De draaihals: rare specht, luidruchtige lachvogel. Al vaak lachte hij me uit in 't Sangmoer. Te vaak zowat hoorde ik hem daar alsmaar lachen, mij uitlachen. Te zien kreeg ik hem nooit. Maar vanmiddag tegen vieren vloog hij, in golfvlucht en met alsmaar luide en schelle en snel wel tien keer herhaalde ki-ki-ki...ki-lach, op me toe. Over moer en wei kwam i, zomaar over bijenkasten en bloementuin van opa Imker, een merel en een groepje spreeuwen heen. Dikke vijftig meter van het pad waarop ik stond vandaan, streek hij neer in de wei, merel en spreeuwen negerend.
Zo jammer! Deze draaihals wilde op mij niet wachten. Voordat ik van dichtbij hem op foto kon zetten, vloog hij telkens weer weg, golfde hij op rappe vleugels eindje verder, richting Mierlo, het moer met zijn oerige zompen en zijn eiken omzoomde puinpaden, zijn wilgen- en elzenbosjes en verzopen berken weer in.

Bolsterturf, vrijdag 1 juni 2007

Fijn!
Met je Foxje struinen rontelom eilandjeven.
Eerst goed luisteren naar vogel- en groene kikkerzang.
Dan een zwaarder dan water dooie stok in het water gooien.
Ongevraagd duikt Foxje de stok op en brengt die naar je toe.

Fijn!
Naast reeën naar schapen en koeien kijken:
koekalfje drinkt bij haar moeder.
Je beseft: zo hoort het! zo is het goed!
Er bestaan goede boeren.

Fijn!
Met je Foxje tegen schemer naar groene wei
om te wachten op flieft reepaar.
Als ze komen maak je foto's
van rode bok en bruine rikke onder prikkeldraad.

Fijn!
Samen met Vrouw en Foxje rond warme middernacht
zitten voor je chalet:
aandachtig luisteren in de nacht,
naar haar
en roepende ransuilen en schreeuwreigers.

Bolsterturf
zaterdag, 2 juni 2007

Vanaf Huize Providentia in Sterksel is het maar dik half uur gaans naar prachtig heidevennetje aan rand van Strabrechtse heide en Heezer Herbertusbossen. Door en langs De Lange Bleek stiefelen we - vrouw, Erpel en ik - er in flink tempo naar toe. Pas bij dit idyllisch watertje schiet ik wat eerste plaatjes. Reeën en vossen kwamen we onderweg in 't bleke bos niet tegen, en waarom ouwe boerenstinkstallen of een hypermodern maar oerlelijk proefbedrijf, alles volgestouwd met varkens die pas als ze dood moeten het daglicht mogen zien, op foto zetten?

Een fox jaagt wat af. En een vrouw kwebbelt wat af. Daarom, als altijd als we samen wandelen, met haar wat discussie. Over Erpel en diens hazen en konijnen willen vangen, en verder ook nog over van alles en nog wat meer. Vrouw is het vanmiddag vaak met me eens, maar moppert op me als ik stel: "Ook een varken hoort met dit weer buiten te lopen. Ach, de Brabantse bioschurenboer is het vieste varken. En nee, ik snap niet dat er mensen zijn die bioschurenboer willen wezen."
Maar dan is daar het ven. Rimpelloos ligt het in gulle zonneschijn. Meteen zijn alle varkens en alle varkensboeren vergeten. Onder kikkerkwaak rent Erpel door witte pluimpjes wollegras het water in, zwemt hij een hortje tussen witte waterlelies, rent hij daarna als dol zich droog.
"... En kijk! zo mooi!" lacht vrouw en ze wijst me rode zonnedauw in beetje natte oever.

Ook maar dik half uur lopen is het van dit vennetje naar dorp en kasteel Heeze. Net als we, op maar kilometer van het dorp en al op verharde weg, het hebben over de nachtzwaluw die we zeven jaar geleden zagen in stuk armzalig bos tussen Geldrop en Mierlo, komen ons zomaar zeven meiden van jaar of achttien op rolschaatsen tegemoet. Die meiden vragen ons naar gladde weg naar het kasteel. Ach, na mijn eerlijk antwoord geven moppert vrouw op me, omdat ik ze met camera aan sta na te gapen.

Via cafetaria met lekker softijs, tuurlijk krijgt ook Erpel een ijsje, en een terrasje waarop vrouw en ik genieten van grote glazen Leffe blond en voorbijkomende soms heel rare mensen, bereiken we het kasteel van Heeze. Zo mooi! De oeroude heel erg dikke beuk met zijn zo heel kleine blaadjes naast de oprit. Zo mooi! In de slotgracht de gele dotters en witte waterlelies, en een waterhoentje met rode bles, en ook een heleboel groenkoppige wilde eendenwoerden in de rui. En in en over dit stille grachtwater hangen de grote bloemen van witte vlier en roze bosrododendron. En dan is er in het water ook nog spiegelbeeld van vissende blauwe reiger op de oever.

Een vader en een moeder en hun twee kindjes voeren de woerden brood. Die maf gulzige eenden spetteren en spatten daarom wild door het water. De meest hebzuchtige vangt het meeste brood. Zo mooi om naar te kijken! Dit meisje en dit jongetje hebben hun plezier aan de eenden, en de ouders groot plezier aan hun kindjes. Vrouw en ik lachen. Om de mooie dag en om de eenden, ook om deze ouders en hun kroost.

Na een rondje slotgracht, grasduinen we verder langs de Aa - heerlijk Heezer beekje - en over houten bruggetjes. Boven het beekje blauwe libellen en in het beekje glazenwassers, visjes en libellenlarven. Zo mooi! Waar hier aan deze Heezer beek roodborst en vink luidkeels zingen, spelen winterkoninkjes tussen de varens aan beekoever.

Ja! Zo mooi! Zo heel mooi! Zoveel moois om van te genieten. In de rontelomme bossen weten we reeën, hazen, vossen, bunzings, kikkers, salamanders, hagedissen, muizen, eekhoorns en konijnen. Ook allerhande vogels en vogeltjes. Te veel om ze allemaal te noemen, maar je hoort of ziet hier naast winterkoning, roodborst en vink vooral ook vlaamse gaai, buizerd, zwarte kraai, kauw, houtduif, vink, lijster en merel. Ook spechten. En vanmiddag roepen twee koekoeken, een dichtbije en een veraffe. En soms ontdekken we een raar uitziend insect waarvan we de naam niet weten. Vlug fotografeer ik een allenig bijachtig beestje op blad van ons onbekende plant, soort topinamboer misschien.

Weer richting Strabrechtse hei lopend, is het volop genieten van vogel- en kikkerzang, maar niet van vlindervlucht. Er fladderen nauwelijks vlinders, en ook missen we bijen, krekels en sprinkhanen, want weinig bloemen en onkruiden in deze Herbertusbosrand deze lente. Soms een akkertje met overvloedig speenkruid. Hier en daar wat niet te rode zuring. Verder alleen maar groen bos en groene weiden.
"Zo jammer! Vorig jaar stond dit akkertje vol munt, margrieten, klaprozen en korenbloemen," zegt vrouw, toch echt wel teleurgesteld.
"Ja, ze hebben alles omgeploegd en met kippenstront en kunstmest vol gekliederd... Domme boeren! beseffen niet dat kunstmest klote is," antwoord ik.
"Ja, maar we kunnen toch volgend voorjaar weer 'ns naar Oostenrijk, of naar 't Zwarte woud. Weet je nog? Was zo mooi! Die berghellingbloemenzee."
"Ach, die wei van 't voorjaar, die wei in De Lange Bleek, die wei vol paardebloemen geel... Die was mooier toch?"
"Ja, zo mooi geel! Maar 't is al weer juni nu."
"Ja, weer een lente bijna voorbij."
"Ja... Kijk! Koeien met nummers."
Ik vloek even, niet hard, maar toch.
"Vloek niet zo!... Kijk! die kraai pikt maïs."

Nog onmoe wandelend, richting ons chalet, is er aan overzij van provinciale weg, en niet ver van het Heezer crematorium, midden in de bossen het vergadercentrum Kapellerput met onder meer z'n in motion learning facilities. Selectief bordjes lezend komen we voorbij een verzameling her en der in het bos opgestelde zo te zien gevaarlijke en moeilijk te bedwingen bouwsels, maffe verzameling te bedwingen hindernissen  Ook hangen er flink wat dikke touwen tussen de bomen. Even wanen we ons in een opleidingskamp voor commando's, s-emmersubs, terroristen of gorilla's.
"Wie weet zit er hier ergens een webcam verstopt in een boom. Kom mee! Wegwezen hier nu!" zeg ik tegen vrouw, "straks hebben we security achter ons aan." En dan staan er even later zomaar, in a very large motion learning parking place, een dikke motor en een paars autootje heel allenig lief naast elkaar geparkeerd. Na even zoeken maar ontwaar ik, ook door de zoeker van m'n cameraatje, helemaal achterin hooiwei, tegen boskant aan, een jonge vrouw en een jonge man die zonder kleren aan flink aan het sporten zijn. Van vrouw mag ik deze sportievelingen niet op foto zetten.

Het laatste stukje Sterksel toe gaan we door Heezer gemeentebos, waarin aan pad een in naaldboom gegroeid bordje, bordje dat eigendom is van bosbeheer. Schuin tegenover deze gemartelde boom gaat een grote bonte specht tekeer. En dan zien we het ronde gat in dode berk. Door de kijker ook de grijze koppies van jonge spechtjes in dat gat. Na één vlugge gatfoto laten we de jonkies aan hun bange pa en ma.
Waar dit bos naar 't oosten toe ophoudt zijn er dan, midden in veelege wei, een naar links kijkende blauwe reiger en een naar rechts kijkende blauwe reiger. Als we over sloot het boerenland op springen, heffen de grote blauwe vogels zich scheldend hoog. Ach, zo mooi!

Om één uur in de middag van chalet gegaan, zijn we om zes uur 's avonds weer thuis.

Bolsterturf
zondag, 3 juni 2007

Oppasmaandag. Oppassen op Martijn, ondernemend kereltje dat met z'n tien en een halve maand overal naar toe kruipt om overal aan te zitten. Zo verblijft Martijn lief op zijn kleed op 't gazon, zo kruipt hij naar Erpel toe, zo probeert hij de smaak van grassprietjes en zo kruipt hij tussen struiken en bloemen en heeft z'n beide handjes vol met zwarte tuinaarde. Na het handjes wassen valt er een grote bruine kever op zijn blauwe broek. Die kever wordt meteen opgepakt, moet worden geproefd. Opa pakt de kever af, zet die op een bieslookbloem. En terwijl opa dan het beestje op foto zet, probeert Martijntje zich aan buitentafeltje omhoog te trekken en gooit hij opa's appelsapje om. Dat ziet net thuis komende oma dan. En tja, zo oneerlijk, dan  krijgt niet Martijntje maar opa moppers.

Na 't middageten mag Martijntje mee uit wandelen, zit hij weer als zonnekoninkje in zijn blauwe buggy, doen opa en oma met Erpel en hem rondje Providentia en Lange Bleek. Het eerste half uur kijkt Martijntje met oma en opa mee, lacht hij naar zon en wolken, ook naar opa en oma en naar Erpel, bloemen, bomen, vogels, koeien, schapen. Net voorbij een boerderij met zwarte geiten voor witte was valt hij in diepe slaap, om half uur later weer wakker te worden bij kudde schapen achter prikkeldraad. Zittend in de hei en kijkend naar de schapen poept hij dan. Nee, dat geeft niks, want waar opa dom lacht geeft oma hem een schone luier.

Bolsterturf
maandag, 4 juni 2007

Zowat elke keer als ik van vrouw, welvaart, Balkenende c.s. en Brussel arbeid mag gaan verrichten, stop ik m'n pinda halfweg het werk, stap ik bij 'n puinpaadje het oerig Sangmoer in, om eventjes te gaan genieten van natuur: bomen, bloemen, grassen, stinkzwammen, ijzeroer in moer, insecten, kikkers, vogels en wild. Als ik dan loop over puinpaadjes droom ik fijn van een aarde zonder machines, auto's, zieken-, bejaarden- en verzorgingshuizen. En wanneer ik dan zit in luie stoel van opa Imker is er in mijn fantasie de nieuwe aarde zonder wielen, machines, motoren, bakstenen en beton. En dan vergeet ik om op te letten, zie ik wild noch vogels.

Bolsterturf
dinsdag, 5 juni 2007

Ik wou een avond reewild kijken waar jonge boer op tractor zijn ouwe kar ging halen van opa Imkers weitje. Teleurgesteld achter tractor en kar aan terug auto toe gelopen, was er een egel die ongegeneerd voor me ging zitten poepen.

Bolsterturf
woensdag, 6 juni 2007

Rikke doe female roe . She paid attention better than me, saw me before I saw her. In spite of that she did not move when all at once I looked into her eyes. As if a graceful statue, she waited for camera click. Then she swung around, disappeared into the green ferruginous Lierop singing marshes. Will I see her again?
"Ki-ki-ki...ki" a flying over wryneck, somewhere behind me and alders, laughed.

Bolsterturf, donderdag 7 juni 2007

Halfacht in warme lenteavond. Ik rij langzaam, in tweede versnelling, over Broekkant in Lierop. Links weiden met koeien en paarden, en ook met houtduiven, merels, spreeuwen en kieviten. Voorbij die weiden het oerig Sangmoer waarin ik eenden, kikkers, draaihalzen, zwarte-, groene- en bonte spechten weet, en ook reeën, hazen en vossen. Waagde zich al een vos, haas of ree op 't weigras? Zie ik dat dier niet, zo tegen felle en lage zon in? Naar rechts heb ik beter zicht, zie ik zonaf tot aan de benzinebossen hoge zandakkers, sommige daarvan fijn bewerkt, maar nog niet bezaaid, bepoot of beplant. In lange schaduw van hoge eiken langs het asfalt rent een patrijsje - zeldzaam geworden weidevogeltje - over het hoge, droge land. Hoefijzervormige borstveertjes zie ik niet. Het moet dus hennetje zijn. Als ik m'n pinda stop en uitstap, maakt ze zich klein en plat, is ze opeens bruin vlekje in blauw maanlandschap. Na paar minuten roereloosheid komt ze overeind, kijkt naar links, kijkt naar rechts, alsof ze gevaarlijke snelweg moet oversteken. En dan blikt ze naar mij. Ze vertrouwt me niet. Ze zet het op een lopen, ze is bang voor me. Waar eikenschaduw ophoudt, raakt ze in bruinrood van ondergaande zon en hete aarde uit camerazoekerzicht. Als ik verder rij denk ik: waar is haar haantje, waar zijn haar eitjes of jonkies?

Bolsterturf
vrijdag, 8 juni 2007

Na hete lentedag genoten vrouw en ik in bed, van heftig noodweer in de nacht: door het open slaapkamerklapraam kwamen helle schichten, van recht boven chalet zware donders en ook kletterden er alsmaar slagregens op het dak. Maar helemaal niet erg, genieten is genieten en wat je in vrij weekend 's nacht aan slaap tekort komt, dat haal je overdag gewoon weer in.

Toen na de zware donderbuien te vlug de droge lentemorgen kwam, bleek het buiten toch nog benauwd, tot tegen elven de lucht betrok, er uit zwarte wolken weer donders ratelden. Tegen kwart over elf daverde felst Donars hamer en kliefden hete bliksems aarde toe. En opeens woei het ook weer hevig en viel er zware regen. Paar konijnen in de hooiwei voor 't chalet reageerden te laat op de bui, die beestjes renden alsof voor hun leven naar hun holletjes toe, die werden zeiknat. Maar de donderbui uitgeraasd, werd het gaandeweg de middag alsmaar warmer, benauwder ook. Tussen koffie drinken en brood eten door fotografeerde ik toen wat in chalettuin, moesten vrouw, foxje Erpel en kater Bolleke met dode muis, en ook regendroppen op vrouwenmantel op de foto. Daarna las ik - terwijl vrouw zeurde over gazon gaan maaien en nog minstens honderd vierkante meter gazon meer willen hebben - onder van regen nadruppende dikke Amerikaanse eik in stuk ruige tuin vol vingerhoedskruid roze en wit en hoog opgaande bloeiende wilde grassen Antoon Coolen.
Toch zeker niks aan, aan zo'n groot biljartlaken egaalgroen kakwijfgazonnetje niet?

Tegen half negen in mooie avond wandelde vrouw met Erpel en mij naar de bleke bossen toe. Daar zagen we na een klein uur gaans drie reeënkopjes. Die kopjes, van rikke, gaffelbok en smalree, keken naar ons, op maar dertig meter afstand in hoge hooiwei. Helaas, vrouw vertelde alsmaar door en Erpel moest terug gefloten. Toen na paar tellen al de reeën er vandoor waren gegaan, bleek dat ik vergeten was om mijn cameraatje van macrostand en leeuwenbekjesfotografie opnieuw in telestand te zetten.
Maar opeens waren er, half uur na de reeën, vier spelende hazen in groene wei. Die hazen zaten alsmaar achter elkaar aan. Die malle hazen vochten met mekaar, die maffe hazen kropen met zijn allen op mekaar. Tot ze weer vang-me-dan gingen doen en, voorbij zwarte kraai op weipaaltje voor roodbont melkvee, uit camera- en kijkerzicht verdwenen.
En toen deze hazen weggeravot waren, zaten er er wel vijftig konijnen in en rontelom schapenweitje zonder schapen. Erpel had het maar druk met deze langoortjes. Er was voor hem gewoon geen vangen aan, vooral niet omdat zijn bazin hem heel kort wou houden, nee, hem werd rakken, jakkeren en vangen niet toegestaan.
Maar o geluk! toen mocht ik al bijna weer bij chalet toch nog reeën fotograferen. Ook in het Kempisch veld heeft elk reepaar zijn eigen wei. Het paar dat ik weet te wonen in bosselke bij Providentia, laveide op hoge akker van boer met herdershond zowat altijd in hok en ren. We zagen deze rikke en haar bok van ver, en het donkerte in dompige steekmugjesavond. Toch maakte ik een foto van deze twee. Ditmaal heel verre maar gelukte foto.

Bolsterturf
zaterdag, 9 juni 2007

Hoi. Zondag. Rustdag. De dag des Heeren. Zo werd mij geleerd, door dominee, mijn vader en diens vader, vroeger, zo'n dikke vijftig jaar geleden toen ik - vertelde mijn moeder mij vaak - lief, klein, altijd gehoorzaam jongetje was. En ja, deze zondag was een rustige dag waarin ik Antoon Coolen las, onze blokhut herinrichtte, luisterde naar groene kikkers, vinken, blauwe duiven, een wulp, mezen, merels en zwarte kraaien, niet naar de kerk ging, chaletterras veegde en chaletgazon maaide, ook definitief opdracht kreeg om nog dikke honderd meter² meer van de je te ruige chalettuin te gaan egaliseren voor nog meer speelgazon. Ik voel mijn arme rug nu al! maar niks aan te doen: anders dan vroeger gelden voor mij de wetten van het wijf.

Bolsterturf
zondag, 10 juni 2007

Lente. Dit is een lente alsof hoogzomer. Een warme, van regen natte, vruchtbare lente. Dit is een lente van dertig graden in de schaduw, en vandaag ook een lente van dreigende donderbuien.
Al zes uren zit ik op 't gazon, in luie stoel een mooi boek te lezen. Zowat tegen dikke stam van hoge eik aan. Nu eens lees ik heel bewust. Dan weer luister ik, tegelijk naar vogels en naar ver en zacht gerommel uit dreigend donk're wolken. Alsmaar dreigt er onweer. Soms valt een enkele waterdrop op boek of kop. Dat kan geen kwaad, maar heel m'n leestijd dit lief gerommel. Nee, geen knetterende donderslagen en niks geen felle bliksems.
Rontelom zijn merel-, mezen-, vinken- en duivenmannen druk met zingen. Ook een roodborstkereltje doet, wat onzuiver, goed zijn best. Die vogels brengen me hun lenteliedjes, liedjes van blijdschap en van vrijheid en van eitjes en jong vogelleven, melodietjes om hun stille wijfjes te bekoren. Het is een blij zingen, alsof de donders en bliksems van voorbije nacht al weer vergeten zijn, alsof er nooit meer onweer komen zal.
De zwarte kraaien zal het allemaal worst zijn. Die loeren op jong leven, op hazen-, konijnen- en vogelleventjes. Welk leventje precies maakt hun niet uit. Als vlees jong en mals is, is het altijd delicatesse. En de spechten en eksters, die lachen met de gaaien mee, die schelden en schateren onder de hemel, om mij en om de loden luchten en ik weet niet om wat allemaal nog meer.
Tegen donkeravond, als de vogels slapen gaan, wordt het langzaamaan een konijnendrukte van belang, vooral op het paadje langs de prikkeldraad, paadje tussen bos en wei. En in de wei, zo ver mogelijk van chalet, tegen maïskant aan, doen tientallen konijnen en een haas zich te goed aan malse grasjes. Allemaal trekken ze zich niks aan van in 't bos roepende ransuilen. Ook niet van grillig fladderende vleermuisjes. Maar wanneer buurman Alex met zijn honden voorbij komt gaan de langoren er vandoor, rennen ze het bos in, of ze drukken zich, vlijen zich plat in de pas vorige week gehooide wei. Haas en konijnen zijn dan grif onzichtbaar in nu al weer groene sprietenzee. Na een poosje weggedoken, snoepen ze allemaal vrolijk verder van grasboers portemonnee.

Grasboers portemonnee? Die dient gevuld door grasboers koeien, toch? Grasboers koeien? Die nuttigen, veilig voor donder, bliksem en regen, saamgeperst gras en idem hooi. En die zullen nooit nat worden. Die mogen van grasboer niet in zon en regen lopen, niet lekker buiten kauwen en herkauwen. Die staan altijd op stal.
O, wat heb ik ontiegelijke zin om alle foute boeren te ketenen, met een ketting om de nek vast te leggen in hun koestallen.

Bolsterturf
maandag, 11 juni 2007

Ik zou voor gaan werken een half uur met m'n camera op reejacht. In het Lierops Sangmoer. Daar over puinpad gaand, alsmaar fanatiek naar links en rechts spiedend, naar beweging in het groen, naar rode dos van bok of rikke, zie ik opeens recht vooruit een vrouw die foto's maakt van een meisje van jaar of zeventien. En dan sta ik al achter een dikke eik en heb ik mijn 20x50 die me details verklapt over dit mooie hoewel niet reerode wild aan de ogen. Door de blauwe kijkerglazen kijk ik naar een prachtige moeder, jaar of veertig, met halflang bruin haar en, zo te zien, dure kleren aan het mollig lijf; en ook naar een meisje rank en slank in witte blouse en donkere broek. Haar dochter denk ik. En dan - o, grote slechterik die ik ben - herinner ik me de eerste strofe van een gedicht van Heinrich Heine:

Afval dumpen is strafbaar. Weten wij burgers dat? In de gemeente Someren kunnen alle mensen die wel eens naar de bossen gaan het weten. Door of vanwege het Somerens gemeentebestuur werden in deze gemeente aan bomen en telefoonpalen grote gele borden bevestigd. Op deze borden staat in duidelijk zwarte letters: AFVAL dumpen is strafbaar. Wij zijn actief tegen AFVAL. "Someren schoon, heel gewoon."
Gelukkig heb ik persoonlijk niet zo heel veel tegen het Somerens gemeentebestuur en eigenlijk helemaal niks tegen deze gele borden, maar de bomen waaraan de borden met blikken banden zijn vastgemaakt zouden zeker bezwaar maken als ze konden huilen, praten en schrijven. Tenminste, dat denk ik. Nee, de Somerense bosbomen en -struiken zijn vast niet blij met vloekend geel in hun groene omgeving. Alleen al niet vanwege de bordbevestigingsbanden - bordbevestigingsbanden, mooi Nederlands ambtenarenwoord nietwaar? Deze bordbevestigingsbanden zullen in de boomschors gaan snijden, langzaamaan gaan penetreren in traag dikker groeiende stammen. Ze zullen zo de bomen ziek gaan maken, bomengroei belemmeren. Kwestie van tijd en de door de bordophangers uitverkoren bomen zullen aan de bevestigingsbanden doodgaan.
Ach, het Somerens gemeentebestuur is nou eenmaal uitermate milieu- en boomvriendelijk, want kijk! kijk goed hoe chauffeurs van timberjacks en boswerkers met cirkelzagen het Somerens bos verkrachtten en verkrachten. Dan begrijpt U meteen hoe groot de liefde van het Somerens gemeentebestuur is voor zijn eens zo mooie bossen.

Nu hadden vrouw en ik nog wat oud ijzer, wat ijzeren staven en wat gewichten voor op bascule van wijlen haar vader, thuis in schuur en tuin liggen. Ik vergat alsmaar om dat oud ijzer op te ruimen, maar vrouw was zo vriendelijk om het in mijn autootje te dragen. Waar moet ik er toch mee blijven? dacht ik. Vroeger haalde de gemeente zulke weg te doene spullen voor noppes bij je op. Tegenwoordig moet je poen bijbetalen als je het hoogst persoonlijk netjes aflevert op de stort.
Toen ik zo dacht reed ik in mijn pindaatje juist voorbij een grote hoop rotzooi in wegberm. Tja, en toen remde ik, stopte ik m'n wagentje, stapte ik eruit en legde de basculegewichten en ijzeren staven netjes bij deze hoop, want ijzer roest op de duur helemaal weg maar een afgedankte televisie en monitor en zo vergaan minder vlug. En tuurlijk gun ik de man met kale kop en lange witte baard die met tractor en platte boerenkar voor de gemeente de weggeworpen rommel langs de buitenwegen opruimt zijn baan. Waarom moet deze man werkloos worden? Hij is een sieraad voor zijn omgeving, een mooie man. En hij doet allernuttigst werk. Hij werkloos worden, of naar bij voorbeeld één of andere lawaaiige stinkfabriek moeten, dat is toch nergens goed voor?

Bolsterturf
woensdag, 13 juni 2007

Ik wandelde met mijn moeder en mijn hond park uit, Providentia's bleke bossen in. Daar in stuk dennen tussen tehuis en boerenwei vond ik reeën, en ook weer het witte konijntje dat zo lang naar me keek na het overlijden van mijn moeder. Ook nu staarde dit witte beestje naar me, tot Fox begon te piepen van ongeduld.
Zo gemeen! Fox kreeg moppers van me, omdat hij piepte en omdat ik niet bijgelovig ben en mijn camera niet bij de hand had.
Teunisbloemen, ook die in een chalettuin, hebben geen ogen en geen ziel en zijn niet wit, maar vind ik ook heel mooi.

Bolsterturf
donderdag, 14 juni 2007

Bijna halfzes in droge lenteochtend. Net wakker en net met aangelijnde Erpel chaletdeur uit, poseren tientallen konijnen voor me op paadje langs de prikkeldraad, paadje tussen parkbos en stukje bleek bos, paadje langs wei en maïs.

Terwijl ik de konijnen digitaliseer zie ik een rode vos, een muizende vos, dikke honderdvijftig meter voorbij de konijnen, bij put in wei. De roodrok muist op mij en Erpel toe, tot hij vanaf zo'n honderd meter me plotsklaps ziet, de te vangen muizen vergeet, door nu nog lage maïs het bos in rent.

Dik uur later voor de tweede keer vrouw alleen in bed gelaten, chaletdeur achter Erpel en mij gesloten, krijgt Erpel van me op zijn dondertje, omdat hij aan rand van bleke bossenhei een kudde duttende schapen achter prikkeldraad uiteen jaagt.

En dan voel ik paar droppen, begint het te regenen, zacht te regenen, harder te regenen, te gieten, lopen we in een stortbui. Maar in deze bui blij gekoekoek en een vragend miauwen. Dit laatste van een buizerd hoog over dennenbos en allang te moeten hooien wei. En bij ondiep eilandjeven doet Erpel drie reeën op, fluit ik hem terug en luistert hij naar me. Toch, als hij dan opeens op een mannetje makend konijn afstuift laat ik hem toedoen., want kan geen kwaad. 't Konijn slaat voor zijn makkertjes een harde waarschuwingsroffel op de harde bodem en schiet zijn hol in.

Verder struinend, op weg naar paar bunders hei, kom ik voorbij tientallen onbeholpen fladderende dan wel aan grasspriet hangende phegeavlinders in de regen. Alles en iedereen inmiddels drijfnat: bomen, struiken, heide, grassen, vlinders, Erpel en ik.

Op weg terug naar vrouw en koffie luister ik naar roodborsttapuitjes in regen in eiken, berken en zeedennen ver van zee. Ja ik zeiknat, luister naar hun alsmaar stemgeluidjes: tjerrk tjerrk tjerrk tjerrk... Erpel luistert niet naar ze, die is aangelijnd drijfnat druk met naar hazen, muizen en konijnen zoeken.

Tegen negen uur houdt het op met regenen. Dan blije onaangelijnde Erpel. Dan vrolijk koeren van houtduifdoffers. Dan vrolijke vinkenslag. En dan blije kraaienkras uit druppende eik. En een ander dan daarnet in beetje zonneschijn op wacht staand konijn roffelt waarschuwing. Weer andere witpluim, een bang zich drukkend konijntje in weikant, maakt zich kleinst en platst mogelijk. Mijn stoute hond jaagt alle konijnen wei en hei uit, hun holen in. Hij vangt er, ondanks of dankzij mij, géén.

Erpel mag niet jagen?? Overheid en heren jagers zeur niet zo! want zo wreed, binnenkort zullen - zeker weten - zowat alle konijnen weer ziek worden, krijgen ze de myx , gaan de meesten met gruwelijke pijn aan etterende ogen en wegrottende geslachtsdelen langzaam dood. En van de winter zullen jullie jagers weer gaan jagen, gaan jullie je uiterste best doen om de paar konijntjes die de ziekte overleefden omver te knallen. Dat mogen jullie dan met door overheid verstrekte jachtakte. En ach, met misschien wel man of dertig gaan jullie dan ook weer schieten op voor hun leven rennende hazen en op een enkel - altijd ongewapend - vosje. En is al die jachtongein dan de schuld van mij en mijn hondje Erpel?

Bolsterturf
vrijdag, 15 juni 2007

Om half tien in de avond krijg ik toestemming van vrouw en televisiegek familiebezoek om samen met Erpel een uur reeën te gaan kijken. Vlug lopen mijn kameraadje en ik aan. Kwartier later sta ik met de rug tegen een dikke eik in bleke boskant en ligt Erpel aan mijn voeten. Voor ons m'n camera op statief, de lens wijzend naar stille akker met koolzaad, groen gewas waar reeën gek op zijn. En daar voorbij wei met pinken en verwegge boerderij met rode pannen, waarlangs over veldweg zo nu en dan de koplichten van een auto.
Laatavond lentegeluk is met mij en Ep. Na onweersbuiige dag gloeit felle avondzon door boom en struik aan half verhard pad wat verderop, westen toe. Om mijn wachttijd wat te doden maak ik foto's van gloed en zon en lucht en wolken. En dan valt me op dat 't is alsof in 't oost de bosrand brandt.
In de warmstille avond luister ik, naar merel, mezen en roodborst. Erpel luistert met me mee, minder naar de vogels, beter dan ik kan horen naar andere bosgeluiden. Als ik een muis zie lopen, spitst hij meteen zijn foxeoren. Hopend wacht ik, heel geduldig, met mijn rug tegen de eik. Heel wat minder geduldig toeft ook Erpel. Paar keer heb ik fluisterruzietje met hem:
- Nee Ep! Foei! Kommm teruggggg! Hierrr! Afffffff blijven!!
Allengs wordt de avond nog stiller, gaan de zangvogeltjes slapen. Maar dan zijn er vleermuisjes boven pad en groen. Ook Erpel hoort deze muisjes niet.

Net voor halfelf zie ik twee reeën. Ineens zijn die er, komen ze aanrennen. Door het groene land komen ze, van midden uit de akker. (Niet uit het bos.) Ik probeer om vlugge foto van ze te maken. Dat mislukt. m'n camera wel op nachtstand, maar verder nogal verkeerd ingesteld, veel te sterk ingezoomd: klein bereik en sluitertijd oneindig lang. Als het ding 'klik' doet rennen de reeën zowat mijn statief omver. En dat is teveel voor Ep. Die vliegt overeind, snelt achter de twee bokken aan, bos in. Tot ik hem terug bulder:
- Patsamme Ep! Teruggggg! Hier!! Verdomme!!
Erpel luistert en krijgt daarvoor op z'n dondertje. Ik pak hem bij zijn lurven. Hoe dom van me! Ik til hem op, tot voor mijn ogen. Hoe laf van me! Boos kijken hij en ik elkaar aan. Hij hangt machteloos maar wendt zijn bolle oogjes niet af. En dan gromt hij, waarop ik hem weer op zijn pootjes zet, opeens onboos teleurgesteld in mezelf. En dan, zo mooi! terwijl ik hem aai luisteren hij en ik naar de zware waarschuwblaf van een reebok in het donker hout: beuh...! beuh...! beuh...! En dan, ja dan, dan mag hij vrij, hij mijn kameraadje, mijn trouwe hondevriend, rakt hij door boskant en door groene akker. Zo mooi! Zijn leven, zijn hondeleven. Zo mooi! Ja, zo mooi, zo mooi dat vrouw en ik hem zijn mooie leven geven mogen.

Kwartier te laat komen we thuis, krijg ik kouwe mopperkoffie en Erpel een varkensoor.

Bolsterturf
zaterdag, 16 juni 2007

Zondagmiddag. Eerst maai ik het gazon, daarna jij mijn kop op het gazon. "Alles super kort. Wel zo fris," lach je. En na het maaien, tijdens fietstochtje met jou en Erpel, genieten we gedrietjes van lentezon, lentewindje, lentegroen en kijken naar het mugjesvangen van de zes pulletjes van een wilde eendemoeder in het grootst verboden ven. Zo raar, de pulletjes zijn tuk op mugjes; hun moeder blieft waterplanten, gras, knoppen en zaden. Wanneer Erpel even zwemmen gaat peddelen ze alle zeven weg, in mooie rechte lijn, moeders voorop.

En dan, na nog veel meer simpeltjes kijken en luisteren naar vogels en vogeltjes, weer chalet gekomen, drinken we getweetjes rosé op terras omzoomd door jouw kruidentuintje.

Bolsterturf
zondag, 17 juni 2007

05.30 uur. Vos in zicht.
Met de slaap nog in m'n ogen, zie ik vanaf 't paadje langs de prikkeldraad een vos aan 't muizen. Hij of zij sluipt door het binnenkort te hooien gras. Hup! springt vosseman of -vrouw hoog, is een muis de klos.

06.30 uur. Nog een vos in zicht.
Vanaf pad tussen Providentia's bos en een akker koolzaad spot ik een andere, ook muizende, vos in kaler wei. Hup! vangt ook deze een muis. Maar dan kijkt Rein(inneke) op en ziet me staan. Bang voor de ditmaal onboze mens rent het beestje het bos in.

06.45 uur. Jagers bij het ondiep eilandjeven?
Ik spot twee mannen, alsof jagers zo in 't groen gestoken, bij het ondiep eilandjeven. Gelukkig blijken zij paar minuten later geen jagers maar KNNV-mannen te zijn. Graag praat ik even met hen.
"Wij inventariseren voor Brabants Landschap ," delen ze me mee. En dan hebben we het over Brabants Landschap, de KNNV, het paartje canadaganzen dat hier niet meer verblijft, dat geen jonkies grootbracht, of misschien toch wel. Over de beide nijlganzen die er ook niet meer zijn, die ook geen jonkies grootbrachten. Over de witte kwikstaartjes die zo graag langs venoever rennen. Over de haviken die de nog niet vliegvlugge jonge watervogels zullen hebben gegrepen. Over deze haviken die wel nog jongen hebben hoeft niemand te weten waar. Maar dan willen de kerels verder met inventariseren en ik verder met mijn vossen- en reeënjacht.
"Als we een ree zien sturen wie die jouw kant wel op," is de sympathieke groet die ik meekrijg als ik de mannen achterlaat bij het vogellege ven.

07.00 uur. Reebok in zicht.
Het geluk ik met me. Vanuit bleke bossenrand spot ik een reebok in hoog opgaand grasgroen. Als ik roep: "Hee bok! Kijk! Hier is Erpel!" zekert de bok mijn kant op. Hij ziet me niet, en ook laag bij de grond klein bont Erpeltje ontdekt hij niet. Wanneer Erpel en ik verder wandelen, zijn z'n bokkehoofd en -hals voor voldoende tijd om hem niet weg te jagen verdwenen in de hoge grassen.

07.15 uur. Reemoeder en haar twee kalfjes.
Als ik met Erpel - hij keurig achter me volgend - over paadje tussen bos rechts en links bosaanplant met hoge onkruiden en verwilderde rog loop, vlucht opeens, dikke dertig meter voor ons uit, een rode rikke met haar twee kalfjes het bos in. Snel en sierlijk verdwijnt zij in sparrengroepje. Haar echt wel mimicry kalfjes verlies ik al eerder uit 't oog. En tuurlijk gebeurt dit als m'n camera nog van waterdrupjes klaproosrood op macro staat.

07.30 uur. Erpels speelkwartier.
En dan, kwartier na rikke met kalfjes, mag Erpel vrij van me, mag hij rakken over paadje tussen bos en verwilderde rog, door de roggehalmen met hen omringend onkruid, en ook door de bloemen in deze roggige en grassige bosaanplant. Alleen richting uit zicht verdwenen reeën mag hij niet. Helemaal niet erg toch? Zo is iedereen gelukkig: de reeën die niet meer dan onvermijdelijk worden verstoord, Erpel die zich blij kan rennen, de leeuwenbekjes en de klaprozen die vrolijk lentelang zullen blijven bloeien, een eind nog de zomer in, die niet gemaaid gaan worden. Zo mooi! waar leeuwenbekjes en klaprozen bloeien reekalfjes weten te wonen.

Bolsterturf
maandag, 18 juni 2007

817a
Van wandelen met Martijn, rode sokjes en een vriendelijke meneer

D'avondzon vlamt over Providentia.
Ik wandel met jou,
voorbij bloemen en torens,
om aan schaduwkant van kerk en klooster
- klooster en kerk nu onder meer als peuteropvang in gebruik -
licht te vangen in gebrandschilderd glas.
"Kijk! Zo mooi! Alles staat alsof in lichterlaaie."

En dan wachten ons bij thuiskomst
kat en hond, rosé
en laatste beetje zonneschijn
door gewoon chalet kantelraam.

Bolsterturf
dinsdag, 19 juni 2007

819
Trage phegeavlinderparing

824
Bidden om een wereld zonder klote werken voor paar euro's