496
Augustus komt met onweer en regen, en met van droogte gele weiden

497
Drie uren reewild tellen en een kwartiertje zwemmen

Ik fotografeerde weer geen reewildbronst, zag geen enkel ree, maar zoals ik elk jaar paar keer doe na veel regen in een nacht, telde ik ook vandaag duizenden ree, allemaal ree, in nat zand gedrukte ree.

Ja, deze foto's zijn van vorig jaar, want 'k heb al heel veel ree. Heel de telling lang had ik daarom m'n camera - hopend op flieft reepaar - ingesteld op maxi optisch zoom.

Toch was deze teldag een goede dag voor me, immers op zowat mensenlege door de weekse zomerheidedag met regendreiging, is het na gedane reewildtelling fijn zwemmen in verboden ven op grens van hei en pijpenstrootjes.

Hoeveel reeën er zitten in 't geteld gebied? Te weinig naar mijn zin!

498
Rikke met - optimaal schutkleur - kalf in regenbos

's middags
Eindelijk! Eindelijk na meer dan drie uur zoeken zie ik een ree. Het ree staat naar me te kijken, het staart me aan. Ik kijk terug. Eerst door de 7x50, dan door de zoeker van m'n cameraatje. Ik zie alleen het koppie, rikkekoppie, schutkleurkoppie, mooi lief koppie, koppie voor lorkestam, koppie achter lorketak in regenmiddag. Als het koppie verdwijnt, loop ik door. Ik moet me haasten. Het is al laat. Al te lang zocht ik naar haar.

's avonds
Eén foto overzetten van camera naar harde schijf, één foto van een rikkekoppie in lorkenbos. Ik ben matig ontevree, want het koppie is maar klein en op drie andere foto's vrij onscherp. Maar dan, o halleluja, zie ik opeens ook haar kalfje, of één van haar kalfjes. Het klein reetje dat ik op de foto zie, werd door me in 't bos niet opgemerkt. Zijn schutkleur - soortement bruingeel - maakte dat ik het vanmiddag niet zag in lorkenondergroei van bruingeel gras.

499
Klunsfoto van in avondschemer rustende puinpadrikke

Mooie zomeravond. Net voor half negen parkeer ik de pinda bij perceel eikenbos. Meteen lopen Erpel en ik aan. We maken drie rondjes van om en nabij een half uur, rondjes rontelom hoog opgaand eikenlover. Daarbij gaan we langs kale zwarte akker, hoge groene maïs en hooi- en weilanden, de laatsten met roodbont jongvee erin. En ook komen we langs na de hittegolf van juli inmiddels weer flink volle sloten.
Tijdens rondje 1 zie ik drie blauwe reigers langs sloot. De grote vogels staan bij mekaar, alsof in vergadering bijeen. Erpel wijst me de scherpe hoefjes van een ree, pootafdrukken van zo te zien een grote bok, haarscherp afgedrukt in na stortbui van vroege avond kletsnat en vlak geregend zandpad.
Rondje 2 levert niet meer reeprenten op. Wel een krooitje van vier wilde eenden. De reigers zijn dan weg, maar ik hoor een groene specht en zie wat blauwe duiven het bos in vliegen.
Hopend op ree of vos, begin ik aan rondje 3 dat NIX oplevert.

Teleurgesteld loop ik na de drie rondjes eikenbos nog ff een puinpad af. Dit pad ligt maar tien mins lopen van het bos vandaan. Erpel volgt braaf 'achter', moeras in. Halverwege dit pad constateer ik met grote blijdschap, dat een hoogzit - reeafknalzit - is verwijderd. En dan zie ik te laat een ree op grens van ruig stukje onland en moeras. Het dier, een rikke, ligt te rusten, maar let beter op dan ik. Ze ziet en ruikt me. Dat voel ik gewoon. En tuurlijk krijgt ze ook geur van Ep. Ep - goeie speurhond - kan haar onmogelijk ruiken. De avondwind waait van hem af, rikke toe.

Het fotograferen van deze mevrouw Rikke mislukt grandioos. Ik doe gehaast. Ik gun me niet de tijd om m'n camera rustig te gebruiken. Daardoor komt ze nogal slordig op foto terecht. Het is alles samen waardeloos: ietwat verkeerd ingesteld toestel, lange sluitertijd en bewegingsonscherpte. En dan rijst het mooigrote dier ook nog 'ns vliegensvlug. Voor m'n camera een tweede keer klikt, is ze opgeslokt door het moeras.

Gelukkig kun je met een beetje fotobewerkingsprogrammaatje toch nog iets maken van een klunsfoto.

500
Kleurenpracht van blauwe gentianen en geelsprietdikkopje

Fijn! Wandelen me jou en Ep. Vandaag wandelen we voorbij bordjeswoud, door stukje Strabrechtse heide en aansluitend stukje Braakhuizensche heide. Veel vakantiegangers zijn ook bij 't pad. Voor hen is er een wandelroute uitgezet, wandelroute die jij en Ep en ik maar klein stukje volgen. Een bonte stoet - veelal te dikke - mannen en vrouwen puft over met felgele kaartjes versierde smalle routepaden, paden door bos, hei en ruigte. De kaartjes leiden je langs heel veel met rode verf gemerkte bomen: (ook) Nederlandse natuurbeheerders kunnen niks zien groeien, alle groen moet kapot, alle bomen moeten zo jong mogelijk omgehakt, omgezaagd, getimberjackt. Of al deze wandelaars de rode streepjes op de stammen zien? De meesten van de gestage lopers en loopsters kijken nauwelijks op of om, die lopen alsof gehaast.
'Zien ze wel de blauwe gentianen?' vraag ik aan jou.
'Nee,' antwoordt je, 'ze zien deze lieve blauwe bloempjes niet.'
Wij - jij en ik - zijn het roerend eens: dit puffend wandelvolk loopt voorbij zonder te zien! Men is dan ook onderweg naar grote tent en consumptiewagen op parkeerplaats. Erg gezellige parkeerboel is het vandaag. Er wordt - zagen we met eigen ogen toen je je agila parkeerde -  echt wel veel gevreten en gezopen.

Al gauw verlaten jij en ik de gebaande wandelpaden, worden wildwissels ons pad. Soms twitteren er meesjes boven ons hoofd, die zijn als altijd druk waar lorken, sparren en dennen groeien. Soms schreeuwt een gaai. Vaak horen we een vogeltje waarvan we de naam niet weten. Dan wijs jij: 'Kijk! Daar gaat een rood haas!' Als ik dit inderdaad erg rode haas eindelijk zie, vlucht het al weg, voor Erpel uit, is het al te ver voor op de foto.

Erpel jaagt twee reeën uit pijpestro, nabij klein diep ven op grens van de twee heides, en ook een groep ganzen inclusief vliegvlugge jongen uit het veel grotere 'schaatsven'. Ik geniet van fijn veel reesporen op de paden. Ook van veel reelegers (reerustplaatsen) en veegboompjes (ontvelde boomstammetjes waaraan reebokken hun gewei schuurden, polijstten). En onderwijl vertel jij: over onze Martijn die zo sterk en lief is en die zo hard kan blèren, over ons chalet dat zo mooi wordt, over M. en K. die zo blij zijn, over wat je deze vakantie nog allemaal wil doen en over je werk dat je nog niet mist.

Bijna terug bij de vandaag vreet- en zuipPP zoekt Erpel, moe van 't rakken, verkoeling in plas op pad. En voor naar huis toe rijden, eten jij en ik allebei een grote softijs op. Erpel krijgt er ook eentje, maar wel zonder slagroom en chocolade.

Bolsterturf, zaterdag 5 augustus 2006

500a
Jij en ik en Eppie en drie laatschemeravondreeën in rondje eikenbos

'Patsamme! Ik moet en zal reebronst zien!' zeg ik tegen je op 't campingfeest, heel gezellig feest, groot feest met rosé en bier voor mij (jij was weer gezellig verstandig, feestte mee maar dronk maar twee rosétjes). Nog niet naar huis toe gaan. Samen met jou en Eppie rondje schemering rontelom eikenbosje. Jij rijdt en parkeert er naar toe, en je hanteert de 7x50. Ook hou je Erpel aan de lijn. Ik hou m'n camera schietklaar, want wil mooie foto's maken, van jou en van Ep en reewild. Terwijl ik achter je loop en wat zeur over zo vroeg al donker worden, en daarbij zonder dat je het merkt naar je kont kijk, wijs jij opeens: 'Sssstttt, kijk daar! Een ree!' Paar seconden later bestuderen we het ree. Jij kijkt door de kijker en ik door de zoeker van m'n cameraatje. 'Yep! mooie geit,' zeg ik. 'Sssttt, sis jij, ze komt deze kant op.' De geit dartelt - ze gedraagt zich uitermate speels - over de wei. 'Net een geile jonge meid,' zeg ik, 'ik kan haar zo niet op de foto krijgen.' Jij doet boos terwijl de geit pardoes de wei af rent, ze komt over bospad zomaar op jou en mij toe. Ik krijg - 'verdikkie,' vloek ik - geen kans om haar te knippen. Bospest en dikke eiken zijn in de weg, maar spannend is het wel. Erpeltje wordt het teveel, die jankt opeens 'wieuwwwwww'. Sneller dan sluitertijd rent geschrokken jongejuffrouw Rikke uit beeld. Tuurlijk word ik dan niet boos en tuurlijk moet ons Eppie dan ff los. Hij rent het bos in, de geit achterna. 'Goed zo,' zeg ik, 'het reewild moet wel schuw blijven, want negen hoge zitten rontelom.' Al gauw komt Ep terug, rent dan wei op waarvan de geit kwam, helemaal tot aan moerrand toe. Even later lopen we terug richting agila. Jij voorop, ik achter je. En dan kijk jij achterom en sis je weer: 'Ssssttt, daar is nog een ree!' Als ik ook achterom kijk, zie ik het meteen. Het staat aan verre weikant, op precies dezelfde plek waar de geit de wei opkwam. Juist als ik m'n camera - klote langzaam ding - aan heb, blaft dit ree de schemerstilte aan flarden en duikt het halsoverkop weg, terug de bosrand in. 'Verdikkie,' vloek ik nog n's, 'hij rook Ep. Wat stom van ons dat we die ff lieten rakken.' 'Stom van ONS?' vraag je dan. En je vervolgt: 'Toch zo'n mooie grote bok!... Jongen, echt gemiste kans!... Z o'n kans op mooie bok krijg je nooit meer. ' En dan vraag je: ' Heb je 'm misschien toch?' 'Nee, verdomme,' vloek ik, 'de camera stond maar net aan en die sluitertijd duurt nu zo verdomde lang.' 'Vloek niet zo!!... Ach, geeft niet,' lach je me na beetje mopperen uit, 'dit is zo mooi om mee te mogen maken... Kom, het is al laat. Nu geen gedoe meer hiero. We gaan naar huis.'

Dan, kwartier later en bijna bij je agila zie ik, op mijn beurt, zou tijd worden, een ree. Het laveit tussen maïs en bos op weiland waarin ook rode koeien. De koebeesten, zwarte bonken in het donker, liggen zowat aan overkant van de wei bijeen. De afstand tot dit ree is maar meter of dertig. Erpel ligt plat op het pad - zachtjes afff gecommandeerd - en jij en ik hebben dekking, van diepschemerdonkerte en van anderhalf meter hoge maïs en dikke eiken langs de zandweg. Als verwegge klok tien slaat, maak ik de eerste foto. En daarna nog een stuk of wat foto's meer.

501
Missie met succes voltooid

Om twee minuten voor half zes word ik wakker. Erge dorst, nodig moeten pissen en doffe koppijn plagen me dan. Na twee keer litertje water - eerst lozen in de tuin, daarna drinken uit de buitenkraan - gaan Erpel en ik meteen op weg. Er is werk waar haast bij is te verrichten. Voor 't in de pinda springen, watert Ep ook nog ff uitgebreid, tegen de schutting van opa Trammelant en tegen de lantaarnpaal schuin achter ons huis. Niemand die dat ziet, kan dus geen kwaad.

Onderweg van 't stille dorp naar bosgebied achter ook stille camping, spot ik stuk of tien konijnen, vijf blauwe reigers, wat kraaien en blauwe duiven, twee keer een groot haas en éénmaal een oranje reegeit. Zowat alles te ver weg voor foto. En dik uur later, is er in het moer weer het bokkie met z'n ongelijk lange geweistangetjes. Het staat vanaf kaalslagje in ruig onlandje naar me te kijken, maar springt scheldend af voordat ik de camera uit de tas en knipklaar heb.

Om tien over negen ben ik weer terug in bed, vlij ik me blij en tevree naast je, want geheime missie met succes voltooid. En m'n koppijn foetsie. Na even naar jou - mooie oma van - kijken, komt geruste slaap.

Wanneer jij - je antwoordt me, desgevraagd na jouw mij wakker maken: 'Om half elf' - opstaat, merk ik dat niet, wat helemaal niet erg is.

Tegen twee uur in de middag maak je me lief wakker.

Bolsterturf, zondag 6 augustus 2006

501a
Namiddaguurtje Oetert en Vlerken

Hoewel heerlijk rustig achter 't huis - buurman opa Trammelant is op familiebezoek naar Australië - rijden we (jij en ik dus) voor een uurtje naar Oetert en Vlerken, mini sbb-natuurreservaatje langs breed kanaal en nabij armzalig Helmonds industrieterrein. Binnendoor onderweg komen we nogal wat auto's met zwarte-tekst-op-wit kentekenplaten tegen. In deze wagens Polen op weg naar akkers van boer of tuinder.

In Oetert en Vlerken lopen we over gras- en onkruidpaden, veelal langs brede sloten echt de aanduidingen kanaal en beek onwaardig. Zo nu en dan spieden we in de hoop op ree, haas of vos met onze veldkijkers rontelom. Waar elzen, riet en wilgen niet in de weg zijn, zien we weiden bevolkt met roodbonte koeien alsmede een akker met aardbeiplantjes en kruipende en bukkende Polen. Ook kijken we tegen boerderijen en grote, lange, lage schuren zonder ramen aan. Op die schuren hoge silo's. Waar je ook verrekijkert in dit zogenaamd kleinschalig Brabants landschap, overal wordt het ontsierd door concentratiekampjes waarin je kippen en varkens weet.

Een in wilde staat levend zoogdier zien we vanmiddag niet, zelfs geen rat of muis. Wel een paar krabplaatsen en veegboompjes van een reebok. Twee keer ook wat reehoefjes in zwart akkerland. Maar we beleven - zicht- en hoorbaar - vogelleven. Helemaal aan doodlopend eind van brede sloot - sloot waarachter provinciale weg, kanaal en industrieterrein - zwemmen een pa en ma meerkoet met hun jonkies. Altijd weer grappig gezicht, die witte bles op de volwassen meerkoetkoppies. Verder rumoeren er een merel en wat ongeïdentificeerde zangertjes in wilgen en elzen. Ook zijn er de altijd en overal aanwezige zwarte kraaien, plus nog één blauwe reiger. De reiger flapt op uit oerige sloot waarin Erpel ff zwemmen wil. Scheldend wiekt de grote vogel naar achter hoge rietkraag. Trager dan de reiger zweeft een buizerd - grote donkere ongevaarlijke grijpvogel - laag over wei. Zo mooi, zo mooi om samen naar te kijken.

Bolsterturf, zondag 6 augustus 2006

Bolsterturf, maandag 7 augustus 2006

502a
Twee uur oranje route in domein Beverbeek

Het is een mooie route: binnendoor van rotzooi Lierop, waar dit weekend het Nirwanatuinfeest werd gevierd, naar Belgisch Limburg. Nirwana of Nirvana: overgang in het Niets, alleen mogelijk voor Boeddhisten van grote deugdzaamheid. Nou, wij wisten echt niet dat onze jeugd graag Boeddhistisch lawaaifeest viert en er dan van houdt om na afloop van dat feest min of meer bezopen te vertrekken. Te gek gewoon, hoeveel rotzooi voor de mens en hoeveel afval voor vossen, kraaien en meeuwen feestgangers achter durven laten. Onderweg laten we Erpel ff pissen in een nog Nederlands natuurgebied, aan de domme opschriften op sommige borden te zien gebied van staatsbosbeheer. Voorbij De Achelse Kluis (RAMPkluis vandaag, want gesloten op maandag! wat we niet wisten) gaan we wandelen in net over de grens met België Domein Beverbeek, eigendom van de katholieke universiteit Leuven. Na bestuderen van een aanplakbord van Beverbeekbeheerder Het laboratorium voor Bos, Natuur en Landschap, lopen we een oranje route van 6½ km ofwel route van dik uur. Deze route is de kortste route en omdat wij geen haast hebben, doen we er ruim twee uur over. De oranje bolletjes op paaltjes leiden ons over prachtige wallen met machtige zomereiken en door mooi bos, soms zelfs door echt dicht, geheimzinnig donker bos (niet domweg bos volledig de vernieling in gereden door timberjacks). Ook komen we voorbij weiden, vaak met koeien erin, heel veel maïs, hier en daar een boerderij en zo nu en dan een huis of chaletje. Aan rand van naaldbos kijken en luisteren we even naar ruzie makende pubers in een kindervakantiekamp. Uit drie tentjes rontelom grote tent komen gillen en schuttingwoorden. Maar dan is er weer de stilte van het Beverbeekse bos en bewonderen we een verzameling van grote en kleine keien, sommige daarvan al vele miljoenen jaren oud. Bij een slordig boerenbedrijf verkoopt men ijs, maar geen trappist of zo. Van ijs krijg je erge dorst, zodat we liever water uit snel stromend blank beekje drinken. Een piepende huifkar met sloffende paardjes ervoor komt ons tegemoet. Onder de huif de voerman met zweep en een stuk of tien duur geklede dagjesmensen of toeristen of zo. 'Die maffen hebben allemaal een stropdas om,' zeg jij. 'De vrouwen niet,' lach ik. Maar dan zijn we op het Planetenpad, een pad waarlangs allemaal uitlegborden, verklaarborden met hemellichamen, van onze aarde tot en met de zon. Als we voorbij grafheuvels nabij soortement trimbaan komen, hangt er plots een donderbui boven ons. Paar keer bliksemt het en na zeven tellen komt de meest nabije donderslag. We rennen pad af, duiken schuilhutje bij waag in - deze waag: ruïne van groot boerenhuis waar vroeger meel gewogen werd. Het blijft droog, het onweer trekt weg, richting Nederland. En tuurlijk zochten we naar zomerpaddenstoelen en ook naar reeën- en hazenvoeten - we vonden veel van wat we zochten - en maakte ik foto's van jou en Eppie.

Bolsterturf, maandag 7 augustus 2006

502b
Na oranje zwam met flitslicht een scheldende zesender

Tussen acht en tien in de avond nog ff met Erpel en mountainbike naar het moeras. Er zijn daar boeren bezig en ook wat homo's, eerstgenoemden op akkerland, laatstgenoemden in een grote zwarte auto. Ook knalt er een motorcrosser rond. Na twee rondjes biken rontelom eikenbos en na éénmaal puinweg in en uit, rij ik naar wei grenzend aan moer, onland en eikenbos. Onderweg daar naar toe, zie ik verwegge rose bloemen voor een ree aan. Onder hoge eiken is het wachten in droge sloot, wachten op reebok of rikke. Erpel vlijt zich, eventjes moe van 't rennen, naast me. Misschien willen de rikke en de zesender van eergisteren allebei de wei opkomen? Een lage eikentak kan ik als statief gebruiken. Ik wacht een dik half uur. Dan wordt het me te donker voor een foto. Als ik de sloot uitkruip, zie ik opeens oranje zwammen op een boomstronk. Tuurlijk moeten die paddootjes - met flitslicht want 't is al flink donker in de eikenwal - op de foto. Als ik de vijfde zwamfoto maak, schiet opeens Erpel de wei op. En dan zie ik ook de zesender die, niettegenstaande het flitsen, heel dichtbij kwam en met grote snelle sprongen wei af en moerrand in sprint. Zien deed ik ook vanavond zijn hoge gewei niet goed, maar vanuit riet- en elzenwildernis scheldt de zesender me uit: zelfde bokkestem als van eergister.

En nu vind ik mezelf dom, want ik wachtte simpelweg niet lang genoeg in de sloot.

Bolsterturf, maandag 7 augustus 2006

503
Oranje zwam van gisteravond bij daglicht zonder flits

Ik wou oranje zien. Reed daartoe naar groene wei bij eikenbos en moer. Soms kan je midden op de dag reeën zien. Helaas, mooi niet vandaag. NIX geen reewild. Nergens niet. Toch zag ik wel oranje. De zwam van gister was er nog, maar met ietwat minder mooi oranje - naar 't me toescheen - dan bij flits in avondschemer.

Bolsterturf, dinsdag 8 augustus 2006

504
Alleen maar Rikke van schuwe bok op foto

Om zeven uur in de ochtend met Erpel naar eikenbosje en moer. Onderweg een lapjespoes, wat konijnen en blauwe duiven in wegberm. Op dichtklappen van 't pindaportier kijkt een ree op. Hoe dom dat ik het niet eerder zag! Het staat om en nabij honderddertig meter ver, in eikenwal en aan sloot. Onbeweeglijk strak blikt het richting pinda en mij. In zo'n geval is het zaak om onbeweeglijk te blijven staan, iets wat Ep niet doet. Die snuffelt onbekommerd over 't pad, maar dat kan geen kwaad. Hij is te klein, te laag bij de grond, om dit ree te kunnen zien, ook te klein om gezien te kunnen worden. Trouwens, zowel ree als hond kunnen maar moeilijk stilstaande objecten goed waarnemen. Zodra mens of dier of ding in beweging komt en er vrij blikveld is, zien beide wel heel goed! Pas na seconde of honderdtachtig gaat het reeëkoppie naar benee, gaat het weer snoepen van kruid of gras.
Lichaamsbouw en gedrag verklappen dat dit ree een geit is. Kijken door de zoeker van m'n camera (een kijker heb ik niet bij me) bevestigt dit. Terwijl ik foto's maak van de rikke, zie ik meter of tien achter haar opeens een roodbruine rug. Een bok! besef ik. Vast en zeker de zesender! wens ik. Toch is er twijfel of het wel de zesender is. Na vijf mins wachten, springt eerst de rikke en eventjes daarna ook de bok de sloot over. Zonder kijker kan ik in dat eventjes springen niet zien wat voor gewei de grote bok op zijn koppie heeft. Beide verdwijnen in de maïs. Geduldig wacht ik, vijf minuten..., tien minuten..., dertien minuten. Dan laveit opeens de rikke op d'r gemakje in wei voor maïs. De bok komt nog altijd de, na regenbuien na hittegolf frisgroene, grasmat niet op. Die blijft - voorzichtige ouwe rakker! - alsmaar in klein dwarsslootje en achter struiken tussen maïs en wei. Soms zie ik even wat van zijn rug, beetje bruinrood.
Om twintig voor acht stapt de geit het slootje in. Eventjes zie ik dan twee ruggen, oranjerode en bruinrode rug. En dan is zomaar alle reeoranje, reebruin en reerood verdwenen. Liggen ze beide in het slootje? Gezellig bij mekaar? Of slokte de maïs ze op? Net voor half negen zijn Ep en ik weer thuis.

Bolsterturf, woensdag 9 augustus 2006

505
Route van drieëneenhalf uur in drie uur en drie kwartier: van Achelse Kluis rontelom beek Warmbeek naar Achelse Kluis

We kiezen de rode wandelroute. Die is dertien en een halve kilometer ofwel, volgens tekst op het aanplakbord bij de Achelse Kluis, drieëneenhalf uur lang. Jij en Ep en ik doen er drie uur en drie kwartier over: van de Achelse Kluis via zand- en grindpaden, maar ook over asfaltwegen de Belgisch Limburgse natuur in. En weer terug natuurlijk. We gaan door naald- en loofbos en langs weiden, en ook voorbij aardappel- en maïsakkers. Paar keer lopen we langs het beekje de Warmbeek, beekje met bordje ter plaatse waarop staat dat dit lief watertje naar Nederland stroomt en daar dan Tongelreep heet. Ondiep beekje met helder water is het. Vis zien we er niet in, maar zwemt er vast wel, wat verderop waar 't dieper is. Ook voert de route ons langs achter-, zij- en voorkant van een restaurant De Bever. Als echte Nederlanders laten we ons niet verleiden, lopen we het zo te zien dure restaurant niet binnen. Op een bankje langs viswater, soortement vijver, en met uitzicht op restaurant en gekandeleerde eiken (teruggezette eiken, rare kapstokeiken want met afgezaagde kroontakken), eten we uit onze rugzakken wat we meenamen voor onderweg: broodjes met kaas, ham en worst, waarbij we leidingwater uit koelfles en sinaasappelsap uit pak drinken. Echt hartstikke lekker! Wel jammer dat uit geen enkel gat in gekandeleerde eik een vleermuis wil komen. Op sommige plekken langs beekoever vinden we bosbessen, sappige, rijpe, blauwe bessen die onze vingers paars kleuren en die verukkulluk smaken. Ergens nabij het Planetenpad - op plaat nummer één langs dit pad zijn alle bekende hemellichamen behalve de maan afgebeeld, wat we drie dagen terug tijdens oranje routetocht niet opmerkten - staat er langs de weg een bordje met wetenswaardigheden over een voormalig onneembaar middeleeuwsch kasteel waarvan ik de naam nu niet meer weet dat letterlijk met de grond gelijk werd gemaakt. Dat laatste moet zijn gedaan door de manschappen van een bekend veldheer, van wie ik ook de naam niet onthouden kon. Dat dit 'onneembaar' niet strookt met 'letterlijk met de grond gelijk', viel me meer op dan de over bloeiend aardappelveld van omstreeks tweehonderd meter breed heen te bezichtigen aarden wallen van deze voormalige veste. Wel herinner ik me de naam van een toren op enige afstand van dit verwoeste bolwerk, toren achter brede sloot en groot, hoog hek: toren De Tomp, overblijfsel van verdedigingstoren met door veroveraars weggevaagde boerderij en molen.
Het meest valt ons een groot, en breed, en hoog hekwerk op. Te gek gewoon zoveel als Belgen van hoge hekken houden: we passeren minstens dertig van zulke hekken waarachter in veel gevallen alleen maar bos of wei of akker, hekken met daarop in duidelijke letters een bordje met opschrift 'Privaat', wat mij dan telkens aan een plee doet denken.
De vogel- en wildstand? Om kort te gaan, we zien:
- te veel zwarte kraaien;
- veel roeken en kauwen;
- blauwe duiven - we genieten van blij houtduifkoeren: roe-kroeè - roe-kroeè - roe-kroeè - roe-kroeè - roe-kroeè -  koek;
- wat merels;
- paar blauwe reigers;
- één wild konijntje;
- één eekhoorntje door Erpel boom in gejaagd (plus een platgereden eekhoorntje op verharde wandelweg);
- één egel, waarvoor Ep geen belangstelling heeft;
- één oranje reegeit, die op bospad staat en niet wacht tot ik de camera uit de draagtas heb;
- laag boven weiden en vrij woeste gronden muggen en vliegjes vangende boerenzwaluwtjes;
- een paar ongeïdentificeerde vogels
- en een setje sierduiven op mestvaalt in regenbuitje.

Tijdens deze wandeling zien we nauwelijks bloemen, en ook weinig mensen, maar dan, terug bij abdij en klooster van de Achelse Sint Benedictus Cisterciënzers, nostalgisch oud en groot en mooi bouwwerk waarin slimme monniken voortreffelijk - niet gratis! - trappistbier schenken, is er opeens bonte mensenmassa rontelom en bloeien er veelkleurige klaprozen, rode, rose en witte, voor groen gaas waarachter felgele teunisbloemen.

Bolsterturf, donderdag 10 augustus 2006

506
Vergeet je niet om Erpel af te drogen?

Moeras en onland. Daarover zomerregen, harde plensregen. Met fox Erpel struin ik door dit landschap. Wij twee lopen, wij breken, wij kruipen, wij tijgeren door het moer. Zijn pootjes en buik, mijn broek en jas roestbruin van oer. Dan weer hij voorop, dan weer ik voorop. Wij banjeren door idiote ruigte; wij breken door hoogopgaand riet, soms ook door wildernis van wilg en els, of door warboel van braam, berenklauw, kamperfoelie, brandnetel of fluitenkruid. Een steekmug neemt me te pakken, prikt in mijn hals, mug die de doodstraf krijgt. Hier in dit oerwoudje is alles groen en nat en oerig moerig. Een geur van muf en aarde, van langzaamaan vergaan. Mensen willen hier niet komen, niet zijn. Ree en haas hebben hier niets te duchten van jager en stroper. Krooien eenden spetteren hoog, uit poelkanten, zompige waterranden. Tussen luchtbellen als grote paardenogen loert overal daar onder de zwarte bodem. Dikke vette naaktslakken aan rietblad. Blauwe reigers flappen lelijk schreeuwend loden donderlucht in. Kikkers en kikkertjes scharrelen over natte bruinrode aarde. Daar en daar plompen ze het moerwater binnen. Waar riet en ruigte soms wijken voor onlandgroen, kringen boerenzwaluwtjes laag tussen lomp jongvee door. Jonge koebeesten kunnen bar vervelend doen. Zodra ze Erpel gewaar worden, stormen ze met zijn allen op hem toe. Ze dreigen zomaar door stroom- en prikkeldraad te dollen, de poelen in, gewoon van louter gekkigheid en van ondeugend willen zijn. Ja! ze zouden met zijn allen Erpel het liefst de grond in trappen. Onder zomereiken op zandrug vallen dikker droppen, voegt hun onrustig ritme van grover tikken, meer takgeluiden, zich toe aan de zuivere tikmaat van de regen uit de grijze lucht.

Na laatste keer leeggieten van mijn laarzen, en met brand van te laat geziene hoog opgaande brandnetels in het gezicht, vind ik thuisgekomen een briefje in de keuken: 'Ik ben naar Martijn. Vergeet je niet om Erpel af te drogen?

Bolsterturf, vrijdag 11 augustus 2006

506a
Rikke met kalfje en een klierend spitsbokkie

'Ga je mee Ep? Kijken of na de regen van vanmiddag de reeën willen laveien?'

Tien automins later de binnenlanden in, zie ik een reegeit met kalfje.
Rikke en spruit laveien rustig, in groene wei vanaf eikenbos en eindje voorbij gele wei waarin twee pinken,
tot het spitsbokkie met ongelijk hoge spitsen uit greppel te voorschijn komt.
Moeder en kind vluchten wei af, voorbij de pinken eikenbosrand in.
Het klote spitsertje rent achter hen aan, kliert het kalfje.
'Verdmme Ep, waar zit nu toch de zesender? Dit bokkie moet een pak op z'n dnder!'

Bolsterturf, vrijdag 11 augustus 2006

507
Kwikstaartjes bij Groote Veldblokken, laag over water groeiende eikentakken en fliefde futen in het Stieltjeskanaal

We rijden Drente toe, heenreis van twee uur en een kwartier. Onderweg zijn de ooievaars net voorbij Zwolle niet thuis, maar bij parking Groote Veldblokken trippen witte en gele kwikstaartjes, aan overkant van droogstaande diepe sloot waarin aan onder meer bruin besmeurde witte velletjes te zien mensen poepen.

Plaats van bestemming bereikt, feliciteren we jarige overgrootma. We hebben foto's van Martijn voor haar meegebracht. Na foto's kijken van Martijn, en ook van Martijns grootouders onlangs zestig-jaar-getrouwd-zijn-feest, luisteren we naar overgrootpa's verhalen en smullen we van koffie, koek, gebak en soep.

Met volle buiken gaan we toeren door Schoonebeker, Weitevener, Ericase en Nieuw-Amsterdamse dreven: sightseeing in Kommerhoek, Peel en 't Middendorpse veld. Voorbij het spoormuseum van Griendtsveen zit een jonge kerel in luie stoel op een paal. 'Haha,' zeg ik dan, 'die wil zeker in het Guinness boek of records.' 'Ach,' lach jij, 'Die zit toch echt wel voor paal op z'n paal.'
We zien nix biezonders aan de paalzitter. Maakt verder niet uit. Wij toeren en wandelen liever. Ieder z'n meug, toch?

Via pionierroute op weg naar Middendorp sproeit een boer op trekker tegen Coloradokever. De kevers en ook hazen en andere beestjes in de erpel krijgen het gif volop over zich heen.
Al gauw vergeten we boer en gif, gaan we wandelen vanuit Middendorp, het vogel- en wildrijke Schoonebeker veld in. Velerlei variatie in gewas hebben ze in Drente: aardappels, bieten, maïs en allerhande koren. Dus niet alleen maar maïs, zoals in Brabant. Helaas, het koren is bijna al uit beeld, al goeddeels geoogst.

Op de stoppelvelden proppen houtduiven, patrijzen, kauwen en roeken zich vol. Kieften - grote vluchten vandaag - zitten liever op pas gemaaide weiden. En bij bijna iedere wei houden een paar kraaien de wacht - moordlustige rovers op weipaaltjes. Dan, als we wandelen langs een veenwieke, wijs jij: 'Kijk, de takken van deze eiken groeien maar naar éne kant. Ze willen allemaal over het water hangen.' En dan zie ik het ook. Je hebt gelijk, maar het is zo'n raar gezicht: allemaal eikentakken die dezelfde kant op wijzen, naar de boven-het-wiekewater-kant.

Uur later ergeren we ons aan vissers langs Verlengde Hoogeveense vaart en Stieltjeskanaal: Hoe graag zouden we 'ns de dappere dierenkwellers aan een kraanhaak tien meter hoog de lucht in takelen? En moet dat dan een scherpe haak door een wang zijn?

Opeens roep ik: 'STOP! Futen!' Er drijven futen op het Stieltjeskanaal. Die moeten van me op de foto, omdat ze aan het baltsen zijn. 'Het zijn fliefde futen,' glimlach ik. 'Zo laat in de zomer nog?' vraag jij. 'Ja,' antwoord ik, 'misschien is 't eerste legsel geroofd door snoek of rat.'
Zo mooi, dit baltsgedrag, dit baltsvertoon. Lieve geluidjes makend, peddelen de vogels om mekaar heen, buigen ze om te bekoren hun sierlijke halzen alle kanten op.
Ik maak een hele futenserie foto's. Met nog maar camerakaartgeheugen voor drie foto's - wat ik reserveren wil: wie weet zien we onderweg nog een ree of ooievaar! - zwemt er tegen zes uur en paar honderd meter verderop een onvolledig gezin: pa fuut met jonkies.

En dan beginnen we, met nog twee te nemen foto's over, aan twee uur en een kwartier snelweg huistoe.

Bolsterturf, zaterdag 12 augustus 2006

508
Van onrijpe appels langs puinweg, heidewandelaars die verdwalen en een gegeven lift

Een zondagmiddag met machtig mooi augustusweer. Met beetje vertraging onderweg, rijden we gedrietjes - jij, Erpel en ik - naar de bleke bossen. Nou ja, béétje vertraging? Er blijkt op de openbare weg een wielerronde aan de gang. Motoragenten dirigeren ons en andere gewone weggebruikers de berm in. Daar moeten we wachten tot een lange colonne wedstrijdfietsers compleet met bezemwagen, voorbij gejakkerd is. Gapers op van thuis meegenomen stoelen, zitten her en der langs de weg. Die wachten op de renners, gapen die na. Jij en ik kijken liever naar reeën en hazen, waarmee we andere mensen die niet van wild kijken houden verder niet lastig vallen.
In het bos is het druk met fietsers en wandelaars. Erpel snuffelt over de paden en door 't hout, jaagt konijnen uit door timberjacks verzamelde takkenhopen. Jij en ik zoeken naar reeënvoeten, maar tuurlijk is er veel meer te doen voor ons: kijken naar waterjuffers - blauwe helikoptertjes - boven ven; luisteren naar een bruine krekel die krekelt in lang gras en lachen om groene kikkers die venwater in plonzen. We volgen zo'n kikker in helder ven. Hij zwemt paar meter onder water. Door de zoeker van de camera is hij nauwelijks meer te zien; op van hem gemaakte foto in het quick view venstertje van de camera helemaal niet te zien. Hij moet in sluitertijd dieper 't ven in zijn gezwommen, of ik richtte de camera verkeerd.
Erpel zwemt ook in dit kikkerven. Als ik op mijn beurt een baantje wil gaan trekken, mag dat niet van je: 'Doe niet zo maf, joh!' zeg je, 'overal wandelaars nu rontelom.' 'Ach,' antwoord ik, 'de naaktlopers achter hun hoge wal lopen nu toch ook naakt!?' 'Ja, bloot àchter hun hoge wal!... maar kan me niet schelen, jij blijft uit het water nu.'
Een reekalf van om en nabij vier maanden rent opeens weg uit zandpadberm. Het kalf is sneller dan Erpel die er achteraan gaat, maar meteen om het hardst terug geschreeuwd wordt. Het reetje verdwijnt in dicht sparrenbosje.
Aan allenig appelboompje aan puinweg hangen, voor de eerste keer in de tien jaar dat ik dit boompje ken, wat, nog onrijpe, appels. 'Laat ons mogen hopen, dat men ze voor jou en mij laat hangen,' bid ik.
Net voor donderbui met regen zijn we terug bij de pinda. Langzaam binnendoor huistoe tuffend, sliert een bonte stoet motorcrossers, jonge kerels allemaal, ons knetterend tegemoet. 'Herrieklojo's,' mopper ik. Maar dan komen in beginnende regen een jonge man en een jonge vrouw, beiden jaar of dertig, uit zijpad. Aarzelend lopen ze op de pinda toe, gebaren om te stoppen. Ik stop. De twee zien er sympathiek uit. En ze spreken ABN. En ze hebben sjiek zomerse kleren aan. Ze lopen, vertellen ze, al twee uur in de rondte. Ze zijn dus verdwaald, maar weten wel dat hun auto langs een weg met bordje 'Bontven' staat. Ze mogen instappen. Eppie gaat effies bij jou voorin. Tien mins later worden de twee in inmiddels fikse regenbui bij hun auto afgezet. Ze bedanken vriendelijk voor de lift. 'Ja,' zeg jij als we verder rijden, 'dat waren sympathieke wandelaars..., pracht stel jonge mensen.' 'Ach,' antwoord ik,' ik had liever een kus van die mooie jonge vrouw gekregen.'
Ben gerust lezer, ik heb de domme klootopmerking van me inmiddels al weer goed gemaakt.

Bolsterturf, zondag 13 augustus 2006

509
Tot een vlaamse gaai dit en alles ingetogener geluid aan flarden wèèèèèkt

Kwart over zes in koude half augustus zomerochtend. Wat wazig weer. Beetje nevel over groene weiden en zwarte, onlangs geploegde akker. Erpel en ik lopen drie rondjes van een halfuur, rond eikenbos en langs moer- en onlandrand. Tijdens rondje één en rondje drie knopbokkie met ongelijke spitsen. De eerste keer dat we dit bokkie tegenkomen, loopt Erpel aan de voet, weerhoud ik hem van achterna rakken. Rap vlucht het spitsertje, dieper het bos in. De tweede keer zit Ep er al achter aan voordat ik het bokkie zie. Opnieuw rent het met grote sprongen weg. m'n camera zit beide keren in de draagtas.
't Is rustig met wild en vogels. Er valt nix biezonders waar te nemen. Terwijl ik tegen groene wanden van maïs en riet aankijk en bewolkte lucht afzoek, snuffelt Ep langs sloot en over mestvaaltje waarop kleine grijze en grote blauwe paddenstoelen. Ik spot een lichtkleurige buizerd, wat houtduiven en wat kraaien. Door rietkraag hipt een onduidelijk geelgroenig vogeltje; meer vinkachtige soortgenootjes zijn bedrijvig in maïstoppen. Het grut zit niet stil, maar zorgt er wel voor niet te dicht bij mij en Erpel in de buurt te komen. Een poosje luister ik naar pink-pink en sèr-sèr-sèr, zachte en ingetogen geluidjes. Dan komt, uit verre moerrand, een tjuut-tjuut-tjuut (van lijster?). Dit hel en schel gefluit stijgt boven de stemmetjes van 't riet- en maïsgrut uit, tot een vlaamse gaai dit en alles ingetogener geluid aan flarden wèèèèèkt.

Bolsterturf, maandag 14 augustus 2006

510
Naaktslakken waar gister blauwe en grijze zwammetjes op mesthoop

Met Erpel tussen half zeven en acht in de avond
twee vlugge rondjes eikenbos gelopen.

Waar gistermorgen blauwe en grijze paddootjes pronkten
op mesthoop langs pad langs sloot tussen wei en maïs,
vraten vanavond dikke vette zwarte naaktslakken
viezigheid van boer en zwammetjes.

Zo min als Ep zich interesseert voor zwammen,
zo min stelt hij belang in slakken.

Bolsterturf, dinsdag 15 augustus 2006

Rustende reegeit waar recent zelfde rustende reegeit

Waar op vier augustus in later schemering
- bijna donker toen -
een rustende reegeit zich liet fotograferen,
lag zelfde geit vanavond weer op 't zelfde plekkie
langs puinpad op grens van moer en onland.

Zij keek in de lens maar bleef rustig liggen,
tot Ep die haar ook zag van passie ieuwww jankte.

In mijn tweede 'schot' sprong ze op,
om springlevend door frisgroen te worden opgeslokt.

Bolsterturf, dinsdag 15 augustus 2006

511
Zo is het eindrijm niet de klos

Half augustus
Gulle zon, witte wolken, lief reeënweer
Rondjes om bosje
Grasduinen rontelom paar bunder bomen
Ook struinen over moerig puinpad
Hoge groene laarzen, korte groene broek en reerood hemd aan
Fox vòòr, in z'n altijd eender zwartwit pakkie
Min koekalfje, mislukte ekster, rappe hond

In bosrand roept een groene specht: kri-kri-kri-kliiiiiiiiiiiii
Ergens achter stam verborgen mannetjesvogel
Fox hoort hem niet?

Windmee huppelt halfwas haas wei af, bos in
Fox ziet de langoor niet, die snuffelt met wind tegen

Allenig eendenwijfje spat op uit volle sloot
Fox ziet haar niet, die graaft naar muizen

Groene muur van bloeiende maïs
Vinkvogeltje vliegt van tussen laarzen maïs in
Eénmaal in maïs, verdwijnt het
Wordt het onzichtbaar als in riet
Kan alleen valk of sperwer het nog zien
Fox ziet niks, die loopt met neus vol reewildvoet

't Windeke versnelt, laat smal lang maïsblad mekaar aanraken
De maïs gaat praten
Het hoort alsof een mens of dier door 't groen gewas beweegt
Met gesloten ogen zie ik Rikke en JOU
Wat dus weer niet rijmt
Fox ziet... Ja, wat ziet Fox?

Op mesthoop tussen sloot en wei geen paddo's en geen slakken
Fox zal het een rotzorg zijn

Van ver huis met schuren komt haangekraai
Macho haan in 't midden van de dag
1:00 uur zomertijd!
Hoeveel besef heeft Fox van tijd?

Fox loopt nog altijd en zoals altijd vòòr
over pad tussen bos en sloot
Aan de overkant - waar 't gras altijd groener is - grazige wei
Ik kijk verkeerde kant op
Opzij van Fox en mij, glipt - onhoorbaar stil, maar net nog gezien - een rikke weg
Uit maffe wildernis van braam, lijsterbes en sparretjes
Fox ziet haar niet, die zoekt naar ratten in slootwal

O schrik, de zwarte schapen zijn verdwenen
Open hek en bandensporen
Na onweer in de nacht geen geblaat
Alle onland zwarte schapen naar de slachter?
Nee, verderop de vijftig zwarte
In kleiner maar groener boerenwei
Uitstel van schapenexecutie
Fox zou de schapen niet missen

Balend huistoe
Dertien plantjes potende Polen achter twee rode trekkers
Trekkende Polen! hun vrouwen zijn niet hier
Toch, zo wippen economie en landbouw lekker voort
Fox geeft geen bal om politiek, honden zijn gewoon eerlijk met mekaar
Anders dan veel mensen om hun hond, geeft Fox om z'n baasje en bazinnetje

Tijdgebrek! Ik wil gaan werken
Het is niet eerlijk
Mijn vakantie is te vlug voorbij gegaan
In gedachten nog even samen spelen op het mos
Zo is het eindrijm niet de klos

Bolsterturf, woensdag 16 augustus 2006

512
Het beestje valt van spriet. Wrom daarom lachen?

Mooiwarme morgen, net te warm voor trui aan. Op weg naar bos en moer drie trekkers en meer dan dertien plantjes potende Polen op zwarte akker. Met Erpel rondje eikenbos gedaan. Ook puinweg in en uit gelopen. In nacht of vroege ochtend was er een auto in het veld: na regen bandensporen op paden en over weiden. De bestuurder? Voorwaar geen sbb-bekeurkneus! Reewildstroper? Gaaien schreeuwen in bosmidden. Wachten aan bosrand, tot het stil wordt. Vergeefs wachten: geen mens of kat of vos of andere rover laat zich zien. Op mesthoop tussen maïs en wei paddenstoelen - grotere blauwe uit mest opgerezen die aan 't vergaan zijn; ook kleinere grijze, maar geen slakken. Wel slakkeneitjes op de mest. Je ergeren, je erop betrappen dat je de naam van kleine vinkachtige vogeltjes in maïs en slootkant niet weet. Gewone huis-, tuin- en keukenvinken? Fringilla Coelebs? Wat ziet een mens toch slecht! En zo dom om geen kijker mee te nemen. Zwaluwtjes laag boven onland en wei: meer regen zal komen. Zomaar ineens moet je glimlachen, heb je plezier om ongelukkige krekelhip. Het beestje valt pardoes van spriet. Wrom daarom lachen?

Bolsterturf, donderdag 17 augustus 2006

513
Dichtbije egel, verwegge buizerd en verwegge rikke met kalfje tegen achtergrond van jakkerbaan in zomerdonkeravond

Midaugustuszomerdonkeravond met alleen-maar-sloffen-bs-broek-hemd-en-sokken-aan-mooi-weer. (O, had ik nog maar de haardos van mijn Germaanse voorvaders.) Een klein egeltje - jonkie van dit voorjaar? - schuifelt over puinweggetje door het moer. 'Fox afff... en blijfff!... En ben stil!' Ik zet me op een omgevallen eik, bezijden 't pad. Fox wacht. Het egeltje wacht. Ik wacht. Na drie mins schuifelt het stekeldingetje op me toe, droge greppel door, moerasrand in. Ik zet m'n camera van optisch zoom op macro stand en de flitser paraat. En dan schuifelt het klein snuffelding zowat in lens en flits.

Kleine honderd meter verderop, zit een bijna witte buizerd op een weipaaltje. De vogel laat me 1x knippen. Te vlug naar m'n zin, vliegt hij eikenbosje in.

Half uur later laveit op ongeveer honderdvijftig meter een rikke in andere bosrandwei, pal langs vierstrookjakkerbaan oost-west, zowat tegen vangrail aan. Zij is, weet ik, moeder. Maar waar is haar kalfje gebleven?? Potdorie, ik wil haar èn haar kalfje op de foto. 'Fox volg! En kruipen!' Nee! Achter kruipen! Achter en kruip!!'
Samen kruipen we dertig meter langs slootwal, over boerenpad en ook nog tien meter langs bramenwirwar, tot aan forse weipaal met platte bovenkant. Op die paal past precies m'n camera. Jammer dat het paaltje scheef staat, zo schuin dat ik met ene hand de camera links ietwat moet oplichten, wat bij foto's maken vaak bewegingsonscherpte geeft.
Dan, opeens, na twintig mins wachten, zie ik door de zoeker een haas. Na de eerste foto blijkt dat haas het reekalfje te zijn. Blij maak ik dan nog wat te donkeravond al foto's.

Bolsterturf, vrijdag 18 augustus 2006

514
Na de buien - kwam er maar 'ns...

Na de buien - kwam er maar 'ns etmalen lange regen, ik wil de vennen boordevol - van de laatste weken, zijn er weer paddenstoelen in overvloed. Vandaag vond ik onder donkerblauwe buienlucht, en zomaar midden op bospad, zwammetjes met kleur van pas gevallen sneeuw .

Na de buien - kwam er maar 'ns etmalen lange regen, ik wil graag meer en langer kweek en brandnetels schoffelen - van de laatste weken, groeit en bloeit het akker(on)kruid in campingtuin als maïs op geile giergrond. Tuurlijk spaarde ik deze paarsblauwe bloem wier naam ik niet ken.

Na de buien - kwam er maar 'ns etmalen lange regen, ik wil weer alleen aanwezig zijn in heidevogelhut - van de laatste weken, groeien er zwammetjes als oranje belegde boterhammetjes op achtertuintafel.

Bolsterturf, zaterdag 19 augustus 2006

515
Wildtunnel, blauwe gentianen en domme stokkenzetters

Op mensendrukke dagen mijd ik Japs hei. Dan kies ik voor bos- en heideranden, ga ik zwerven op grens van natuur en cultuur, ook langs rand van vierbaansweg. Waar automobilisten met 120 km/uur, vaak nog harder, voorbij razen, liep ik met Erpel aan de lijn zowat tegen een gaffelbok op. Als toen chauffeurs met hun wagens 15 km/uur of nog minder hard zouden hebben gereden, zouden ze ook deze reebok hebben kunnen zien.
Wat verderop vond ik een ingang van (geheime) wildtunnel onder de snelweg door. Of de tunnel door wild wordt benut, betwijfel ik. Het was zeker zeventig meter kruipen door de buis, helemaal onder de weg door naar de overkant. Halverwege terug ging ik - bozerik - ff zitten, dagdroomde ik met ogen open over jou, dacht ik aan vrijen in de buis.

In daglicht weer helemaal wakker geworden, zie ik paar honderd meter verderop naast heidepad, en ook in wilde grassenruigte bij venoever, bamboestokken staan. In top van elke stok een rood met wit strikje, strikje van afzetlint. Ik zag stokken en lintjes, mooie lintjesstrikjes, vanaf honderden meters ver. Rontelom de lintjesstokken bloeien tientallen blauwe gentianen .
Welke domme natuurfreak(s) plaatste(n) deze bakens? Domme stokkenzetter(s)! Heel domme stokkenzetter(s)! immers, zo wordt elke heiderandbezoek(st)er naar stokken en bloemen geleid! Zo kan elke heiderandbezoek(st)er zeldzame en beschermde blauwe bloempjes plukken! Ach, welke heiderandbezoek(st)er houdt zich aan de wet, de wet die hij of zij veelal niet kent?
Ik kom een man en vrouw met boeketje blauwe bloempjes tegen. Ik groet hen, want wie ben ik om Jap te willen helpen?

M'n camera had ik vandaag niet bij me, want jongste dochter wou het ding graag 'n dagje lenen, maar de gentianen die 'k vandaan zag, zien er niet anders uit dan die vorig jaar op zelfde heide bloeiden.

Bolsterturf, zondag 20 augustus 2006

516
Zeiknat bereiken we driehoekig schuilhutje

Erpel rent en ik loop, onder dreigend bijna zwarte namorgenhemel langs benzinebosrand. Allebei speuren we naar sporen. Hier hebben jonge mannen op crosmotoren paden omgeploegd; daar liepen reeën langzaam langs maïsakker, nergens staan bijhoefjes in het zwartgrijze zand. Het is stil rontelom. Onheilspellend stil. Zelfs vink en roodborst zingen niet. En vorige week nog hier kamperende jongens en meiden zijn terug naar ver weg dorp of stad, naar waar deze jeugd woont en weer naar school toe mag. Gelukkig maar! dit laatste. Zo is het bos langs jakkerbaan na week of acht weer zowat helemaal alleen voor ree, haas en vos. En voor de konijnen natuurlijk, de konijnen die voor bui nog ff schaften. Maar Erpel ruikt ze, rakt achter ze aan, jaagt ze hun holen in. En dan, toch nog onverwacht, is er de felle regenbui. We rennen door maïsveld. Ep en ik. Ik voorop. Ep weet niet waar naar toe. Rent daarom achter. Zeiknat bereiken we te klein driehoekig schuilhutje.

Bolsterturf, maandag 21 augustus 2006

517
De mens en zijn verlangen in autoseks gevangen

Tegen negen uur tijg ik met aangelijnde Erpel en verrekijker - 7 x 50 lichtsterke kijker - naar het moeras. Het dorp nog niet uit, komen we twee mevrouwen tegen, ieder met een reutje aan een riempje. In 't passeren wat dreigen over en weer, door de honden dan, maar tot een gevecht komt het niet. Vorige week dinsdag was dat anders. Toen werd er ff stevig geknokt. Dat kon gebeuren nadat een kleine terriër m'n foxje naar de keel vloog. Ik kon er echt niks aan doen. Het was helemaal de schuld van de domme meneer die dacht dat zijn hondje niet kan bijten.

Voorbij wat vleermuizen en een man met herdershond lopen Ep en ik, het is dan tien na negen, de met eiken omzoomde zandweg naar het moer in. In de stille zomeravond ritsen blauwe duiven uit de boomtoppen. Verder is het bijna stil. Alleen het razen van auto's op de jakkerbaan en klagend loeien - vragen om wat? - van koebeesten verstoort de rust.

Om kwart over negen verhuis ik een pad van pad naar sloot. En dan spied ik rond half tien door de kijker, over het onland, zie ik ze lopen in het schemerdonker, helemaal achter in dit onland, helemaal tegen het moer aan, wel zo'n honderdzeventig meter ver zijn ze. Drie stuks. Twee grote reeën en een kleine, de groten veel roder van kleur dan het meer bruine kalfje. Met feilloze zekerheid kan ik ze niet herkennen. Daarvoor is de afstand te groot en het laat avondlicht te zwak. Ook zijn elzen en wilgen in de weg. Toch denk ik te weten, met stelligheid, dat het de grote zesender en de rikke met anderhalf oor betreft. Het kleintje moet haar kalfje zijn.

Als Ep en ik tegen tienen bospad af dorp toe lopen, staat er opeens een verlaten autootje tegen boswal aan geplakt. Het wagentje is pindagroot, maar van ander merk en rood. Er zit niemand in. Maar dan zie ik ook een grijze auto staan, tien meter verder op het pad. En tuurlijk loop ik dan gewoon door en tuurlijk gluur ik in 't voorbijgaan in de wagen. Dat gaat makkelijk genoeg, want portierraam is open.
Ik loop en kijk. Twee blanke borsten en een mannenkop staren me aan. De vrouw houdt haar gezicht verborgen in haar handen. Waarom lei ze die niet op haar borsten?
Ik glimlach als ik langs loop. Om de mens en zijn verlangen in autoseks gevangen.

Bolsterturf, dinsdag 22 augustus 2006

rond moer en onland
is gemaaid geworden
bermen en slootkanten kaal geschoren
staatsbosbeheer en waterschap
flikken 't elke zomer weer
zo weinig vlinders over
vlinders zijn als vrouwen
houden van blije bloemenweelde
maar golfje vinken boven maïs
en spitsbokkie sprint naar eikenwal
waar tussen groene en rode
de blauwe bramen
smaken tot ik vette vliegen zie

Bolsterturf, woensdag 23 augustus 2006

519
Uurtje donderbuidreiging alsmede klootgevoel van machteloze ergernis

Voor moeten gaan werken, uurtje struinen door eikenbosje en moeras. Het is droog als ik van de pinda wegloop, maar diepdonk're lucht en donder dreigen. Toch maak ik rondje bos. Ook loop ik puinweg in en uit. De bumperhomowiphoek tussen eikenbos en moer, sla ik vanavond maar weer over. Een klootgevoel van machteloze ergernis maakt zich van me meester, als ik bij de ingang van het bospad dat leidt naar de wei waarachter anderhalf oor rikke en grote zesender wonen een bumperhomo in grote auto op zijn holman op fiets die er net aan komt zie wachten. Ja, in deze hoek van 't veld kom ik graag, maar nee, hier wil ik toch niet toeven. Verdomme, waar blijft de politie om deze mannen weg te jagen en te bekeuren?

Erpel wentelt zich in vossekeutel, wat hij nooit doet in mensen- en hondenpoep. Als beloning mag hij vijf mins van me zwemmen, in diepe sloot met helder water.

Groene specht, koeien, paarden, vinken, kikkers, zwarte slak in bandenspoor op zandweg, zwarte schapen, twee wilde eenden en wat kraaien: schamel beetje bewust waargenomen dierenleven rontelom bumperhomowiphoek.

Bolsterturf, donderdag 24 augustus 2006

520
Blaadjes snoepende rikke waar ik gister bramen at en huistoe eten blauwe duiven mier

Reeën-, vossen- en hazenprenten in natte zandwegen
Lage zwaluwtjes boven onland
Blatende zwarte schapen in kale wei
In sloot plompende kikkers
Schor krassende kraai
Van maïstoppen naar eikeboom flodderende vinken
Blaadjes snoepende rikke waar ik gister bramen at
En huistoe eten blauwe duiven mier

Bolsterturf, vrijdag 25 augustus 2006

521
Haast, haast, haast, maar toch nog vlug bok en geit op foto gezet

Haast, haast, haast, want 'k mag vanavond werken, maar toch nog vlug 'n bok en 'n geit op foto gezet.

Bolsterturf, zaterdag 26 augustus 2006

522
En dan zie ik opeens door de zoeker alle rood en bruin voor reebok aan

Zondagmorgen. Om kwart voor negen zit het werk erop, mag ik naar huis. Om kwart over negen heb ik Erpel thuis opgehaald. Net nog voor half tien loop ik over pad langs sloot tussen wei en eikenbos, kijk ik naar paddenstoelen, kikkers, een reiger en een buizerd. Paar mins na half tien zie ik zo'n vijftig meter ver het bos in een mij bekend voorkomend roodbruin silhouet. Dezelfde bok als die van gisteravond? Ja, zelfde bok, mooie bok, maar kleiner en minder fors dan de zesender die kilometertje verderop woont. 'Eppp afffff...' Ik kan niet goed scherp stellen: heb geen statief bij me, en bramenwildernis, dooie takken, dennenopslag en ander klein groen zijn in de weg. En de bok is rap beweeglijk, wil niet stil blijven staan. Dan weer zie ik hem op open plekje, dan weer is hij foetsie tussen takken, stammen en ondergroei... en dan zie ik opeens door de zoeker alle rood en bruin voor reebok aan, fotografeer ik het roodbruin van door boswerkers achtergelaten stuk boomstam. Om tien uur zijn Ep en ik weer thuis. Voor hem is er dan een varkensoor en voor mij zijn er boterhammen met gebakken ei, koffie en een glas port.

Bolsterturf, zondag 27 augustus 2006

Fijn: op m'n gemakje middaguurtje struinen door zomers eikenbos, kriskras in regenweer, alsmaar regen, aan één stuk door regen, ellenlange regen. Ook wel lieve regen, want zo raken sloten en vennen tot de rand toe vol. Overvolle sloten en overvolle vennen, daar hou ik van. Immers, veel water is goed voor - ik geef wat voorbeelden - waterplanten, vissen, watervlooien, bloedzuigers, waterslakken, leverbotlarven, kristalwieren, waterratten, eenden, amoeben, pantoffeldiertjes, kikkers en salamanders. En goed voor mij natuurlijk, want toch zo fijn, zo lekker: 's morgens vroeg al, of 's avonds laat nog, effe zwemmen in een door overvloedig regen tot de rand toe met helder, en bloedzuiger- en rattenvrij en zo, zurig water gevuld ven.
Vandaag zwem ik een keertje niet. Anders dan Erpel waag ik me niet in poelen en sloten. Sjonge zeg, ik wil geen bloedzuigers in mijn lijf en geen rattenpis op mijn vel. Erpel maakt het allemaal NIX uit. Die zwemt, brutaal en blij, in alle wateren en watertjes die hij tegen komt. Dat kan hij veilig doen, want na elke struintocht wordt i gevlooid, onderzocht op wonden en teken en zo. En hij krijgt ieder jaar een hem tegen ziekten beschermend cocktailspuitje van de dierenarts.
'Als die kloot euroregering van ons nu 'ns ieder jaar ieder tam beest zo'n spuitje laat geven, hoeft er nooit meer een beest geruimd te worden,' denk ik als Ep achter een dikke rat aan een sloot in duikt.
Helaas, op de rat na NIX biezonders waargenomen, nix in het natte bos, nix op de natte akkers en ook nix op de natte weiden en natte onlandjes rontelom. Natte zwarte schapen, een nat paard, natte pinken en nat dikbilvee is nix biezonders, toch? Die zie ik elke dag.
'Waarom zouden boeren al die natte beesten een droog onderkomen moeten geven?' vraag ik me opeens af. 'Het is toch gewoon zo, dat wanneer de eigenaren van 't Europese vee in hun huizen, boerderijen en villa's zelf in lekker bed lekker droog naast 't lekker wijf kunnen liggen, alle onderkomen goed genoeg geregeld is?' denk ik verder..., tot een natte blauwe reiger opflapt van slootoever. Ach, een blauwe reiger is al helemaal nix biezonders. Blauwe reigers zie ik alle dagen, maar het natte onlandhooi van staatsbosbeheer waarop de reiger stond rot weg, wat een goed iets is, omdat door dit rotten ontiegelijk veel kikkertjes en insecten, ergens op een dag tussen morgen en paar weken, niet zullen stikken in grote rollen saamgeperst onlandhooi.
De camera blijft in de natte draagtas, maar een natte Erpel, natte springkikkertjes op nat pad, natte lage zwaluwtjes boven natte schapen in natte wei en een natte buizerd op natte tak van natte eikeboom zijn ook mooi om alleen maar naar te kijken. Tenminste, dat vind ik.

Fijn: haastig avonduurtje wandelen rond ('t zelfde) eikenbos, in nu weer even regen-, dan weer even droog weer, meestentijds miezerweer en... fijner, er kwam actie: natte Erpel rakte opeens achter een natte rode vos en, zo mogelijk nog fijner, een me bekende natte rode reegeit sprong onverwacht van wei af, van achter regennatte druppende braambos wèg, natte boswal in. Allebei, vos en rikke, waren te vlug voor 'n vlugge foto. Ook als het miezert heb ik de camera niet schietklaar, maar in de tas. Toch zo jammer, camera's kunnen slecht tegen nattigheid.

Bolsterturf, maandag 28 augustus 2006

524
Droeve dag: buiten buien met onweer en binnen m'n computer in de frut

Een droeve dag: buiten buien met onweer en binnen m'n computer in de frut. Terwijl om de beurt de zon in m'n hok scheen en slagregens tegen de ramen kletterden, kreeg ik het ding niet meer goed aan de praat. Onder meer heel microsoft frontpage in de vernieling en heel deze website weg! En, o grote ramp, het systeemherstel van m'n windows xp had zomaar opeens geen back-ups meer in voorraad! Gelukkig had system mechanic prof 6 wèl mijn back-ups bewaard. Zo kon ik dus na een paar uur klooien mijn windows weer normaal opstarten, microsoft office opnieuw installeren en mijn website - tuurlijk had ik deze week nog geen back-ups gemaakt - 'ns downloaden van het internet om er tegen kwart voor negen vanavond weer in te kunnen typen.

Bolsterturf, dinsdag 29 augustus 2006

525
Diepschemermeid

16:45
Ik zou in donderbui naar paarse hei en blauwe gentiaan.
't Was wegens donder en bliksem dat 't niet kon,
maar eerst moest ook je kleerkast van d'andre kant van 't bed vandaan.

19:40
Beetje sjaggie en te laat voor gentiaan en hei,
tijg ik na 't avondmaal naar moer met nabije horizon,
waar Foxje speelt over zand, onland en wei.

19:55
Vogelleeg de lucht en niks geen wild in weiland,
wel over maïs en bomen een blauwe luchtballon
met vuur en mensen in mijn nu rijmelarijmand.

20:00
Paniek! Blauwe reiger bang voor blauwe Bolsterturf krijst uit riet;
ook gaai en merel schelden op blauwovale demon
en onder mand 't blaffen van reebok die misschien 't meest verschiet.

20.05
Vijf stuks dikbilvee in wei met varkensoor
grazen voor slachter en bouillon:
ik - laffe vleesvreter - groet de stier en loop doodleuk door.

20:30
Ik wacht in knus pindablik, op rosse moedergeit.
Zij mag poseren, voor m'n cameraatje da'k op statief heb staan.
'Fox?... Hebben jij en vee besef van dood en tijd?'

20:45
Ik luister naar nevel die door schemer schrijdt,
met luie stapjes luider dan 't geraas op jakkerbaan.
'Fox?... Zijn maan of pinken schuld dat reewild wei en daglicht mijdt?'

21:23
Ik spied door blauwe glazen, zie een rosse rug die door nevel glijdt
en glimlach naar boven deez' witte nevel late nieuwe maan
om te laat gekomen diepschemermeid.

Bolsterturf, woensdag 30 augustus 2006

526
In middaguur rondje eikenbos en moer

In middaguur rondje eikenbos en moer.
Zomaar even koekeloeren, naar lucht en wolken en rontelom:
voorbij grauw en blauw zie ik de hemel van mijn vader niet,
wel laag bij de grond blauwe reigers
boven sloot, wei, onland, maïs en bos.
Ik grasduin en geniet:
ja! grote rode bosmieren eten muis;
ach! 't dikbilvee ligt lui herkauwend
en o! een buizerd mauwt in eikenbos.
Zodra pinken Eppie zien is alles horendol.
Hoe graag willen ze 'm de grond in boren?
Hahahah, waar eekhoornspijs in slootkant groeit
en kleiner zwammen wonen in spinrag berkespleet,
pist m'n hondje minachting tegen weipaal aan.
Erpel is mijn liefde!
De liefde wordt gedragen
door sloot en voorbij vanwege sbb op ruw puinpad
gestort en afgevlakt nu regennat speurzand:
niemand moet weten waar ik met liefde kom!
Ik ben, ik leef, ik geniet, ik ben koning van het moer
en 'k ken Aphrodite, Allah, Boeddha, Brahman, Diana, Jezus, Jahweh, Wodan,
ook Johannes en Mohammed en Balkenende,
te veel goden, te veel profeten om te aanbidden.
'k Voel liefdes onvoorwaardelijke trouw,
'k hoor blauwe duivenklep uit elzenhout,
'k geniet zachte zucht van zomerwind door maïs
en er is m'n verwond'ring
om de trekkracht van een spinnedraad.
En zooooo mooi: kleinwitjevlinders op spriet, brandnetel, distel en rus.
Even bid ik bij een kikkerlijk geplet door wielen,
vraag ik de gereformeerde mensengod gena en vree en eeuwig leven
voor kernfysisch atoomloos amfibie
onder wielen gesneuveld
waar winterkoning verstoppertje speelt
in bermkamperfoelie en bramenwirwar
en potverdorie
'k hoef geen gedonder om eindrijm.

Bolsterturf, donderdag 31 augustus 2006

526a
Etwas Deutsch - het moge mij vergeven worden

Autokwartier van huis net na half acht 's avonds
achter camping met groot lelijk hekwerk er om heen
kudde verwegge pinken, drie verwegge reeën en een verweg haas in wei.
Nou ja, voor mij verweg vee en wild.
Ik sta helemaal in bos, aan overkant van wei.
En is het mijn schuld?
'k bedoel, da'k NIX heb met deze drukke camping
waar vanaaf drie reetjes spelen met mekaar?
Maar wat is dit?
Twee flinke vrouwen komen aangekwekt
over paadje tussen boskant en weiland.
Twee brede kwebbelkonten druk
die echt wel kwaken om het hardst:
'Kwek kwek kwek!'
'Snater snater!!'
'Kwek kwek kwek... kwek kwek!!!'
De dames snateren richting reeën, pad af, langs wei, camping toe.
't Reewild zekert, stopt het dartel spel,
gaat, tussen koeien door, er vandoor.
Nederland blijkt weer eens druk, te druk, te vol.
Ja, echt wel te weinig plek voor mens en dier.

Huistoe, op vijf automins van port, spot ik om half negen
Lady Reegeit - op wie ik gister wachtte - in hoek van wei,
en ook weer zijn er de pinken en 't grote bruine paard.
Mevrouw Rikke is druk met snoepen
tot de klote knol haar bosrand in jaagt,
wat me doet denken aan een regel uit verder vergeten gedichtje:
'von Allem was auf Erden lebt, verfolget eins das andre.'
Waarom toch?

Lieve lezer, ik geniet van een fles nog kwart vol port en vind al jaren:
das Wandern ist die Liebe und das Fressen gleich:
ein flüchtig holdes Glück,
jedoch,
aller stolzes Himmelreich der bange Augenblick:
'... ?'
'Ich habe es nicht gewußt.'
'... ??'
'Doch doch Herr Gott, ich hab' mein ganzes leben Fleisch gegessen,
aber von zahlreichen unfaßbar grausamen Viehtransporte
und allerhande Schlachthöfe
war ich mir nicht so bewußt.'

Toch zo makkelijk om een dier dood te maken, nietwaar?
Ow?... U durft niet zelf te doden?
U bent als ik?
U laat dat voor U doen?

Bolsterturf, donderdag 31 augustus 2006