Heel fijn! Samen met vrouw en Erpel een dag reeën kijken in Drenthe. Ook fijn! Met mijn vader en zus tussen 't reeën kijken door naar mijn moeder die wordt verpleegd in tehuis in Weiteveen. Zij verblijft daar nu in tehuis Leveste - een klote naam voor een Drents tehuis, vind ik - waaronder mijn vader meer dan vijftig jaar geleden het veen weggroef.

Om twee uur arriveerden we er, bij voormalig zusterklooster, nu tehuis Leveste. De momenteel daar gehuisveste oudjes-van-dagen werden toen juist verwend. In de aula van het van het tehuis kregen ze koffie en koek en las een mevrouw aan hun een verhaal voor. Ook zong er een vrouwenkoor. Het verhaal, over een hondje en diens baas en een door campinggasten omgekieperd chemisch toilet, vond ik waardeloos. En ook het zingen, alles Engelstalig, kon me niet bekoren, al klonk Take me home country roads (John Denver) wel mooi. De ouwe Drentse veenwroeters en -wroetsters die ook vandaag veelal krom en versleten in hun rolstoelen hingen, kregen vroeger op school echt geen Engels! "Waarom niet gewoon de zangeres zonder naam of Franske Bauer?" vroeg mijn vrouw.
Halfweg de voorstelling gingen vrouw en zus en ik fijn wandelen met pa en ma en Erpel, rontelom het tehuis. Buiten - we genoten uitzicht over dalgrond op restantjes hoogveen - was het veel fijner luisteren naar pa's vertellen over vroeger.

Toen ik na het bezoek aan mijn moeder op weg naar de parkeerplaats door grote ruiten de aula in keek, naar mijn oude moeder die niet meer het besef heeft om kom-goed-thuis te zwaaien, bekroop me een heel enge gedachte, zag ik ook mezelf hangen in zo'n rolstoel, netjes geparkeerd voor ronde tafel met koek en koffie. Ik zeverde alsmaar. En onmachtig en niet begrijpend staarde ik naar niets. Ik dacht : nu ik vierentachtig ben wil ik in dit klote tehuis echt niet blijven, nee, zal ik zodra het straks zomer is ontsnappen en me vermommen als rode reebok die in diepschemer op hoogzit met jager toe wandelt. Met wat geluk schiet hij me dan...
Nee, zo mag ik niet denken, zo wil ik niet denken, maar de dagen gaan te snel voorbij en te vlug zal ik oud geworden zijn.

Al met al telden vrouw en ik vandaag een dikke vijftig reeën. Misschien paar meer, misschien paar minder. Nu Staatsbosbeheer het voormalige hoogveengebied tussen Zwartemeer en Weiteveen en de grens met Duitsland zowat helemaal verzopen heeft, vluchtten veel reeën naar Erica, Schoonebeek en Duitsland. En waar laag- en hoogveen niet verzopen is, grazen duizend schapen. En waar duizend schapen schijten voelt een ree zich niet meer thuis!

Dikke vijftig reeën geteld dus, maar zo raar: rontelom in 't veld zagen vrouw en ik veel fazanten, haanfazanten. Nergens spotten we een vrouwtjesfazant.
"Het is hier niet pluis," merkte ik op, "ik zie alleen maar haanfazanten."
't Duurde best een tijdje tot vrouw bedacht dat de hennetjes eitjes zullen hebben en dus zitten te broeden.
Toch kreeg ik gelijk dat er iets goed mis is in De Ericase Peel, in Middendorp en in Het Schoonebekerveld, want daar vijftig reeën tellen en nul hazen!? 0 staat tot 50, toch echt wel een heel ongezonde verhouding haas - ree. Ook zagen we nul patrijzen. Een paar wulpen, wat spreeuwen en kieviten maakten dat beetje goed.

Toen op de Noordersloot in Erica vrouw door haar 7x35 naar reeën keek en ik deze reeën op foto zette, stopte er een grote blauwe auto pal voor vrouws Agila. Er stormde een man uit de blauwe wagen, een man die we al eerder vandaag in deze auto zagen. De man vroeg op bitse toon: "Jij telt de reeën. Waarom?" Op mijn antwoord dat ik hem dat niet hoefde te vertellen, loerde hij naar mijn tellijst en blafte: "Ik jaag hier." Opeens werd ik beetje boos en zei: "Ik tel ook de hoogzitten en opflikkeren nu!". Ook hij werd boos, maar toen herkende hij me ineens van vroeger, mochten vrouw en ik zomaar bij hem thuis koffie komen drinken, uitnodiging van Jos B. waar we niet op in gingen.

Bolsterturf, zondag 1 april 2007

Opa en oma gingen uit wandelen met Erpel en Martijntje. Lekker in het zonnetje. Bij het ondiep eilandjeven wou domme opa foto's van Martijntje maken, maar opa was vergeten om z'n camera mee te nemen. Hij had alleen maar z'n kijker 20x50 en de lege cameratas bij zich. Ach, was niet erg, want Martijntje sliep gedurende twee en een half uur wandelen twee uur en een kwartier. Die zag en hoorde in en boven de weiden niet de wulpen, de kraaien, de kauwen en de roeken. Ook had hij geen weet van de canadagent die rondzwom met z'n hals laag op het water. En ook geen weet van de wilde eendenwoerd die een praatje met deze gent kwam maken, gebeurtenisjes van vandaag in het ondiep eilandjeven. En ook hoorde of zag Martijntje niet de kieviten, de meerkoet, de mantelmeeuw, de kokmeeuwen en heel veel eenden op de zandafgraving achter Huize Providentia. Nee, Martijntje hoorde zelfs niet het fluiten van opa en het schreeuwen van oma toen Erpeltje heel eventjes achter een jong haas aanzat.
Wat zag en hoorde Martijntje wel? Het jong koebeest dat hem wakker loeide en heel hard deed huilen.

Bolsterturf
maandag, 2 april 2007

Gisteren een mooie zonnedag, nu opeens minstens tien graden kouder. Maar in kille wind en guurte sluipt kater Bolleke wei in. Binnen paar minuten heeft hij een muis gevangen.
Alle dagen vangt Bolleke een paar muizen.

Als huiskat Bolleke zo veel en zo vlug muizen kan vangen, kan een vos het vast en zeker nog veel beter. Daarom is het onzin - vind ik - dat boeren en jagers zo erbarmelijk klagen over schade aan hun pluimvee. Ook onzin dat vossen veel wilde konijnen eten, deze laatsten worden veelal door mensenjagers doodgeschoten !

Bolletje heeft liever zijn kattenbrokken en blikvlees; een vos daarentegen lust ontiegelijk graag muizen. Boeren en jagers moeten gewoon niet zo dom klagen en niet zo bloeddorstig zijn.

Bolsterturf
dinsdag, 3 april 2007

Een mij bekend reepaar. Net na ochtendschemer zag ik het, op groene akker, tegen eikenbos. Helaas had ik weinig tijd, moest ik het stel haastig op foto zetten. Vlug geknipt en vlug gereden was ik net op tijd voor de vergadering.

Een mij onbekende grote geit . Licht van dos met lange oren laveide ze, net voor avondschemer en voor bottend berkenbosje (ik weet het jonge tere goen aan de berkentakjes, zien kan ik het vanaf plus tweehonderd meter niet), in 't felle licht van ondergaande lentezon.

Bolsterturf
woensdag, 4 april 2007

Ze liepen in hoek van Broekkant en parallelweg langs jakkerbaan. Ze laveiden op hun gemakje, lief en rustig en onschuw. Ze lieten zich makkelijk fotograferen, ook al waren ze meer dan honderdvijftig meter ver op 't groen akkerland. Even pindaraampje open draaien, trui in ruitopening gelegd, camera op trui, inzoomen en knippen maar. Fluitje van nog geen cent. Net zo makkelijk als met een kogelbuks richten en ze omver knallen. Maar zo raar! Ze waren twee volwassen reebokken, niet een bok en een geit. Ze laveiden zo vredig, soms even zekerend richting boskant, nooit naar mij of naar elkaar. Ze deden niet dreigend tegen elkaar, ze gingen niet vechten, niet mekaar achterna jagen, niet bokken. Nee, de ene probeerde de andere niet weg te jagen.
Ik vraag me af: waar is drachtige moeder geit gebleven? En waar haar bokkalf van vorig jaar? Zijn die twee doodgereden? Of zijn ze omvergeknald door een hebzuchtig jager? Of door een stroper? Maakt het uit door wat of wie?

Bolsterturf
donderdag, 5 april 2007

Goede vrijdag, de vrijdag voor pasen, een zonnig goede vrijdag dit jaar. Ik sliep uit na avond/nacht werken, ik waste m'n pindaatje, ik haalde voor vrouw bij de boerenbond potgrond en bemeste tuinaarde en hielp haar eventjes mee in de tuin. Daarna mocht ik in namiddag en vroege avond gaan lezen en vogels kijken, in de zon voor 't chalet. Dit in gezelschap van aanvankelijk hele liter rosé en van Erpeltje, en ook van de vogels vanzelfsprekend. Pas laat in de middag kwamen vrouw (moe van 't tuinieren) en Bolleke (het in wei muizen vangen moe) me gezelschap houden.

Bolsterturf
vrijdag, 6 april 2007

Een wat koude en donkere dag, stille zaterdag voor Pasen. Een stille stille zaterdag in de Pan en Het Broek, stukjes aan elkaar grenzend mooi Brabant. Terwijl we Erpel netjes op de paden houden - overal broedende vogels en jonge konijntjes nu! - keuvelen vrouw en ik door Broek en Pan.
Soms staan we even stil, luisteren we naar vogelzang of bewonderen we een lentepaddenstoel. Dan vraagt vrouw soms: "Welke vogel is dit?" Dan zeg ik "grote lijster", of zeg ik "zwarte mees", of ik zeg "Ik weet het niet." Te veel vogels waarvan ik de zang niet herken. En te veel paddenstoelen waarvan ik de naam niet weet. Dat ik het nogal eens niet weet, en vrouw ook niet, komt omdat we van onszelf alle vogelnamen en alle paddenstoelensoorten niet hoeven te weten. Wij zijn geen soortmaniakken, wij vinden zien en horen fijner dan het weten van een naam. Toch ga ik weer thuis dan neuzen in mijn vogel- en paddenstoelenboeken, en ook luisteren naar vogelbandjes en dat zeg ik na lang luisteren en zoeken: "Die paddenstoelen waren zadelzwammen, denk ik, en die vogel die we hoorden was geen nachtegaal."

Opeens wijst vrouw: "Daarginds! Een ree!"
"Waar?"
"Daar! Bij die paaltjes..., in de middelste wei..., links van dat gele riet."
En dan zie ik ook het ree. Meer dan tweehonderd meter ver is het. Toch verklapt m'n cameraatje dat het een bok is.
Terwijl bokmans op foto wordt gezet, komt een haas in beeld. Het huppelt aan hem voorbij, plas in wei toe.
"Jammer dat ik m'n kijker niet meenam," zucht vrouw.
"Geeft niet," antwoord ik, " 'k heb ze al allebei op foto... Er zijn maar heel weinig hazen dit jaar."
"Ja, heel weinig, maar veel jagers zag je niet de laatste winter..., zei je laatst toch?"
"Ik denk dat ze ziek zijn geworden, de hazen."
"Ja ziek, lijkt mij ook, maar toch heel mooi, is er tenminste nog éne echte paashaas dit jaar."

We keken wel een half uur naar ree en haas, tot die in 't gele riet uit zicht raakten, eerst het haas, daarna de bok.

Heel de middag gelezen voor 't chalet, vrouw en ik. Ook samen rosé gedronken en samen gepraat, zowat zonder ruzie te maken: is het Paasfeest moet ik nog met mate eieren eten!!
Nou ja, de chili con carne vind ik vanzelfsprekend weer lekker en daarom wil vrouw na het avondmaal wel met me mee, reeën gaan kijken in de Bleke bossen.
Ik wijs haar door reeën kaal gekrabde bosbodem, alsmede door reeën van bast ontdane en daarom met uitbotten opgehouden jonge boompjes. Toch zie niet ik maar ziet zij - zoals zij meestal alles het eerst ziet - een ree een wei tussen Bleke bossen en Strabhei afvluchten.
"Had het dan ook eerder gezien?"
"Nou ja zeg! Let zelf op!"
"Erpulllllll teruggggggggg!... Hhierrrrrrrrrr...!!"

Achter mekaar aan lopend over smal paadje tussen getimberjackt bos en driejarig de laatste twee jaar niet meer ingezaaid roggestrookje, praten we - vrouw en ik dus - over Pasen, Jezus, Brahman, hazen, eenden en reeën. Net als ik het met haar oneens wil zijn over het paasverschil tussen katholiek en protestant, komen luid trompettend Canadese ganzen invallen. Samen geloof, hazen en eenden vergetend, bekijken we de ganzen, vrouw door haar 7x50 en ik door het zoekglaasje van m'n camera.
"Wat gek! Die ene rechts is veel lichter."
"Welke is dan zo klein?"
"Nee! Niet klein! Lichter van kleur."
"Ow..., ja ik heb die witte ook op de foto... Zijn flieft denk ik."
"Flieft?? Hoezo? Die twee rechtse ganzen?"
"Rechtse ganzen?... Laat maar, met jou valt vanavond niet te praten."
"Ik doe toch niks?"
"Jawel! Je doet kuttig."
Moet ik weer incasseren.

Alsmaar nog achter mekaar aan lopend, nu over smal bospaadje parallel aan honderd meter oostelijker gesitueerde brede puinweg, wijs jij:
"Kijk daar! Die langzame auto! Lijkt wel of we bespied worden."
"Ach, weer een gek die ons in de smiezen meent te moeten houden?"
Maar dan, opeens, zien we een ree, eind schuin vooruit, het loopt van ons en auto af, beetje meer richting puinweg, nee, zien we vier reeën. Vrouw probeert ze in kijkerglazen te vangen, en ik zoek ze in de zoeker: knip knip knip knipperdeknip.
Hoewel de reeën soms stil blijven staan mislukken alle foto's. Ondanks cirkelzaag en timberjack staan wel honderd boomstammen in de weg.
"Die reeën waren op de loop voor die mensen in die klote auto."
"Scheld niet zo!"
"Sorry."
"Ja, zeg jij altijd."
"Wat?"
"Sorry."

Over boerenpad terug chaletwaarts gaand, steekt dikke tweehonderd meter voor ons een ree over. Het komt uit 't bos, gaat wei op. Juist als we verder willen lopen is er een tweede ree, wat ook wei op loopt.
Ik fluit zachtjes Erpel bij me. Die komt meteen.
"Lijn hem ff aan, lopen we voorzichtig verder. Stil blijven staan als eentje z'n koppie hoog doet."
Als de reeën - twee geiten door de kijker - nog maar dikke honderd meter ver zijn, is het beetje donker al aan 't worden.
"Eppp afff!... Toe maar, ga jij ook maar liggen."
"Ik?... Liggen?"
"Ja, zien ze ons niet als ze zekeren."
"Ow..."
En dan liggen we met zijn drietjes in padberm, op onze buiken. Ep wat onrustig. Vrouw en ik op ons gemakje. Zij richt haar kijker, ik m'n camera. Knip knip knipperdeknip, de meeste foto's goed gelukt, zo te zien op monitortje.
"Fijn! Ook de torens van Providentia staan erop."
"Ik wil verder gaan, mieren op m'n benen en handen."
"Ja, en straks hebben we allemaal een teek."
"Getsie!"
"Voorzichtig doen! Pas opstaan als ze niet zekeren."
"Jaja."
"Ep volggg."
Wanneer we ongeveer weer op tweehonderd meter van de geiten zijn, weft Erpel opeens achter een konijn. Meteen zekeren de geiten richting ons, maar Erpel terug fluiten en dan, weer honderd meter verder, ziet vrouw ze nog altijd door haar kijker op de wei.

Langs kudde heideschapen, twee Schotse hooglandsen en weer vier reeën, in wei heel verwegge reeën deze keer, wijs ik: "Kijk! Hoe mooi! Die rose lucht."
"Ja," antwoordt vrouw, "avondrood mooi weer aan boord."
"Hoezo aan boord?... We hebben chalet, geen boot...  Rose lucht, rosé lucht en reeën, maar geen paashaas."
"Paashaas? Rosé lucht? Jij hebt al acht eieren en driekwart van de fles op vanmiddag... En ook al port, hè?"
"Morgenrood met de billen bloot."
"Wàt zeg je?"
"Niks."

Bolsterturf
1ste paasdag, zondag 8 april 2007

Paaswandelen met vrouw en hond, naar stil Bleke bossen ondiep eilandjeven.
Zo saai! Zo gewoon! Zo alle jaren paasgewoon!
Maar toch fijn! want mooi: vrouw en Fox.
Ook mooi: eenden, ganzen, kauwen, gaaien, spechten, zangvogelwijffies op de eikes.
"Hoeveel eitjes rontelom? En op het eilandje?"
"Je gaat toch geen eikes zoeken?"
"Nee, naar eieren zoek ik nooit."

Bolsterturf
2e paasdag, maandag 9 april 2007

Ik weet het niet meer. Nee, ik weet niet meer wat ik deze dag in bos of hei beleefde. Ik denk, ja ik denk wel n's, ik denk dat ik deze dag thuis gebleven ben. Alleen paar keer met Erpel langs de draad gegaan, denk ik.
Als dagvulling hier daarom maar een zonsondergang. Dit is de zon zoals ik die, als ik 's avonds langs de draad ga, nogal eens zie ondergaan in Sterksels bos. In Sterksels bos? Achter Sterksels bos? Dat maakt niet uit, toch?

Bolsterturf
dinsdag, 10 april 2007

Het valt me op! de liefde voor natuur en landschap van de Kempenboer.
Hoezo? Kikkerdril uit mooie rechte pas geschoonde sloten ligt op wallekant en
maand terug nog groene akkers nu kapot en dor en geel van landbouwgif.

Bolsterturf
woensdag, 11 april 2007

Me werkwaarts spoedend zet ik onderweg vlug een verre rikke op foto; daarna ook nog - heel vlug - een reepaar wat kilometers verderop.

Bolsterturf
donderdag, 12 april 2007

Na avondwerk om halftwaalf huistoe rijdend binnendoor, zie ik 'n reepaar, zelfde bok en geit als van eerder vanavond, in berm. Als ik m'n pinda stop, lopen ze breed boerpad op. Na tien minuten wachten start ik weer, rij eindje donker bos toe, om dan opeens de twee in groot licht te zetten.
('t Zat te klunzen achter 't stuur: zowat alle foto's mislukt! Ja! 'k moet wel nog leren om in donkerte m'n camera te bedienen.)

Bolsterturf
vrijdag, 13 april 2007

Ochtend in Brabant. Ik kijk in klimmende lentezon en naar vier drukke hazen - rammeltijd! Ook kijk ik naar een reegeit die op d'r gemakje laveit, naar boven wei buitelende kieviten, naar houtduiven die balts vliegen, naar via uitzendbureau op zwarte strontakker zwoegende Poolse knechten van boer op dikke tractor, naar konijnen in wegbermen, naar merels langs parallelweg jakkerbaan, naar roeken en kauwen gezellig bijeen en naar spreeuwen bij biostallen, naar een meerkoet - zo opvallend zijn witte bles, naar grauwe ganzen en Canadese ganzen op armzalig gras (de boer beurt dik vergoeding voor de ganzenvraat), naar groenkoppige woerd en zijn eendje op gestront land, naar een boerderijekster en naar paartjes zwarte kraaien op doodgespoten geel gestorven gras. Ook luister ik: naar vlaamse gaaien, naar kieviten, naar eenden, naar eksterschetter, naar vinkenslag, naar een schelle roodborst en naar een jodelende wulp, en ook nog naar duizend zangvogeltjes van wie ik de namen vaak niet weet maar die even goed wel allemaal voor me zingen. Zo mooi! tot denderen van trein vogels en op gang komend wagengeraas over jakkerbaan overstemt.

Bolsterturf
zaterdag, 14 april 2007

Namiddag uit, avond in fietstochtje. Met vrouw en Erpel, naar 't Bontven en naar het Bleke bossen ondiep eilandjeven. Rontelom het Bontven een dagpauwoog en in dit ven kikkers groen en kwaak, ook bellenblaas. In het eilandjeven drie vogelmannen: canadagent, nijlgansgent en wilde eendewoerd. Deze vogels drijven op het lentewater, geduldig. De genten bewaken zo nest en gans en eieren. De woerd drijft ook, maar waakt niet. Wilde eendewoerden deugen niet. Die waken niet, die willen alsmaar. Ook deze woerd wil weer, wacht alleen maar, tot zijn eendje even zich waagt van het nest. Dan moet ze meteen weer gewipt.

"Wil jij mijn eendje blijven?"
"Nee, wel je gans."
"Wel m'n gans? Hoezo?... Nee Erpel! Hier blijven nu! We gaan geen haasjes en eitjes zoeken."

"Kijk, vuilniszakken... Getsie, 't stinkt hier akelig."
Ik stap af, maak nog een foto, van door een mens gedumpte in zakken dode schapen.

Bolsterturf
zaterdag, 14 april 2007

Een hete lentemiddag vol luieren en niksen, maar tijdens 't Erpel uitlaten fotografeer ik schaduw van prikkeldraad op konijnenpaadje tussen wei en bos en jat ik viooltjes voor in terrastuinbloemenbak.
Zo mooi! Tijdens mijn stelen lachten groene en zwarte specht.

Bolsterturf
zondag, 15 april 2007

Tegen schemer halfuurtje Sangmoeras met muggen rontelom, vermeende reigers voor wit riet, een reebok in weihoek en jong roze eikenblad.
Tijdens het op foto zetten van de bok, prikten me muggen in benen, hoofd en handen.

Bolsterturf
zondag, 15 april 2007

Bolsterturf
maandag, 16 april 2007

In rij met vrouw naar Eindhoven, naar de grote drukke psv-gekke lichtstad. Ze moet vanmorgen bijtijds 'haar' bedrijf openen, zodat de schoonmaakploeg kan gaan poetsen. In Sterksel en Leende is om zes uur alles lekker stil, maar dan komt toch al de eerste idioot in snelle auto ons achterop. De bestuurder heeft vier koplampen heel fel aan, alsof hij vrouw en mij m'n pindaatje uit wil stralen. Dan, voorbij Heeze en Geldrop, is het op de autobaan al flink druk, één en al vrachtwagen en hard jakkerende ook op-tijd-moeten-zijn mensen in personenauto's. Ik rij, ik luister naar mijn vrouw en ik baal. Het zit me niet lekker dat zij zo'n vijf keer in de week naar Eindhoven wil gaan, om te werken, om te shoppen, om naar Martijn of vriendin te gaan. Deze ene keer haar wegbrengen - haar auto moest gisteravond naar de garage gebracht, voor een grote beurt - vind ik al een ramp. Tjonge zeg, in wat voor jakkeraars welvaartsidiotenland leven wij hier toch?

Alleen terug rij ik via de Eindhovense binnenring, Geldrop, Mierlo en dan fijn binnendoor via Lierop naar Sterksel. En dan komt me daar op stille smalle parallelweg langs jakkerbaan toch een idioot achterop! Die scheurt met bloedgang door gevaarlijk slechte berm voorbij, om vijftig meter verder een uit bosje komend haas morsdood te rijden. Het haas stuiters over het asfalt. De man remt niet eens, gast door. Ik stop wel, raap het kop-finaal-in-flarden gereden morsdode dier op, stop het in een grote plastic tas uit kofferbak. Ook deze haas is voor de vossen.

Bolsterturf
dinsdag, 17 april 2007

Rond kwart na twaalf rij ik - langzaam - over afgelegen kempenpad.
Weerszijden van de auto stikdonker, nog nauwelijks getimberjackt bos.
Ik let goed op, met camera op nachtstand,
hoop op ree of haas of vos in groot koplamplicht.
De weg blijft alsmaar levenleeg,
tot er opeens een bosuil
recht van voor
net de voorruit mist.

Bolsterturf
woensdag, 18 april 2007

Het groot spitmasjien van de parkeigenaar was kapot. Iets met olie en kogellagers of zo. Iets waar ik geen verstand van heb. Daardoor werd onze gloedjenieuwe chalettuin te laat diep gespit, te laat in 't voorjaar, in 't uitbotseizoen. Ik mag nu geen boompjes meer gaan verzetten uit huistuin en bos, geen sparren, geen lorken, geen dennen, geen douglas, geen eik, geen beuk, geen berk. Maar geeft niet. Zo is er tot oktober tijd voor goed overleg. Ach, ik wil veel bomen en struiken en heel veel vierkante metertjes hei en zonnedauw. Vrouw wil liever veel gazon, en ook bloemetjes en kruiden, heel veel kruiden, heel veel bloemetjes.
't Zal best nog een hele strijd worden.

Bolsterturf
donderdag, 19 april 2007

In mei leggen alle vogeltjes een ei. Beetje simplistisch oeroud gezegde. Ook in maart en april leggen al veel vogels. Onder meer kieviten en eenden doen dat dan graag op akkers en weiden en langs heggen en slootkanten. Geduldig broeden de wijfjes, soms ook de mannetjes. Dit jaar doen ze dat overdag onder gulle zonneschijn. Doen ze dat? Nee! Ze deden het! Ze doen het niet meer! Al voor het leggen, en ook daarna, kwamen en komen ieder jaar - al jaar of dertig aan een stuk - de nieuwerwetse boeren met hun grote tractoren en blinkende gif- en strontstrooimachinerie. Na in maart al stronten en ook doodspuiten van veel groene akkers, kliedert men momenteel voor de zoveelste keer dierenpoep en -pis over Neerlands landbouwgrond.
Vanavond op weg naar m'n werk, reed ik hele stukken door waaierwalm van stront en zeik. Op wel vijf akkers waren boeren bezig. Die reden tractor, waaierden gier en spoten stront. Nergens een haas of ree te bekennen. En ontiegelijk veel vogeleitjes en jonge vogeltjes onder geelbruine drek.
Ach, dacht ik, denk ik, dit is maar Zuidoost-Brabant, ons wreed en grootschalig bioschurengebied met z'n voor 't oog lieve kleinschalige landbouwgebiedjes en z'n kiloliters dierenzeik per hectare. Ja, denk ik, de bioschuren worden nog groter en voller, alle koeien gaan de weiden uit, verhuizen naar koeienflats, en alle akker- en weidevogels sterven uit. Nog jaar of vijfig, dan is misschien heel de natuur uit: de vos vergiftigd, de havik verhongerd, haas en konijn kapot gegaan aan ziekten als VHS en myxomatose, hebben we alleen nog een hoop reeën ten behoeve van de hoge zit plezierjagersman. Tuurlijk gaat het zo gebeuren, moet haast wel, want wie geeft er nou tegenwoordig nog echt om natuur? Geen mens toch?

Bolsterturf
vrijdag, 20 april 2007

Zaterdag kwam met pracht lenteweer
en Martijn
met pa en ma en oma
bij opa en oma op bezoek.
Koffie en fris gedronken,
'n hele hoop geouwebet,
gelachen,
taart gegeten,
tussendoor
beetje grond wat ondergrond
van chaletgazon moet worden
geëgaliseerd,
en tuurlijk Martijn op de foto gezet.

Martijn weer naar huis,
onderweg naar avondwerk,
had ik ook nog kwartiertje
plezier aan wit en groen
langs sangmoerpuinpad.

Bolsterturf
zaterdag, 21 april 2007

Onderweg naar mijn weekendwerk stopte ik m'n pinda waar 'k ze weet, wandelde ik vijf minuutjes, over boerpad en langs eikenrandslootwal, tot ik ze zag staan: de reeën. Hem, Bokmans, kreeg ik alleen maar mislukt op foto, hij stond te veel verscholen achter boom en struik, 'k zag alleen z'n witte kont, maar mevrouw Rikke keek naar me, verbeeldde ik me, eventjes maar, tot ik terug wandelde, vijf minuutjes naar de auto, daarna was 't nog half uur plezierig rijden binnendoor naar het werk.

Bolsterturf
zondag, 22 april 2007

"Ramp!" zuchtte ze, "de televisie doet het niet goed meer. Alle dagen slechter beeld. Ik ga een nieuwe halen."
"We moeten sparen," zei ik toen vlug, "ik ben aan nieuwe camera en computer toe."
Ach, we maakten beetje ruzie. Kon ik niet voorkomen. Ze was echt goed uit haar gewone doen. Ze werd er knap sjaggie van, van mij en haar beeldscherm, vooral toen ze gistermorgen alleen nog maar RTL4 aan kon.
Ik vond het helemaal geen ramp. Dat geen beeld meer hebben niet. 'k Hou niet van televisie, geef er niks om, heb er een hekel aan, maar gaf haar wel de oplossing:
"Het is de schotel," zei ik, "die functioneert niet meer optimaal."
"Hoezo niet?" vroeg ze.
"Weet ik niet," loog ik.
"Je lacht gemeen," wist ze toen. Je weet het wèl!"
"Kijk naar buiten," zei ik, weet jij het ook."
"Hoezo? Waar kijken dan?"
"Ja, naar buiten, naar de eikenbomen."
Ze keek en ze ging bellen. Nog geen kwartier na het telefoontje met de parkbaas was die er al, compleet met dieplader of zo en cirkelzaag. En weer een kwartier later waren onze grote, net mooi in blad komende eiken nogal wat takken kwijt.
" 't Is toch zonde," zei ik.
"Ja, dat je het niet eerder bedacht van die takken," bitste ze, "en je zei het expres niet eerder."
"Da's niet waar."
"Jawel! je wist het wèl eerder!"
"Nou, ik zie liever eikenblaren dan televisie," mocht ik nog zeggen. Toen stuurde ze me met Fox naar de bossen, wou ze ongestoord televisie kijken.

Bolsterturf
maandag, 23 april 2007

Eind april met lenteavond warm alsof midzomeravond. 'k Kreeg 't eten geserveerd op 't terras. Liter rosé erbij. Dat laatste heb ik misschien wel te danken aan de parkbaas die zo vlug zo gewillig eikentakken zaagt. Schuin boven me, nog geen tien meter bij me vandaan, koerde een dikke blauwe doffer: roe-kroeè - roe-kroeè - roe-kroeè - roe-kroeè - roe-kroeè - koèk. Na z'n derde koèk hield hij stil, ging hij baltsvlucht doen, klapwiekte hij steil omhoog, om dan in glijvlucht naar z'n duifje toe te zweven. Die wachtte al op hem, op forse tak. Zij maakten plezier, getwee, duif en doffer, zij wel, maar vrouw d'r televisie doet het weer.
Toen de duiven gingen slapen, knus bijeen op eikentak, luisterde ik - jaloers op alle doffers die vliegen kunnen - naar buizerd, merels, mezen en een vink. Daarna werd het stil, doodstil, was er alleen nog maar het blaffen van een hofhond en wat schor zwarte kraaienkras.
Een kraai ging posten, in de wei voor me, op rand van groen en geel. Op dit geel - doodgespoten groen, vergiftigd gras - speelden konijntjes. Konijntjes hebben minder erg in gif dan kraaien, zo leek het wel.
Ik keek naar de lucht, en naar kraai en konijntjes. De kraai had enkel oog voor de konijntjes. Lovely sightseeing in late evening, dacht ik even. Ach, ik hou van duiven, van kraaien en van konijnen allemaal, maar ik weet beter, omdat ik al een paar keer 't zag: kraaien zijn geen braveriken, ze wachten op hun kans, pikken haasjes en konijntjes de oogjes uit.

Bolsterturf
dinsdag, 24 april 2007

In mooie lenteavond op weg naar 't werk, stopte ik m'n auto in berm van Broekkant. Speurend naar reewild liep ik 't sangmoer binnen. Waar "mijn" puinpad doodloopt op jaren terug door storm omgeblazen eik, werd ik blij verrast, hoorde ik een koekoek roepen. Zittend op de stam van de tergend langzaam doodgaande boom, luisterde ik een kwartier naar het monotone koe-koek van de grauwe vogel die zich niet liet zien.
Toen ik naar Broekkant terug liep, kwam uit het zijpaadje waaraan de groene bijenkastjes van opa Imker staan een jonge keuterschapenboer met emmer aan het stuur gefietst. Er is daar, aan het eind van dat zijpaadje, net voorbij de bijen in hun schamel groene bijenonkerkominkjes onder wrakke verfloze houten overkappinkjes , een weitje waarin elke lente schapen. Deze man gaf zijn wollig vee te drinken, schepte water uit de sloot. Ik zie liever reeën dan schapen. Toch vind ik hem tof, omdat hij zijn dieren goed verzorgt.
De schapenboer stapte af, zwaaide naar me. Ik zwaaide terug. Hij wachtte op me. We begroetten elkaar joviaal, als altijd. Hij wilde praatje maken, maar ik domme loonslaaf moest me haasten, want op tijd zijn op het werk.
Ach, weer in m'n pinda loerde ik nog even door de 7 x 50, naar een jonge vrouw op indianenpaard ver weg.

Bolsterturf
woensdag, 25 april 2007

Slaapdag tussen twee avond/nachtdiensten in. Eerst nog, tussen half- en tien voor tien, met Erpel langs de prikkeldraad gegaan. Vijfhonderd meter heen; vijfhonderd meter terug. Toen vlug wat mooi lentewit in bosrand op foto gezet, daarna geslapen, heel de mooie lentedag.

Bolsterturf
donderdag, 26 april 2007

Vandaag kreeg ik telefoontje van mijn zus in Drenthe. Daarna was opeens de mooie lentedag stuk minder zonnig, wou ik stoppen met spitten in de tuin, moest ik even helemaal alleen zijn, uur kuieren in eenzaamheid.
Denkend aan mijn te verwegge doodzieke moeder, zag ik vanaf bospad een verwegge rikke die 'k niet zocht.

Bolsterturf
vrijdag, 27 april 2007

Om zes uur wakker. Meteen bed uit, kleren aan en met Erpel op stap, samen door vrolijke lentemorgen op weg naar Sangmoer en bamboe. Ook mijn steekschop en een grote blauwe zak moesten mee. Onderweg zaten er veel houtduiven op de weg. En ook een dikke buizerd.
Net voor half zeven spotte ik vanuit de auto een reegeit met kalf in kempenwei. Toen ik stopte en uitstapte, hoorden die twee het klappen van het pindaportier. Ik was weer dom, reed onvoldoende ver door. Toch kreeg ik ze allebei op vlugge foto.
Net na zeven uur liep ik vanaf Broekkant een puinpad af, het Sangmoer in. Opeens twee dikke, driehonderd meter verre, reeën in van bomen en struiken weelderige berm. Voordat de ranke dieren het moeras in trokken, kreeg ik er - net op tijd - eentje gedigitaliseerd.
En toen kwam ik om kwart over zeven bij de plek waar ik ze weet, de moerasbamboes: oude drie meter hoge bamboe, jongere middelhoge bamboe en lage, maar nauwelijks meter hoge jonge bamboe. Bamboe midden in moeraswildernis, in vergeten hoek bij schapenwei; bamboe groot gegroeid uit eens, heel veel jaren terug, door mensen weggedane bamboe, een bamboe zomaar aan einde van puinweg neergegooid.
Vier vlugge schopsteken in de bodem, wat vechten met de zware kluit, de zak gevuld.
Rond halfacht liep ik ietwat gehaast, schop in linkerhand, zak met bamboe over rechterschouder en camera in draagtas voor de buik, terug puinpad af, pinda toe. En toen miste ik een gouden kans op mooie vossefoto. Het was drie minuten over half acht toen ik hem zag rennen, Reintje de Vos. Hij kwam uit de benzinebossen, vluchtte over wei het moer in. Te laat liet ik schop vallen, zette - voorzichtig - zak met bamboe op het pad, griste camera uit draagtas. Toen ik knipte verdween juist zijn witte staartpluim in moerrand.
Op het parkeerterrein bij de motorcrossbaan in de benzinebossen langs de E-3, was het vanmorgen druk met caravans, auto's en mensen. Deze vos zal gedacht hebben: ik hoef straks dat klote knallen en dat snerpend gieren van die off-the-road-motoren niet aan mijn kop. Ik ga er van tussen, ondanks de klote muggen daar een dag toeven in het stille moer.
Om vier voor half negen vechten vier zwarte kraaien om een doodgereden egel, zomaar midden op de weg naar "mijn" chaletpark.
Kwart voor negen: de gejatte bamboe staat te pronken in chalettuin. Voor het planten kliefde ik de kluit in twee. Heeft vrouw nu twee bamboes meer. Die ze al had, is de kleinste. Die haalde ik vorig jaar al uit het moer.
Zo mooi! Gejatte moerbamboe: gewoon veel fijner om te hebben dan gekochte.

Bolsterturf
zondag, 29 april 2007

Vandaag drie tuincentra met nauwelijks een potboompje dat kon voldoen aan vrouws wensen afgesjouwd. Toch, na uren sjouwen tussen de andere klanten, kwamen we met dertig heiplantjes à 1,50 euro en acht allemaal verschillende winterharde potboompjes van gemiddeld vijftien euro chaletthuis. Ja, vandaag was echt wel een aan boompjes peperdure Koninginnedag. Maar zo mooi: tijdens het planten van de boompjes was er opeens een huisjesslak.
Tegelijk met hei en boompjes heb ik, bekaf van 't hei en boompjes winkelen, de slak van ruimschoots water voorzien.

Bolsterturf
maandag, 30 april 2007