Het avondeten op haast ik me met Erpel chaletpark af, richting Bleke bossen, ook richting hoog tonaal gejank van machinerie van gras verzamelende boeren. Echt door merg en been gaat het, dit snerpend janken van deze grasmaai-, grashark- en graskneusmachines. Ik erger me er ontiegelijk aan. Maar dan valt het me op hoe duizenden muggen alsmaar ziggezaggen, alsmaar sneller gaan ziggezaggen, boven laagje oerig water in diepe sloot. Het is alsof deze muggen gek aan 't worden zijn, zo hard suizelen ze heen en weer, ja, het lijkt wel alsof ze dol gaan draaien, omdat ze het scherpe janken niet kunnen verdragen. Hoe het ook zij, deze muggen zijn echt van slag . Ze steken niet, ze zoemen in de rondte, ze dansen en ziggezaggen, wild en heftig en tomeloos.

Terwijl ik probeer om met mijn simpel cameraatje de muggen op foto te krijgen, zit opeens Erpel achter een wilde eendemoeder met pullen aan. Vlug roep ik hem bij me, waarna ik nog net moeder en kuikens kan vangen in de lens..

Dan loop ik bijna tegen een bleekwitgele zwam op voet van doodgaande eik aan. Bos, hei, weiden en akkers, die zijn allemaal kurkdroog van paar weken al overvloed aan zon en van schrale oostenwind. Toch, deze zwam gedijt, niettegenstaande de droogte. Hij helpt goed mee om de eik van kant te maken.

Met Erpel aangelijnd struin ik door heideveld. Twee keer wijst hij me daarin een haas aan. Hazen die ik zonder meer voorbij gelopen zou zijn.
Ik weet het. Het is gemeen van me, maar ik lach hard als de hazen rijzen, er snel vandoor gaan en Ep daarom jankt.

En dan - eindelijk! - rijden de boeren met hun lawaaimachines de inmiddels als voetbalvelden zo kale weiden af, keert de rust terug in 't veld, hoor ik weer kraaien, gaaien, kieviten, spechten, vinken, duiven, merels, mezen en wulpen. En zo mooi! voor 't eerst dit jaar ook krekels. Onzichtbaar tsjirpen die voor me, in paar hectaren ruig, zowat onlandgrasland.

Tussen dit perceel armzalig onlandgroen en de Bleke bossen ligt een strook vierjarige bosaanplant, strook drie jaar terug ingezaaid met rogge. Het eerste jaar stond de rog er vol en weelderig bij, was hij wel anderhalve meter hoog; het tweede jaar was hij dunner en maar een meter hoog, en dit jaar nog dunner en nauwelijks een halve meter.
Reeën verblijven graag in rogge met lang onkruid. Ook vanavond zijn ze present. Terwijl Erpel reeën ruikt en naar muizen graaft en ik armzalige rog, waartussen reebokveegboompjes, digitaliseer, rennen bok en geit, tegen zon in en op vijftig meter, strook uit en bos in.

Op weg terug naar 't park, zie ik voorbij kale, gele wei met schapen, wilde konijnen en koebeesten regenboogkleuren in grondwater . Ik moet het toegeven. Soms creëert een boer wat leuks in 't veld.

Toch kom ik teleurgesteld en onblij met klote daad van klote boer thuis. Deze boer hing een zwarte kraai op. De kraai, pikzwart en kikdood is hij, en gevuld met witte maden, en hij hangt aan een touwtje aan een plastic buis, hoog in de lucht boven akkertje met wat ik weet niet wat er in gezaaid, kraai verworden tot zwarte dissonant in ondanks Staatsbosbeheer, bosbeheerders en bioboeren nog altijd mooi Kempenland. Ja, nog altijd mooi Kempenland, waarin een klein vogeltje helemaal niet bang zit op een prikkeldraad, pal onder dode kraai.

Bolsterturf, dinsdag 1 mei 2007

Uurtje toeven in 't sangmoeras, onderweg naar 't werk. Parkeren in Broekkantberm, puinweg af lopen, het Sangmoer in, waar ik in onlandweitje kom voorbij met groene doek gerestaureerde oude hoogzit. In tijdnood lukt het me niet om pal tegen ondergaande zon in er een goede foto van te maken. Niet erg, kan wachten die foto.
Opeens rijst een haas, op tien meter voor me, het vlucht weg door onlandruigte. Het is snel, te snel. Ik kan het niet mooi vangen in cameralens. Het verdwijnt uit zicht tussen allerhande hoge grassen, bloemen en onkruiden. Even later stoot ik hetzelfde haas zo'n vijftig meter verder nogmaals op. En weer lukt het me niet om het scherp op foto te krijgen. En weer raakt het zoek in hoge dekking. Ja, op zulke momenten mis ik Erpel. Die moest chalet blijven. Die zou me feilloos wijzen waar de langoor zich verstopt.
In tijdnood me haastend over slootkantpaadje tussen zwarte akker en eikenbosje, bosje met uitbundige ondergroei van berk, braam en sparretjes, breekt vlakbij een ree door groene ruigte. Ik kan het heel goed horen, maar krijg het niet te zien. Waarschijnlijk een geit, want een de verre omgeving waarschuwend böh böh böh blijft uit.
En dan zie ik vanaf begin puinweg, daar waar ik langs Broekkant parkeerde, rennende schapen en de blauwe kiel van de jonge keuterschapenboer. Ach, weer heb ik geen tijd voor hem, weer kan ik niet met hem praten, weer wil ik gaan werken.

Bolsterturf
woensdag, 2 mei 2007

Het is niet anders. Wanneer vrouw bezoek krijgt van vriendinnen of collega's, word ik geacht om te gaan werken, moet ik avond- of weekenddienst gaan doen. Wat het is, waarover het gaat tussen de dames, waarom mijn aanwezigheid niet gewenst is dan? Ik weet het niet. Toch vertelt vrouw me achteraf altijd wel het een en ander: 'Nou, Til en Tien hadden echt wel een avontuurtje bij de slagboom. Toen ze hadden geparkeerd en het park op wilden lopen, sprak de parkbaas hen aan,' begroette ze me.
'O ja?.. Hoezo avontuurtje dan?'
'Zal ik je vertellen. Hij stond met zijn vrouw buiten bij de slagboom en vroeg aan ze: "Kunt u het vinden?" '
'Nou, is toch niet zo'n rare vraag?'
'Stil nou, laat me ff vertellen.'
'Oke.'
'Til zei toen: "Jazeker, want we kregen een mooie plattegrond," waarop hij aan hun vroeg: "Waar wilt u dan naar toe?"
"Naar mevrouw Bolsterturf," antwoordden ze hem.
Zei hij: "Ja, maar Bolsterturf is naar zijn werk," waarop Tien zei: "Dat is niet erg. We komen alleen voor mevrouw Bolsterturf."
"Kan wel zijn," wist hij, "maar jullie moeten wel een euro betalen."
Nou, Til gaf toen aan zijn vrouw een euro, maar Tien zei: "Die euro betaal ik niet want ik ben maar een halve euro waard." Antwoordde hij met "Dat had ik al gezien," waarop Tien naar kleingeld in d'r portemonnee ging zoeken, en hij aan Til vroeg: "Bent u het zusje van mevrouw Bolsterturf?" Nou, en toen zei Til: "Hoezo nieuwsgier?.. Nee, wij zijn collega's van haar."
Nou, en toen Tien aan hem wilde betalen wou hij het geld niet aanpakken en zei: "Geef maar aan mijn vrouw, want mijn zak is kapot," waarop Tien kwam met "Nou, dan heb je een grandioos probleem." '

Bolsterturf
donderdag, 3 mei 2007

Vrouw kwam thuis met lekke band. Die band moet ze net voor of al in het park lek gereden hebben. Ze had niet eens gemerkt dat ze lekke band had. De parkeigenaar wees haar erop toen zij buiten zat en hij op graafmachine voorbij kwam.
Ik mocht van vrouw het wiel met kapotte band verwisselen voor het reservewiel. Hele klus, want ik kon eerst de krik niet vinden. Vrouw wel. Die was zo slim om even in het instructieboekje van haar Agila te gaan lezen.
Na het wiel verwisselen meteen met vrouw naar de Opelgarage in de stad gereden. Daar monteerden ze een nieuwe band, en gooiden ze de kapotte weg. In de laatste zat een stanleymes. Kosten? Tachtig euro! Duur mesje dus.
De receptionist van de garage zei, dat we maar een half uur hoefden te wachten. Om drie uur zouden we weer aan kunnen rijden.

We wachtten niet. We gingen een half uur wandelden, vrouw en ik en Erpel. Langs het Eindhovens kanaal gingen we. Daarin speelden visjes aan het wateroppervlak, roeiden vrouwen van middelbare leeftijd om het hardst en bloeiden waterlelelies tussen weggeworpen flesjes en andere rotzooi. En ook zwommen er vogels op het water: een eendemoeder met maar twee pulletjes, een juveniele fuut en een volwassen fuut. Die futen waren druk met visjes vangen.
In gindse kanaaloever bewaakte een nogal agressieve meerkoet z'n nest. Ja, die meerkoet was echt wel agressief, die viel zomaar de eenden en de futen aan, toen die vreedzaam voorbij zijn nest kwamen.
Mooi en prettig om te zien: zo'n pa of ma met witte bles die fanatiek aan nestverdediging doet.

Nestverdediging. Vechten. In zonovergoten lenteavond wandelden vrouw en ik nog even park af, Providentia's terrein op, gingen we witte stenen kijken, stenen met de namen van jongens en jonge mannen die drieënzestig jaar geleden ver van huis vochten voor de vrijheid van ons Nederlandje, ons nest.
Stil stonden we, stil keken we, lazen we de namen, ook de leeftijden, gegrift in die smalle witte stenen.

Bolsterturf
vrijdag, 4 mei 2007

Je wordt ouder. Je vindt een lief meisje. Je gaat trouwen. Je krijgt kindjes voor wie je werken mag, tot die uitvliegen, op hun beurt gaan huwen. Dan hebben pa en ma even rust, mogen ze minder zorgen en werken, kan pa weer meer naar bos en hei. Maar opeens is er een jongetje op wie oma heel beslist hele weekends passen wil, mag opa korter tijden naar de bossen, en moet Fox heel zachtjes blaffen omdat de kleine ligt te pitten.

En als Martijntje dan eindelijk uitgeslapen is - hij maakte al wakker om half zes, wou daarom weer gaan slapen tussen acht in de morgen en half twee in de middag - mogen oma en opa met hem gaan wandelen. Dan zit hij als een zonnekoning in zijn blauwe buggy, rijden we hem naar Providentia's park, naar speeltuintje met glijbaantjes, wipstoeltjes, draaimolentjes, bomen, bloemen, ezels, pony's, koeien, schapen, eenden, merels, duiven.
Zo mooi! Je kleinzoontje zien kijken - soms met traantjes, soms boos, meestal onbekommerd lachend - naar opa en oma en naar alles om hem heen.

Bolsterturf, zaterdag 5 mei 2007

Opa en oma, Erpel en Martijntje gingen uit wandelen,
om beurten schoven oma en opa Martijn,
over veelal kromme hobbelpaadjes.
Ze gingen langs roze, rode, paarse, gele en witte bloemen,
ook langs van kleur lichte berken en lorken
en door donker sparrenbos.
Ach, de deugniet, na hobbelslaapje
lachte hij het allereerst naar Erpel.

Pad terug wees opa Martijntje dansende muggen boven oerig slootwater.
Of hij de mugjes zag? Oma zorgde dat die hem niet staken.
Aan overkant van sloot lagen schapen in schaduwloze wei,
dicht bijeen in greppel.
Of Martijntje de (w)arme, verre dieren zag?
Verderop in de sloot een moedereend met pulletjes?
Ook nog te ver, te klein voor babyoogjes?

Voorbij bos en zwarte akkertjes
bereikten ze aan eind van beukenpad
een hoog op slot zwart hek.
Opa klom er over heen,
bereikte zo Providentia's terrein.
Oma tilde buggy met Martijntje op,
tot boven op het hek.
En toen was Martijntje weer bij opa.
Erpel ook al, Erpel heeft echt maling aan een hek
van nog geen twee meter hoog.
Maar toen moest oma er nog over.
Haha, die oma toch!
net nog een jonge meid van achttien.
Opa hoefde haar niet eens te helpen.

Bolsterturf
zondag, 6 mei 2007

Opeens geen hete lente meer, opeens is de ochtend maar tien graden. En gure wind uit west, en regen. Goed zo! Het was dikke vijf weken lang kurkdroog, tè kurkdroog op 't laatst.
Onderweg vielen ze me op: de van de weersomslag zwarter akkers en groener weiden.

Bolsterturf
maandag, 7 mei 2007

Tegen zeven in de avond mag Erpel voor de vierde maal vandaag naar buiten. Dan doen een paartje zwarte kraaien en een zwerm spreeuwen zich flink tegoed aan pas ingezaaide maïs. De gebruiker van de wei tegenover het chalet vergiftigde en cultivaterde de helft van dit groenland. En hij zaaide vorige week maïs in de zo gemeen kapot gemaakte en daarna grondig omgewoelde aarde. Deze spreeuwen en kraaien, vaak ook meeuwen, roeken en kauwen, smullen daarin nu van wormpjes en jonge maïsplantjes. Vijftal spreeuwen - zo mooi met regenboogkleuren gespikkeld - dat ook eens in chalettuin komt kijken, mag op de foto.

Opeens, om zes voor acht, tikken dikke hagelstenen op 't chalet. Dat tikken, fijn geluid! maar hagel is minder fijn voor vrouws bloemen en planten. Wanneer om vijf na acht het hagelen ophoudt en de lucht beetje lichter kleurt, loop ik met Erpel naar de Bleke bossen. Bij aankomst daar wordt de lucht alweer zwart, pikzwart. En dan stortregent het en vegen bliksems door het zwarte zwerk. Daarop de donder. Dan weer bliksem. Dan weer donder. Keer of tien op rij. In 't hevigst van de bui telkens na drie tellen de donder. Ik word zeiknat en ben bang, maar geniet.
Als altijd bij donder en bliksem, vergeet Erpeltje jacht en muizen. Stil zit hij naast me, kijkt me alsmaar aan. Terwijl wij zo samen zitten, hij en ik, ik op stam van ongewaaide spar, hij tussen mijn benen, passeert op dertig meter een smalree. Erpel ziet het jonge dier ook, maar reageert er nauwelijks op. Hij wil er niet achteraan. Ik maak geen foto van haar, wil camera en lens droog houden.

Zodra om twintig over acht het onweer is opgehouden, gaan we, Ep en ik, de Bleke bossen al weer uit, zowat rennend op weg naar boerenwei grenzend aan Providentia's bos waarin ik reeën weet. Ja, zomaar ineens wil ik reewild op de foto, de gemiste kans op rikke goedmaken. Maar dan, als we komen voorbij bungalowtje achteraf, is daar romantische muziek uit luidsprekers in grote stille tuin langs zandpad. Ik blijf staan luisteren, naar muziek en zuivere, zwoele vrouwestem, tot ik opeens in serre een jonge man en een jonge vrouw naar me zie kijken. Ik zie die twee denken: Wat staan die verzopen maf en dat klote hondje daar nou te doen? En dan lach ik en zwaai ik naar die twee, om vervolgens dom verder te lopen. "Sjonge toch!" zeg ik dan tegen Ep, "die muziek! zo mooi! muziek voor vogels, hazen, konijnen, egels, eekhoorns en reeën..., en voor die twee... en voor jou en mij."

Met nog muziek, zangeres, vrouw en man achter raam en romantiek in 't hoofd, leg ik Erpel af op paadje tussen bos en wei. Ik zeg, zachtjes, tegen hem: "De wind staat gunstig Ep, die waait van ons af. Affff nu! En stil blijven liggen! We gaan op reeën wachten. Affff en blijfff!! En denk erom, niet blaffen en niet piepen!"
Na negen minuten wachten laveit er een rikke in weikant, zo te zien 'n zwangere geit. Ze snoept van 't eigenlijk voor pinken bedoelt gras. Wel jammer dat ze zo'n honderd meter ver weg is, te ver voor mooie foto. Toch trek ik mijn groene regenjas uit, leg die op dikke weipaal, daarop de camera en maak, op m'n knieën in nat groen, wat foto's.

Opeens heft de rikke heur hoofd, zekert ze lang, kruipt vervolgens vlug onder de weidraad door, gaat terug het bos in. En dan zie ook ik de bok, een forse bok met hoog gewei. Die staat nu bij de plek waar eerst de rikke stond. Ook van hem maak ik wat verre foto's.

En dan gaat poosje later Erpel de fout in. Ik ben druk met techniek en bok, wil net m'n camera op nachtstand en digitaal zoom gaan zetten. Nee, ik heb helemaal geen aandacht meer voor Erpel en omgeving. En het gaat allemaal zo snel, te snel. De zwangere rikke moet door 't bos gekomen zijn, heel stilletjes. Ik hoorde haar niet komen, ik zag haar niet komen toen ze vlak voor me de wei betrad. Erpel wel! Die rook en zag haar wel. Die let altijd goed op. Alsof bont bliksempje, zo snelt hij onder de prikkeldraad door, wei in, jaagt dan achter haar, op maar dertig meter. Ik schreeuw, schreeuw hard: "Hier! Patsamme hierrrrr!!"
Erpel staak meteen de jacht. Toch te laat! In volle vlucht springt de zwangere rikke over de scherpe prikkeldraad.

De bok zekert naar mij en Ep, met lange hals, geeft me zo gelegenheid om nog 'n vlugge foto van hem te maken. Dan zweeft ook hij, met machtige sprong, over de draad.

Ja, Erpel jaagt wel 'ns achter reeën. Soms. Als hij me te vlug af is. Vanavond dus ook. Achter reeën jakkeren is grote zonde, iets wat hij beslist niet mag. Maar om hem op zijn dondertje te geven, gewoon omdat zijn baas grote onoplettende dommerik kan zijn?

Bolsterturf
dinsdag, 8 mei 2007

Meilente met dik donkere lucht, zwaar en zwanger van regen, zachte regen, eindeloze miezerregen, ook nog als ik anderhalf uur na 't avondmaal - aardappelen, champignons en bruine bonen - het raam uitkijk. Toch willen we gaan, Erpel en ik. Maar dan wil vrouw ook mee.

't Park net af ziet zij in de Bleke bossen een ree. Het dier zag ons eerder, 't hoorde haar kwebbelen. Snel en sierlijk sprint het weg. 't Verdwijnt tussen stammen, struiken en dooie takkenhopen - deze takkenhopen: voor wild en wandelaars timberjackkado van de bosbeheerder - uit zicht.

Erpel is vanavond erg druk en onrustig. Hij luistert maar matig, speurt aan één stuk door, trekt steeds weer het bos in, moet aanhoudend terug geroepen of gefloten.
"Foei Erpel! Teruggg! Korter! Op 't pad blijven!"
"Doe niet zo lelijk tegen Eppie!"
"Doe ik toch ook niet."
"Jawel, doe je wèl!... Nou, en toen zei Tien tegen me (enzovoorts, enzovoorts)."
"Kijk daar! Die buizerd."
"Je luistert weer niet naar me."
"Jawel, ik luister wèl."
...

Samen turen we over weide tussen bleke bossen en Strabhei, vrouw en ik.
"Ik zie niks."
"Ik wel, ik denk dat ik er eentje zie."
"O? Een ree?"
"Weet niet..., zou een ree kunnen zijn. Het is ver, meter of driehonderd."
"Welnee, zal gewoon bruin struikje of zo zijn."
"Nee, want het regent alsmaar harder... Wacht, ik kijk ff door de lens."
"Wat heeft de regen er nou mee te maken?"
Na cameraklik met optisch zoom, is er dan toch een ree, klein maar duidelijk in de kleine monitor. En dan zie jij het even later ook in het echt, als het beweegt, uit zicht raakt in hoger geel en groen en bruin.
"Jammer dat we geen kijker meenamen."
"Ja jammer, maar regen is niet goed voor verrekijkers."
"Ook niet voor je camera toch? Ah, je poetst het ding al?"
...

Door alsmaar natter regen wandelen we dan door alsmaar natter bos naar natte schapenwei aan zuidelijke natte Bleke bosrand, waar in luwte van struiken en bomen wat konijnen zich te goed doen aan nat gras. Erpel mocht zich hier uitleven: vijf minuten konijnen rakken, maar tuurlijk waarschuwden vrouw en ik de konijnen dat hij er aan kwam.
"Straks vangt hij er eentje?"
"Nou en? Heeft hij geluk en dat konijntje pech. Maakt toch niet uit, of Ep het vangt of de vos?"
"Nee, doodgaan aan myxomatose is erger."
"Precies! Creperen met een schot hagel in je lijf ook erger."
"Doe niet zo cynisch!"
"Cynisch? Hoezo?"
...

Op terugweg, kwartier lopen nog maar naar chalet, wijst vrouw me een moedereend met pullen. Die eend met eendjes drijft met z'n achten dicht bijeen, tegen oever van diepe en donkere sloot. Ik krijg ze niet goed op foto, zo diep en zo donker de sloot. Dan maar met behulp van flits.
"Wat doe je nou? Je liet ze schrikken! Kijk, nu zwemmen ze bang weg."
"Ze waren al bang."
"O ja? Voor wie dan?"
"Voor Erpel het meest... Ep, kom teruggg!"
"Doe niet zo lelijk tegen Eppie!"
......

Tegen schemer zien we vanaf pad m'n bok en m'n zwangere rikke van gisteravond aan bosrand staan. We laten de twee gerust, keren om, lopen door inmiddels gestage regen via omweg chalet toe. Als we thuiskomen donkert het, en regent het pijpenstelen, maar vrouw zet koffie voor me terwijl ik paar maar half gelukte foto's online zet.

Bolsterturf
woensdag, 9 mei 2007

Mijn zus belde me: "Het gaat helemaal niet goed met onze moeder."
Ik zoop anderhalve liter rode wijn
en vergat naar 't veld te gaan.
(Vrouw heeft rijbewijs.)

Bolsterturf
donderdag, 10 mei 2007

Vrouw was werken.
Ik wou nachtdienst draaien,
maar het echtelijk bed
bleek gekraakt.
Wat kon het mij verdommen?
NIKS!!
Ik kroop gewoon te bed
tussen kat en hond.

Bolsterturf
vrijdag, 11 mei 2007

Zo fotografeer ik witte margrieten en wit speenkruid

en reeën.

Zij kijkt mij aan, maar ziet mij niet.
Ik kijk in haar reebruine ogen,
maar vind geen goede woorden.
 

Terug onderweg met vrouw nog even door het veld
- vrouw en zwanen en fazanten en meer reeën op foto gezet -
heb ik spijt maar voel geen vrede.

Moeder, misschien leef je nog paar dagen.
Moeder, zelfs nu ging ik weer van je heen.

Bolsterturf
zaterdag, 12 mei 2007

Zonloos onweersweer.
Zonloos mijn gedachten.
Wel vind ik wat ik vinden wil,
in diepe muggensloot:
moeder van zeven.

Alle acht in oever weggedoken.

Stil en bang fixeert ze me.

Bolsterturf
Moederdag, zondag 13 mei 2007. Geen dag om feest te vieren.

Ik stond in moederavond
tot tweeëntwintig uur precies
achter mijn camera op statief
aan bleke bosrand
te wachten op Providentia's moeder Rikke
die niet kwam,
niet met en niet zonder d'r kroost.

Wel waren er pinken en een scholekster,
ook kraaien, spechten, vinken, merels, duiven
en weet ik veel wat nog meer aan vogels,
zelfs een wit konijn was er
dat bij gebrek aan ree, haas en vos
nog voor de pinken op de foto mocht.

Waar ik pinken zag, dacht ik mensen en noodlot.
Altijd gaat er wel eentje,
voor kort of lang,
of voor altijd,
bij groep of kudde weg.

Bolsterturf
Moederdag, zondag 13 mei 2007. Geen dag om feest te vieren.

Om kwart na acht te voet onderweg naar bleke boswei, kwam mijn vrouw mij achterop. Ze zei niet veel, paar woorden maar: "Je zus belde. Je moeder is overleden." Ik wou beslist door, toch even naar de boswei toe, alleen zijn. Daar lette ik niet goed op. De rikke op wie ik wachten zou, zag ik paar minuten maar. Gewoon pech: de pinken in deze wei die de rikke waagde te betreden, zagen haar eerder dan ik. Die pinken joegen haar meteen weg, hun groen weer uit. Wat afwezig reageerde ik nog tijdig, digitaliseerde de rikke toen ze wei uit onder de prikkeldraad door kroop. Kwartier na haar was een haas aan de beurt om door de pinken weggejaagd te worden. Ach, mijn waanzin van wild willen kijken. Maar toen was daar opeens weer het witte konijntje van gisteren . Nu zat het dertig meter ver, tussen lorkenstammen, en het keek naar me, maar 't wachtte niet op cameraklik. Dit konijntje... Ach bijgeloof! Anderhalf uur te laat belde ik mijn vader op.

Bolsterturf
maandag, 14 mei 2007

Ontevree over leven en dood stapte ik met Erpel park uit, bleke bossen toe. Bij wei waarin ik reeën vermoedde liep ik commanderend langs boskant, liet ik Erpel slalom zoeken.

Na zijn ff zoeken maar, vluchtte een ree gindse boskant toe. Paar minuten later zag ik een rikke naar Erpel kijken, ook kijken naar haar kalfje(s) in het hoge gras. Vlug floot ik mijn hondje bij me. Deugen doe ik voor geen millimeter, maar 'k heb hart voor rikkes en hun kalfjes.

Verder struinend, tussen enerzijds bosaanplant met wilde rog en hoog onkruid en anderzijds armzalig, getimberjackt bleek bos, fotografeerde ik een ver vogeltje op ver paaltje. Lijster?

Bij het grootst verboden ven genoot ik van kijken naar Schotse Hooglandsen en van het kwebbelend voorbijgaan van vriendelijk groetende juffertjes met juffershondjes.
Wat voor zoon ben ik? Bijna vergat ik mijn moeder.
Zo gemeen! Erpel mocht mocht niet met de juffershondjes spelen.

In het bruggetjesven een wilde eendemoeder met jonkies. Ik durfde ze niet te tellen. De jonkies niet. 'k Wilde niet dat het er zeven zijn.

Half uur later: balen bij het zien van houtophalers en een geldgierig autootje van - uiteraard tegen betaling - rondhoutverzamelaar Meulendijks.

Bolsterturf
dinsdag, 15 mei 2007

'k Kreeg een nestkastje van m'n pa. 'k Bevestigde het aan bij chalet schuurtje. Flieft paartje Koolmees vond het. Papa Koolmees deed zijn best. Mama Koolmees legde eitje, en nu zijn pa en ma Koolmees druk met snaveltjes vullen, tot wel tien uur in lenteavond.

En terwijl de koolmezen hun jonkies voeren, doen konijnen en konijntjes voor chalet zich op grens van wei en maïs tegoed.

En wat zie ik meer rontelom chalet? Over mij, mezen, merels, kraaien, duiven en konijnen de verre hemel waarin - helemaal naar 't west? vast niet! - mijn niet meer zieke moeder.

Mijn moeders ziel vermoed ik pal boven, maar turend naar dat west, naar die gereformeerd gloedje hete hemel waarin de duivel, heel misschien een engel op mij wacht, is er dan opeens een man in blauw, een vagebond, een struiner aan boskant. De man is in gezelschap van twee foxen. Zijn die twee hondjes van hem als Erpel? En is hij - deze man in vloekend blauw en met witte pet - stroper? Jagen hij en zijn foxen op konijn? Is het wild weer eens de klos? Patsamme! vanmiddag nog deed ik wat hij nu doet: grasduinen, struinen, mijn hondje laten zoeken. En toch erger ik me, aan hem en aan zijn foxen. Dom van me! immers onterechte ergernis.

Tegen donker spelen en eten tientallen konijnen tussen chalet en bos. Een late zwarte kraai beidt kans. Elk blind of ongelukkig knijn is des kraaien prooi! Dat zal de ogen uitgepikt!

Muizen- en vogeltjesmoordenaar Bolsterturf - mijn nickname naamgenoot - is naar me toegekomen. Mijn Bolsterturf, hij dutzelt wat, zowat onder m'n statief. Zomaar bij mij buiten dutzelt hij, let hij niet op, omdat hij mij vertrouwt.
Mijn kater Bolsterturf is schuw maar wreed. Hij speelt met machteloos meedogenloos. Waarom toch? Soms zou ik hem graag verzuipen.

Bolsterturf
dinsdag, 15 mei 2007

Bolsterturf, woensdag 16 mei 2007

Weer even chalet en niettegenstaande morgen begrafenis van mijn moeder binnendoor op weg naar toch maar een avond werken, zie ik om halfacht van ver een viersprong Lierops reewild laveien. Gelukkig ging ik ruim bijtijds van chalet.
Kwartier later, na besluipen van de sprong, zijn er alleen nog maar geiten en smalree op het weitje voor het berkenbosje waarin 't voor reeën zo fijn toeven is, is de bok nergens meer te bekennen. Niet zo erg, want als troostprijs zijn er dan tien minuten voor aanvang arbeid wel twee hazeoren om te knippen.

Bolsterturf
donderdag, 17 mei 2007

Bolsterturf, vrijdag 18 mei 2007

Een bunzingmoertje met haar koppie in het eigen bloed:
gruwelgezicht op stille en bochtige kempenweg.
Kan niet anders: ze werd doodgereden
door een mens in snelle auto.

Ook Nederland idiotenland
waar je van overheid en velermens moraal
slechts maximaal 120 km per uur mag rijden,
maar waar auto's worden verkocht die makkelijk de 200 halen.

Welvaart en doodsdreiging mogen minder van me.
Geef mij maar welzijn voor mens en dier.
Daarom mijn wens: een verbod
op het in bezit of beheer hebben van auto's die harder kunnen dan 100.

Bolsterturf
zaterdag, 19 mei 2007

Dagje uit met Martijn. Van huis gegaan naar Piet Plezier-huurfiets in Oisterwijk reden we door gulle zonneschijn. In Oisterwijk werd het bewolkt en halfweg ons fietsen - door villawijk, langs vennen met witte waterlelies en weiden met gele boterbloemetjes, ook over bospaden - begon het te motregenen. Nee, de regen deerde niet, want zo fijn: heel de tocht had Martijntje lol en plezier.

Bolsterturf
zondag, 20 mei 2007

Een mooie flink zonnige meimaandag. Goed voor schuur opruimen en onkruid wieden in de tuin. Tussendoor spelen met bijna tien maanden jonge Martijn die overal aanzit en begint te kruipen. Hij mag van vrouw niet alleen op het terras. Ze bleef heel de dag dicht bij hem, zelfs toen hij lag te slapen in het hoge houten bedje waar zijn moeder ook in sliep.

Bolsterturf
maandag, 21 mei 2007

Martijntje behoeft, vindt vrouw, een grote groene deken om op te kunnen spelen. Daarom belde ze naar een tuincentrum, bestelde ze vijfendertig vierkante meter graszoden voor in chalettuin. Morgen tussen halftwaalf en twaalf uur wordt die hoeveelheid naar "ons" natuurpark vervoerd, haar eerste bestelling groene zoden. Zodra ze er zijn mag ik ze gaan uitrollen.
Zoden uitrollen is best leuk werk. Ik deed dat vaker, lang geleden, maar vanmorgen was het stukje tuin waarin de zoden moeten uitgerold nog zo'n dertig centimeter te hoog. Na paaltjes in de grond geduwd - keurig op de vier hoeken - waaraan diagonaal strak gespannen nylon touwtjes van oranje kleur, alsmede daarna uren spitten en harken en vechten met boomwortels liggen nu de zeven x vijf vierkante meters zwarte aarde te wachten op de groene dag van morgen. En ook nog eens twintig x vijf wat slordiger bewerkte vierkante meters meer. Een grasmatje in een kuil wordt bij regen immers zwembadje! En als je iets doet, moet je 't goed doen, nietwaar?
Ik spit en hark niet alle dagen meer, maar vrouw en Martijntje zullen tevreden zijn. Ja, ik kan niet veel, maar omgaan met schop, schoffel en hark ben ik op minst professor in. Toch ga ik nu naar bed met pijn in de rug en twee grote blaren op mijn duimen.

Zo waardeloos: zowat alle dagen zoveel van mijn tijd moeten verdoen met het typen van op school geleerde tekentjes op een monitor dat mijn spieren al zeer gaan doen van maar één dagje spitten, van zwarte aarde scheppen, die wegslingeren met de schop, en ook van egaliseren met grote hark.

Zo mooi: straks, misschien komend weekend al, Martijntje zien spelen en kruipen op zijn grote groene deken.

Bolsterturf
dinsdag, 22 mei 2007

Na vijfendertig graszoden uitgerold
rij ik met stijve spieren
om kwart over zeven
naar het werk
bijna over haas
op Kempenweg.

Bolsterturf
woensdag, 23 mei 2007

Tussen arbeid en chalet spot ik om kwart over negen in de morgen vanaf Broekkant twee verwegge reeën voorbij maïsakker. Pal tegen zon in gaan ze op de foto.

Bolsterturf
donderdag, 24 mei 2007

Fijn. Zitten voor je chalet, in luie stoel, in stille windloze lente- alsof hoogzomeravond. Ja fijn. Over voor 't eerst dit jaar gehooide wei naar bosrand kijken. Genieten van het spelen der konijnen. En van het scherpe naar je loeren van zwarte kraaien. Simpelweg genieten van kijken en luisteren in allenigheid. De pas uitgevlogen meesjes zitten in de hoge denneboom. Steen- of ransuiltjes roepen, blauwe houtduifdoffers koeren, halleluja van groene kikkerkwaak. Een spechteroffel. Ik soezel weg. En dan ben ik weer jongen van jaar of zeventien, hoor ik de stem van mijn moeder die me roept, waar ik nu van wakker schrik. Ja, ik herinner het me: ze maakte zich ongerust, omdat ik zo lang op de heide bleef. Ik riep toen, als altijd als zij mij bij haar roepen wou, niet terug. Nee, ik weet niet waarom ik nooit even geruststelling schreeuwde.

Bolsterturf
vrijdag, 25 mei 2007

Half zeven in mooie hoewel zonloze ochtend. Veel konijnen op de paadjes langs prikkeldraad. Geen mensen. Nergens een mens buiten caravan, tent of chalet. Alle parkmensjes behalve Erpels baasje slapen nog? Maar naast specht, kraai, houtduif, merel, vink, klaproos, mees, vlier en korenbloem zijn de parkkonijntjes klaarwakker. Ik waarschuw - keer op keer en telkens weer - alle langoortjes: "Rrrennn voor jullie leven want hierrrr komt Erpelll!... Erpulll vrij!"
Erpel doet zijn best maar vangt er geen. Dat is anders wanneer hij met vrouwtje uit wandelen gaat. Als zij hem uitlaat en durft los te laten, vangt hij elke keer er minstens één, meestal een jonkie. Dat beestje geniet dan vlugge dood: hap, knauw, dood.
Hoe kan dit toch? Dat vrouwtje zoveel moeite heeft met haar lief Erpeltje... Tja, daar maakten baasje en vrouwtje ruzie over.

Half acht. Zo'n vijftig volwassen konijnen kregen les in rennen voor het leven. Laat ons hopen dat straks in herfsttij, als de parkkonijnenjacht weer los gaat, de langoortjes er baat bij hebben.

Bolsterturf
zaterdag, 26 mei 2007

Vrouw en ik wandelen in namiddag, na mijn weer graszoden uitrollen.
"... Nou, ik vond van nièt, maar toen zei zij..."
"Eppp hierrr! Nu!!!"
"Doe niet zo lelijk tegen Eppie."
"Sorry, was even nodig."
"Oh? Waarom dan?"
"Omdat anders dat beestje nu dood zou zijn."
"Dat beestje? Welk beestje?"
"Die muis of dat jong beestje. Kijk, Erpel was het op het spoor. Hij zou het al gevangen hebben."
En als ik wijs ziet ook vrouw - heel even - de rug van het beestje dat beweegt door voor met weelderig onkruid.
"Erpel zoek!"
En dan heeft Erpel minuutje later het paar maanden jong konijntje opnieuw gevonden. Terwijl hij braaf "afff" ligt, fotografeer ik het.

Bolsterturf
zaterdag, 26 mei 2007

Als vrouw onverwacht thuis komt, vindt ze mij met bijna nog volle fles Martini dry naast me, m'n 20 x 50 voor de borst en met boek in de hand in de voortuin. Ze ging niet naar vriendin maar naar dochter toe en brengt me nu groot nieuws: "Martijntje kruipt het hele huis door."
Terwijl zij verhaalt over Martijn, opent de kermis in het dorp, anderhalve kilometer dichtbij. Ineens flarden muziek over wei en maïs, en door repen bos. Heel onprettig om naar te moeten luisteren, deze kermis. Tenminste, dat vind ik. Vrouw stopt met vertellen, kweelt met een domme schlager mee. Een merel in top van hoge eik doet ook zijn best. Dat ietwat onzuiver zingend zwart veertjesballetje komt met hoge glijertjes makkelijk boven haar en kermis uit. De mezen in de sparretjes worden van dit alles niet stiller. Gelukkig niet.
Met de boodschap dat ik straks mee mag naar de herrie, gaat vrouw weer televisie kijken. Ach, ze keek me zo lief verwijtend vragend aan: "Zit je nu al aan je martini??... Of je straks mee gaat naar de kermis, soesjes kopen voor bij de koffie?"

Ik nip, en luister en kijk. Voor me, op grens van kilometer wei en kilometer maïs, zitten wel honderd konijnen. Nogal wat rennen er achter mekaar aan. Da's konijnen eigen. Er moet gewipt bij 't leven. Wanneer vannacht de dreigend donkerblauwe wolken, nu nog hangend in het west, zich zullen openen over bos en wei moet al het werk gedaan zijn, het wippen en ook het holletjes graven om de alsmaar jonkies in kwijt te kunnen. Hebben konijnen nou nooit 'ns buik- of rugpijn? vraag ik me af.

Net als mezen en merels trekken spikkelspreeuwen, zwarte kraaien, blauwe duiven en groene en bonte spechten zich niets aan van kermismuziek. Ook tiental laag boven de wei zwierende boerenzwaluwtjes doet dat niet. Al deze vogels zijn dan ook druk in de weer, gewoon net zo druk bezig als de grote mensen en de kinderen die zich vermaken in en bij draai- en mallemolen.
Och, denk ik, ieder voor zich en straks de regen voor ons allen. Maar dan wit beweeg in bosrand, zijn aan de overkant, voorbij het akkertje jonge maïs, twee foxjes aan het jagen. Alle konijnen rennen daar wei af, halsoverkop en holderdebolder.
"Een fox is een lelijk iets, nietwaar?" vraag ik aan Erpel die in vrouws luie buitenstoel aan het soezebollen is.
"?... Pfffttt..."
"Sja maar soesjes, toch wel lekker, nietwaar Ep?"
"???... wrefff?"
Net als ik met Erpel op de beide foxjes af wil gaan - "deze twee bonte stropertjes zijn een ramp voor 't wild Ep" - vallen paar regendroppen op Dorp aan de rivier van Antoon Coolen.

"Het gaat flink regenen, zo kunnen we beter niet gaan," zeg ik tegen vrouw.
"Regen?... Deze drie droppen op de ruiten?... Hoe vaak las je dat boek nu al?"
"Voor de tiende keer?"
"Oke, pak je even de plu uit m'n auto?"

Bolsterturf
zondag, 27 mei 2007

Vrouw en ik wandelen tussen moer en jakkerbaan.
Ze wijst: "Daar ginds staan reeën."
"Waar?"
"Daar bij die weipaaltjes... Effe tellen... bij het elfde en twaalfde paaltje van links."
"Waar?? Ja, je hebt gelijk, ik zie hun witte konten. Wacht even, maak ik foto."
En na de foto is een ree opeens een pink.

Mekaar dom aankijken en twintig blauwe balen links van de pinken,
maken dat we heel hard moeten lachen.

Maar dan ziet vrouw uur later vanuit haar agila heel verwegge ree links van rijtje berken.
Door kijker en camerazoeker blijkt het bok te zijn.

Bolsterturf
maandag, 28 mei 2007

Bolsterturf
dinsdag, 29 mei 2007

Foto's:
paar roodbruine lentebokken, allebei met hoog geweitje
- de kroon van de oudere bok geveegd, die van de jongere nog in bast -
op zo'n honderdvijftig meter
met wat blad van bospest in de weg.
(digitaal heeft maling aan zulk in-de-weg-blad)

Bolsterturf
woensdag, 30 mei 2007

Na domme fotodroom in dove dag in vroege avond na verslapen
buitenom veel te hard naar 't werk - dom en moeilijk - toe gereden,
om dertien uren koffie zettend wild en vogels te mogen vergeten.

Na gedane arbeid langzaam chaletwaarts niet 't binnendoor gemeden
genoten van flieft reepaar in groot pindalamplicht misgeschoten
en hazen, katten en konijnen niet kapot gereden.

Gapend zuip ik liter rode port om zo van mezelf weer dom te mogen dromen:
o, leef ik na mijn doodgaan duizend keren dommer duizend keren,
zal ik dom gelukkig wezen.

Bolsterturf
donderdag, 31 mei 2007