Vanmiddag wilde ik beslist nog wat foto's maken van 'mijn' tweezwammenpaar en van 'mijn' stinkzwam. Tijdens pindarit naar 'ons' chalet- en caravanpark, stopte ik daarom onderweg even bij het achterst moerpuinpad om de paddo's te gaan knippen. Jij vond dat maar niks. Je houdt minder van moer- en zwamselgeuren. Toch vond je 't goed, mocht ik foto's van je maken. Neeeee, niet van jou! van de paddo's, bedoel ik. 't Is toch wat met je! Zo min als van zwamselruik, hou je van muggen en spinnenwebben en zo.

Gisteren thuis kon ik op foto's van stinkzwam en van duo paddootje-op-paddo, dit tweetal niet terug gevonden krijgen. Mijn ogen zijn geen twintig meer en ik vergat om de foto's voor 't verkleinen al te bestuderen. Daarom brak ik nu eerst een door reebok fors toegetakelde tak van lijsterbes af en duwde die pal naast m'n zwam op zwammetje in moerpadberm. En nu kan ik dus op vanmiddag gemaakte foto's waarop zowel de stinkzwam als het tweezwammenpaar staan, de kleine bruine zwammetjes wel terug vinden.

Zwammetje op zwam en zwam onder zwammetje blijken allebei taai. Ondanks scheefgezakt en bedekt met schimmelvlokken, leven ze voort. Met de stinkzwam gaat het echter helemaal niet goed. Die zal er morgen niet meer zijn. Zijn kleefkop voelde droog aan. Er zaten geeneens vliegen op. Toch nam ik nog een gedigitaliseerd moervliegje dat zat op de buitenkant van holle stinkzwamsteel, daar waar de steel het begaf, mee naar huis.

Bij ons vertrek van puinweg, kwam er net een sbb-bekeurkneus in groene sbb-auto aan. Dat kon geen kwaad, omdat Erpel toen al weer terug was van rakken achter een haas. Hij vond dit haas meter of dertig schuin achter de eik waaronder ik stinkzwam en tweezwammenpaar aan 't fotograferen was.
"Wat komt die boswachter hier nou doen?" vroeg jij.
"Weet ik niet... Zuiver toeval, denk ik."
"Tjonge toch, binnenkort hebben we weer een bekeuring."
"Hoezo?... 't Is dan toch pas de tweede bekeuring voor los lopende hond in drieëndertig jaar? En toen deed onze hond nix, zat i nergens achteraan."
"Nee, toen zat i nergens achteraan... Toch wil ik dat je Ep minder laat rakken."
"Ow...? Hij heeft heel lente en zomer nauwelijks gerakt, hoor. Mag hij niet van me dan."
"Hè hè hè, maar 't is nu herfst... En in herfst en winter mag i het wèl van je."
"Ja, geen vogelnesten meer nu en haasjes en konijntjes worden nauwelijks nog geboren... en mensen jagen toch ook? Met hagel en kogel nog wel!"
"Ja..., maar..."
"Ach, geeft allemaal NIX, for no kids to care about and double income, isn't it?"
"Hihihi, je vergeet Martijn ... En Ep rakt achter Nederlandse hazen, toch?... Kom gaan we kijken of de plek voor ons chalet al is uitgezet."

Bolsterturf, zondag 1 oktober 2006

558
Doodgegane stinkzwam en dode boomversperring tegen bumperwippers

In weifeltruiig weer met mooie wolkenluchten struin ik in frisse zuidwestenwind met Erpel door moer en onland, waar ik na zwarte schapen tellen er drieëntwintig mis. Voorbij onooglijk duo paddootje-op-paddo en doodgegane stinkzwam, vind ik de vermisten terug. Ze grazen in niet-onlandwei met groener gras en mij tot nu toe onbekende jonge witte ram. Wat gek toch! Rare schapenboer, nietwaar? Hij houdt van zwarte ooien en witte rammen. Waarom doet hij dat? Als ik 'm tref, zal ik 't hem zeker vragen.

Het tweezwammenpaartje-op-mekaar, zo mooi, zo oud al, zo opgaand in hun habitat, zo onooglijk ook, blijkt taaier dan ik dacht dat 't na al weken leven nog taai zou zijn. Ik duw met de rug van m'n linker wijsvinger tegen 't steeltje van het paddootje bovenop. Dat blijkt nog altijd stevig geworteld in de hoed van zijn drager, de paddo waarop hij groeit. Maar de pas drie dagen terug zo ontiegelijk mooi flink langgesteelde stinkzwam, is nu dood. Gebroken en vliegenloos ligt hij, met kapotte steel en droge kop, languit in berm van oerig dor bladkleurig moerpuinpad.

Voorbij reevoeten in nat padzand, daar waar rietvogeltjes onzichtbaar rumoeren, steekt Ep alsmaar zijn kop in onlandgaatjes. Dat in pogingen om muizen te vangen. Ik laat hem maar toedoen; 'k wil hem niet verbieden om muis te eten.

Vanuit zomereikeboom kijk ik rontelom, over 't onland, over 't moer, tot aan het eikenbos, erger ik me aan verwegge tractoren, dichtbije hoge zitten en 't weer verder wegge snelverkeer op de jakkerbaan. Allemaal domme ergernis, ik weet het, maar erger dan m'n ergernisjes is 't verstuiken van mijn rechtervoet als ik na vallen vanaf laagste eikentak ongelukkig terecht kom.

Bij 't moeilijk pinda toegaan glimlach ik met pijn in de voet, om Staatsbosbeheer, meer nog om de bumperwippers die er vandaag niet zijn. Er werd een grote, dode eik omgezaagd. De zager liet die vallen over de toegang tot het bumperwippersflikkerpad, pad dat ik bang voor 't moeten bezig zien van homowippers nauwelijks durfde betreden.
'k Heb er lang op moeten wachten! Eindelijk, eindelijk, in dit eikenbos naast Sangmoer, 'ns een goede daad van Staatsbosbeheer!

Bolsterturf, maandag 2 oktober 2006

559
Te slordige herinnering aan Melanie

Bolsterturf, dinsdag 3 oktober 2006

Gisteravond vergat ik het.
Vanmiddag knip ik wel aan overzij van Bontven de vergeten treurig fleur'ge roodwitte linten .
Terwijl ik daar mijn best op doe, schreeuwt spitssnavelspecht alarm in top van dode berk ,
zomaar over bos, vindplaats met stokkenkruis en roodwitte politielinten heen.

Uur later vind ik in het moer m'n moerpuinpadbermtweezwammenpaar in schever stand terug,
maar nog wortelt paddootje stevig in paddohoed
en rontelom vanwege gat in steel doodgegane stinkzwam torenen al weer and're, jonger, met z'n allen
uit het moer verrezen, weeër geur verspreidende onbeschaamde wipvlieg penissen uit het moer.

Tenzij ik biezondere exemplaren ervan tegenkom, zijn dit mijn laatste stinkzwam foto's ,
want als 'k niet oppas lezen straks alleen nog vrouwen Bolsterturf,
maar dierendag vandaag, dus voor Erpel 'n dubbele portie varkensoor.

Bolsterturf, woensdag 4 oktober 2006

561
En dan alles op je dochters na beter over doen?

Voor een avond en een nacht werken een uur wandelen - met jou en Erpel het dorp uit, zandpad af, bospaadje in, puinweg over, langs sloot tussen eikenbos en zwarte akker, over modderpad, door droge sloot en dan weer door modder, nu modder tussen maïs en maïsstoppel, het dorp weer in. Onderweg geen reeën en geen hazen; wel een konijn, wat merels en mussen, wat kraaien en gaaien, een reiger en een buizerd en een wit vlekkerig paardje in te klein weitje, alles en allemaal in druilregen. Toch lachen we veel en vertel jij honderd uit: over ons chalet, over dochters en Martijn, over je werk en over vandaag drieëndertig jaar getrouwd.

Samen terugblikken, praten over toen en nu:
    jij: "Toen was het een schitterende warme dag."
    ik: "Nog zie ik de mooie jonge meid van toen."
    jij: "Slijmerd."
    ik: "Zowat 't enige wat me hindert, is de snelheid van de tijd en dat we elke dag een dag ouder worden."
    jij: "Ben toch 'ns tevree... We hebben toch Martijn?"
    ik: "k Zou zo graag samen met jou terug verjaren naar die dag van toen."
    jij: "En dan alles op je dochters na beter over doen?"

Bolsterturf, donderdag 5 oktober 2006

562
Na horizontale en buigende stinkzwammen en paddootje-op-paddo zomaar de verkeerde kant op dagdromen

Toen Erpel en ik in winderig en bewolkt maar droog weer aanliepen vanaf parkeerplaatsje helemaal vooraan bij het moeras, was het midden in de middag  Ep genoot van weer en wind en struinen en, zo mogelijk, ik nog meer. Zo fijn! ja zo fijn als je helemaal alleen met je hondje zwerven mag en daarbij kan genieten van met tussenpoosjes lieve zonnewarmte op je kop. Nou ja, helemaal alleen? Helemaal alleen, helemaal zonder andere mensen om je heen? Nee, helemaal alleen in het veld ben je in Nederland vrijwel nooit. Te voorschijn brekend uit elzenwoudje, zag ik vier mensen op het achterste moerpuinpad lopen, mensen die ik niet hoefde te zien. Ik wou, ik wil moer en onland altijd helemaal voor mij en Erpel alleen.
Wat waren deze vier mensen voor mensen? Een kijker had ik niet bij me en de vier waren te ver weg om ze zonder visueel hulpmiddel meer vergrotend dan brillenglas min drie te kunnen identificeren. Aan hun keurig in berm van verharde weg achter gelaten auto's, meen ik echter op te kunnen maken dat zij misschien leden van vogeltjes- of paddenstoelenafdeling van IVN of KNNV zijn, clubs waar ik lid van was maar nix meer mee heb. Hoe het ook zij, deze vier mensen hadden nogal donkere kleren aan, groen en donkerder, maar waren duidelijk geen jagers of boswachters.
En toen blikte ik terug naar een stukje verleden. Ja, het waren echt wel leerzame tijden voor me bij KNNV en IVN, maar 't is nu eenmaal zo dat ik niet hou van min of meer verplichte vergaderingen en van uitstapjes met inbegrip van koffieshop en friettent en zo. Bovendien ben ik meer geïnteresseerd in vogeltjes en zwammen dan in soort- en wetenschappelijke namen. Wat kan het mij nou schelen dat een zwarte kraai Corvus corvus en een roek Corvus frugilegus heet? Nix dus! En tja, als ik alleen met Erpel op stap ga, bezoeken hij en ik het liefst verboden plekjes, tijgen we naar 't midden van door de mens onvaak betreden wildernisjes. En ach, ja natuurlijk! Het is toch zeker waar? Ik ben nu eenmaal een echt domme en dominante, een lompe, anti sociale, narcistische en introverte macho man. Ep zit daar niet mee. Mag ik er dan vree mee hebben?
bij voorbeeld Erpel is veel slimmer en socialer en verstandiger dan ik ben. Die accepteert van iedereen wel lekkers en waar ik met laarzen aan door meer dan anderhalve meter hoge brandnetels en bramen struin, daarbij gezicht en handen prik en schram, loopt hij zonder kleren aan en op blote voeten, daarom bang voor brandnetels, liever even om om een reewildwissel te benutten. Voor bramenwirwar heeft hij geen schrik, maar voor brandnetels is hij allergisch. Vooral de kleine, maar paar centimeter hoge en scherp prikkende neteltjes mijdt hij. Die neteltjes zorgen er voor dat zijn voetzolen gaan jeuken. Tjonge zeg, en dan te bedenken dat ik hem wel 'ns uitlachte als hij thuisgekomen nergens rust vond, dan alsmaar aan zijn zooltjes likte en knauwde en van de jeuk rond rende door het huis.
Moet ik toch zelf weten hoe ik wil zijn, nietwaar? Waarom moet ik deugen en mogen zoveel anderen niet deugen? Haha, sinds ik het weet van Eps niet tegen brandnetels kunnen, draag ik hem nogal eens in mijn armen, soms wel een paar honderd meter langs sloot met netelbermen. Deed ik ook vanmiddag nog. Moet ik toch mogen, nietwaar? Vrouw en dochter en schoonzoon verwennen m'n kleinzoon Martijn. Ik verwen Erpel. Toch baalden hij en ik vanmiddag allebei flink, omdat we geen reeën en hazen opdeden. Wel merkte ik duidelijk aan hem, en ik zag het aan sporen in nat zand, dat die er wel nog zijn in dit ons oerig moer. En ook nog altijd liepen vanmiddag de twee kuddes zwarte schapen in de hun toegewezen stukken mooi slordig afgerasterde onvruchtbaarheid, twee kuddes zwarte ooien, elke kudde met één witte ram. En in 't binnenst van het moer staken de muggen goed. En er flapten veel blauwe reigers over. En de kraaien en gaaien waren superdruk met krassen en schelden. Eén paartje klote kraaien zat achter een buizerd aan. Kraaien zijn net mensen, ze gunnen anderen nix.
Toen de vier mensen waren weggereden in hun grote lichtkleurige auto's, toen liepen Erpel en ik ook het puinpad af, ging ik op weg naar 'mijn' paddootje op paddo. Gelukkig hadden de vier het niet platgetrapt. Uit de sporen in het gras van puinpad en onlandberm, maakte ik op dat de natuurfreaks het paddootje niet waargenomen hadden. Wel bewonderden ze uitvoerig een aantal biezondere, want buigende en horizontale stinkzwammen. Tenminste, rontelom de zwammen stonden veel afdrukken van schoeisel in het moer.
Tja, omdat deze stinkzwammen biezondere stinkerds zijn - mag ik toch wel vinden? - kon ik het niet laten en fotografeerde 'k er een paar. Toen ik daarmee bezig was, begon het hard te regenen en toen ik daarom vlug naar huis toe wou, toen miste ik plu en pinda. Nix dan negatieve toens opeens! Toen bleek ik gewoon te hebben vergeten, dat na zonneschijn regen kan komen en dat ik mijn auto ergens anders dan gewoonlijk parkeerde. Ja! ik struinde helemaal verkeerde richting in! En toen - ja, toch best mooi woordje: toen - toen moesten Ep en ik nog een uur dik uur terug lopen voor we terug naar huis konden rijden. Ep vond dat trouwens niet erg. Die heeft immers nooit kleren aan die zeiknat kunnen worden, en ook geen laarzen aan waar regenwater in kan sijpelen. Die schudt zich een keertje goed uit en is dan al weer droog. En die hoefde niet te gaan werken.
Je auto vergeten, zomaar de verkeerde kant op struinen, nee, afwezig dagdromen en daarom niet meer beseffen waar je parkeerde en dan tegen schemer pas thuiskomen en moppers krijgen, zoiets overkomt je als je in moer en oer met je hond en paddenstoelen en 't onvindbaar wild alleen wil zijn, even mensen wil mijden, niet meer let op tijd en richting, maar toegeeft aan diep dom dagdromen.

Bolsterturf, vrijdag 6 oktober 2006

563
Mooie middag eindigt na onmoeting met meneer die zei jager te zijn droef bij bloemen voor Melanie

Vanmiddag reed ik met jou en Erpel naar het recreatiepark waar we willen lèven, recreatiepark voor mensen die houden van rust en natuur. Ik maakte er wat foto's van de nu nog kale plek waar ons chalet midden deze week geplaatst zal worden.

Tevree over wat we zagen en gelukkig over wat we bepraatten onderweg en in het park, reden we huistoe nog even door de bossen rontelom groter en drukker campingpark en Bontven, om te kijken of de roodwitte linten met opschrift 'politie    niet betreden' inmiddels wel of niet verwijderd waren. Bijna alle linten bleken verwijderd. Ook het op drie oktober aanwezige, strak gespannen lint zonder politietekst rontelom twee in kruis gelegde zowat half vergane berkentakken was verwijderd. Net toen ik een foto maakte van de twee al wat aan 't vergaan zijnde takken, eigenlijk meer stokken, kwam er door de bosrand een man van jaar of vijfenveertig in net kostuum op me af.
"Wat bent u hier aan het doen?" vroeg hij me.
Ik antwoordde hem dat ik foto's maakte van de plek waar wellicht een meisje werd gevonden.
"Dan zit je verkeerd," antwoordde de man.
"Hoezo verkeerd?" vroeg ik verbaasd.
"Ze lag niet hier, maar nabij De Hoyse Hoeve, daar in 't bos bij dat hek."
"Ow...? Maar waarom was hier dinsdag dan afzetlint gespannen en is dat nu net als de lintjes aan de bomen weg?"
Op deze laatste vraag kreeg ik geen antwoord, maar de man zei wel: "Ik ben jager, ik weet hier overal de weg. Ga maar kijken. Ze ligt bij de Hoyse Hoeve. Er staat een kruis en kaarsen bij. En ook veel bloemen."
''Ja," zei ik daarop, "maar waarom was er dan dinsdag nog rontelom deze twee berkenstokken ook lint gespannen ."
Ook nu kreeg ik geen antwoord. Wel legde de meneer, die ik nooit eerder zag, ons uit hoe de juiste plek te vinden.
Een kwartier later zag ik vanaf bospaadje felgeel van grafbloemen . En toen stonden jij en ik paar seconden later met aangelijnd Erpeltje stil te kijken naar kruis, kaarsen en bloemen en nog veel meer, alles zorgvuldig gerangschikt tegen een grote hoop takken aan. Jij en ik stonden woordeloos, op deze onheilsplek en dachten ieder voor zich aan wat er met dit meisje gebeurde. Vlug maakte ik een foto en daarna liepen we meteen terug naar de auto om pas daarin weer te gaan praten, praten over wat we zagen en over hoe deze moord kon gebeuren, zomaar plaats mocht vinden in dit stukje liefelijk Brabants bos.
Toen ik je tranen zag, zei ik: "In elke samenleving heb je gekken."
Daarop antwoordde jij: "Ja, maar hoe hebben zo zo'n man nou toch vrij kunnen laten uit de inrichting waarin hij al vastzat?"
Het enige wat ik wist te antwoorden was: "Ik weet het niet." En toen reden we zowat zwijgend naar huis.

Thuis gekomen praatten we weer veel: over dit wreed vermoorde meisje Melanie, over dat andere ook vermoorde meisje dat paar jaar terug werd gevonden in bosje langs de Winkelstraat. En toen hadden we het ook over de meneer in net pak, de meneer die zei jager te zijn, wat best waar kan wezen, want hij zag er gezond uit met diep bruine handen en net zo bruin gezicht.
"Ik snap er niks van," zei ik, "er was rond de plek met de berkenstokken dinsdag toch echt ook rood lint gespannen, hoewel dat geen lint met politieopschrift was... Ja, die twee in kruis neergelegde stokken..."
"Nee, stokken in X-vorm," wist jij daarop, "maar misschien vonden ze op die plek sporen..., of deze meneer heeft er zijn jachthond begraven."
"Ja, gewoon tè toevallig dat hij zomaar door 't bos naar ons toe liep en meteen vroeg wat we daar aan het doen waren."
"Ja, ik vind het ook heel raar."
''Ja, ik denk dat ik daar vannacht maar 'ns ga graven."
"Als je dat maar laat!! Je komt als je zo raar praat de deur niet meer alleen uit!...  Met jou kan je nou nooit eens gewoon praten!"
En toen keken we mekaar aan, niet boos, wel  allebei machteloos en kwaad op moordenaar en overheid, immers wat wij dachten en denken is het zelfde: het had even goed onze dochter kunnen zijn.

Bolsterturf, zaterdag 7 oktober 2006

564
Hoe met twee vijf appels delen?

Langs met cement en puin verharde weg door de bleke bossen weten jij en ik één appelboom. Vandaag plukten we er vijf appels af, ook raapten we er ieder één. Jij at de door mij geraapte appel op. De door jou geraapte was voor mij. De appels smaakten verrukkulluk, veel lekkerder dan die van supermarkt of groenteboer: heerlijk fris en heel klein beetje lekker zuur.
Na vandaag hangen er geen appels meer aan deze boom. En in de berm liggen alleen nog maar eikels en beukennootjes. Gelukkig hebben we samen nog vijf appels, maar hoe die te delen zonder een appel te delen? Ook weten we niet meer wie er nu welke appel plukte.

Bolsterturf, zondag 8 oktober 2006

565
Groeien tot alle natuur en welzijn naar de welvaartknoppen is

Per pinda op weg naar ochtendwandeling viel me een in berm van verhard weggetje geparkeerde groene landrover met daarin een in groen tenue geklede man op. Waarom deze man daar in deze auto zat? Ik weet het niet, kan dat ook nu nog niet bedenken. Een jager? Of toch gewoon onschuldig natuurliefhebber? Keek hij net als ik uit naar hazen, reeën of een vos.

Om half acht parkeerde ik bij klein maar hoog nazomergroen eikenbos. Achter en rechts bezij dit bos akkers, weiden, moeras en onland. Naar dat onland en moeras wou ik toe, via een ommetje rontelom het bos. Na twintig mins al keek ik uit over 'n lief stukje kleinschalig Brabants platland, maar veel viel ook daar niet te beleven. Reeën en hazen waren niet bij 't pad. En het laatste vosje al weer uitgegraven, in klem gevangen of vergiftigd? En ondanks het prachtweer van de laatste weken zijn de kieviten allemaal al lang vertrokken van hier. Wel hoorde ik wat ijle vogelgeluidjes boven gestaag jakkerbaangeraas uit. En 'k had goed zicht op twee pinken die tegen bosrand aan herkauwden, zomaar op hun gemakje in de koude morgen. Dat het koud was, merkte ik aan mijn handen en aan de kijker – de kijker die ik bewaar in de pindabak - waar nauwelijks instelbeweging in viel te krijgen. Maar de lucht! De lucht zo mooi van kleur! Alles mooi paars-oranje-violet in het oosten, boven ander stuk eikenbos. Toen ik over slootkant liep, was er in 't oost die mooie zonnelucht en hing in 't west de maan boven flauwer oranjepaars. En naar 't noorden toe zag de hemel zacht oranje.

Bij de boerderij van roodbonte pinkeneigenaar annex blauwe grasbalenboer, werd al flink kabaal gemaakt. Bouwvakkers zetten daar al een grote machine aan die wat herrie maken betreft het makkelijk wint van jakkerbaangeraas. Ja, deze boer heeft geld of leende geld, deze boer laat een heel grote spiksplinternieuwe schuur zetten.

De twee kuddes zwarte schapen van andere boer, van voor-het-plezier-beetje-boer, schenen zich niet aan deze zo vroeg al door mensen veroorzaakte herrie te ergeren. De zwarte ooien lagen allemaal in groep bijeen. De ene zwartschaapverzameling op boerengras; de andere groep verderop tussen brandnetels en distels van onzalig stuk sbb-onland. En de beide witte rammen - voor telkens zo'n zwarte ooi of vijfentwintig één witte ram - rustten in het midden van de kuddes. Mooi rustig rustiek gezicht in beetje nevel over gras, maar zodra de schapen Erpel spotten moest die uitvoerig worden bewonderd, kwamen ze allemaal overeind en sloot toe.

Bezijden het achterste puinpad, bleken veel stinkzwammen zowat helemaal door veelvraatkevers opgepeuzeld. De lange zwamstelen werden compleet weggevreten, zodat ze omvielen en de zwammen wel dood moesten gaan. Maar zwammenlijden kan je makkelijk vergeten. Haha, alleen een maf als ik denkt aan zoiets als zwammenlijden, denk ik.
Toch, denkend aan mensen en aan ziekte en aan dood en leven en aan God en duivel en zo, verschoot ik van plots bladgeruis veroorzaakt door uit eenzame beuk wèg kleppende blauwe duif die op snelle vleugels maïsstoppel toe repte. Zo schrikken uit dagdroom en dan zoiets gewoons zien als een snelle duif vind ik mooi, erg mooi. Ik hoef niet persé reeën of een vos te zien om te kunnen genieten van buiten zijn.

Met het hoger klimmen van de zon, kwamen er alsmaar meer duiven in de lucht. En naarmate er meer duiven aanvlogen maïsstoppel toe, verspreidden de schapen zich meer en meer over de hun toebedeelde slordig afgerasterde stukjes wei en onland. Ik kwam twee keer langs de kuddes, mocht van mezelf tweemaal genieten van zomaar dom plezierig schapen kijken.

Net toen de zon van achter eikenbos te voorschijn schoof, schreeuwde een gaai lelijk naar het jakkerbaangeraas. Dit vogelschreeuwen kon het niet winnen van bouwvakkers- en autoherrie, maar 'k vond de gaaiherrie gewoon mooi om naar te luisteren. Mooier nog ervoer ik het kijken naar de file op de jakkerbaan toen 'k over parallelweg naar huis reed. Ik keek opzij en zag stukkie maf Nederland op weg naar scholing en arbeid. De meeste mensen zijn om half negen al druk bezig: in magazijn, in de bouw en op 't fabriek, of op school en kantoor of zo.
De jeugd moet nog heel veel meer leren en de economie moet nog heel veel groter groeien, alsmaar groeien, groeien tot alle natuur en alle welzijn naar de welvaartknoppen is.

Bolsterturf, maandag 9 oktober 2006

566
Vechten met stukkie lullig onwillige software

Herfst. Mooie zomerse herfst. Ik kijk door de ruit van mijn computerhok. Ik zie de zon en opa Trammelant en de bruidssluier van de buurvrouw op het schuurtje in haar achtertuin en ik vecht met stukkie lullig onwillige software.

Bolsterturf, dinsdag 10 oktober 2006

567
Kijken naar ’t plaatsen van een chalet, waarna snelle rit naar zieke moeder toe

Waar in de nacht reeën liepen, wordt in de morgen een gruttochalet geplaatst. Als ik sta te kijken naar het plaatsen, piept mijn nulzes. Heel slecht nieuws.

In de middag met auto veel sneller dan m'n pinda naar Drente. File in Zwolle. Niks aan te doen, maar wel uiterst vervelend. Als je moeder zwaar ziek is, wil je niet te laat komen.

Op tijd in Drente zit ik bij de oude zieke oma die in mijn jeugd mijn jonge lieve moeder was. Ze vraagt me naar kleine Martijn. Soms vind ik het leven te wreed.

Bolsterturf, woensdag 11 oktober 2006

568
De zegeningen van _microsoft

Bolsterturf, donderdag 12 oktober 2006

569
Nog staat het inmiddels onooglijk zwammenduootje overeind

Blij omdat oma toch weer een stuk beter is en blij met het chalet waar vrouw en ik binnenkort in kunnen trekken, een bezoekje gebracht aan 'mijn' paddootje-op-paddo in berm van moerpuinpad. Nòg staat het inmiddels onooglijk schimmeldraderig zwammenduootje overeind. Hoe lang nog?

Bolsterturf, vrijdag 13 oktober 2006

570
Praatwandeling door Boksenberg en Pan

Met echtgenote en Erpel tussen drie en vijf in de middag wezen wandelen in Boksenberg en Pan. Een mooi oorlogsgraf en mooi weer en mooie natuur met heel veel mooie paddenstoelen, maar ook heel veel samen te bespreken. We kwamen tijd te kort! Soms zijn twee uur gewoon te weinig om mekaar alles te zeggen wat je kwijt wil, maar dat geeft allemaal niks want de vliegtuigbemanning is al meer dan zestig jaar dood en de paddo's staan er mooi bij en we lachten om een meneer die boos vertelde voor de tweede keer vandaag met routebordjes bezig te zijn. Wandelaars voor ons hadden veel van door hem aan bomen gepunaiste bordjes verhangen, zodat de erop getekende pijlen de verkeerde kant op wezen. Net goed! dacht ik bij mezelf.

Bolsterturf, zaterdag 14 oktober 2006

571
Man in epilepsiecentrum Kempenhaeghe en Providentia

In warme herfstzon met vrouw, dochter, schoonzoon, Martijn en Erpel naar natuurpark gereden om daar chalet in aanbouw te bezichtigen. Vervolgens in lief godinnenweer samen wezen wandelen over een uitgestrekt terrein van Epilepsiecentrum Kempenhaeghe & Providentia . Zo mooi de bosrijke omgeving. Zo mooi heel de rontelomme cultuur en natuur. Mooi de oude hoge eiken. Mooi het oude klooster, kerk voor iedereen. Mooi de school voor kinderen met epilepsie of verstandelijke handicap. Zo prachtig ook de ezels die balkten en de blijde ponies en de rode koe en de wolleschapen in het dierenparkje. Martijntje keek zowat zijn oogjes uit. Maar zo allemachtig zielig de ongelukkige man van ongeveer mijn leeftijd die helemaal alleen in rolstoel buiten was gezet en die - inmiddels scheef wèggezakt - alsmaar alsmaar éénzelfde onverstaanbare luide klank klaaglijk dichte deur toe loeide. Toch smaakten me uur later het donkerzoete bier en de schnitzel met champignons en champignonsaus.

Bolsterturf, zondag 15 oktober 2006

572
Zo vind ik het leven mooi

Tussen zeven en acht uurtje avondschemerwandeling over puinweg door moeras en onland. Alsof hoogzomer, zo zingen vogeltjes in rietkraag van moerrand. Opeens wijs jij en fluister je: "Kijk daar! Drie reeën..., een grote en twee kleintjes."
Zo mooi! Zo mooi de reeën, maar mooier jouw wijzen. Toch, 't is al te donker. Een vlugge foto mislukt grandioos. Rikke met (op mini monitor) acht wazige poten en reetjes - haar kalfjes - met samen (op zelfde mini monitor) zestien ook wazige pootjes rennen door hoog opgaand onlandgras moerbosrand toe. En dan scheldt een gaai om een bont hondje, een vervelend doende man en een kirrende vrouw.
't Loopt al tegen achten als paartje blauwe duiven - zwart in bijna donkerte - boven ons eik uit klept om op snelle vleugels wèg te wieken. Dan, ook mooi, boven twee uit berm laag over veld met bijna meter hoge spruitkolen wègsnorrende patrijzen een vlugge vleermuis.
Zo, zo wandelend met jou, zo niks te moeten, zo niks te hoeven, niks te hoeven zeggen, zo te mogen kijken naar het avondroze, zo te mogen luisteren naar je gezellig gekwebbel, zo vind ik het leven mooi.

Bolsterturf, maandag 16 oktober 2006

Ik zou vanavond reeën kijken.
Ik toog daartoe
- lekker! ouderwetse taal -
met Erpel naar het moer waar rietvogeltjes kweelden
en een blauwe reiger over nevel over onland schreeuwde.
De rikke en haar kalfjes van gisteren?
Of ze zaten in het moerbos, of ze laveiden veilig niet te zien in natte witte deken.

"Veel nevel Ep."
"Pfffttt."
Erpel geeft niks om nevel. Die snuffelde zo goed en speelde een kwartiertje
met jonge zwarte labrador van ook in 't moeras wandelende man.

Bolsterturf, dinsdag 17 oktober 2006

574
Oude dame met kind

Druk, druk, druk. Toch kuier ik op weg naar m'n paddootje-op-paddo in de namiddag een uurtje met Erpel door eikenbos en moeras. Opeens schrik ik, zie ik haar. Een oude dame! Een moeder Rikke! Ze staat op lange slanke benen naar me te kijken, het blonde hoofd boven lange hals geheven. Star staart ze me aan, kijkt ze met haar donkere ogen alsmaar naar me. Ik blik terug, recht in een paar reebruine ogen. Zo mooi die ogen, maar zo raar het zowat witte hoofd, raar ook de bijna witte hals. En ook raar heur warrig donkerbruine ruirug, maar 't allerraarst de lichtblauwe verfstippen op dennenstam links van haar. (Waar je ook komt, overal lieten mensen vloekende sporen van hun aanwezigheid voor je achter.)
Opeens krijgt Erpel Rikke's geur in de neus en moèt ik roepen: "Neeeee Ep! Zittt!!"
Zo mooi! als zij breekt uit 't hout en wègvlucht dieper 't bos in. Zo mooi ook haar kalfje - kalfje van nu maand of vijf - dat haar sierlijk huppend volgt. Erpel wil achter de reeën aan, die piept van ongenoegen. Ik lach en schreeuw "Afffff! Ep afffff!!" Alleen de reeën rennen door.
Weer thuis krijgt Erpel twee varkensoren van me. Zo is zijn dag toch goed. En zo vind ook ik, ondanks dit en ondanks dat, deze dag toch een goede dag.

Bolsterturf, woensdag 18 oktober 2006

575
Kindertekeningen en zwammetjes in paardenpoep

Mooie kindertekeningen in kaalslag gegrift

Strabheizoom op randje van regen. Twee meiden op zwarte paarden. Klootsnerpgeluid van cirkelzagen over gaaischreeuwen. Ondanks mooischrijverij in natuurtijdschriften van Staatsbosbeheer en zo, blijft men bezig met moer en hei en bos vernielen. Vooral de bossen zien er niet uit. Veel natuur wordt vernield, weinig tot niets aan nieuwe bomen aangeplant. Mijn idee: laat groeien wat groeit; laat bloeien wat bloeit. Maar dan zie ik opeens kindertekeningen in kaalslag (in dit geval van vegetatie ontdaan stuk pijpestrootjeshei) gegrift. De tekeningen zijn mooi. Ze zien er keurig, netjes en verzorgd uit. Maar waarom die overlangse, die dwarse strepen door het kattenlijf? Trok een ander kind dan het tekenkind deze lelijke strepen? Toch, al met al, zulke kindertekeningen maken me blij.

Witte zwammetjes in paardenpoep

Zomaar in huifkarrenspoor witte zwammetjes in paardenpoep.
Ook zoiets maakt me blij.
Vind het gerust gek.

Bolsterturf, donderdag 19 oktober 2006

576
Na ff naar chalet ook ff naar doodgaand paddootje op paddo

Na vlug ff naar ons chalet - het staat te wachten op de mannen die het waterpas moeten zetten, die het moeten stellen - ook vlug nog ff naar m'n paddootje-op-paddo dat oud begint te worden, oud voor een puinpadzwam.

Jij vindt m'n paddootje-op-paddo een lelijk duootje, maar 't overleefde al veel stinkzwammen.

Schapenboers kuddes zwarte ooien - elk met hun éne witte ram - lopen op onze weg terug puinpad af in mekaars zicht. Ik kijk naar de schapen. Ik denk even. Dan zeg ik tegen je: "Gelukkig voor de schapenboer zijn rammen anders dan mannen. Zoals ik het bezie zijn deze twee rammen tevree met eigen ooien, proberen ze niet uit te breken om ook te gaan vrijen met buurrams vrouwen. Geen wonder trouwens, want ze hebben elk stuk of dertig wijven."
Tja..., jouw antwoord mag ik niet van je publiceren.

Waar we parkeerden zweeft en tolt en dwarrelt een spookblad boven 't pad. Zo zweeft het, zo tolt het, zo beweegt het even niet, zo dwarrelt het, zo zweeft het weer, zo tolt het weer... Wèg waaien doet het niet. 't Zit vast aan een spinnendraad. Zo ontieglijk 'sterk'! zo'n spinnendraad.

Bolsterturf, vrijdag 20 oktober 2006

577
Jakkerende mountainbikers, vogels, paddenstoelen, Z-vormig muurtje, laffe jagers, kippenbeul(en) en bekeurkneuzen

Middagwandeling in natuurgebied de Pan. Veel jakkerende mountainbikers in deze Panbossen, de meesten van hen hebben vloekend fel geel aan. Aànkomen zie je ze wel, maar horen aankomen kan je ze niet! Echt levensgevaarlijk zijn ze, deze snelheidsgekken! Ja, ze zijn stille sluipmoordenaars! omdat ze zo ontiegelijk hard gaan en omdat je ze dus niet hoort aankomen. Kwestie van tijd tot zo'n stille snelheidsmaniak een onverwacht uit bos of bospad komend kind overhoop jakkert.

Net als ik wat wil gaan mopperen, spat een houtsnip wèg van voor jouw voeten. De bruine vogel wiekt - snel en laag - een groen-met-beetje-geel berkenbosje in. Dat wègspatten en wègwieken gebeurt als ik net een zomaar midden in 't bos staand gemetseld Z-vormig muurtje fotografeer. Veel liever had ik de houtsnip op de foto. Nee, liever nog jouw schrikgezicht èn de snip tegelijk. Maar dan fladdert - natuurlijk net als de camera weer in de draagtas zit - een groene specht schuin omhoog 'n hoge grove den in. Geeft niks, want een zwarte kraai krast rechts van ons - dat rechts krassen brengt geluk als je gelooft in vrijdag de dertiende en ladders en zwarte katten en zo - en gaaien schreeuwen naar mekaar. En waar we ook lopen langs boszoom, overal houtduiven en kauwen op de akkers. En rontelom paddo's. Onder meer heel fotogenieke mooie bruine zwammetjes langs fietspad.

Op akkers ver weg, heel eind achter de bossen, wordt geschoten: laffe jagers hebben zichzelf weer losgelaten op ongewapend wild. Toch wil ik me er niet aan ergeren, want jagen mag van onze overheid en op de weiden veel koeien in machtig mooie herfst.
"Kijk! allemaal knolletjes langs deze strook nog niet geoogste maïs," wijs jij, maar dan snuffelt Erpel aan een langs bosweg kennelijk uit auto of van tractor gegooide kunststof zak vol met dode bruine kippen. Deze vogels werden met de poten aan mekaar vastgebonden, in de zak gepropt en vervolgens dood of levend naar de bossen gebracht. Je ziet op de foto goed het touw strak om de poten gewikkeld. Ja, zo zie je maar weer: geen erger beest dan de mens.

Gewoon schandalig dat er geen politietoezicht is in de bossen. En gewoon ook schandalig dat dierenbeulen in ons Nederland van nu nog altijd gewoon hun gang kunnen gaan. Alleen maar op de grote drukke sbb-hei zijn boswachters bij 't pad. Helaas alleen maar bij 't pad om argeloze wandelaars met loslopende hond of hondje te bekeuren.

Ik weet het: dit is al met al geen lief en leuk verhaal geworden. Niet mijn schuld, want het leven, de mens blijkt heel erg vaak boosaardig.

Denkt U ook wel eens: is de mens nou van nature goed of kwaad?

Bolsterturf, zaterdag 21 oktober 2006

578
FF naar chalet, waarna stukkie wandelen langs de Strijper Heg

Voormiddag. Een gruttochalet staat te wachten op stellers en bewoners. 't Duurt allemaal wat lang met het stellen, met de oplevering ervan. Verdorie! ìk heb er haast mee. Nou ja, gewoon lief wachten maar. Het is niet anders. Maar nu is het nog mooi weer. Volgende week misschien al zal boze herfststorm bulderen, of de winterwind bloemen willen tekenen op de ruiten.

Namiddag. Stukkie wandelen langs de Strijper Heg, ergens tussen Sterksel en Leende. Deze Strijper Heg, hier een ondiep waterloopje met niks dan brandnetels langs de oevers. Niet ver van verharde weg ligt tussen loopje en puinbos en brandnetels het roestig frame van oeroude brommer of motor; voor het frame een vies stuk buis en ook flink roestend soortement opslagtankje. Wie weet is dit stuk vervoermiddel dikke zestig jaar geleden door een Duitse soldaat van een boer of zo afgepakt geworden. Maar ik klaag niet, want in onze laatste oorlog was ik er nog niet en alles is toch best wel heel erg mooi zo. Hazen- en reeënvoeten in de akkers, en volop koeien, paarden en schapen in stukken wei. Al met al gewoon stukkie prachtige cultuurnatuur. En geen lawaaimensen rontelom. Wel een paar witte damesschoenen die aan tak van populier bungelen - aan benen en voeten refererend beeld tegen achtergrond van overvloed aan hop die zich worstelt tot boven in peppeltoppen. Even moet ik lachen, want denken aan, dagdromen over een ongelukkig verliefde jonge vrouw die zich verdronk in deze heg. Maar dan zie ik door zon en wind gedroogde krenten, krenten als zwarte rozijnen, krenten aan boompjes tussen puin en brandnetelwildernis. Krenten die niet meer smaken. Toch zijn de vogels er blij mee, blij met dit alles, blij met heg, peppels, hop, brandnetels en droge krenten.

Bolsterturf, zondag 22 oktober 2006

579
Twee uur door regen over akkers, weiden, moeras en onland

Nog is het ééntruiweer, maar zachte oktoberregen valt op akkers, weiden, moeras en onland. Terwijl Erpel speurt naar wild en muizen, bekijk ik van onder paraplu de omgeving. Dichtbij en verweg vliegen blauwe duiven - zo mooi hun witte vleugelspiegels en witte nekringen - en in moerrand zingt een roodborst. En hier en daar staan wat reigers - doodstil alsof dikke paaltjes - op maïsstoppel en pas ingezaaid grasland. Nergens ree of haas of konijn of vos. Die vinden het gewoon te nat om de dekking uit te komen. Ja, dit zogenaamde haarwild wil liever niet nat worden. Dan in berm van het achterste puinpad mijn duo paddootje-op-paddo. Zo te zien leeft het nog, maar 't ziet er niet uit. De paddo - ook maar een kleintje, niet meer dan halve pink hoog - rust met zijn hoedrand op een afgevallen blad, maar 't duimnagelhoog paddootje wortelt nog altijd stevig in de inmiddels zwart geworden paddohoed. Grif zwart is die hoed, rouwzwart met witte schimmelspikkels. En ook het hoedje van 't paddootje is rouwzwart. Maar... staat daar een ree? Nee, geen ree. 't Is 'maar' een bundel heel uitbundige, reekleurige zwammen op jaren terug door cirkelzaag niet meegenomen stuk eikenstam. Erpel ziet deze zwammetjes, die ik dus bij 't aan komen lopen reehoofd waande, niet. Die kijkt liever met zijn neus en die graaft rontelom naar muizen. En dan baal ik weer even. Eerst vlucht midden in het moer een witzwarte poes voor Erpel door de regen wilgenwildernis in. En dan blijkt het onland door Staatsbosbeheer of Waterschap toegetakeld. Men schoonde de sloten, schoonde ze met grof geweld. Ik moet er vree mee hebben: waar een arme schapenboer geen brandnetels maaien mag, mag de overheid met zware slootschoonmachinerie grote stukken onland naar de knoppen rijden.

Bolsterturf, maandag 23 oktober 2006

Bolsterturf, dinsdag 24 oktober 2006

Bolsterturf, woensdag 25 oktober 2006

582
Na zware regenbui geen ree of haas of vos

583
Genieten tijdens verhuizen

Zowat geen tijd voor naar het veld te gaan, want de hele dag flink geholpen
om onder meer mezelf te verhuizen.
Vrouw, Erpel, Bolleke en ik kunnen nu tien maanden van het jaar in ons chalet terecht,
en jongste dochter is dolblij om nu eindelijk alleen
met haar vriend in een groot huis te kunnen wonen,
maar tussen verhuizen door genoot ik van konijnen, roeken, kauwen, houtduiven, gaaien
en zwarte kraaien, alsmede van spelende eekhoorntjes.

Bolsterturf, vrijdag 27 oktober 2006

584
Dode reebok na omweg vanwege vermoorde oude man

Na avond + nacht werken rij ik moe binnendoor naar chalet. Ik doe er in de stille zaterdagmorgen drie kwartier over, omdat door de politie het woonwagentoe viaduct over de jakkerbaan is afgezet. Als ik mijn pinda keer denk ik: "Misschien is er deze keer een bumperwipper vermoord."
Wanneer ik aan de omweg naar vrouw, Erpel en Bolleke begin, kijkt een postende agent van politie me fronsend aan. "Klojo! denk ik dan, maar na tien mins ben ik al weer blij, omdat er twee reeën laveien in wei achter het stuk campingbos waar Melanie werd gevonden.
Tja, 't is echt wel Brabants moordgebied waar hiero de reeën wonen, maar geeft niet; reewild leeft bij de dag, heeft geen angst om vermoord te worden.

Thuis gekomen wil ik voor 't slapen gaan toch nog even met Erpel de Bleke bossen in. m'n vrouw die moet - moeten omdat ze het zichzelf oplegt! - gaan winkelen, geeft me een lift tot aan provinciale weg. En vandaar lopen Ep en ik dikke vijf kilometer terug naar ons chalet, onze woonwagen - haha, echt een prachtig woord vind ik het: woonwagen. Halverwege deze weg en onze woonwagen vindt Erpel een reebok. De bok ligt dood. Ogen heeft het dode dier niet meer. Wel bezit het nog een spitsgewei, maar 'k heb geen mes bij me. Trouwens ook met mes zou ik zijn nek en hals niet hebben doorgesneden. Dat dan niet omdat hele hordes maden het ree aan 't consumeren zijn.
De reebok ligt in stil stuk bos. Om hem te vinden ga je vanaf cementpuinpad vijftig meter richting oost over bospad, vervolgens sla je bij bruin bankje en groene prullenbak linksaf en dan vind je hem na precies drieëndertig passen over niet meer druk belopen wildwissel.

Ik gun ree etende maden best hun maaltje.

Als geur van rot en maden het dode ree niet aan iemand anders hond gaat verraden zal ik t.z.t. dit spitsbokgeweitje zeker veilig stellen.

Weer thuis van winkelen vertelt echtgenote me, dat er een oude man vermoord werd gevonden nabij de bumperwipperstrook langs parallelweg langs jakkerbaan.

Bolsterturf, zaterdag 28 oktober 2006

585
Het is alsof ik in een sprookje woon

Het is alsof ik in een sprookje woon:
in de dag spelende parkkonijnen rontelom paddenstoelen
en bij donker dezelfde konijnen huppelend in zes km/uur pindalicht.

Bolsterturf, zondag 29 oktober 2006

586
Zonder camera met Erpel en diens wagentje op stap

Om acht uur 's morgens vertrokken Erpel en ik naar Mierlo. We wilden daar ons achter-de-mountain-bike-mee-te-nemen-wagentje op gaan halen uit de schuur bij het huis waar nu mijn jongste dochter in woont. Onderweg parkeerde ik in berm van verhard binnenweggetje. Dat om te checken of het duootje paddootje-op-paddo, van daar uit paar honderd meter puinpad in, er nog zou zijn. En jawel hoor, inmiddels kromsteelpaddo rustte met ronde zijkant van zijn van ouderdom grif zwart geworden hoed in afgevallen herfstblad. En paddootje wortelde op horizontaal staand steeltje nog stevig in paddo's hoed.

Tuurlijk maakte ik foto's van dit mijn geheime duootje, maar na vier foto's begon m'n camera te piepen en las ik in het digi schermpje battery empty. Zin om met onbruikbare camera langs het Sangmoeras, over de grote mensendrukke SBB-hei en vervolgens door Lieropse- en Somerense- en Bleke bossen te biken, had ik niet. Dus de pinda gekeerd en terug gereden naar Eps en mijn nieuwe onderkomen op natuurpark.
"Ik ga wel wat verhuisdozen uitpakken terwijl de batterij van de camera oplaadt," dacht ik. Van uitpakken kwam echter niks, want toen de foto's in de camera op mijn harde computerschijf waren gezet, miste ik de oplader die ik altijd gebruik om m'n digi fototoestelletje weer van energie te voorzien. Ik zocht heel 't chalet af. Zonder resultaat.

Met de gedachte dat het oplaadapparaatje nog bij dochter thuis zou liggen, reed ik tegen elf uur weer naar Mierlo. Maar daar kon ik de oplader ook nergens vinden. Dochter en vriend hadden heel de woning zowat op de kop gezet. En ze waren natuurlijk niet thuis, en ik was vergeten om m'n portemonnee mee te nemen.

Hoewel geen camera bij me, toch de pinda in Mierlo laten staan en met Eppie in z'n wagentje aangereden, dorp uit, chalet toe. Langs het moeras moest hij van me in zijn karretje blijven. Dat omdat ik hem op smalle verharde wegen niet los naast de bike durf laten volgen, omdat het vervelend biken is met aangelijnde hond, en ook omdat hij van kroos, modder en moer vies wordt. Tja, onaangelijnd uit zijn karretje rent Ep echt niet braaf over paden, welnee, dan rakt hij links en rechts, dan gaat het als 't maar even kan door moer en modder.

Erpel zat braaf in zijn karretje. Hij protesteerde nauwelijks. Dat werd anders toen ik net het smalle viaduct over de jakkerbaan, het viaduct waar vorige week in bosrand langs parallelweg een man van zevenenzeventig vermoord werd gevonden, over was.

Tja, het was mijn domme schuld. Ik keek even naar een kennelijk homoseksuele man in een op zandpad stil staande luxe auto met draaiende motor, besloot om links te passeren maar zag, omdat ik dus naar de homo keek, niet een laag paaltje. Opeens butste een wiel over dat paaltje en kieperde ons wagentje met Ep en al om. Gelukkig mankeerde Ep niks en ook bike en wagentje bleven heel.

Erpel was erg geschrokken. Hij wilde z'n wagentje niet meer in. Waar hij groot gelijk in had! En omdat nu heizoombos voor ons lag, mocht hij rennen en rakken naar hartelust. En tuurlijk ook drinken en even zwemmen in wat vennen. Een mountainbike trapt licht en een gezonde fox heeft er echt geen moeite mee om een kilometer of twintig te rennen. We schoten, ondanks het door Ep opdoen en even achterna jakkeren van een haas alsmede een paar konijnen, dan ook flink op.

Hoewel Ep er z'n tweede haas van de dag opdeed uit hoge struikhei, kwamen we de grote mensendrukke Strabhei - het domein van bekeurkneus Jap - zonder bekeuringen over. Maar net voor autodrukke provinciale weg tussen hei en Bleke bossen moest Ep weer van me in zijn wagentje. Hij weigerde dat. En hij weigerde dat een tweede keer. En ook een derde keer. Ik nam hem dat niet kwalijk, omdat hij erg verschoot van het omkieperen van zijn karretje. Maar ja, over en langs verharde wegen mag hij van me echt geen kilometers rennen en dus pakte ik 'm bij z'n kladden en zette hem in het wagentje. En toen ik daarna op weg naar 't Gat van Roels aan overzij van de drukke verharde weg  bike en karretje door zwaar soortement valklephek van SBB probeerde te loodsen, bleek de passeerruimte erg krap. In poging om met ene hand het hek tegen te houden en met de andere hand bike en karretje door de nauwe opening te loodsen, viel m'n bike om. Ep schrok daar zo van, dat hij aangelijnd en wel uit 't karretje probeerde te springen. Dat kon hem niet lukken, want het einde van de korte lijn zat stevig aan het karretje geknoopt. Sja, en toen kreeg de arme stakker ook nog moppers van me.

Nou ja, iedereen doet wel 'ns wat fout en de laatste kilometer of zeven chalet toe mocht Ep weer vrijuit rakken en rennen, zo veel als hij maar wou. En hij wou, hij rakte weer vrolijk achter drie konijnen aan. Zelfs een dikke mevrouw  - mooi weer zondagswandelaarster op maandag - die met twee andere vette vrouwen heel de breedte van een fietspad nodig had en die riep "Meneer!... Weet u wel dat honden hier aangelijnd moeten?" kon de pret niet bederven.
Ik lachte lief naar de mevrouw en haar metgezellen, groette hen ook lief, maar o onfatsoen, het drietal groette niet terug. Ik keek 'ns om naar hen en lachte luid. Ach, deze vrouwen moesten nog maar ongeveer drie honderd meter naar parkeerplaats en auto's. Erpel had nog kilometer of vijf blij rennen voor zich.

Bolsterturf, maandag 30 oktober 2006

587
Nu weet ik waar de satelliet in de hemel hangt

Schotel voor televisie en antenne voor draadloos internet geplaatst. Nu weet ik waar de satelliet met nieuwsberichten, cartoons, porno en meer ongein in de hemel hangt. Hangt het ding? Of draait het? Zoek ik binnenkort misschien 'ns op. Ach, het ding zal best nog draaien als ik er straks niet meer ben.

Bolsterturf, dinsdag 31 oktober 2006