebben de beesten nog wel last: teveel vliegen op teveel wondjes en alle vijf zijn ze verdommes aan de schijterij. Tijdens fotograferen van de dikbillen, trekt prikkeldraad een grote winkelhaak in mijn broek. Mag ik vloeken op mezelf of op de runderboer? Schapenboer van zwarte schapen komt zijn dieren leidingwater brengen. De man heeft een melktankje aan de trekhaak van zijn auto gekoppeld, tankje vol leidingwater. Via slang doet hij het water in bad- en speciekuip stromen, heerlijk koel zuiver water. Ik drink ervan, Erpel blieft het niet.
'Nog reeën gezien?' vraagt de schapenboer.
'Nee, geen gezien.'
'Gister zag ik nog een bok... Als je dan door rijdt blijft zo'n ree staan, wacht het af wat gaat gebeuren, wordt daarna weer vlug vertrouwd, ... trouwens vanmorgen lagen er wel 150 Polen op het akkertje daarginds.'
'Ja, ik zag ze ook, maar had niet het lef om foto's van ze te maken.'
'Haha, ja, je staat slecht als je hier helemaal alleen bent en een horde Polen achter je aan krijgt... Kost paar duiten, die Polen.'
'€ 10 per Pool per uur?'
'Nee, het tarief is € 7,50 per uur.'
'Sjonge zeg, zou ik € 2,50 per Pool per uur te veel betalen... en dat 150 keer!'
'Ja, da's dus € 375 per uur minder winst... Hoe staat het met m'n schapen?'
'Goed denk ik, er ligt geen dooie.'
'Ik ben goed voor mijn dieren, ze krijgen leidingwater van me, het grondwater hier is niet alles.'
'Ja, die dikbillen daar hebben het heel wat minder goed dan jouw schapen.'
'Houd oe.'
'Houd oe.'

Ik maak nadat de schapenboer wegreed (stiekem) een foto van zijn tankwagentje, daarna nog een foto van mijn Erpeltje op onlandwei.

Zomer 2006:
overal op de Brabantse heidevelden nix dan zonverbrande hei:
dorre bruine troosteloosheid rontelom

Na regen in de nacht liggen in vroege morgen drie van vijf dikbilrunderen in het moer. Ze zijn bezig met herkauwen. Eentje is er druk, die is aan 't rollen in beetje modder, maar het kleinste koetje staat zielig overeind, dat voelt zeker nog de zonnebrand in haar rug. Toch ziet ook zij er veel beter uit dan paar dagen terug. Weg is het bloed op haar achterlijf en flanken, ook weg de ergste brand in haar rug. Regen kan fijn, kan prettig zijn. Regen doet zere runderruggen goed, en regen jaagt vliegen en muggen weg. Echter, nu het niet meer regent, zijn de vliegen en steekvliegen terug! Bij honderden zitten ze op de runderkoppen en op de uiers en tepels, zelfs op het scrotum van de stier. Met klote gevoel van onmacht en onvree loop ik door, boerenzandpad af, richting eikenbos. Graag zou ik een prikkeldraad doorknippen.

Na regen in de nacht staan er in zandpaden veel reehoefjes gedrukt. Door hoefjesverzamelingen in zand te lezen, kan je vrij nauwkeurig de reewildstand bepalen. Ik schat na deze nachtregen het aantal moerasreeën op negen volwassen dieren en drie kalfjes. De negen reeën, ze zaten achter mekaar aan. Hier achtervolgde Zesender smalree. Daar probeerde Gaffelaar de ouwe geit te vangen. In vlugge vaart joegen de bokken schuimbekkend achter de geiten aan. Vluchtte hier tussen zwarte schapenwei en eikenbosje Spitsbokje voor de grote gaffel? De kalfjes zijn nu zielig, want door moeder in de steek gelaten. En ach, de reebokken, ze zijn niet anders dan mensenmannen, vechten graag 'ns met mekaar om een wijfje.

Na regen in de nacht is een haas aan 't eten: verwegge bruine vlek in groen gras van boomschaduw. Dit haas, het zou makkelijk te schieten zijn, vanuit open raam van jagers- ofwel stropersauto. Drom wijs ik vooruit: 'Vooruit Ep! Haas in wei! Vooruit!' En dan kan paar seconden later een haas harder lopen dan ik een scherpe foto schieten.

Na regen in de nacht eten tegen middagtijd jonge koeien - ze grazen in weken lang door zon geschroeide wei - boomblad op. De jongbeesten verrekken van de honger. In de hun toebedeelde gele wei is geen groen meer, alle gras verbrandde, ging dood. Moer juli 2006: op  boomblad na ziet alles rontelom bruin en dor en geel en dood.

Na regen in de nacht in voormiddag met jou - mooi wijf - en fiets op weg naar tentoonstelling bloem en tuin, zie ik een patrijs in wei. Het hoen is helemaal alleen, nergens een tweede hoen te bekennen, en ook geen jonge patrijsjes. Voorbij de patrijs - door mij opgestoten, want ik zocht dus naar partner en jonkies - komen we voorbij golfbaan en dierentuin op vuilnisbelt, en dan is daar bloem en tuin. Saaie tentoonstelling, vind ik, maar jij genoot van beeldjes, te kopen bloemen en te bezichtigen voor 1 week maar aangelegde modeltuintjes. De entree bedroeg 16 euro p.p. plus 2x een halve euro om onze bikes tegen een boom te mogen zetten.

Na regen in de nacht samen met jou in de namiddag in Panbos een ree, een haas en duivelseieren bewonderd. Ook waren er grote, bleke falli te zien. De grootste fallus, u weet wel, zo'n impudicus, groeide langer waar we bij stonden, maar we kregen bijna ruzie toen ik refereerde aan fallus erectus. Tien mins later keken we naar grote vluchten blauwe duiven op graanstoppel en waren ruzie en zwamselgeur vergeten.

Na regen in de nacht en mooi weer overdag brengen jij en ik mijn pinda naar de garage. Het wagentje moet apk-gekeurd. Terug op weg naar huis, zien we vanuit jouw agila een patrijzenpaar met jonkies in wegberm. Bijna reed je over een patrijsje heen. 'Ja,' mopper ik, 'op de akkers stront en gif, in wegbermen hoog onkruid en insecten. Weet je dat volwassen patrijzen tuk zijn op onkruidzaden, terwijl de jonkies liever muggen eten?'
Je wist het.