588
Het lachen van een groene specht en weggeworpen mensenzooi

Vanmorgen werd m'n computer door pientere mannen aangesloten op natuurpark draadloos internet. Ja, ik geef het graag toe: ik beheers zoiets moeilijks als omgaan met schroevendraaier en bits en bytes maar matig.

Tussendoor - tijdens 't uit laten van Erpel - genoten van het lachen en de golfvlucht van een groene specht. Minder genot verschafte me zomaar langs bospad weggeworpen mensenzooi.

Zowat heel de middag en heel de avond en heel de nacht druk geweest met installeren van software: Windows XP Pro SP2, Microsoft Office 2003 en Open Office.org 2.0 - open office.org: een prachtig gratis programma!! met ook de Nederlandstalige versie gratis te downloaden!! - alsmede System Mechanic Prof. inclusief Kaspersky firewall en anti virus, Total Commander, Adobe Photoshop, Irfan Viewer, etc. etc. etc.

Ach, digitechniek: toch wel heel mooi vind ik, maar 't spelen ermee ook verdommes zonde van m'n tijd!!

Bolsterturf, woensdag 1 november 2006

589
Tussen computeren en schrijven door eikenboswandeling

Tussen computeren en schrijven door met Erpel eikenboswandeling gemaakt.
Erpel genoot van eikenstammen, konijnen speuren en muizen graven
en ik van 't kijken naar hem en stammen en rontelomme zwammen.

Bolsterturf, donderdag 2 november 2006

590
Namiddagbezoekje aan dode reebok

In de namiddag bezoekje gebracht aan de dode reebok die ik zaterdag 28 oktober in de Bleke bossen vond, niet ver van puinpad en perceel inmiddels gerooide bieten. Zo te zien speelden vossen - het restant bij de bok achter gelaten platte en tuurlijk ook morsdode witte kip moge als bewijs dienen - met wat maden nog van dit spitsertje over lieten.

Gruwelgezicht zoals het dode dier er bij lag - en nog voor me ligt nu ik dit schrijf - in walg van rottend vlees en madengekrioel.

Erpel toonde nauwelijks belangstelling voor de dode bok. Die rakte blij achter twee konijnen aan, terwijl links van hem een houtsnip wègspatte en boven hem en mij en bos en bosdieren en ree- en kipdood een overtrekkende sliert grauwe ganzen vrolijk gakte.

Ook vandaag had ik niet het lef om me het geweitje toe te eigenen.

Bolsterturf, vrijdag 3 november 2006

591
Wij weten nu dat reeën graag pootjebaden

Wij, jij en Fox en ik, wandelden in mooi weer, mede daarom blij en tevree, van chalet naar bosven en terug. Nog maar vijf mins op weg zat Fox al achter een groot haas aan. En terwijl jij vertelde en me duiven en kraaien en een vlucht kieften boven wei met roodbonte koeien wees, riep vanuit oud bos een zwarte spechtenman zijn helder klagend kliiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii....

In het ven weinig water maar veel reewildhoefjes, grote en kleine, verse scherpe en stompe oude hoefjes. Wij keken aandachtig naar de reeënvoetjes in het zand en weten nu dat reeën graag pootjebaden.

Bolsterturf, zaterdag 4 november 2006

592
Ik voelde me tegelijk droef en blij

Ik ging niet naar Drenthes bos en hei vandaag. Daarvoor was er onvoldoende tijd, maar in grote auto met jou en Martijn en z'n vader en moeder wel naar Drenthe toe. Terwijl Martijntje sliep en jullie drie druk keuvelden, zei ik weinig, keek ik naar omgeving, lucht en wolken. Veel beton en steen gleed voorbij: fabrieken, kantoren, magazijnen, weidewinkels, motels, wegrestaurants en oude en nieuwe boerderijen, de nieuwe boerderijen veelal met grote blinde schuren. En als altijd ergerde ik me aan die te grote en te dieronvriendelijke onderkomens. Maar 'k zag ook weiden en plassen en akkers; de bouwlanden met maïs, bieten en heel veel stoppel of gewoon zwarte grond. En er liepen, nu in november nog, heel veel koeien, paarden, pony's en schapen buiten.  Ook waren er kieviten, ganzen, eenden, reigers, meeuwen, waterhoentjes, kraaien, roeken, kauwen en buizerds te bewonderen. En zo mooi! soms dichtbij, soms verder weg, een oude dorpskerktoren tegen zonneloze grauwe herfstlucht.

Met Martijns opa Drenthe gaat het naar omstandigheden goed. Met oma Drenthe gaat het minder, maar niet al te slecht. Zij was zo blij met Martijntje dat ze mij nauwelijks zag. Ik keek naar haar, mijn oude zieke moeder, en naar Martijntje en voelde me tegelijk droef en blij.

Bolsterturf, zondag 5 november 2006

593
De dood van een konijn alsmede bos-, moeras- en onlandallerhande

Tussen tien en één met Erpel in mooi donker droog novemberweer naar Sangmoeras, klein eikenbos en benzinebos. In 't moeras vind ik ook vandaag weer, tegen alle verwachting in, mijn duootje paddootje-boven-op-paddo in berm van moerpuinpad. Had ik het niet meer gevonden, zou ik het zeker weten hebben gemist.

Als ik loop langs bosrand en door moeras en onland en daar weinig reeprenten speur in wegen en akkerland, erger ik me aan hoogzitten, aan een houten ladder naar een houten hut op palen en aan andere tegen eiken geplakte hoge zitten van metaal. Die hoogzitten werden gebouwd door  jagers, met de bedoeling om van boven af makkelijk reeën en vossen dood te kunnen schieten. In dit gebied is echter geen sprake van een te hoge reewild- en vossenstand.
Hoeveel vossen en hoeveel reeën knalden schutters - met jachtakte en vergunning!! - hier alleen dit jaar al overhoop? Ik mis de jonge knopspitser; ik mis de hoge gaffelaar; ik mis de oude zesender. Ik vrees het ergste .

Het zoeken naar allerhande paddenstoelen - er zijn tamelijk veel paddenstoelen dit najaar, niet uitbundig veel - maakt dat ik me weer blijer en meer tevree voel. Zowel in bos, moeras en onland vind ik allerhande paddenstoelen waarvan ik de meest grillige en mismaakte van vorm de mooiste vind. Vandaag  krijgen een onderkant geknakt-steeltje-paddenstoeltje en een topzware paddenstoel in berm van eikenbosrandslootje van me de gedeelde eerste plaats. (Wie ze weet mag me de paddonamen melden.)

Zomaar wat dagdromend sjokken langs maand geleden geschoond afwaterslootje door ruig onland, ontdek ik opeens mezelf tussen riet- en bomenweerspiegelingen in eendekroos in vettig oerig moerwaterslootje: onduidelijke, wazige en maffe man die houdt van zwemmen, eenzaamheid en Erpel maar niet van jagers, auto's, asfalt, beton, steen en voetbal. Als Erpel in het roestbruine water springt, rimpel ik met bomen en riet weg, zie ik even mijn vergankelijkheid, is er een poosje alleen maar water en kroos.

Na wakker geworden uit mijmeringen, zijn er schreeuwgaaien, een tjekkerende merelman en stille roodborstjes in bomen en takkenhopen bij berkenbosje waarin altijd graag reeën rustten. Vandaag vind ik er niet hun krabplaatsen, boonsel en legers. En dan besluit ik zomaar om even bij jongste dochter langs te gaan en uit haar schuur twee schoppen te halen voor gebruik rondom chalet.

Onderweg van het huis waarin nu dochter en haar vriend wonen naar De Grutto van mijn vrouw, Erpel, Bolleke en ik, rem ik krachtig voor een konijn. 't Beestje lijkt wel stekeblind. Het huppelt over 't midden van de weg, zou onder de auto terecht zijn gekomen, waarschijnlijk geplet geworden zijn. Als de pinda stil staat en ik het portier open, zit het pal naast me op de weg. Het heeft wat ik al dacht dat 't zou hebben: zwaar myxomatose. Opeens schiet mijn hand uit, grijpt die het konijn. Zo raar! Het diertje geeft geen geluid als ik het vat en dood. Ik sla het met zijkant van andere hand hard achter de oren en draai het - voor alle zekerheid, ik sla niet alle dagen een konijn dood - ook nog eens de nek om.

Erpel protesteert wel - niet omdat ik het konijn doodklap, maar omdat hìj het niet van me krijgt. Ja, Ep piept en blaft zo best wanneer ik het lijkje over de auto heen bosrand in zwiep. Ik negeer zijn herriemakerij, hij krijgt dit konijn niet omdat het ook voor hem een ramp zal zijn als rontelom ons chalet de myx uitbreekt. Maar dan zie ik in pindaspiegel het boos kijkende gezicht van de vrouw die op de smalle veldweg haar auto achter de mijne stopte. Vindt zij mij een dierenbeul? En hoe verwonderd keek ze naar het doodmaken en wegzwiepen? Opeens geeft de vrouw een peut gas, scheurt ze weg, pinda voorbij. Omdat Ep weerwolf is en ik duivel ben?
Sja, ik wist dus niet zeker dat het konijn zwaar myx had, dat het daarom zeker gauw dood zou moeten gaan. Had ik dit meteen wel geweten, dan had ik het diertje eenvoudigweg onder twee pindabanden geplet.

Terwijl ik pieker over liefde, dood en leven zitten er, anderhalve kilometer na het konijn, zo'n twintig huismussen in meidoornheg aan dorpsrand. Ook veel houtduiven, torteltjes, roeken en kauwen daar, in aan de heg grenzend weiland. En nog wat meer verderop fladderen eksters door eikenbomen rond oude boerderij. En tuurlijk waren er vandaag ook - àltijd zijn ze van de partij - reigers en zwarte kraaien bij het pad.

Bolsterturf, maandag 6 november 2006

594
Vinken onder schotel en buizerd op weipaaltje

De hele morgen in De Grutto moeten blijven, want daaraan werd vandaag door de bouwers ervan de laatste hand gelegd. Iets wat ikzelf niet kan.

De hele middag in De Grutto moeten blijven, want de ketel van centrale verwarming moest worden bijgesteld. Ook iets wat ik zelf niet kan.

Fantastische avond thuis, omdat vrouw bij thuiskomst van haar werk blij was dat haar Grutto nu helemaal af en tiptop in orde is, blij was omdat Bolleke er nog was - Bolleke haat vreemde mannen - en vooral ook blij was omdat dochter belde dat Martijn niet meer verkouden is.

Toen ik met de vaklieden van Likon en Intergas koffie dronk - koffie zetten kon ik met wat hulp van de Likonmannen wel - tripten twee manvinken onder de schotel voor satelliet tv-ontvangst en zat op vijftien meter van de Gruttovoorruit een donker getinte vrouwtjesbuizerd op weipaaltje.

Bolsterturf, dinsdag 7 november 2006

595
Vos jatte ree of vossen jatten ree

Ik doolde vandaag vier uren met Erpel door de Bleke bossen. Van elf in open morgen met zon en strakblauwe lucht, tot toen het om drie uur in de middag zwaar bewolkt geworden was. Gelukkig bleef het wel droog. Terwijl Ep joeg en rakte, fotografeerde ik afdrukjes van reeën- en hazenvoeten in onlangs door boer egaal gemaakt akkerland en - wat later in de middag - ook wat reeprenten in venbodem. En ik maakte nogal wat foto's van rankende helmbloem. Die helmbloem kon ik niet vergeten, omdat de dode reebok die Ep op 28 oktober dit jaar vond, niet meer terug te vinden was op de plek waar hij vorige keren dat ik deze bossen struinde lag. Gelukkig speurde Ep de dode bok weer voor me op. Eerst vond hij een reeachterpoot, daarna de andere achterpoot en na nog dertig meter verder speuren de rest van het vermiste dode dier, in helmbloemgroen. Eerst dacht ik, dat een mens of mensen het ree hadden weggehaald, maar al gauw ging ik Reintje de Vos er van verdenken met het reelijk aan de haal te zijn gegaan.

Dat een vos wat over is van deze dode bok nog lust, kan ik niet bevatten. Ep is allesbehalve kieskeurig, die vreet wat hij maar te pakken kan krijgen, maar deed toch geen enkele poging om van de rottende en stinkende reeresten te eten.

Haha, het vosgespuis zal moeten graven als het weer voor gier wil spelen. Ik begroef het geraamte - geraamte zonder achterste ledematen maar met kop en geweitje - in een met laarzen, stok en handen gemaakt ondiep gat, paar greppels verder dan waar de vos(sen) het weg sleepte(n). En na het graven bedekte ik het stukje greppel met door een timberjack afgehakte takken van eiken en grove dennen. En nu maar hopen, dat muizen niet aan de geweistangetjes zullen gaan knagen en dat de vossen er verder af zullen blijven. Eén stangetje bleek al beschadigd. Ik zag dat een geweitopje is afgebroken. Iets wat al een hele poos terug dit jaar moet zijn gebeurd.

Toen Erpel me de reerestanten aanwees, viel me meteen op dat de vos(sen) het bokkehoofd had(den) achtergelaten temidden van fris groene rankende helmbloem. Nog maar november - de winter moet nog komen! - en nu al ziet de helmbloem pril lentegroen. Als je goed kijkt, kan je zien dat de plant allerhande kleuren groen in zich heeft.

Erpel bleek weer eens goede speurneus. Als beloning voor het in delen terug vinden van de dode bok, mocht hij een half uur vrij jagen. Toen ik foto's maakte van reevoeten in 't door boer met wals en tractor geplet akkerland, zat hij zomaar achter een haas aan. Naderhand joeg hij een reegeit uit perceeltje jonge douglas. Het haas dat Ep opdeed kwam recht op me af. Ik zette het op de foto. Tenminste dat dacht ik. De camera stond ingesteld op macro, zodat op de hazefoto's die ik vandaag maakte geen haas te zien is.

Voor terug naar chalet toe gaan, waadden Erpel en ik nog even door het water van een ven - eilandje toe. Nu weet ik dat ook reeën door novemberwater waden. In de oever van het maar zo'n honderd vierkante meter kleine eilandje stonden reeprenten, maar het bleek wel onbewoond. Nou ja, onbewoond... Erpel groef er naar muizen.

Bolsterturf, woensdag 8 november 2006

Drie voormiddagzonneuren struinen, met Erpel in de Bleke bossen waar de vossen van het gister door me begraven reegeweitje zijn afgebleven. Er dreigden wel wat buien soms, en een noordwestwind waaide kil, maar dat deerde ook de drukke mieren, de onbeweeglijke aardtongetjes - knotszwammetjes alsof zeekoraal - en de rood-met-echt-wel-witte-stippen-vliegezwammen niet.
En Erpel? Die was blij met de konijnen die hij niet kon vangen, zoals ik blij was met de konijnen, het verdwaald witgatje in heideveld en de houtsnippen op doortrek, alsmede met die éne allene sierlijke rikke die ik van verre door twintig x vijftig bewonderde.

Bolsterturf, donderdag 9 november 2006

597
Twee keer naar de Bleke bossen

Om half acht stap ik hoopvol vrieskou in. Ik wil reeën op de foto zetten. Tien minuten na de poort van 't natuurpark, meen ik aan einde bosweggetje al een ree te zien. Achteraf bezien verkeerd gezien, want dit ree blijkt een reekleurig paaltje te zijn. En als er even later op ander paadje wel een ree naar me staat te kijken, denk ik "zeker weer een paaltje", tot het dier samen met nog een ander ree - terwijl mijn camera nog in de draagtas zit! - wegsprint.

Waar na bos akkers en weiden beginnen, loop ik dichte nevel in. Opeens staan Erpel en ik oog in oog met twee uit wei gebroken schapen. De schapen schrikken erg en proberen hals over kop hun wei in te rennen, onder de laagste draad van vier draden hoog prikkeldraad door. Eén schaap lukt dat. Het andere schaap blijft hangen in de draad, maar het doet haar best, probeert verwoed om los te komen. Als ik op het dier toeloop en in de dikke vacht grijp om het los te trekken, plast het van schrik. Maar ik sleur het achteruit, wacht tot het is bedaard en leid het dan naar 't weihek. Zodra ik dat open doe, rent de ooi op in nevel dom en stil toekijkende kudde toe.

Als Fox en ik voorbij eenzame boerderij tussen bos en hei enerzijds en weiland anderzijds lopen, blaft daar als altijd de altijd in kleine kooi met klein hok opgesloten hofhond. De hereboer die hier woont, verdient een pak op z'n donder plus tien jaar eenzame opsluiting. Tenminste, dat vind ik. Ook erger ik me aan rode verfstrepen op bomen en aan het geraas van zandauto's over puinweg, tot een zwarte specht me laat zien hoe mooi en golvend een zwarte specht vliegen kan. En paar honderd meter verder bos in, is er ook nog een groene specht. "Tjonge zeg," denk ik, "hebben de grote en de kleine bonte specht zich allebei verslapen?" Maar dan is er opeens het helder gakken van luid roepende streep kollen. In de vluggigheid tel ik er tweeënveertig. Die ganzenpraat maakt zomaar dat ik ga zoeken naar reebokstangetjes die ik niet vind. Goede troost: ik loop wel op drie, als weerlicht snel wègspattende houtsnippen.

Rond de plek waar ik wat restte van de dode bokspitser begroef, blijken alle rankende helmbloemen bevroren, terwijl op plaatsen waar het bos dichter is deze planten er nog bij staan alsof het al maart of april is.

Bijna terug in het natuurpark loopt, dik honderd meter voor me, een reebok zandpad over. En weer in het park, merk ik dat hier veel vogels wonen. In het stukje park naar m'n woonwagen, zie ik vlaamse gaaien, koolmezen, staartmezen, houtduiven, goudhaantjes, merels, grote bonte spechten, kraaien en eksters. En terug woonwagenthuis rumoeren er wel dertig vinken in en rontelom de reuzenlaurier schuin voor de woonwagen, het zogenaamde chalet waarin de thermostaat van vrouwlief niet hoger mag dan negentien graden Celsius.

Ik liep in trui en rubberlaarzen door bos en hei en wei en winterkou, draai drom de thermostaat op drieëntwintig graden - merkt ze toch niet - en laat de badkuip vol met water lopen, uit bijna hete kraan. Ach, hoeveel meer man is Erpel dan ik? Erpel is winterhard! Na het door berijpte hei met spinnewebben achterna zitten van wel vijf konijnen, ging die even zwemmen in een diep verboden ven.

Tussen vier en half zes in de middag nogmaals met Erpel naar de Bleke bossen gegaan. Dat om wat te denken over 't een en ander. Toch zag ik wel de drie reeën die een bospad over renden. Voor wie of wat deze reeën op de vlucht waren, weet ik niet. Erpel had ik toen aan de lange lijn.

Bolsterturf, vrijdag 10 november 2006

598
Eén torenvalk en één ree gespot

's Morgens regen en samen gelezen; 's middags zon en wandelen en door ons één torenvalk alsmede door jou alleen één ree gespot in de Bleke bossen.

Bolsterturf, zaterdag 11 november 2006

599
Stukkie natuurbospark in tussen twee buien door

Fijn! Uitslapen en bankhangend lezen - J.K. Rowling: Harry Potter and the Philosopher's Stone - en, tussen twee buien door, even met de hond natuurbospark in. Terwijl die - de hond dus - achter konijnen aanweft, fotografeer ik een witte zwam alsof berkezwam op sparretstam.

Bolsterturf, zondag 12 november 2006

600
Goeddeels verloren druilerige computerdag, waarna in het donker fijn met Erpel alleen

Bolsterturf, maandag 13 november 2006

601
Na konijnen, hazen, reeën, regen, verpleegsters en zieke mensen las ik in badkuip een gedicht

Vanmiddag struinden Erpel en ik chalet en park uit, doken we meteen de bossen in.
Waar ik door bomen en struiken heen achter de ramen van het tehuis P. de patiënten en verpleegsters bespiedde,
in dit mooistille stukje randbos vond Ep een konijn, een haas en twee reeën.
Opmerkelijk: reeën, hazen en konijnen wonen graag bij mensen in de buurt.

Net toen ik foto van een roodborstje wilde maken, schreeuwde er een gaai,
en joegen op plotse felle zuidwestenwind hevige regenflarden tehuis toe.
Ik schuilde tijdje onder een dikke scheefstaande eik,
observeerde door regen heen zieke mensen in donkere kleding en verpleegsters in sneeuwwit,
maar wachtte vergeefs.
Het wou niet meer droog worden.

Zeiknat arriveerden Erpel en ik na kwartier rennen bij de woonwagen.

Terwijl Ep zich een varkensoor liet smaken, las ik Adwaita in de badkuip.

Wit hing en stil de dauw over de weiden

...
Jouw haar, rood in de schem'ring, aaide ik glad:
Mijn ziel was in mijn lippen en mijn handen,
En deed mijn handen en mijn lippen branden
Op jou, die ik het diepst heb liefgehad.
...

Adwaita

Bolsterturf, dinsdag 14 november 2006

602
Waar geen reestangetje gevonden, kapot Erpelpootje en een man in vloekwit

Prachtherfst! Machtig mooi weer! Warme zon! Zulk mooi weer, dat het lijkt alsof 't nooit meer zal winteren.
Nog maar net 't park af, ruziën acht eksters in wei. Zeker een pa en ma met hun jong. Ik laat ze gerust en fotografeer verre bosrand achter paddenstoelen, paardebloem en prikkeldraad.
Als Erpel en ik net uurtje struinen, springt een ree af uit onkruidrand tussen wei en bos. In vluggigheid te zien een rikke al in winterdos. Ik was naar door reebok verloren geweistangetjes aan het zoeken, keek naar de bosbodem, zag het vlugge dier pas toen 't bijna was opgeslokt door geel en bruin hoog bosgras.
Weer klein uur later vliegt een houtsnip bijna mijn rechteroor af. Ik speurde nog altijd naar door reebok verloren geweistangetjes, zag drom de snelle snip alleen van achteren.
Maar dan op weg terug naar de woonwagen, mis ik zelfs een man in vloekwit en blauw. Als Erpel niet zo oplettend zou zijn, had ik deze man nooit gezien. Nu Erpel me waarschuwde, loop ik naar hem toe. Wanneer ik bij hem gekomen ben, zie ik dat hij speelt met een gps-apparaatje. Ik groet vriendelijk, maar denk: getver! Wat is daar nou toch aan? Spelen met zo'n dom ding. Als je let op zon en maan en sterren en de kleuren van boomstammen en zo, weet je ook de weg te vinden. Maar ach, ieder zijn meug. Deze man kan geen kwaad, want vos en ree zien z'n vloekwitte jas al op kilometer afstand. En waarom zouden Erpel en ik wel in deze bossen mogen komen en een gps-man en zijn herdershond niet?
En dan zijn er ook nog de ontmoetinkjes met bosdieren - nou ja, tuurlijk ervaren dieren het tegen komen van Erpel en mij niet als het hebben van een ontmoetinkje -, met uit eiken wegflappende blauwe duiven; met een verwilderde poes die, onnodig bang, een boom in klimt; met de zwarte spechtenman die zo mooi lachen kan en die alsmaar kliiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii roept, en met de buizerd die hoog over bos en akkers mauwt.
Dan, bijna weer terug in 't park, joenkert Erpel na in volle ren over de kop te zijn gegaan. Als ik bij hem kom, houdt hij zijn rechtervoorpootje zielig hoog. Er zit een grote snee in, net boven de knie. Even later heb ik de oorzaak van zijn struikelen gevonden: een laag gespannen gladde draad tussen twee ijzeren paaltjes, restant van oude, voor de rest zo te zien al lang geleden verwijderde afrastering. Gelukkig kan Erpel nog goed lopen. De draad krijg ik echter niet los van de paaltjes en ook niet kapot. Morgen zal ik hem doorknippen.

Reestangetjes? Ik vond er vandaag geeneen. Maar ach, is naar reestangetjes zoeken minder maf dan spelen met een gps-apparaatje?

Bolsterturf, woensdag 15 november 2006

603
Draden doorknippen en grasduinen in mooie november Bleke bossen

Met Erpel de Bleke bossen in. Net van chalet, op grens van tehuis P. en bos-ik-weet-niet-van-wie, roestende maar levensgevaarlijke struikel- en tegen-aan-kunnen-rennen-of-vliegen draden met niet te scherpe tang doorgeknipt. Dat was nogal een blaargevend karwei, maar vanaf vandaag zal zich geen hond of haas of ree of sperwer of havik of bijna prooivogel meer dood kunnen haasten tegen deze door de mens die ze spande - wellicht al lang dode mens - al lang vergeten nu op de bosbodem liggen-te-verder-roesten-draden.
Even schrok ik tijdens het doorknippen van het piepen van een dode den langs levende den. Hoe dom! Erpel hoorde dit piepen niet eens, leek het wel. Hij reageerde er helemaal niet op, ging gewoon stug door met muizen (proberen te vangen). Maar wat een klootkarwei! Dit draden doorknippen, bedoel ik. Het maakte me zo warm dat ik m'n jas aan dennekapstok hing.

Half uurtje ongeveer na 't draden doorknippen, vluchtte voor Erpel en mij een haas uit ruige bosrandwei. Ep mocht van me er niet achter aan. Maar er was, weer half uur later, Eps bezoekje aan rond eilandje in venmidden. Helaas huisvestte dit eilandje ook deze keer geen haas, ree, vos of vogel.
Niet altijd en overal wild zien is geen ramp. Eén reden om Ep, die altijd en overal rakken wil, zo veel en zo goed mogelijk op de paden te houden. Toch mocht hij, half uur later weer, vandaag rakken door heideveld bevolkt door onder meer twee kraaien, drie vlaamse gaaien, vijf konijnen, een haas, een houtsnip, Schotse runderen, een roodborst en drie roodborsttapuiten.
Dit heideveld ligt voor een deel in zicht van oude boerderij. De oude eigenaar daarvan - tevens eigenaar van een herdershond die zijn dagen slijten moet in eenzaamheid in kleine kooi - mag me bespieden als i wil. Van hem en van zijn arme hond heb ik geen schrik. Maar wat bereik ik als ik de hond bevrijd uit zijn klote klein onderkomen? Ach, toch maar gaan stemmen op de Partij voor de Dieren.

Hoe jammer! De roodborsttapuiten bleven niet wachten tot ik van dichtbij een foto van ze kon maken.

Terug woonwagen toe kwamen Ep en ik langs verlaten konijnenholen, een heleboel paddenstoelen en een allene paardebloem voor paard dat deze bloem niet bereiken kan.

604
Bosuilmans onbeantwoorde ochtendroep

Bij mijn opstaan om half zeven en ook bij 't in vroege ochtend langs
schrikstroomprikkeldraad tussen natuurpark en boerenwei Erpel uitlaten,
riep in 't buurbos alsmaar een bosuilman: telkens hoe-hoe-hoe
na korte pauze gevolgd door lang en beverig hoeoeoe .
Ook Erpel luisterde naar de uil.
"Zijn wijfje verslaapt zich Ep."
Ep keek mij even aan, lichtte zijn linker achterpoot en zuchtte "pfffttt..."
Het was dan ook een domme opmerking van me, nietwaar?

Bolsterturf, vrijdag 17 november 2006

605
Vogelvoederhuisje herplaatst en berghokwandrek geplaatst

Vanmiddag met veel plezier ons vogelvoederhuisje herplaatst. Dat we de vleugelmoer ervan kwijt raakten tijdens verhuizen, kon onze herplaatspret niet bederven. Een paar spijkers en drie schroeven door de bodem van het huisje gehamerd en 't zit ook houtvast op zijn berkestam. Het staat nu in onze woonwagenvoortuin - nou ja, ik bedoel: in wat nog zoiets als woonwagenvoortuinterras en woonwagenvoortuin worden moet.

Vanmiddag samen ook een wandrek gekocht bij de gamma. Weer thuis van winkelen en boswandeling - Erpel zat in sbb-bos twee keer achter een konijn aan, de stouterd! - dat in de woonkamer in mekaar gezet. Tjonge toch! Wat een ellende weer! De bijgeleverde tekening bleek hartstikke onduidelijk - gewoon ondeugdelijk, vind ik - en er waren veertig boutjes en eenenveertig moertjes bij geleverd om het ding in mekaar te fatsoeneren. En tuurlijk kon ik onze kruiskopschroevendraaier eerst niet vinden en tuurlijk deed ik het montagewerk de eerste keer helemaal verkeerd. En omdat ik ff vloekte en wat zeurde, liet jij de soep overkoken. Maar uiteindelijk lukte het toch om het rek in mekaar te krijgen en staat het nu wit en mooi te wezen in ons woonwagenberghok.
Om verder kort te gaan: ik haat bouwpakketten en zal uren en uren kijken naar vogeltjes en jouw pindasnoeren en ons vogelvoederhuisje.

Bolsterturf, zaterdag 18 november 2006

606
Al half november geweest en nog altijd zijn de klote teken actief

Novemberregenzondag. Uitgeslapen tot twaalf uur. 's Middags eerst een uur met mijn computer gevochten. Daarna samen met vrouw vetbollen opgehangen aan eikeboom en vogelvoederhuisje. Ook wat brood en vogelvoer in dit huisje gedeponeerd. Toen tegen drieën met Erpel en Bolleke erbij wandeling gemaakt door natte Bleke bossen.
Terug woonwagenthuis lieten vinken, een roodborstje, wat koolmezen, een vlaamse gaai en een vogel met roodbruine borst en kop (roodborsttapuit?) zich de vetbollen goed smaken, terwijl een zwarte kraai gretig brood wegsnoepte.
Het roodborstje: echt een rotzak! Ja, een echte tiran! De mezen waren bang voor hem. Zodra dit roodborstmannetje - kereltje van niks eigenlijk - naar het vogelvoederhuisje kwam, gingen de mezen er meteen vandoor.
Net toen jij in vroegschemer de veldkijker wou pakken en ik foto's van vogels en vogelvoederhuisje wilde gaan maken, begon Erpel te piepen en zich te krabben. Hem toen meteen eerste hulp verleend: twee kleine en één grote teek uit zijn vel geplukt, waarna het te donker bleek voor vogelfotografie.

Gewoon te gek! Al half november geweest en nog altijd zijn de klote teken actief!!

Bolsterturf, zondag 19 november 2006

607
Vandaag niks gemist

Zowel de nachten als de dagen zijn hier mooi in en rontelom 't chalet. Zo zag ik vandaag, natte maandag, geen mens behalve eventjes mijn vrouw. En ook spotte ik op Erpel en Bolleke na geen dieren. En dat terwijl ik toch drie keer met Erpel langs 't prikkeldraad tussen campingrand en boskantwei ben gelopen. Drie keer vijfhonderd meter heen en drie keer vijfhonderd meter terug.
De vogels - houtduiven, kraaien, gaaien, eksters, merels, vinken, goudhaantjes, roodborstjes en een boomkruipertje - in en om het berken vogelvoederhuisje, kon ik niet missen.

Zo lang geleden dat ik een hele dag lang geen mensen zag.
Ik heb, vind ik, vandaag niks gemist.

Bolsterturf, maandag 20 november 2006

608
Even voorbij schimmelzwam op berkestronk haas in hei

Dat Erpel dicht bij huis achter wild aanrakt, wil ik niet. Daarom met hem in mijn laatste vakantiedag - en weer vlogen vrije dagen snel als slechtvalk voorbij - een uur in wat verder weg door mensen nogal uitgewoond bos gestruind. Dit bos bleek nat, gewoon van de regen, en 't is dus flink vernield, door boswerkers en zomers kamperende jeugd, maar zoals zowat in alle bossen vond ik er sporen van reewild: reewissels, reebokveegboompjes, reekrabplekken, reerustplaatsen en de afdrukken van reehoefjes in bospadzand.
Veel te beleven was er zeker niet. Toch, vijf mins voorbij met sneeuwwitte schimmel bedekte berkezwam op rottende berkestronk, vond Erpel een groot haas in aan 't bos grenzend stukje hoge hei. En tuurlijk rakte hij dat ff na.
Toch zo mooi! Het snelle haas! Mijn snelle hond! Dit ff haas na rakken maakte voor Erpel en mij van de grauwe regendag een mooie dag. En dank zij hem en mij blijven de hazen fit en alert voor gevaar, wat goed voor hun gezondheid is.

Bolsterturf, dinsdag 21 november 2006

609
Alle konijnen waren thuis

Namiddagvluggertje uitgaan met Erpel. Naar stukje vrij kaal bos met veel konijnenholen. Dat gesitueerd eindje weg achter natuurpark. We hadden pech. Alle konijnen waren thuis. We zagen er dus nul. Toch ben ik blij, want blij dat ik meer haren op m'n kop heb dan er bomen staan in dit stukje bos.

Bolsterturf, woensdag 22 november 2006

Voor ’t werken gaan gisteravond samen met vrouw wezen stemmen op de Partij voor de Dieren. We hebben niet, zoals nogal wat sufferds van ons denken, op dieren gestemd. We stemden op een partij die zich wil inzetten voor dierenwelzijn, voor een beter en humaner omgaan met dieren door klote mensen.

En gisteravond en vannacht op het werk, heb ik naar het televisiescherm gekeken. Tjonge zeg, wat een mooi en vlot pratend hoopje min of meer machtige mensen gaf daar een kei van een verkiezingsshow weg. Samen met collega en wat gasten – verreweg de meeste gasten keken liever naar verliezend PSV - genoot ik van Jan Peter Balkenende, slim menneke met mooie vrouw, tevens premier en ook nog eens lijsttrekker van het rechtse maar – vind ik - niet al te christelijk-sociale vandaag zetels verliezende CDA; van de ook rechtse jonge VVD’er Mark Rutte die veel stemmen, en dus ook zetels, kwijt raakte aan super rechtse moslim intolerante mafketel Geert Wilders, dit mede omdat zijn, Ruttes, rivalin, kenau Rita Verdonk, geen lijsttrekker van de zogenaamde vrije volksdemocraten mocht worden; van de vromer dan Balkenende en paar zetels winnende André Rouvoet van de ChristenUnie die de Heer en zijn echtgenote dank zegde voor de winst door zijn partij behaald; van linkse rakker Wouter Bos die ondanks zijn groot debattalent flink verloor – hij had in de campagne beter niet over A.O.W.-plannen en moeten werken na je 65ste kunnen reppen; van als altijd wat vinnige Femke Halsema van D66, partijtje dat maar één zeteltje verloor en last but not least van de favoriet van de linkse Nederlandse vrouw, Ossenaar en grote winnaar Jan Marijnissen. En de lijsttrekkers van de vele niet door me genoemde kleine partijen? Die mochten allemaal niet meedoen aan het middernachtelijk slotdebat.

Helaas is de PvdD van Marianne Thieme niet verder gekomen dan twee zetels. Ik vraag me af: wat mankeert het Nederlandse volk om Geert Wilders negen zetels te gunnen en Marianne Thieme maar twee? Is dat echt omdat de domme moslimhaat van ons Nederlanders – vorige week zei een als ik blanke man tegen me: die moslimmannen moeten ze allemaal in zee dumpen maar Turkse vrouwen vind ik best lekker - groter is dan onze bekommernis om verwaarloosde, zieke, mishandelde en te vernietigen dieren?

Bolsterturf, donderdag 23 november 2006

611
Vierentwintig uren alsmaar regen

Vierentwintig uren alsmaar regen. Ik had er geen last van, want heb veel gewerkt, veel getypt en veel geslapen. En in de zachte regen - november- alsof bijna meiregen - genoot Erpel tijdens zijn uitlaten tussendoor (dit Erpel zijn uitlaten tussendoor, een rare constructie?) toch nog even het genot van de konijnenjacht. Hij ving er geen, omdat konijnen holen hebben en hij niet schieten kan.

Bolsterturf, vrijdag 24 november 2006

612
Avondschemerreeënvlucht over Blekebossenrandwei

Rakken en struinen in mooiwarme, eind november! zonnemiddag. Erpel en ik genoten: van hazenren, buizerdmauw, bosuilroep en snippenvlucht. Ook zat hij, mijn Erpel, achter een rap, zwart konijn aan. En op pad tussen kalend berkenbos en al kaal lorkenminiwoudje bocht omkomend, verrasten we zomaar een reeënpaar, momenteel geweiloze bok en geit met grote schort. Op ons zien sprintten die twee topspeed: in één sprong het Bleke bospad af, om dan, even nog dansend met witte konten, op te gaan in berken en lang bleekbruin bosgras.
Reeën - waarom toch laat ik ze lijdend zijn? - jagen Ep en ik liever niet op. Nou ja, ik bedoel: ik laat m'n kameraadje niet graag achter reeën rakken. Soms wel, hij mag er achteraan als reewild naar m'n zin te dicht bij 'n hoge jagerzit vertoeft.

Dik drie uur na ons vertrek, al tegen donker, parktoe lopend, wees ik over wei naar de lucht. Toen zag - hoe bewust? - ook Erpel gele en oranje hemel. Zag hij ook de zwarte stippen in dit fel zonnevlamsel? Door de kijker bleken de stippen evenzovele zwarte vogels, roeken en kauwen.

Takgekraak achter me in 't bos. Opeens waren er weer twee reeën. Anders dan de eerder vandaag gespotte, renden deze niet bos in, maar bos uit, wei op en over.
Deze avondschemerreeënvlucht, zo raar! want randweigroene en boombruine, alsook drie kanten op alsof zomerblauwe, maar naar 't westen toe alsmaar oranjegeler vrede heerste rontelom. Voor wie of wat gingen deze reeën op de loop? Erpel zat er niet achter aan, want naast me.

Door de zoeker van mijn cameraatje zag ik de reeën niet. Na mijn toch op hen 'schieten', raakten ze, breedwitspiegelig in de donkerblauwe kijkerglazen, sloot over hei in uit zicht. Ik glimlachte blij toen ik, weer woonwagenthuis, ze op foto vond.

Bij 't na reenawaren me omdraaien, bewogen er, voorbij strook donker bos, in geel lichtschijnsel van een verpleegafdeling tehuis, door m'n kijkerglazen paar in naar 't scheen zowat zwart en ook paar in wit geklede mensen.
Werd voor de reeën te onverwacht de tehuisverlichting aan gedaan?

Bolsterturf, zaterdag 25 november 2006

613
Twee zondagmiddaguurtjes Bleke bossen in mooi novemberweer

Nabij boerderij op hoek van wei snijdt een gladde draad diep in eikestam.
Ik denk bij mezelf: zie hier de liefde van de boer voor de natuur.
Even verderop in achtertuin van zelfde boerderij mijn ergernis
om ritselend zilverpapier en rammelende blikjes in boers bessentuin,
nu het november is bessentuin met vogels en vogelverschrikkers, maar zonder bessen.
Toch, de groene stammen van beukenrij houden me blij.

Op pad tussen hei en wei praat ik eventjes met een jong Schots rund.
Dit dier is helemaal alleen, het kan het Nederlandse jongvee niet bereiken.
Dat loopt helemaal aan de andere kant van de afrastering,
wat maar een meter is.
Helaas, dit Schotse kalf is vrij schuw, je mag het niet aaien.
Als Erpel piept van ongeduld lopen we verder.

Herfstregen vulde weer het eilandjesven
waar vanmiddag gulle herfstzon in schijnt.
Ik wijs je hetzelfde berkje op de oever en in het water.
Jij wijst me een fietszadel op venoever en wordt boos op me,
als ik zeg dat ik ook wat anders in de paddo zie.

Bolsterturf, zondag 26 november 2006

613a
Nachtelijke ruzie om er vandoor gegane kater

We hadden net samen anderhalve liter vurige Zuidfranse rode wijn op, toen jij en ik met Bolleke en Erpeltje rontelom twaalf zouden gaan wandelen over 't park. Bolleke mocht, na gedwongen verhuizing uit Mierlo, zijn nieuwe thuis nog niet alleen uit. Die had dus wel zin in wandelen. En Erpel gaat overal en altijd graag mee.

Ik dacht: je hebt ons Bolletje al aan z'n kattelijntje. Drom deed ik gerust de woonwagendeur open en trok op m'n gemak mijn buiten staande groene laarzen aan. Maarrr..., toen ik daarmee bezig was glipte Bolleke - die je, omdat je nog even nog naar de televisie aan 't kijken was, nog niet aanlijnde - naar buiten, de nachtdonkerte in.

We kregen Bolleke niet meer te pakken. Zelfs niet met zalm uit blik. Hij vluchtte alsmaar voor ons weg, kroop - onzichtbaar voor jou en mij - ergens onder schuurtje of caravan, verstopte zich in stikkeduister. 'Stomme stoffels,' zal i gedacht hebben, 'nu heb ik jullie goed te pakken!' En toen ik, na kwartier geduldig posten in kou en donker, Erpel onder caravans dirigeerde, vond die de klote kater maar hield 'm niet staande, rende Bolsterturf nog dieper donkerte in.

Ik liep, nee viel, in stikkedonker moddergat en werd toen boos, riep "Dom wijf! Stomme hond! Het is jullie schuld! Had hem dan ook meteen aangelijnd..., gebruik je neus!" Ep blafte niks daarop, maar jij schreeuwde "Klote vent! Wrom liet je dan ook zomaar de deur open?"

Ja, ik ben een klote vent, want je vrouw uitschelden is altijd grote zonde, ook als je een klote nacht hebt, want allebei half bezopen bent en samen je geliefde kater kwijt. Nou ja, heel de nacht geen oog dicht gedaan, want zowat om de beurt het bed uit en met Erpel in 't pikkedonker het hele park afgezocht. Alsmaar Bolleke roepen en Erpel aanmoedigen met minder luid zoekkkkk....

Dan, om half zeven in de maandagmorgen, gemauw onder de woonwagen, herstel: onder het chalet. Het is Bolleke die mauwt en die net binnen gelaten meteen gaat schijten in de kattebak.
En als ik dan na eenzaam douchen met slaperige kop een schone trui wil pakken, ligt hij daar boven op en ben jij nog altijd boos op me.

Bolsterturf, zondag 26 november 2006

614
Grotere lijkenvreter dan de vos

Tegen donker loop ik met Erpel park af en bos in. Misschien wil een ree zich op foto laten zetten? Terwijl ik bospaden, weiden en akkers afspeur, ben ik opeens Erpel kwijt, zie ik hem nergens meer. Pas na, alsmaar Erpullllllll roepend, zo'n tweehonderd meter terug lopen, zie ik zijn zwarbonte dos, is i bezig met het verorberen van een kale ruggegraat tussen twee hazeachterlopers in. En dan krijgt hij op zijn dondertje: getver Ep! jij vreet aas?! je bent echt wel een nog grotere lijkenvreter dan de vos! aan de lijn met jou! hierrr! volggg! bah! grote viezerik ben je!

Bolsterturf, maandag 27 november 2006

615
Wit kalf drinkt moedermelk in heerlijke novembernamiddag

Na uren achter de computer uurtje naar de bossen. Daar geen haas in ruige pollenwei waar 'k er zeker eentje had verwacht, maar Erpel rakte tussen boszoom en schapenwei met prikkeldraad achter een konijntje aan. En tegen vijven dronk een wit kalf moedermelk in de heerlijke novembermiddag. Deze moederkoe, ze keek met touwflossige kop alsmaar naar me. Alsof ze loeien wou: wat vind jij nu eigenlijk van mijn hoofdtooi?

Bolsterturf, dinsdag 28 november 2006

Tot voor kort was het voor me wat verder weg naar de Bleke bossen. Toen lag het Sangmoeras zowat naast m'n deur. Nu is dat dus omgekeerd. Vandaag ging ik vanuit 't chalet waarin ik momenteel vertoef ff te voet naar dichtbije Bleke bossen. Daaruit terug, samen met Erpel in m'n pinda voor paar middaguren struinen naar kleinschalig landbouwgebiedje met aangrenzend eikenbos en moer.
't Is eind november nu, maar het leek vandaag wel lente. De zon scheen lief en warm en er stond nauwelijks wind. Toch was de natuur stil, heel stil, stil het eikenbos bij 't moeras, stil het moeras en stil de ommelanden. De merels en roodborstje die ik zag, en ook een winterkoninkje, hipten alleen maar. Ze deden hun snaveltjes niet open voor me. Een alarmroep kon er nog niet af. Alles zo stil rontelom. Tè stil gewoon. Ik kon ongestoord luisteren naar achtergrondgedreun van auto's op de nabije jakkerbaan, en ook naar een trein die, wat verder weg, ratelend over zijn ijzeren spoor racete.
Toch, toen ik naar een glimmerige bruine paddo stond te kijken, kwebbelde een, zo te horen ontiegelijk blij, groepje kauwen over. En even hierna begon een gaai Erpel en mij te uit te schelden, terwijl wij toen niks verkeerds aan het doen waren. Erpel dabde zomaar wat naar muizen en ik zette een wat aparte, een glibberige paddo met grote scheur op foto.
Hoewel stilte en leegte van bos en moer en ommelanden me bevreemdden - ik zag vos noch haas noch ree en hoorde kraai noch reiger - vond ik deze beide paddo's mooi. Tot ik denken moest aan mijn zowat vergeten paddootje-boven-op-paddo-langs-moerpuinpad, vreemd Siamees duootje dat inmiddels dood en vergaan moest zijn.
Poosje na dit denken aan, zocht ik - ik meende: tegen beter weten in - naar het duootje. Plots, blij verrast, zag ik een zwartgrijs dikker-dan-blad randje tussen deken van eikenblad. Nee, dat was geen takje. Het was het hoedje van paddo-onder-paddootje. Voorzichtig pakte ik de bladeren rondom paddo weg, zag toen pas iets van steeltje en hoedje van paddootje. Ach, dit zien was misschien meer whisful seeing dan werkelijk zien.
Het steeltje van paddo wortelde niet meer in moerhumus. Nee, het wortelde helemaal niet meer. Het zat niet meer vast in de bodem. Ik kon paddo zo oppakken. Voorzichtig lei ik paddo op mijn hand... en moest toen glimlachen, omdat ik heel zeker weten in mijn handpalm toch nog wat vruchtvlees van paddootje zag.
Het was zo mooi toen ik het de eerste keer vond, zo raar ook, dit minieme paddootje dat wortelde in de hoed van wat grotere maar toch ook heel kleine paddo. Maar mijn duootje paddootje-boven-op-paddo, nu is het weg, voor altijd weg,  voorgoed weg, onder een hoop blaren door me weggedaan, om te vergaan. (Ik kan het heus niet helpen, maar na Frans Bauer te hebben zien janken…, zo iemand als die Frans maakt elke man toch week? Zo’n jankerd maakt dat ook ik huilen kan, hoewel zonder zichtbaar verdriet te hebben en zonder tranen, om mijn dode duo paddootje-op-paddo. Sjonge toch, een echte man huilt nièt!)
Beetje droef gestemd toch wel om duootje paddootje-niet-meer-op-paddo, verliet ik het puinpad, braken Ep en ik door het moer, richting bumperwipperflikkerbospad, pad waarachter misschien nog de zesender - als die niet vanaf hoge zit omver geschoten is door een harde klote mens - woont.
Op weg naar de zesenderwei kwam ik niet verder dan een dikke eik torenend bezijden de ingang van met omgezaagde eik geblokkeerd pad. Deze horizontale eik, al dood toen hij werd omgezaagd, is daar door of vanwege Staatsbosbeheer gedeponeerd om geile gemotoriseerde bumperwippers van het bospad te weren.
Op de bast van de nog wel overeind staande, springlevende eik punaiste, paar weken terug al denk ik, de politie een groot bloedrood blad met tekst. En toen ik dit rode blad gelezen had, toen opeens, toen pas begreep ik waarom ik het vandaag zo anders dan anders vond in dit manhoerig gebiedje op grens van wei, bos, jakkerbaan en moer en het door de politie als De Baan de Blauwe Kei aangeduide hoofdbumperwipperflikkerpad.
De Baan de Blauwe Kei? Wat voor baan precies? vroeg en vraag ik me af. Gedoogbaan? Bumperwipperreeperbaan? Bumperwipperwalletjesbaan? Bumperwipperflikkerwalletjesbaan?
Nergens stonden vanmiddag bumperwipperflikkerauto's geparkeerd. En er kwamen geen mannen alleen in auto heel-langzaam-aan voorbij gereden om naar me te gluren. Kortom: ik zag geen enge bumperwippers meer rontelom. Vandaag kon ik hier blijer en vrijer struinen dan voorheen, hier in dit nog mooi cultuurnaturig kleinschalig gebiedje op rand van Peel en Kempen.
FF schrok ik, heel ff verbeeldde ik me het brommen van dichtbije automotor in lage versnelling te horen. Gelukkig! Het was maar het bromfietsbrommen van de brommer van mij bekende boer, zomaar een boer van wie ik weet dat hij wel 'ns wat doet wat niet mag van onze overheid, maar die ik niet verlinken zal.

Als agenten van politie en bekeurkneuzen van Staatsbosbeheer gewoon goed hun werk hadden gedaan, zich niet zoveel hadden bezig gehouden met onzin als het bespieden van argeloze wandelaars met misschien onaangelijnde hond bij zich, dan hadden nooit bumperwippende flikkers bos en moeras kunnen vervuilen en zou - denk ik - de man op het rode blad niet vermoord geworden zijn. Hoe het ook zij, ik ken echt niet het brommen van een Lexus en wild en vogels kunnen niet lezen.

Bolsterturf, woensdag 29 november 2006

617
Geen wild en ook geen vogels

Half acht in donkeravond: langs akkers, weiden, hei en bos op weg naar 't werk in de koplampen van de pinda alleen maar wildspiegels, geen wild. Ook geen vogels.

Half tien in nevelmorgen: van 't werk chalet toe rijdend zie ik in bos en hei geen vogels en geen wild. In witte neveldeken boven wei en akker ook niet.

Ik ben bekaf, ontmoette weer veel mensen. Ik baal, want zag geen wild en vogels.

Bolsterturf, donderdag 30 november 2006