Om vier uur in de middag kijk ik uit het kamerraam,
zie ik aan overkant van wei een jager met een grote hond en een geweer.
De jager heeft groene kleren aan en loopt in jagende houding langs bosrand.
Kennelijk is hij van plan om gloeiende hagel in konijn en haas te jagen.

Om één over vier loop ik met Fox en met camera in de aanslag
aan chaletkant van zelfde wei langs ook boskant.
Naar 't schijnt merkt de jager niet dat ik op hem jaag.
Hij loopt langzaam en zonder te schieten richting verharde weg.

Om kwart over vier spot ik nog een jager.
Beide jagers komen saam, zo te zien op jachtafspraak.
In buurbosgebied raken - 'k ben op m'n sloffen - de jagers
met hun geweren en Duitse staande hond uit kijkerzicht.

Kwart voor vijf: terwijl Fox snuft in jachthondspoor,
knip ik in warmgrauwe decemberdag een zwam wit als sneeuw
gelukkig niet bezoedeld met hazen- of konijnenbloed.

Bolsterturf, vrijdag 1 december 2006

619
Hoe-hoe-hoe hoeoeoeoe... Wonen in de natuur. Toch zo mooi!

Wanneer ik om één uur in de nacht vanuit chaletdeur "Bolle?" roep,
antwoordt niet de kater - die kwam om kwart voor zes pas thuis -
maar een bosuil: hoe-hoe-hoe hoeoeoeoe...
Leven in de natuur, wat kilometers verwijderd van nabije steden.
Toch zo mooi!

Nu in de dag ben ik niet gerust,
maak ik me zorgen om die klote kater.
Een bosuil durft een kat te pakken.
Heeft een havik ook de lef?

Bolsterturf, zaterdag 2 december 2006

Eerste maandag van de maand. Sirenes loeien me wakker. Ook in achteraf Nederland is men beducht voor uit straalvliegtuig gevallen bom, al dan niet per ongeluk gevallen, alsook voor Mohammed en zijn gewapende profeten. Ik wil nog wat in bed blijven, met open raam. Op het nachtkastje wijst m'n digifoon, hartstikke overbodig vanmiddag, in rechterbovenhoek 12.03 . Plots een lieve lik over m'n gezicht. Het is Erpel die moet pissen. Paar mins later rennen hij en ik bostoe.
Erpel is het eerst bij de mooie Wodanseik die hij vannacht en vanmorgen ook al zijn goddeloze zegen gaf. Ik wacht bij daglicht liever ff met pissen tot de bosjes zijn bereikt. Zelfs caravannetjes hebben oogjes!
Terwijl Erpel speelt door 't bos, rent en dartelt en dabt naar muizen, geniet ik van mild zuidwest windje. Zo zacht dit windje. Alsof het late lente is. Toch, achter warmbleke middagzon in lichtblauw dreigt grauwzwarte hemel.
"Hopelijk waait de regen over Erpel, blijft het droog."
"Pfffttt...".
Ik ga staan kijken naar een buizerd: grote donkere, onschuldige aaseter die zweeft over park en bos en akkers en weiden. Onder zijn brede vleugels krast een kraai, lawaaien eksters en snoept een groepje blauwe duiven mier. Blauwe duiven, houtduiven, ze zijn echt mooi blauw en ze hebben een zuiver witte nekring. En deze plantjes mier ogen zo lief, zo zachtgroen tussen het nog altijd geile, vanmiddag zacht golvend, herfstgras.
Opeens vliegt een sperwer me bijna overhoop. Het klein vogeltje waar die achter aan joeg, in vluggigheid bezien een meesje, ontsnapt.
"Ik stond op het juiste ogenblik op de juiste plek Ep."
"Pfffttt..."
"Kom op, gaan we eten?"
"Wef wef wef!!"

622
Zalig NIX doen. Gewoon verrukkulluk

Erpel afdrogen. Je natte kleren afgooien. Het badwater op 38. Je willen voelen alsof weer in moeders buik. Mijn moeder in tehuis ver van huis. De piano bij jongste dochter thuis. Aan Martijn mooi en lief en gezond de toekomst. In klote maatschappij? Expres ff heel hard lachen om al die aan kabinetten Balkenende gehoorzame slaven. Zij sloven op kantoor en in fabriek. Of ze staan in de file. Jij ligt in bad.

Na twee uur in bad drie uur naar bed. NIX doen dan alleen maar je ogen dicht. Zalig NIX doen. Slapen. Gewoon ver-ruk-kul-luk!

Bolsterturf, dinsdag 5 december 2006

623
Wat de bosuil een rotzorg is

Na boswandeling na ongerijmde heksenjacht
fotografeert van straffe rode port half bezopen opa
over chalet heen om half zeven geen zon,
wel tegenover vroeg zonnevlamsel aan grauwe wolkenhemel
waarin geen sterren en geen engel een volle maan,
wat de bosuil die op donzen vleugels uit stille donkerte komt kijken
ongetwijfeld een rotzorg is.

Bolsterturf, woensdag 6 december 2006

Ex boer verhaalt in 't veld, op maandag 4 december j.l.: "Vossen maken alles kapot. Toen er nog veel kieviten waren, jaar of twintig terug, zaten hier ook veel grutto's, maar nadat in De Strabhei vossen werden uitgezet zijn de grutto's weggebleven."
Toen hij dit tegen me zei, dacht ik: Waarom toch die ongefundeerde vossenhaat?
Toch onderbrak ik de man niet, liet ik hem verder vertellen: "Bij 't grasmaaien rijden de boeren tegenwoordig wel vijftig kilometer per uur. En ze maaien in ene keer negeneneenhalvemeter breed. Paar keer rond en een bunder is kaal."

Mijn vragen die ik hem niet stelde (hij is al tachtig en ik verlies niet graag een pas verworven al oude vriend):
 1.   Wat lul je nu toch dom tegenstrijdig?
 2.   Hoe lang zijn er al vossen in Nederland?
 2a. En hoe kort nog maar is er de snelle high tech landbouw?
 3.   Hoe vaak werd deze wei dit jaar gestront?
 3a. En hoe vaak gemaaid?
 4.   Hoeveel kraaien zie je nu?
 5.   Wanneer en waar zag je voor het laatst een vos?
 6.   Waarom precies wonen hier zomers nog maar zo weinig kieviten?
 6a.  En waarom zie je hier helemaal nooit meer een grutto?

Bolsterturf, donderdag 7 december 2006

Storm en regen en duisternis rond m'n pinda. En voor mij twee etmalen met ruim dertien uren werken.

Tijdens kwartier door bossen rijden, in de natte donkerte op weg naar 't werk, zowel gister als vandaag, kijk ik in een 3-tal koplampen en zie ik 1 konijn. Verder geen levend wezen bij de weg. Geen haas. Geen ree. Geen vos. Zelfs geen boerenkat.

Tijdens kwartier door bossen rijden, in regenmorgen terug van 't werk op weg naar chalet, zowel vandaag als gister, net voor bos op natte akker jagers met geweren. Nergens vos of ree of haas of kat.

Jij bent naar je werk. Hond Erpel danst en blaft als hij me ziet thuiskomen. Ook kater Bolleke kijkt naar me uit. Ze begroeten me allebei, Erpel heel uitbundig, Bolleke ingetogen maar niet minder blij.

Bolsterturf, vrijdag 8 december 2006

626
Langs prikkeldraad tussen wei en bos

Tussen half vijf en vijf. Zowat alledaagse avondwandeling met Erpel. Parkwandeling over eenzaam paadje tussen wei met put en bos. Tevens wandeling langs drie zevenhonderd meter lange prikkeldraden. Prikkeldraden vastgemaakt aan palen. Prikkeldraden met dertig centimeter tussenruimte onder mekaar. Aan de overkant van deze kwart kilometer brede wei maar één prikkeldraad tussen wei en bos. Waarom daar maar éne draad? Ik weet het niet. Heb dat aan boer of parkbeheerder nog niet gevraagd. De pinken en koeien die hier van de zomer graasden, zullen er niet over hebben nagedacht. Waarom ik dan wel? Maakt verder niet uit. Erpel en ik kunnen makkelijk over de hoogste draad. Erpel ook onder de onderste door. Ach, aan weioverzij kom ik zelden. Om daar te komen moet ik over verharde weg of over het gras, wat ik bij daglicht liever niet doe.

Vanavond kruipt een langzame nevel over de wei waarin de put. Oude put van betonnen ringen. Ik was nog niet bij de put. Moet er binnenkort naar toe. Bij volle maan. Wil ik kijken in de put. Is het wel een echte put? Een diepe put? Een put waarin je koekoek roepen kan en dan luisteren naar de echo?

Ik wandel over 't paadje. In het bos en rontelom de put zoekt Erpel naar hazen en konijnen. Onder takkenbos onder eik doet hij een konijn op. Het domme beestje vlucht over vanavond nevelwei. 't Slaat weinig haken en probeert helemaal naar de overkant te komen. Ach, het is te langzaam voor Ep. Dus fluit ik: terug!! Roepen doe ik liever niet. Als 't ff kan alleen maar fluiten. Schreeuwen klinkt zo dom. Voor andere mensen. Toch? Nee, schreeuwen hoef ik niet meer. Sinds kort staakt Ep op fluitsignaal elke jacht. Hij is heel leep en inmiddels zowat volwassen. Hij weet: kom ik meteen krijg ik koek of worst of varkensoor of hazepoot uit plastic zakje, en ook  spelen en lieve woordjes; luister ik niet een preek en moet ik aan de lijn.

Bolsterturf, zaterdag 9 december 2006

627
Knollen jatten

Fijn!
Na port en sherry in decemberzondagmiddag buiten dollen,
langs paardenwei en bosrand naar akker bitterzoete knollen.

Lekker!
Bitterzoete knollen jatten - lachwekkend strafbaar feit.
Jij en ik doen zoiets uit nostalgie en voor de aardigheid.

Bolsterturf, zondag 10 december 2006

628
Geen moppers

"Klote! Klote weer buiten. Kille en harde wind en alsmaar regen. En jij de hele dag weg, oppassen op Martijn. En kater Bolleke vanmorgen niet thuisgekomen. En nu is het al middag en is hij er nog niet. En in 't chalet inmiddels al een dag of vijf geen internet. Beperkte of geen verbindingsmogelijkheden omdat het netwerk geen netwerkadres aan de computer heeft toegewezen, laat m'n computer me nog altijd weten. Zwaar klote dus allemaal."

...

"Ja, je hebt gelijk, die constant off line park gateway zal wel weer on line komen, maar daarmee is Bolleke nog niet terug! Omdâk zo zonder Bolleke en zonder netwerk nergens zin in heb, ging 'k daarnet maar wat uit het raam kijken. Weinig vogeltjes bij het vogelhuisje. Alleen wat vinken, paar koolmeesjes en de roodborst die er gister ook was. In de wei twee zwarte kraaien en een groene specht; boven het bos aan de overzij alleen maar wat houtduiven."

...

"Misschien leeft Bolleke nog, is i niet opgevreten door vos, bosuil of havik en ziet i de lichtjes van de nepkaarsjes in de door je zo mooi opgetuigde kerstboom?"

...

"Klote! Wachten kan te lang duren. Ik ga zo weer met Eppie naar hem zoeken."

...

"Verdomme, het is ook niet mijn schuld... Ik kan nu niet mailen en in alsmaar bellen heb ik geen zin."

...

"Ja kus... Als ik tijd heb stofzuig ik nog wel ff. Eerst Bolletje zoeken. 'k Doe nu m'n nulzes uit."

Om half vijf komt eindelijk de parkbeheerder met de man van 't internet. Die hebben na wat klooien aan digi buitenkastje aan schotelantenne mijn chaletparkinternet binnen tien mins weer on line.

Kwart na zes gemauw aan de deur. Nauwelijks open gedaan, springt vanuit 't parkdonker een viesnatte Bolleke naar binnen, zo snel alsof achterna gezeten door de kattenduivel.

Om half zeven krijg ik ondanks foxeharen en modderige katervoeten op bankstel en dekbed geen moppers van je.

Bolsterturf, maandag 11 december 2006

629
Genieten van kwartiertje Erpel uitlaten langs paadje tussen wei en bos

Na storm en regen in de nacht en ik weet niet wat voor weer in de morgen, is het 's middags om twee uur prachtweer. Als ik uit het raam kijk, scharrelen rontelom het vogelvoederhuisje mezen, vinken en een roodborst. Een foto probeer ik niet van ze te maken. Dat zou recht tegen zon in knippen zijn.
In echt liefelijke decembermiddag laat ik tegen enen Erpel uit, langs paadje tussen bos en wei. Wat bruinbonte vlinders fladderen dan, naar 't lijkt doelloos, in door gulle zon beschenen bomenluwte. Een groene specht, schuwe vogel toch wel, vliegt met krachtige en golvende vlucht van bosrand naar bosrand. Hoger en sneller kleppen blauwe duiven de specht achterna. In de wei als altijd een kraaienpaartje. En ook als altijd lawaaiige gaaien in het parkbos. Een konijn schiet weg van onder braamstruik onder beukeboom met hakenkruis - overal en alle tijden door kliederden verdorven mensen ongein. Ik verbied Ep om achter het beestje aan te gaan.

Bolsterturf, dinsdag 12 december 2006

629a
Erpel in de fout en ik ook, waarna een dode haas

Tegen vieren besloot ik om nog ff met Erpel naar het bos te gaan. 'k Wou kijken of er reeën wakker waren. Terwijl ik met de kijker bosrand en wei naar ze afzocht, deed Ep achter me een groot haas op. Het haas rende goed hard. Ach, zo'n grote kan i toch niet vangen, dacht ik. Laat maar toedoen. Verkeerd gedacht! Toen Ep na een paar mins niet terug was, werd ik ongerust. Even daarna floot en riep ik door het bos: "Erpulllllll..." Geen Erpel. Grote stilte. Nergens geluid. Na dikke tien mins roepen en fluiten ging ik zoeken, richting waarin haas en hond verdwenen. Tevergeefs. Het bos bleef stil en leeg..., tot op zo'n vijftig meter van me vandaan twee reeën het bos uitrenden. Al hollend en roepend, nu in richting waaruit de reeën kwamen, zocht ik verder. En toen zag ik opeens Eppie lopen. Langzaam kwam hij op me toe, om toen ik blij en snel op hem af liep te gaan liggen. Die heeft wat uitgevreten, dacht ik. Maar wat? Toch het haas gevangen? Paar honderd meter van de plek waar ik hem terug vond, wees hij me even later het nog warme maar wel erg dode haas.

Binnendoor en achterom togen Ep en ik met 't haas op chalet aan. Twee jagers met geweren - dezelfde jagers als die van 1 december - die over wei aan het jagen waren, zagen mij en haas en Erpel niet. Wel kwamen een buizerd en wat kraaien over, maar die hebben geen nulzes, die kunnen niet bellen en verraden. Thuis gekomen wou Erpel geen varkensoor. Hij wou het haas, wat i niet kreeg.

Sja, dit hazen vangen kan natuurlijk niet. Het is zonder meer stropen. Daarom mag vanaf NU Erpel achter geen enkel beest meer aan, mag hij in bos en hei niet meer ver van me vandaan en alleen nog maar rennen naast fiets of mountainbike. Afgezien van zijn illegaal hazen en konijnen rakken, ben ik bang dat hij op een kwade dag te ver van me af zal raken, in strik of put loopt, of tegen een strak gespannen weidraad, of dat hij dood geschoten wordt of onder een auto komt.

Ja, een hond die hazen vangt is stroper. En stropen mag niet. Jagen wel. Waarom stropen niet en jagen wel? Ja, waarom mag jagen eigenlijk wel? Omdat een jager betaalde voor vergunning en jachtakte? Ik vraag me af: is hazenjacht met jachthonden èn jachtgeweren erger of minder erg dan wat Erpel deed? 't Is minstens net zo erg toch? Hoe dan ook, ik zat vandaag goed fout. Ik had Erpel meteen van achter het haas weg moeten fluiten, weg moeten brullen desnoods. Toch, hoewel zelf fout vandaag, blijf ik hopen dat de PvdD en ook alle andere politieke partijen zich zullen inzetten voor het haas, ons haas dat res nullius is, en ook voor ons konijn, onze vos en ons ree, zodat plezierjacht met vergunning, jachtakte en geweren hier bij ons in Nederland eindelijk zal worden verboden.

Het haas is inmiddels veilig gesteld. Erpel zal het niet eten en een opsporingsambtenaar niet vinden.

Bolsterturf, dinsdag 12 december 2006

Een rotdag na slecht geslapen. Weer geen internet in 't chalet. Ergens moet er een foute instelling of een ondeugdelijk apparaat zijn tussen mijn computer en het draadloos parkinternet. Mijn Microsoft Windows is up to date. Ook de meest recente updates van Microsoft zijn - via Microsoft update - geïnstalleerd. En toch is die gateway weer off line. Thuis in M. flitste ik met mijn computer zowel via Chelllo-kabel als via Tiscali-foon jaren lang met veel plezier door het wereldwijde internet. Hier in 't park wil het surfen, up- en downloaden echter maar niet goed lukken. Een kastje met netwerksoftware werd vandaag door de parkbeheerder en zijn netwerkman verwijderd van de mast met onder meer ook schotel voor digi televisie.
"Z.s.m. monteren we een kastje met andere software," beloofden ze me.

Erger dan geen parkinternet hebben, plaagde en plaagt me het beeld van een voor haar leven rennend moerhaas. En dit beeld maakt me kwaad op en ontevree met mezelf. Je bent niks beter dan een plezierjager! verwijt ik mezelf. Had Erpel dan toch terug geroepen! Je vindt het gewoon fijn om hem achter een haas aan te zien jakkeren! En je nam te veel risico door hem niet terug te roepen!

Ik kan er niks aan doen. Ik heb de dood van dit haas niet gewild. Ik dacht echt dat Erpel haar niet zou kunnen vangen. Het waren maar hazeogen - mooie grote bruine ogen - die ik zag toen ik haar voor alle zekerheid een klap achter de oren gaf. Toch zie ik zelfs nu ik dit schrijf, nu op mijn werk, grote wijd open bruine ogen.

Terwijl handige vaklui bezig zijn met rontelom 't chalet aanleggen van terras en tuin, tijg ik met Erpel naar de Bleke bossen. Daar mag hij van de lijn, mag hij vrij... maar ik hou hem kort bij me. Dertig meter voor, achter of opzij van me is de limiet. Hij en ik. We breken door bos. We struinen door hei en ruigte. Drie keer vindt hij een konijn; drie keer sprint een konijn. Twee keer doet hij een haas op; twee keer vlucht een haas. Vijf keer begint hij aan een achtervolging. Vijf keer komt hij op fluiten en/of roepen meteen terug. Dat laatste maakt me blij maar tegelijk ook droef. Het naar me luisteren van Erpel bewijst me, dat niet Erpel maar ìk degene ben die een haas onnodig de dood injoeg.

Ik vraag me af: wat ben je voor een man? wat voor een dierenvriend? Ken je jezelf? Ik jank nooit, maar wil dat soms wel doen, zou dat nu willen doen. Om een haas. Nee toch niet, want janken lost niets op, zelfverwijt ook niet. En ik jankte immers nooit als ik worst of vlees van de slager at!

Wie lacht niet, die de mens beziet? Vaak kon ik om mezelf lachen. Nu met een paar brekende hazeogen voor ogen lukt me dat niet! Wat? Verdomme, ik wil geen softie zijn! Gedane pleziermoord kan je niet herstellen. Ook niet als je de moord op weerloos dier per ongeluk, althans tegen je wil in, liet gebeuren. Ik wil kerel zijn. Ik ga het haas slachten en opvreten! Ach toch, macho zwetser ben ik!

Het gaat niet aan om een haas dat gezond was niet op te eten? Toch zal dit haas me niet smaken. Zeker weten!

Bij gebrek aan mooie foto van blij en levend haas maar wat elfenzitjes gefotografeerd.

Bolsterturf, woensdag 13 december 2006

631
Zilverreiger in geilgroen weiland

In zacht droogdonker ochtendweer stond tijdens mijn van 't werk chalet toe rijden
een zilverreiger niet zilver maar sneeuwwit van kleur opvallend mooi te wezen
in hoewel wintermaand december geilgroen weiland.

De werkzaamheden aan terras en tuin vlotten.

't Parkinternet is gerepareerd, een stuk software vervangen.

Bolsterturf, donderdag 14 december 2006

632
Last van schuldgevoelens

Na twee keer half uur autorijden en éénmaal dertien uren werken, maak ik tussen tien en half elf vlugge wandeling met Eppie aan de lijn. Huppelen er zomaar konijntjes over de parkpaden, klimt er onschuw een eekhoorn in een fijnspar, kjuu kjuut een groene specht met rode nek bosrand uit en roept diens wijfje hem met feller en sneller kjuu kjuu kjuu terug. Eppie krijgt er de kriebels van. Die duikt als hij eindelijk vrij mag blij weffend een konijnenpijp in, pijp lang geleden al door andere honden ruim gemaakt. Terwijl ik naar Eppies dabben sta te kijken, stuift opeens een vlucht van wel dertig dikke blauwe duiven uit eikkroon. Ik schrik daarvan. Eppie niet. Die leeft alleen in  't nu, heeft geen last van schuldgevoelens en zo.

Bolsterturf, vrijdag 15 december 2006

633
Aalscholver boven stads kanaal en mezen tijdens de koffie

Ik had een klote nacht: wat kunnen mensen toch onredelijk, lastig en vervelend zijn!
Om half tien in de weekendmorgen rij ik van 't werk het eerste stukkie chalet toe door bebouwde kom. Boven het stadskanaal, parallel aan verharde weg, passeert me een aalscholver. Met snelheid plus 55 km/uur, verklapt de pindateller. Net als ik gas bij wil geven, springt een stoplicht op rood.

Thuis gekomen is er koffie met koek voor de mannen die in beetje regen terras aan 't leggen zijn. En ook koffie met koek voor mij. Terwijl de mannen en ik praten over tuinen en terrassen, snoepen kool- en kuifmeesjes van met aan stevig touw aan eiketak bevestigde en in stevig netje geborgen allerhande nootjes en zaadjes.
Als de mannen even later weer tegels aan het leggen zijn, maak ik vanaf de tweezitsbank wat vlugge foto's van de meesjes. En nu maar hopen dat niet een eekhoorn de touwen doorknaagt en met alle lekkers er vandoor gaat.

Tegen avond vlug nog ff ommetje met Eppie rontelom 't parkbos. Een konijntje sprint alsof blindelings z'n veilig pijpje in; een groene specht lawaait boskantwei over, en onzichtbaar in fijnsparretop koert een blauwe doffer z'n december roe-kroeè - roe-kroeè - roe-kroeè - roe-kroeè - roe-kroeè -  koèk stil sluipende donkerte tegemoet.

Van 't vandaag voor de laatste keer Eppie uitlaten, zal ik voor de dag van morgen geen weet hebben.

Bolsterturf, zaterdag 16 december 2006

Jij zit tv en naar vogeltjes in en rontelom het vogelvoederhuisje te kijken; ik John Steinbeck (East of Eden) voor de vijfde keer te lezen, en te chatten. "Kom vlug! Reeën in de bosrand!" roep je ineens. Vanuit de woonkamer maak ik foto's. Zo kan het gebeuren, dat er nogal wat reewildplaatjes mislukken: of een raamsponning of prikkeldraad door fotomidden, of de lampjes van de kerstboom in de weg, of mezelf lelijk onduidelijk vaag weerspiegeld ook op de foto. En het is grauw donker weer. En het begint al te schemeren, en nooit 'ns staan de drie bij mekaar. Tegen vijf uur loopt de sprong terug het bos in, de beide rikkes 't elegantst.

Bolsterturf, zondag 17 december 2006

635
Voor 't eerst wandelen met Martijn

Martijn, oppasoma en oppasopa gingen met je uit wandelen. Voor de eerste keer. Van chalet naar natuurparkuitgang was je stil, maar vanaf daar blèrde je uit alle macht alle wild en alle vogels al op halve kilometer schrik aan. En dat anderhalf uur aan een stuk. Opa en oma kregen er zowat ruzie om. Toch, van parkingang tot chalet toe was je weer stil, sliep je lief en zoet, om binnen meteen wakker te worden en weer te gaan blèren, tot je de fles kreeg. Nee, tot we bei een fles kregen. Jij fles melk en opa fles port. "Zo, nu blèrt de kleine en zeurt de ouwe niet meer," zei oma toen.

Bolsterturf, maandag 18 december 2006

636
Na vanuit bed ganzen, goudhaantje op terras in aanleg

Maandagmorgen. Uitslaapmorgen met ganzen in de lucht. Ze gakten me wakker. Grauwe ganzen. Om kwart voor twaalf. Als ik door het slaapkamerraam kijk, zie ik ze wegzwaaien, over wei en bos heen. In de wei een paartje zwarte kraaien, er boven een vlucht blauwe duiven en drie fladdergaaien. Paar mins later tijdens Erpel uitlaten over paadje langs prikkeldraad, een roodborst en groepje vinken. Allemaal rontelom ronde laurier.
Erpel geniet - als op veel andere, vroegere morgens - van het ff rakken achter een paar hun holletjes in stuivende konijnen.

Wanneer ik om half vijf in de middag vanuit de kamer met de 20x50 wei en gindse bosrand wil gaan afspeuren naar reeën, zit er een klein groen vogeltje, vrouwtje van goudhaantje, op het chaletterras in aanleg. Ze zit wat Bolsterturf, maar niks met d'r aan de hand. Zodra ik van centrale verwarming weg en met camera in de aanslag chalethoek om kom, vliegt ze vlotjes een grove den in.

Bolsterturf, dinsdag 19 december 2006

637
Duivenkoer, foto's en muziek uit beetje witte wereld na eerste echte nachtvorst

Bolsterturf, woensdag 20 december 2006

638
Erpel vindt voor de tweede keer reegeweitje terug

In grijze dag op weg naar greppel waarin ik door Erpel dood gevonden en door vossen en maden tot dan toe versmade reebokrestanten begroef, hoefde ik Erpel maar twee keer terug te fluiten: één keer van achter een groot haas; één keer van achter een zwart met witte kat, waarschijnlijk een boerderijpoes. Erpel at nog nooit kat en hij is dikke vrienden met huiskater Bolleke, maar half verwilderde katten kunnen lelijk krabben. Reden voor me om hem niet alleen van hazen, maar ook van vreemde katten weg te houden.

Vossen waren me weer voor!? Die moeten wat nog over was van dode reebok hebben opgegraven en voor de tweede keer versleept. Toch kwam ik - dank aan Erpel - met een geweitje thuis. Waar ik de spitser in greppel begroef, vond ik na verwijderen van takken en aarde alleen maar een leeg gat. Niks van ree meer te vinden, zelfs geen rib of hoefje.
Na zowat vijf minuten alsmaar slalom zoeken, vond Erpel een halve reeonderkaak. Na bijna tien mins zoeken de andere heft van onderkaak, en na ongeveer twintig mins wees hij me schedel met bovenkaak en geweitje aan.

Gouden fox, mijn Erpel! Hij kan veel wat ik niet kan, zoals bij voorbeeld het nog reegeur ruiken aan de resten van een al maanden dood en door vossen en maden van alle vlees ontdaan en bovendien begraven geweest geraamte. Alleen met mijn, toch wel geoefende, mensenogen had ik zo vlug in hei en bunt en helmbloem en takkenbossen zeker niets gevonden, geen kaken met tanden en kiezen en geen schedel. Misschien wel helemaal niks gevonden van wat half jaar terug nog mooi reebokkie was.

Zo raar! Zelfs Erpeltje vond niet meer dan kaken en schedel met geweitje van het reebokkie terug. Verder helemaal niets! Nergens een bot of rib! Zelfs de hoefjes van het bokkie konden hij en ik niet vinden!
De hazenjacht is weer toegestaan. Plezier- en broodjagers maken weiden en akkers onveiling. Ze schieten alle hazen die hun honden vinden of die ze zelf in het leger* zien liggen kapot. Zouden de paar vossen die er zitten daarom zo hongerig zijn? Naar blijkt vreten die zelfs reebotten en reehoeven op.

*Leger = in jagerstaal de rustplaats van een haas. Anders dan konijnen die een hol hebben, slaapt en rust een haas open en bloot. Daarom is voor iemand die erop getraind is een haas makkelijk te vinden.

Bolsterturf, donderdag 21 december 2006

639
Timmerlieden timmerden de hele dag aan tuinhuisje

Kortste dag. Begin van de winter. Timmerlieden timmerden de hele dag aan een tuinhuisje op pas aangelegd chaletterras. Ik waste terrastegels in, liet Erpel uit, chatte wat, waste weer terrastegels in, telefoneerde wat, chatte wat, schreef wat, gaf de ijverige mannen koffie, ging nog 'ns met Erpel, las wat, installeerde updates van windows en system mechanic, chatte wat, waste weer terrastegels in en luisterde naar de bosuil die in stil bos alsmaar riep: hoe-hoe-hoe hoeoeoeoe... hoe-hoe-hoe hoeoeoeoe... hoe-hoe-hoe hoeoeoeoe... Zijn roepen overstemde het hameren niet.
De timmerlui hoorden de uil niet. Wel kwamen ze in tijdnood, omdat ik ze drie keer koffie met koekjes gaf en goed met ze kon praten. Het tuinhuis kwam wel af. De mannen timmerden tot in donker toe. Pas tegen zessen gingen ze naar de zaak terug. Opruimen hoefden ze niet van me. Dat doe ik morgen.

Bolsterturf, vrijdag 22 december 2006

640
Rugpijn

'k Heb de hele dag gespit. Zo'n dertig diepe bloem- en kruidenbakken vol zand gekieperd. Ook een stukkie tuin met de schop diep omgespit. Nu rugpijn. Ik wilde niet wachten tot begin volgend jaar, niet wachten tot parkbeheerder of tuinman voor me het stukkie tuin dat ik vandaag al een grote beurt gaf met grote machines voor me gaan omspitten. Gelukkig kwam de parkeigenaar, die me zag spitten, helpen met zijn kleine graafmachien. Dat helemaal onverwacht. Hij was druk elders op het park. Was hij niet gekomen had ik, denk ik nu, nauwelijk nog een rug over gehad.
In 't omgedane hoekje tuin zette ik berkjes die groot groeiden uit stuk boomstam. En dat moest van me persé vandaag gebeuren. En straks op twee januari komt er de door vrouw mooi versierde kerstboom met grote kluit bij. De spar rieselt niet, reden voor haar, mijn vrouw, om te zeuren dat hij minstens tot vijf januari nog in de kamer moet blijven.
Ook sjouwde ik vandaag met onder meer grote koperen ketels, waarin binnenpotten vol heesters en andere planten. Samen met vrouw verhuisde ik die van huistuin naar chalettuin. En tegen donker moest van me nog het vogelvoederhuisje naar dichter bij de voorruit.
Nou ja, aan drie blaren ga ik niet dood, maar dat ik langzaamaan ouder word en minder sterk en minder lenig en zo is echt wel klote.

Bolsterturf, zaterdag 23 december 2006

641
Van fotografie tot en met overmaat aan laffe mensen

Na droge dag Bleke bossenstruinen, wat tuinieren, veel niksnutten en port zuipen,
is het tegen avond fijn chalet fotograferen.

En ook in late schemering wou 'k nog foto's maken:
bij gebrek aan ree, vos en haas digitalisatie van 'n sponszwam.

En dan is er daarna mijn ergernis om de laffe medemens!
Ik lees in 't donker niet goed leesbaar te flitsen
getypte tekst op vel papier in plastic mapje
aan houten plank van natuurbord geniet:

Bolsterturf, zondag 24 december 2006

Grrrrrrrr...!!! Wef wef wef wrefffffff...!!!
Ook van Erpeltje allemaal fijne kerst en gelukkig nieuwjaar gewenst!

Voorbij chaletruiten zit er zomaar in groene kerst een groene specht in groen gras.
Dankzij overmaat aan afstand alsmede aan noten en rode port in m'n lijf,
fotografeer ik de vogel wit met zwarte kop.

Bolsterturf, maandag 25 december 2006

643
Kerstavond op weg naar 't werk haas en bunzing en kerstmorgen 't welkom van een onzichtbaar duifje

Op kerstavond op weg naar 't werk, vang ik in berm van smalle landweg eerst een haas in groot koplamplicht wat ik mezelf weiger dood te rijden. Daarna ff genieten van een bunzing die maar ff na het haas van boerenerf weg zelfde weg over hobbelt, weiland toe.

En dan is er veertien uren later bij mijn thuiskomst het steeds herhaald roe-koe-koek --- roe-koe-koek --- roe-koe-koek van een onzichtbaar doffertje, waarna tijdens ons koffie drinken net voor mijn paar uur slapen gaan voor ons naar Martijn toe rijden we allerhande vogeltjes zien smullen van vetbollen en royaal gestrooide zaden in en rontelom het berken vogelvoederhuisje. Ik maak vlugge foto's vanaf de tweezitsbank. Van vinken in spar en dennen en van vinken op de grond.Vinken zijn net kleine scharrelkippen. En ook fotografeer ik kleiner grut: roodborst, kool-, pimpel- en kuifmees en boomkruipertjes. Bovendien grotere vogels als houtduif, zwarte kraai, ekster en vlaamse gaai. En als ik dan moe en slaperig sta te douchen in 't midden van de kerstdag, hoor ik ganzen over chalet zuidwaarts gakken. Krijgen we misschien toch nog witte winter?

Bolsterturf, dinsdag 26 december 2006

644
's Middags tussen één en drie in de Bleke bossen

In boerderijtuin opgehangen zwarte vogel

"Kijk! Een zwarte vogel."
"Huh? 'k Zie nergens een kraai."
"Nee? Daarrr..!"
"Ow..., ja... maar da's een dooie kraai."
"Een dooie kraai in januari boven bessenstruiken?... Klote boer!"
"Ach, ook een boer is mens."

Mooiwitte rikkespiegel in fotomidden

"Kijk! Drie reeën."
"Waar?"
"Daar!"
"Ja! 'k Heb nog net een witte spiegel op de foto."
"Je let ook nooit op, hè?"
"Jawel."
"Ja, je bent een dromer."

Bijna leeggelopen kinderballon zwevend boven wei

"Kijk! Daar zit iemand in de ruigte."
"Waar?"
"Daar!... Jas met wit en blauw... Zeker een spelend kind?"
"Of een vrouw die zit te plassen."
"Sjonge toch! Weet je nou echt niks anders?"
"Jawel, het is een luchtballon."

Groep jagers met geweren in bos van Het Brabants Landschap?!!

"Kijk! Daar staan jagers."
"Jagers?"
"Ja jagers, daar onder die dikke beuken?"
"Je mag hier toch helemaal niet jagen?"
"Weet ik niet. Dit is Brabants Landschap toch?"
"Ja. Kom op! We gaan naar ze toe.
... Middag, mag hier ook al gejaagd worden?"
"Ja, dat mag. Wilt u uw hond aanlijnen?"
"Ik zal 'ns nagaan of hier gejaagd mag worden."
"Wilt u uw hond aanlijnen?"
''Nee, want m'n hond liep netjes naast me op het pad. Zit nu netjes aan de voet.
Schiet u op hazen? Op honden ook misschien?"
"Als u niet onmiddellijk uw hond aanlijnt, bel ik de politie."
"Is goed..., doet u hier misschien wat nuttigs...
 Ja, ik zal nagaan of hier gejaagd mag worden...
Kom vrouw, we lopen door. Foxie volg! ..."
"... Wat raar, jagers hier."
"Ja, de wonderen zijn de wereld nog niet uit...
Er waren ook vrouwen en kinderen bij."
"Ja, kakfamilie op jacht. ..."
"... Ze schoten!"
"Welnee, dat was vuurwerk, van verderop uit 't dorp.
Een jachtgeweer knalt veel feller...
Deze jagers poetsen de plaat."
"De jachtplaat?"
"Zo glanzend blauwnieuw nog."
"Heh? Blauwnieuw?"
"De lopen van hun geweren... Niet de geweren van beroepsjagers."
"Straks schieten ze nog op Erpeltje."
"Ja, jagers zijn tot zo iets in staat."
"Wat? Tot op Erpie schieten?"
"Ja..., en ook tot gifstrooien..., rattengif...
Strychnine en fosfor ook wel."
"Ja, maar wat kan je er aan doen?"
"Niks."
Ik doe Erpie aan de lijn. Erpie kommm..."
"Ja, doe maar..., hagel overbrugt tweehonderd meter.
Ook in dit wandelbos met bordje natuurreservaat."
"Ik vind het hier niet meer fijn."
"Ze schieten niet en er kraken geen takken."
"Zijn ze dan echt weggegaan?"
"Ja, denk van wel."

"Hoor! Ganzen in de lucht...
Misschien komen ze hier naar benee? Willen ze ff zwemmen..."
"Ze gaan naar weiland verderop."
"Mogen jagers ook op ganzen schieten?"
"Nee, volgens mij hier niet."
"Waarom hadden die mannen daarnet dan geweren bij zich?"
"Op hazen schieten mag nu in december wel."
"Ook in dit Brabants Landschap-bos?...
Trouwens, Erpel mag van jou hazen vangen."
"Nee! Mag hij niet!"
"Wrom kwam je dan veertien dagen terug met een haas thuis?
Ving je 't misschien zelf?"
"Ja, het is niet de, maar het haas in jagerstaal...
en ja, ik kan hazen met m'n blote handen vangen."
"Ach, weet je, jij bent niet beter dan jagers."
"Erpel ving het haas per ongeluk."
"Ja, omdat jij 't fijn vindt als hij wat vangt."
"Nee! Het ging per ongeluk!"
"Wat? Het Erpel laten jagen?"
"Potdomme!... Laat Ep maar weer vrij."
"Nee!! en vloek niet zo!"

Bolsterturf, woensdag 27 december 2006

645
's Middags tussen half drie en vijf in de Bleke bossen

Als afgesproken wek jij me om twee uur in de middag:
"Om elf uur vanmorgen zag ik vier reeën in de bosrand.
Ik denk vier geiten. Er was een heel grote bij."
"Vier geiten? Waar?"
"Hier voor de kamerruiten... Waar anders?"
"Ow... Wrom heb je me niet wakker gemaakt?"
"Ik maak je nu toch wakker?"
"Ja, maar die grote is dus een bok die ff geen gewei heeft."
"Nee, ook die grote is een geit."
"Net zo mooi als jij? Kom je ff in bed?"
"Nee..., je zeurt en we gaan nog wandelen beloofde je."
"...

"Nee Erpel, baasje is moe... Ik zie helemaal geen reeën."
"Hè hè toch... doe niet zo lullig tegen Erpel...
En de reeën, die waren er vanmorgen om elf uur, zei ik toch?!"
"Sorry..., hee ik zie een witte spiegel. Waar is m'n camera?"
"Waar je 'm gelaten hebt..., zit nog aan je computer, denk ik...
Maar is wel een heel grote spiegel..., 't is een man."
"... Nee, is rug van vrouw van vrouw in wit en man in grijs.
Er komt me te veel volk in dit bos."
" 't Is niet jouw bos... Wil je melk of koffie?"
"Koffie dan maar."
"Dan maar?"
"...

Houtouwe boerenschuur waarvoor een bordje met opschrift verboden te roken

"... Nou, en toen zei hij: 'Dat doe je zelf maar.' Kijk een ree! Daar!"
"Het gaat er al vandoor. Praat dan ook niet altijd zo veel."
"Nou zeg! wie schreeuwde er zo hard Eppie terug?"
"Dat is al kwartier geleden."
"Laat maar... Wat een rommel toch in deze ouwe schuur...
Wat staat er op dat bordje?"
"Weet ik niet. Zal ik er foto van maken?"
"Ja, is goed. Ga ik ff plassen."
"Kou nu aan je kont."
"Schiet op! Fotograferen jij! Ik wil weten wat er op dat bordje staat,
en jij hebt al drie bomen gehad. Je bent als Eppie, weet je dat?"
"Hoezo als Eppie?"
"...

Erpel vindt rikkeschedel

"FF stil! Erpel heeft wat?"
"Nou zeg!? Wat heeft i dan?"
"Een bot geloof ik. FF kijken."
"Het is een doodshoofd."
"Ja, van een rikke. Kijk, hier liggen ook nog ribben,
stukken kaak en een voorpoot."
"Jammer! Geen geweitje."
"Is ook jammer, maar rikkes hebben nooit een geweitje...
Toch echt wel klote dat er hier zoveel open zand- en half verharde wegen zijn."
"Open wegen? Hoezo?"
"Nou, waar veldwegen open zijn komen mensen
en stropers schieten vanuit auto's op ze."
"Op ze?"
"Op reeën. Ook op hazen trouwens."
"Ja, enge weg dit puinpad hier."
"Kom, gaan we ff met Erpeltje spelen."
"Je beloont hem graag hè?"
"Wef wef wef wreffffff..."
"...

Verwegge boer in stille eenzaamheid op veevoederberg.

"Wat fijn stil hiero."
"Ja, lag er sneeuw waande je je op de zuidpool."
"Op de polen wonen geen reeën."
"Wel vossen."
"Ook beren."
"Ja ijsberen... De aandelenkoersen staan erg hoog, over de 500 nu."
"Hè toch! Wrom begin je nu ineens over aandelen?"
"Omdat we er verkochten toen we 't chalet kochten...
Zag ik op tv. Koersen hoog. Euforie alom. De economie groeit goed."
"Groeit goed? De files groeien goed. En de boskap ook, toch?"
"Klote bosbeheerders.... Kijk daar..., toch nog een mens. Daar ginds."
"Ja een boer op voederberg...
Waar zou zo'n helemaal allene boer nou aan denken?"
"Weet ik niet..., misschien aan de Poolse vrouw die hij niet heeft."
"Hè?"
"Zag ik vannacht op 't werk, op tv.
Stukkie programma, over Nederlandse boeren die geen vrouw vonden
en buitenlandse vrouwen die graag een boer willen.
Was niks aan."
"O? Waar vond je dan wel wat aan?"
"Aan een programma over een Joodse man van dikke negentig.
Die man vertelde over Auschwitz."
"Ja, die documentaire zag ik ook...
Zijn verhaal deed me denken aan Margo Minco en haar Het Bittere Kruid."
"Ja..., hij vertelde het allemaal zo rustig. Alsof hij niet haten kan..."
"Ja, jij bent er geweest, in Auschwitz...,
op excursie..., toen je soldaat in Duitsland was...,
vertelde je me..., toen L. en M. er nog niet waren...
Liep je ook onder die boog door?... En heb je toen gehuild?"
"Gehuild? Nee!"
"...

Bolsterturf, donderdag 28 december 2006

646
Met vrouw en hond per Agila van Brabant via Drente naar Groningen en terug

Eind december. Kwart over acht in kille wintermorgen. Ietwat windstil maar koud. Paar nevelflardjes op reeloze groene wei, maar over mij en Erpel kraaienroepen. Ook slordige flarden stille blauwe duiven. Mooi felgele en feller rosse strepen aan de oosterkim. Net boven bomenhorizon een zowat puur roze band, alsof homoarmband. Slecht omen? In 't westen saaie grijze lucht. Slechter omen? Boven Erpels pissen ritselen wakker wordende vinken - vrouws scharrelkrieltjes - door spar en den boven vogelvoederhuisje.
"Kom op Ep! Schiet toch 'ns op! Over een kwartier moeten we vertrekken!"
"Pfffttt!"

Net van huis zeven blauwe reigers bij mekaar in smalle bosrandwei. Daarna zwanen, ganzen en eenden in lucht en weiden en wel dertig meerkoeten op plas, pal voor langs snelweg fabrieksterrein. Ook zien we eksters, kraaien, roeken, kauwen, buizerds en gaaien, met als toegift een biddend torenvalkje tegen even blauwe zonnelucht.
"Anti omen?"
"Hè?... Hoeveel port heb jij gister gehad?"
"Pfffttt."
"Ik denk dat we jou maar in Groningen laten straks."
"Wie? Eppie?"
"Nee jij!!"
Net voorbij Zwolle kieften tussen meeuwen, waarna mijn ergernis om elf jagers in rij die over wei langs snelweg aan het hazen jagen zijn.

Ook in Drente geen ree langs bosrand of op wei en akker. Wel nog een jager. Van Groningen zie ik nauwelijks meer dan beton en staal en bordjes en water en Ouden-van-dagen.
Met mijn vader in aanleunwoning en mijn moeder in verpleeghuis gaat het naar omstandigheden goed.

Grijs en donker de lange late weg terug, maar droge Drentse worst en bruin Gronings geestrijk vocht uit kruikje smaken goed.
"Ep blieft alleen worst en jij wil rijden... Zo fijn dat we een vrouwtje hebben dat kan autorijden, niewaar Ep?"
"Wrefff??"
"Schooier ben je."
"Wrefff??"
"Verdorie! Hou op met Eppie plagen en zuip niet zoveel!"

Half elf 's avonds zijn jij en de vinken al naar bed, maar wandelen Ep, Bolleke en ik nog ff een stukkie langs prikkeldraad tussen wei en bos.
"Kom op Ep! Laat Bolleke maar gaan! Die redt zich wel... Schiet toch 'ns op!"
"Pfffttt!"

Bolsterturf, vrijdag 29 december 2006

647
Ik zuip port en klaag met Babylon

Buiten loeit zuidwesterstorm.
De tuinstoelen op 't terras donderen om.

Ik zit in m'n chalet en lees en chat en baal.
Schrijven, dichten en digitaliseren lukt me niet.

Jij woei ook vanmiddag nièt uit je rok op 't mos;
vanavond kwamen de reeën nièt naar de wei;
de koolmees aan in schemer zwiepend nootjesnet blijkt onscherp;
je schemerlamp schijnt scheef en chatten is des dommeriken lust.

Ik zuip port en klaag met Babylon:

Herfstelijk

....
....
....
....

....
....
....
....

Ik ben geïsoleerd in dit verband
van namelozen in hun trouw aan ’t leven.
Weemoedig peins ik, zonder streven,
en zwerf absurd door mijn jouw geboorteland.

....
....
....
....

Frans Babylon

Bolsterturf, zaterdag 30 december 2006

Toen om kwart voor negen vanmorgen
twee reeën laveiden voor chalet,
sliep ik nog.
Waarom maakte je me niet wakker?

Vanmiddag in Bleke bossen zagen we vaag
en even maar het bruin en wit van reekont.
Waarom vertellen vrouwen altijd graag?
En waarom moet een fox zo vaak terug gefloten?

Oudjaarsdag 2006.
Wat mij betreft een domme, donkere, allezondaagse saaie dag.
Deels mìjn eigen schuld.

Ik wens iedereen , ook namens Erpel, een heel fijne jaarwisseling en een heel fijn jaar 2007.

Bolsterturf, zondag 31 december 2006