O dagpauwoog op heftig windbeweeg sering,
herfstsering bloeiend in veel regen voorzomer,
o zo donker van ondervleugel vierogige vlinder,
vergeef me dat ik alle brandnetels schoffelde en wiedde
uit tuin en plantenbakken.

Bolsterturf, zondag 1 juli 2007

Bovenstaande tekst vond ik - nog onuitgewerkt - vandaag bij dochter thuis op kladje op zolder. Ik wist niet dat de aantekeningen er nog waren. Maar zo fijn! Bij het lezen en uitwerken ervan, maak ik de tocht naar 'Zandduinen en Brand' dan nog eens.

Bolsterturf
maandag, 2 juli 2007

Donder en bliksem en bang voor man met hond
konijntje in overvloedig regennatte wei.
Elke dag zie en behoed ik ze:
domme konijntjes die vertrouwen op hun schutkleur.
"Nee Erpel!
Mag niet!
Hierrr blijven!
Aan de voet!
Volg!
Patsamme!
En nù uit de wei jij!
Hierrr!! Kommm hierrr!!"

Ja, ik ben blij niet mijn hondje te zijn.

Bolsterturf
dinsdag, 3 juli 2007

Vandaag ouderwets Nederlands zomerweer:
donder en bliksem en slagregens -
nog geen tel tussen schicht en knal.

Terwijl ik luister naar brandweersirene,
herinner ik me een steen in 't Zwarte woud,
wel nog de steen,
niet goed meer de Duitse woorden erin gegrift:
(vrij vertaald)
"Hier vond de bliksem een broertje en zusje
op weg naar school schuilend onder eikenboom."

Belangrijk nietwaar? die tussen-n in eikenboom.
Ach, zo is de mens die ouder mocht worden, zo ben ik.

Bolsterturf
dinsdag, 3 juli 2007

Via Sangmoer rij ik na regendag naar overwerk. Ik mag weer 'ns invallen, voor zieke collega. Als ik stop bij 'n puinweg het moer in, is het droog, is het geluk met de nooit zieke onnozele werkezel. Maar nergens reeën, niet in de schapenweitjes, niet in het onland, niet op de puinweg, niet in riet, elzen en wilgen. 'k Vind zelfs geen hoefafdrukje in oerig bruine moermodder. Toch geniet ik, intens, klein half uur: van platte grassen waarop reeën rustten, van dollende pinken, van zwevende buizerds, van kokmeeuwschreeuw en kraaiekras, van luchtbellen en schuim op snel vlietende sloot na slagregens en duiker, van drie meter hoge bereklauwen voor bamboe en berken en maffer groen in opa Imkers bijentuin. En dan, even terug en verderop, aan 't doodlopend eind van puinweg, trek ik mijn trui uit en leg die op horizontale eikestam . Deze eik, hij werd geveld, door rukwind. Moerbodem is week en zacht als vrouwebuik. De windvlaag gooide hem omver met grote kluit, nu bijna vijf jaar terug al weer. Toch is hij nog niet dood, nog lange niet. Er groeien ook dit jaar weer eikels tussen zijn best nog weelderige bladertooi. En dan zittend op mijn groene trui op groene eikestam waan ik me vijf minuutjes Wodan, u weet wel, de Germaanse opperGod. Maar dan wijzen de wijzers van mijn horloge me de naakte waarheid: we gaan nog lange niet naar huis, nog lange niet, want collega is nog ziek.

Bolsterturf
woensdag, 4 juli 2007

Ik ben met Ep en bike op stap, in buienmiddag. Ik fiets hard, zodat hij flink moet rennen om bij te blijven. Zou ik langzaam trappen, schoot hij telkens naar links of rechts akker en wei op, of bos in, om te gaan zoeken naar en rakken achter wild. Eerst gaan we het park door en uit. Dan stukje Providentia toe. Vervolgens over half verhard weggetje, voorbij koolzaadakker, aardappelveld en maïs de bleke bossen in. Ik kies de route zo, dat er goede kans is op ontmoeting met ree, haas of vos.
Als we na veel afstappen van me, om de bike over door storm omgewaaide bomen te tillen, de noordkant van de bleke bossen bereiken, valt er bij tweeëneenhalf meter diep vennetje een flinke bui. Mijn regenjas blijft in de stuurtas. Een sparrestam biedt ook goed beschutting tegen wind en regen. Terwijl Ep hortje zwemt, sta ik aan lijkant tegen dikke stam aangedrukt. Zo raakt de regen me nauwelijks. Zo kan ik genieten van Ep, vlaamse gaai en roodborst.
Wanneer een vinkeman sieskewiet, is het weer droog. En dan pas valt me de strakke gladde draad op. Heel strak zit die om de sparrestam gesnoerd. Het einde ervan verdwijnt in wirwar van takkenbossen en rottende afzetpaaltjes van lang geleden opgedoekte afrastering. Deze draad bracht destijds een niet natuurminnende werknemer van Brabants Landschap aan? En werd, een mensenleven later, door andere botte loonslaaf weer verwijderd? Op drie plaatsen groeit schors over de draad heen. Het kost me minuut of drie om de draad kapot te krijgen - alsmaar een draad in rap tempo buigen, dan word hij gloeiend en gaat hij kapot. Maar dan zie ik ineens een phegeavlinder. Die zit zomaar op in venoever bloeiend dopheibloempje. Zo mooi! z'n fel vlinderblauw op de teer roze erica.

Als ik verder fiets over pad met hoge grassen, schiet er ineens uit naast bospad weikant een reebok weg, forse, snelle, rode bok met meer dan oorhoge stangetjes. Hij raakt meteen achter struiken en dennetjes uit zicht, maar Ep zit op zijn spoor. Ik schreeuw "Teruggg! Neeeee Ep! Mag niet! Hier blijven! Volg fiets!" Tuurlijk luistert Ep dan naar me. Je kan van hem zeggen wat je wil, maar luisteren, dat doet i. Maar dan, kilometer verderop ongeveer, zie ik in groene sprietenzee, meter of dertig voor me, iets bruins het bos inrennen. Vos? Ree? Die ongeveer dertig meter verder, snuft Ep dan over plat gelegen gras. En dan zie ik, flink stuk het bos al in, een ree naar me kijken. Vlugge foto makend sis ik "Afffff!!" En als Ep dan ligt op de net verlaten reerustplaats, maak ik meer foto's. "Het is een knopbokkie Ep, maar wel een heel mooi... Z'n knoppies zijn blankwit."
"Pfffttt!" is Eps antwoord hierop.
"Nee Ep! Je mag niet naar hem toe. Kom! Volg fiets!"

En daarna fiets ik, en rent Ep, naar beloning voor zijn luisteren naar me. We gaan samen spelen en zwemmen, in 't diepst verboden ven. Bij en in dit ven spelen. Spelen in zomerzonneschijn. Spelen in regenbui die er zo wel zal zijn: veel meer regen dreigt in aansnellende grauwe en donkerblauwe wolken. Ook grote witte wolken drijven aan, hangen met de grauwe en donkerblauwe al boven bos en hei en verboden vennen.
Bij deze verboden vennen is het toch zo mooi! Vandaag kwam hier nog geen mens, want geen schoenen- en andere mensensporen in 't geel zand. Wel de voeten van reeën, vos, hazen en konijnen. En rein en helder golft het in frisse zomerwind vandaag beetje woelig water. Ik gooi een stok in dit kabbelende nat, zo ver ik gooien kan erin. Erpel sprint het ven in, haalt de weggeworpen stok. In de tijd die hij daarvoor nodig heeft, kleed ik me uit. En dan stoeien en zwemmen we, aan oever en in dieper water. Dit water, het prikt en prikkelt, het is koel en lekker, veel lekkerder dan warm bad- of zwembadwater. Wanneer ik duik, een poosje onder water zwem, peddelt Ep rondjes boven me, kijkt hij alle kanten op, tot hij me ziet boven komen. Dan zwemt hij even op z'n hardst, om maar weer gauw bij me te zijn, mag hij als ik watertrappel in mijn nek, op mijn schouders. En als ik dan uitadem en me laat zakken bodem toe, peddelen weer zijn pootjes in de rondte. Tot we met het oog op sbb-bekeurkneus, eventuele ruig weer wandelaar of blauwe politie 't ven verlaten, om het hardst oever toe zwemmen, ons droog rennen. Altijd wint Ep zwem- en renwedstrijden van me. Ieder ree is sneller dan hij, maar hij is sneller dan de snelste mens.
"Haha Ep," zeg ik tegen mijn hondje, "die maffe mensen van tegenwoordig hangen maar voor de televisie om te kijken wie de snelste mens is." En dan kijkt hij me instemmend aan. Toch is "pfttt" altijd zijn antwoord op zulk een opmerking.

Ik denk: ik klaag nooit. Of toch wel? Het is nu veertig, vijftig jaar geleden. Toen kon en mocht ik alle lente- en zomerdagen zwemmen in zand- of venekoele, tot ver in de herfst. Nu is dat anders. De tegenwoordig dienstauto hebbende bekeurkneuzen van sbb zijn overdag altijd bij 't pad. In heel Nederland zowat! En met 06 bij zich heeft een voorbijkomer je zo verraden, zo de politie gebeld. Ook als die klote mens niet kan zwemmen. Daarom is het ook vanmiddag maar tijdje zwemmen voor Ep en mij, komt te vlug de tijd van me droog moeten rennen, me vlug aankleden en wegwezen.

Maar er zwemmen er wel meer in de verboden vennen. In 't grootst verboden ven vandaag wat kikkers en wat wilde eenden, en een allene schuwe fuut.

Wanneer ik de vennen voorbij op geel pad tussen bos en wei naar vossenvoetjes zoek, zie ik opeens een reegeit voor boerenhuis, boerensilo's en boerenschuren. Aan haar gedrag te zien heeft ze kalfje(s), ergens verborgen in wei of maïs, of aan slootkant. "Nee Ep! wij hoeven niet te weten waar precies."

En op weg naar huis zwemt Ep dan nog 'n paar keer. Hij kan dat toch zo makkelijk, hij rent zo 't water in, hoeft zich nooit uit te kleden.

Bolsterturf
donderdag, 5 juli 2007

Alle dagen regen. Het is een natte zomer. Veel wind en donderbuien. In 't bos langs de prikkeldraad gloeien julizwammetjes, geel koraal op gifgroen mos. Ook pronken daar witte en bruine paddenstoelen. Alsof het herfst is. En op de wei, aan overkant van de scherpe draad, snoepen wel honderd konijntjes in natte wei. Nog zijn zij niet ziek. En, park af, even voorbij Providentia en boerderij, staan de hooglandkalveren te treuren onder berkeboom onder grauwe hemel.

Bolsterturf
vrijdag, 6 juli 2007

Het is weekend, maar de rode soldaatjes zijn op oefening, vanavond in moerig Kervel- en Berenklauwenland. Overal rontelom helikopters, rood is de lucht, vooral naar Kervel toe. Te druk gewoon op de aanvliegroute naar de grote schermbloemige Kervellandingsbaan. Daarop landt het lekkerder dan op vliegveld Berenklauw? Vaak gaat er even iets fout, landen er op mekaar. Geen ramp nu tegenwoordig mannen en vrouwen ook in het leger wippen.

Maar het gewone volk van vliegen, mieren, vlinders en torren vluchtte naar luchthaven Berenklauw. Daar wacht het, ook tienuursvlinders mimicry wit met zwarte stippen en bladhaantjes in camouflagepak, tot de rode soldaatjes klaar met vrijen zijn.

Bolsterturf
zaterdag, 7 juli 2007

Het zat op de weg. Daar waar Gebergten ophoudt en Winkelstraat begint. Een jonkie, een stekelig diertje van niks. Het zat bij doodgereden, bij platte egel. Moeder egel? Ik stopte en stapte uit. Autobanden rollen snel en pletten grondig. Daarom pakte ik het beestje op, nam het mee naar 't werk. Daarna mee naar chalet.

Bolsterturf
zaterdag, 7 juli 2007

Vrouw wou een dagje uit, met vriendinnen varen op de Dieze. Wij, Erpel en ik, reden een eindje met haar mee van huis. Kilometertje of vijftien. Op rand van Peel en Kempen stapten wij uit, reed zij alleen verder naar 's-Hertogenbosch.
Auto's en mensen mijdend en via weiden met in boskant hoge zitten, togen we met zon naar de Strabrechtse heide, zwommen we daar in heiplasje, fotografeerde ik witte koeien onder witte wolken, ook bonte verzameling wilde eenden in groter plas, tuurde ik over ven naar de westelijke horizon, naar flats en torens van voordorp Geldrop, waarachter verkeerschaos Eindhoven en, flink wat kilometers verder nog, vrouw en vrouwen, de Dieze en Den Bosch.

Over grassen- en onkruidpaadje langs ondiep loopje, kwamen we in de achtertuin van een tehuis terecht. En eventjes later ook bij een kerkhofje lief katholiek. Terwijl Erpel af mocht liggen, ik ken zijn nare gewoonte van overal pootje tegen lichten, keek ik naar vrome kruizen en bloemen bloeiend roze en wit. En ik las vrouwennamen, telkens twee namen gegrift in één eenvoudig grauwe steen. En toen zag ik ze opeens weer lopen, rontelom het grootst verboden ven, collega's van deze overleden nonnen, vrouwen van liefde, van zorg en bekommernis om de zieke en hulpbehoevende medemens. Ach, te mooie woorden van me, want als monnik zou ik zeker ook niet deugen.

Pas toen we - Erpel en ik dus - dit liefelijk vroom kerkhofje al weer af waren, zag ik in bosrand een wrakke paal met rechthoekig wit hardhouten bordje liggen. Tijd en weer veegden weg wat ooit op dit bordje geschreven stond. Dat zou best wel 'ns "Verboden toegang" kunnen zijn.
Maar toen was er, paar mins later maar, tegen zon in een vale reiger voor stervende boom in ondiep ven.

"En nu wil ik wat heel vrolijk fleurigs zien. Ga je mee vlinders zoeken?" vroeg ik aan Ep.
"Pfffttt," kwam zijn antwoord. Maar half uur daarna, aan overkant van provinciale weg, was het genieten in dagpauwoog- en distelparadijsje. Ook allerhande andere vlinders en vlindertjes hebben de distel lief. Zelfs de blauw met witte vlekken phegeavlinders en de grasgroene sprinkhanen houden van z'n paarse bloemen.

Terwijl Erpel pal achter me volgde, vluchtten twee reetjes uit rogge-, onkruid- en distelwoud, twee kalfjes die ik al eerder zag. Ik was vlug genoeg om er eentje van in m'n camera te vangen. En toen zag ik ook hun moeder, zo'n zeventig meter schuin vooruit. Die liep daar, rustig, langzaam, het bos in. Nee, niet diep het bos in. Ze maakte een omtrekkende beweging, ging door 't bos met grote boog om Ep en mij heen, om zich zo weer bij haar kalfjes te voegen.
"Kom Ep, het is mooi geweest. Wegwezen hier nu."

Maar op uur gaans van chalet lag aan slootkant een prachtig geel boeket tegen eikestam.
"Geel giftig knopjeskruid, boerenwormkruid Ep. Is geplukt door een boer die van zijn koeien en paarden houdt en deze eik bemint."
"Pfffttt."

Maar toen dook, kwartier maar meer van chalet, stout Erpeltje toch nog ongemerkt akker koolzaad in. De rikke die dat niet fijn vond, hoorde mijn naar hem lelijk schreeuwen ook.

Bolsterturf
zondag, 8 juli 2007

- Morgen droge dag, verkondigde de weerman op tv. Als de bliksem maaiden alle grasboeren hun gras. Heel fijn! Nu kan ik heel makkelijk weer veel konijnen zien.

Maar wat was dat voor vreemd konijn toen ik vanmorgen langs de prikkeldraad liep? Dat was helemaal geen konijn. Nee, dat was een eekhoorntje, een niet zo schuw eekhoorntje. Het was, het is een lief en behulpzaam eekhoorntje. Toen ik het in boskant niet vinden kon, verried het me door krabben tegen stam van spar waar het zat.

Maar ons door mij bij platte egel weggeplukt egeltje werd Jopie gedoopt. Jopie! zo besliste vrouw. Zij woog het vanmiddag voor de eerste keer. Bij honderd gram stopte de wijzer.
Ach, zo klote! Jopie deed het helemaal niet goed in onze blokhut. Bromvliegen belaagden het bij tientallen. Daar hadden vrouw en ik eerst geen erg in. Toen we het gister tegen de avond heel zielig onder de vliegen aantroffen, verhuisden we het meteen van de blokhut naar vliegenvrij chalet. Horrengaas komt geen bromvlieg doorheen.
Vrouw ging extra voor Jopie naar de winkel, kocht Whiskas catmilk. Dat vindt het super lekker. Ook blieft het kleine stukjes biefstuk en kip. En verder lust het ook het eten van Erpel en Bolleke.
Was Jopie vanmorgen slapjes en traag, misschien al beetje uitgedroogd, na de catmilk (we durfden het geen koemelk te geven en water wilde het niet) en door ons bevrijd van plagende vliegen en vlooien was het vanavond stuk kwieker, at het weer uit zichzelf, nuttigde het gretig Bollekes eten, alsmede catmilk waarin wat bruin brood geweekt. En poepen dat het kan! 't Produceert mooie, vaste, langwerpige, zwarte drolletjes waarin we geen wormpjes vonden. Ja, vrouw kennende zal Jopie het redden.

Een regenworm voor Jopie zoekend, viel me zomaar iets op, iets onbelangrijks: op chaletwand ovale weerspiegeling van water in zuiver rond vogelbad. Onze zon, die kan rare dingen doen. En sjonge toch, wie kijkt er nu om zich heen met in gedachten invalshoek ?

Bolsterturf
maandag, 9 juli 2007

Oppassen op en spelen met Martijn. In voormiddag vermaakte hij zich poosje op 't gazon, wilde hij grassprietjes proeven, ook tuinbloemen plukken en alsmaar naar zwart zand toe kruipen. Moe sliep hij daarna paar uur zoet en lief.

Wakker geworden mocht hij met opa en Erpel klein rondje park doen, wilde hij weer 'ns kamille en geel zand proeven. Het vieze gezicht dat hij daarbij trok, verklapte het me meteen: ook geel zand en kamille smaken niet.

In vooravond gingen vrouw en ik met hem wandelen, chaletpark af, Providentiapark toe. In de kleine speeltuin daar kregen we bezoek van Marijke, vriendelijke vrouw en patiënte in het tehuis. Zij vroeg ons honderd uit, naar Martijntje en naar Erpeltje vooral. En zij lachte met ons mee, om Martijn, om Erpel en om het mooie weer. Ook lachte zij heel blij, toen ze vertelde over haar mooie nieuwe driewieler. Maar Martijntje lachte het liefst, naar oma en opa, naar Marijke, naar Erpel en naar de ezels en de schapen. En hij lachte het hardst, toen hij met oma in draaimolentje en schommelschuitje zat.

Na de speeltuin schoof ik de buggy Providentia's terrein af, het achter gelegen bos in. Marijke was weggegaan. Nu vertelde oma honderd uit, over haar werk, over haar vriendinnen, over Den Bosch en de Dieze. Martijntje brabbelde op zijn manier vrolijk mee. Erpel was ik eventjes vergeten, tot... een reebok opeens het pad over stoof met Erpel achter zich aan. Martijntje zag de rode bok ook en lachte. Maar toen ik Erpel terug brulde, schrok hij daarvan en huilde even.

... En toen mocht Martijn chalet gekomen met oma in bad.

Bolsterturf, maandag 9 juli 2007

In avondschemer spot ik vanuit chalet
konijn in wei voor maïs voor bos.
Zoomlens tovert ver klein dichtbij groot.

Bolsterturf
maandag, 9 juli 2007

Vroegzomeravond en zeventien graden maar. En zo dreigend donkerblauwe lucht in 't west. Wat gerommel van donder daar, maar 't bliksemt nergens. Ik zit buiten, in de tuin. Onder dikke Amerikaanse eik. Zwaluwtjes jagen rontelom. Laag en snel reppen ze voorbij, over chalet en wei en tuin. Aan overkant van de wei, net voor maïswandje, scharrelt het eeuwig kraaienpaar en laveit 'n tiental konijnen. Achter deze maïs koert een dikke blauwe doffer. Ik hoor hem wel, zie hem niet. En ook de specht die doet van kri-kri-kri kri-kri kliiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii blijft onzichtbaar voor me.
Ach ik kijk, ik luister en ik lees, en ik denk: was ik nog maar kind, was ik Martijn...

Bolsterturf
dinsdag, 10 juli 2007

Tussen boerderij en Providentia sta ik op grassig pad bij bos en koolzaad, in mooi sombere zeventien graden maar zomeravond. Het is zowat westwindstil. Ik kijk naar boerenzwaluwtjes. Die zijn over zaad en wei waarin pinken druk met 't vangen van muggen en dazzeriken.
Plots glijdt een golfje door 't geel langstelig zaad rechts van me. 't Golft padtoe. En dan loopt daar de rikke die hier woont. Zij verlaat het vaal geelbloemig zaad. Zij zekert eventjes. Zij springt over prikkeldraad. Aan boskant kijkt zij eventjes mijn kant op. Ik zwaai naar haar. Ziet ze me? Ik zwaai nog 'ns. En dan is 't pad weer reeleeg, haast ik me met Erpeltje die er niks van snapt varkensoor en koffie toe.

Bolsterturf
woensdag, 11 juli 2007

Bolsterturf
donderdag, 12 juli 2007

Deze reebok , hij lette goed op, hij zag mij eerder dan ik hem, maar de bosuil, die dikkop die onhoorbaar voor scherp reegehoor zich dertig meter achter hem stil verhief uit 't groen en op stille vleugels wilgen- en elzenwoudje in dook, vernam hij niet. Hij is een mooie jonge reebok - een toekomstbok zoals jagers van zulk een bok zeggen, een rode zomerbok om pas over paar jaar omver te schieten. Om kwart over zeven in de morgen stond hij naar Erpel en mij te kijken, alsof bokbeeld zo stil te kijken tussen riet en verdwaalde berken, zomaar aan onlandrietzoompje langs puinweggetje in 't oerig Sang. Een berkestam beschermde zijn blad, zijn hart. En rank hoog opgaand riet blokte scherpstellen op zijn koppie en hals. Toch "schoot" ik hem.

Erpel kan wind af een ree niet ruiken, die reageerde nauwelijks op de bok, tot die afsprong en ik "Ep blijffff...!" siste. Terwijl de bok in 't voor hem veilig elzen- en wilgenhout aan 't schelden (beuh beuh beuh) ging, kreeg Ep in puinpadberm muis in de neus, wilde hij gaan graven, toverde hij een blauwe - in boomschaduw bijna zwarte - pad voor me te voorschijn. Ik pakte de pad op en zette hem op zachtgroen mos. Zo mocht ook hij op de foto.

Bolsterturf
vrijdag, 13 juli 2007

06.15. Houtduifkoer, zacht, lief, ingetogen. Zwarte kraaien paraderen over frisgroen van pas gehooide wei. Overal konijnen waar Erpel niet achter rakken mag. Bij dubbele prikkeldraad Providentia's rikke tussen wei en koolzaad. Wilde eendewoerd en zijn eendje wieken hoog uit diepe sloot. Willen deze twee nog wippen? nog pullen? Van achter bleek bos komt de zon al kijken in de ochtend. Het belooft een warme en zonnige dag te worden. De schapen in weihoek tussen oud heideveld en armzalig bos slapen nog. Vluchtje van vier ganzen gakt over. Groepje van zes volgt. En over westboskant zweeft een buizerd.

06.30. De zon tovert in ondiep ven groen eilandjeschaduw diep in 't water. Vinkeman sies-ke-wiet en uit donkerhoge douglastop komt roep van holenduif: hoeroe hoeroe hoeroe.

06.40. Ik (typt deze gek) en mijn hond Erpel en blauwe reigers op gisteren gemaaide hooiwei. Waar Erpel door hoge grassen banjert, stuift stuifmeel, flappen blauwe reigers door pollenwolken. Boven boskant tweede buizerd. Eén van de twee reekalfjes (die Erpel en ik hier weten te wonen) vlucht weg, door bloemen, onkruid, verwilderde rog en gras. Ik wijs tegenovergestelde kant op: "Kom Ep! we gaan terug. Op naar 't zuidoosten." En dan ligt daar om zeven uur dieper ven in zon en nevel. Wij zwemmen.

08.00. Rikke sprint uit bosrand, rent, snel en sierlijk, in adelaarsvarens uit zicht. "Nee Fox! Je mag er nièt achteraan."

08.15. Ik, typt de narcist, maak schaduwzelfportret over stervend boeket wormkruid van hond en ik. Aan eikvoet.
"Geel knopjeskruid, wormkruid, boerenwormkruid Ep."
"Pfffttt."

(Zo raar! Weer thuis, tijdens het verkleinen van de foto, valt me op dat op of in de schors 1o, en net daaronder er(?), te lezen is.)

08.45. Staat ginds een ree? "Affff Ep!... Heb ik weer Ep. Iedere keer dat ik te laat een reebok spot, staat die achter een boomstam, of tussen stammen, krijg ik z'n koppie haast niet scherp."

08.55. Wij, Erpel en ik, staan stil. Ik lees tussen rode linten op wit bordje op rode plank boven uitgesleten vale traptreden naar niet-jagers-uitkijkplatform een tekst.
"Niet betreden, er zit een wespennest, staat er Ep, maar zie jij een wesp?" En dan wurmt - alsof stout jongetje - een man zich voorbij linten en plank met bordje waarop waarschuwing. Boven vindt hij een blauwe libel die niet wacht om op foto te mogen.
"Nee, nergens een wesp Ep. Kom maar." Dan wel een wesp, twee wespen, vijf, tien, twintig, dertig wespen. Ep is bij de derde wesp al weer beneden. Ik ben langzamer. Geeft niet, want het geluk is met de onnozele. Ook ik word niet gestoken.
"We hebben geluk gehad Ep. Welke idioot bevestigt er nu toch ook zo'n waarschuwing? Die nodigt toch elke kwajongen uit om poolshoogte te gaan nemen? Maar kijk! deze zwaluwen krijgen de wespen wel klein. Zie je ze? Die grote, dat zijn gierzwaluwen en die kleintjes boerenzwaluwen. Of lusten zwaluwen geen wespen?"
"Pfffttt," antwoordt Ep.

09.00. Wij, Erpel en ik dus, observeren voor ons tegen zon in spelende wilde eenden op het grootst verboden ven.

09.10. Tussen wei en maïs overstekend haas. Erpel wil er achteraan. "Terug! Hierrr blijven! Volg fiets!" Ik had onderofficier in 't leger moeten worden, nietwaar? Kilometer verder ongeveer nog een haas. Dat huppelt op me toe. "Stop! Zit Ep." En dan pak ik m'n cameraatje uit het draagtasje, zet het ding aan, fiets met het toestelletje knipklaar in hand verder. "Volg fiets Ep."
Wanneer Erpel de achtervolging inzet, knip ik het haas. Dat spurt aardappelveld in. Veertig tellen blijft het stil. Dan Erpels wef wef wef, maar kan geen kwaad. In hoog en dicht aardappelloof kan een haas beter uit de voeten dan een fox.
En dan fiets ik, en rent Erpel, te 09.30 uur vanaf Providentia's terrein chaletpark in.
't Vogeltje op de foto zag ik voor 't eerst op monitorscherm.

Bolsterturf
zaterdag, 14 juli 2007

Om vijf uur vanmorgen zonder Erpel van chalet gegaan, was ik om half acht chalet terug. Erpel mocht niet mee, want ik had snelle rit op mountainbike in gedachten.
Het is niet anders: fiets je hard, zien de reeën je gauw. De reebok van gisteren blafte waarschuwing toen hij me zag aankomen. En reigers, meeuwen, konijnen en spreeuwen, allemaal soms tegelijk op pas gemaaide hooiwei, joeg ik alle kanten op. Verder was het jakkeren voorbij eindeloze maïsakkers en tentjes met nog slapende wildkampeerders, en ook racen door bos en hei niet uitgezonderd verboden toegang bekeurkneusterrein met weinig reesporen in de zandpaden. Soms werden reeprenten totaal gewist door bekeurkneus' autobanden. In de Pan zag ik driemaal ree. Verder buizerds, hazen, spechten, merels en zwaluwen, en zo mooi! een boomvalk boven ven. En tuurlijk ook weer een heleboel konijnen en wat hoogzitten..

's Middags met vrouw en Erpel uurtje in 't Sang gewandeld. Daar onder meer genoten van zon op bijen en bijenkasten in 't stukje paradijs van opa Imker.

Bolsterturf
zondag, 15 juli 2007

Maandag. In hete dag oppassen op Martijn. Die was wat jengelig, had last van doorkomende tandjes (volgens vrouw), maar hij sliep paar uur lief en speelde daarna fijn buiten op zijn fleurig kleed. Ook toen voorbij blokhut en chalet een felblauw vogeltje met lange zwarte snavel parkvijvertje toe vloog, speelde Martijn. Maar hij zag het blauwe vogeltje en lachte, omdat vrouw lachte omdat camera en opa weer te langzaam waren om dit ijsvogeltje te vangen.

Bolsterturf, maandag 16 juli 2007

Om half acht vanochtend zat Jopie stilletjes in de blokhut, op hoopje hooi. Hij had niets gegeten en ook niets gedronken van de voor de nacht voor hem klaargezette schaaltjes met kattenvoer en kattenmelk. Toen ik hem oppakte reageerde hij nauwelijks. En weer neergezet kon hij niet lopen, probeerde hij wel van plek te komen, maar tevergeefs. Ook rolde hij zich niet meer op toen Erpel aan hem snufte. Zijn kringspier en zijn pootjes wilden niet meer. Ik probeerde nog wel om hem beetje verdunde kattenmelk te geven. Dat lukte me niet, omdat hij niet meer slikte.

Waarom een beestje laten lijden? Jopie stierf een snelle en pijnloze dood. Hij ligt begraven in de tuin.

Wat Jopie mankeerde? Wat vrouw en ik fout deden? Dat weten wij niet, wij belden voor voedingsadvies en zo met egelopvangcentra en wij deden ons best. En Jopie at al uit zichzelf, was meer dan twintig gram aangekomen en poepte gezonde harde keuteltjes.

Bolsterturf
dinsdag, 17 juli 2007

Vroeg in de dag struinden Erpel en ik door Brabants Landschaps Lange Bleek. Om zes uur gingen we van chalet. Pas tegen tienen kwamen we thuis. Daar tussenin vier te vlug voorbij gegane uren speuren door kalende bossen en over dorre hei, en ook langs kanten van maïs, aardappelen, bieten, weiden en koolzaad. Naar vos, ree, haas, konijn en vogel zochten we, Ep en ik. Ep vooral met z’n neus. Ik meer met m’n ogen en dikke verrekijker. Ik spotte vijf hazen; drie reeën, bok en zijn geit en een allenig knopbokkie; twee reekalfjes, reetjes die ik al vijf respectievelijk zes keer eerder zag; vier buizerds, drie zwevend boven boskant en eentje zittend in wei; wat blauwe duiven; zeker tien blauwe reigers; een heleboel kieviten en meer spreeuwen. Ook over komende ganzen; keer of vijf een vink, waarvan eentje sieskewietend; verder nog een roodborst en paar roodborsttapuiten. En niet te vergeten zo’n konijn of honderd, drie zwarte en één witte niet meegeteld.
Wat Erpel allemaal waarnam? Wist ik dat maar! Ongetwijfeld zal die ook vandaag meer wild in de neus hebben gehad dan ik te zien kreeg. bij voorbeeld vossen en bunzings die ik miste rook hij zeker weten. Maar zo raar. Toen we door droge sloot bij veeboers nog niet-helemaal-dood-willen-gaan-boeket boerenwormkruid aan eikvoet kwamen, miste ik het opschrift 1o in eikvoets schors . Hoe ik ook keek en de schors betastte, nergens meer dit 1o en ook nergens beschadigde schors.
“Het spookt hier Ep. Ik lees nergens meer 1o. En dat stond zaterdag toch overduidelijk op de schors… En ook de letters e en r zijn weg… Hoe kan dit toch?... Misschien wonen hier kabouters, trollen of elven?”
“Pfffttt.”
Nee, in spoken willen Erpel en ik niet geloven. Toch mag het van me gerust 'ns spoken. Ook wel in de Bleke bossen. Wat spokerij is helemaal niet erg, toch?
Veel erger dat dit spoorloos verdwenen 1o vind ik jacht op dieren die geen geweren hebben, die niet terug kunnen schieten. Naast al eerder in rontelomme natuurgebieden, onder meer in het Sang, de Pan en Boksenberg, door me gelokaliseerde hoogzitten, vond ik vandaag met behulp van mijn 20 x 50 kijker hoge zitten in De Lange Bleek, reeafknalbouwsels listig verborgen in boskanten met uitzicht op wei.
Ach, hoe dom kan een man zijn? Ik meende: Brabants Landschap is beter voor natuur en wild dan Staatsbosbeheer. Nu ik vandaag uitvond dat ook in door Brabants Landschap beheerde gebieden op reeën wordt gejaagd, ben ik anders over Brabants Landschap gaan denken, vind ik het met Staatsbosbeheer meer wildonvriendelijke instantie dan natuurbeschermingsorganisatie.

Ik kan er niks aan doen, zo min als van Staatsbosbeheer heb ik een hoge pet op van Brabants Landschap. Maar de waarheid mag gezegd: Staatsbosbeheer maakt iets moois van haar tijdschrift Onverwacht Nederland. En Stichting Het Noordbrabants Landschap doet dat ook met haar blad Brabants Landschap.
Ja, het is niet anders. Echt niks aan te doen. Wanneer hoogzomer de natuurliefhebber genoemde tijdschriften leest, op bankstel of terras tekst en foto's erin mooi zit te vinden, wordt de reebok om z'n geweitje en wat euro's door een dapper jager bij zijn rikke weg geschoten.

Bolsterturf
woensdag, 18 juli 2007

Bolsterturf
donderdag, 19 juli 2007

Na gedane arbeid huiswaarts rijdend stop ik in 't Gebergte, maak ik tegen ochtendzon in foto's van zo'n honderd Nederlandse aardbeitjes plukkende Polen en Poolsen.
Op mijn knieën voor paar centen in de aardbeien. 'k Wil daar niet aan denken, maar zou ik man met kruiwagen willen wezen?

Bolsterturf
vrijdag, 20 juli 2007

Na na het werk om half tien gemiste foto op twintig passen dichtbije reebok en zijn rikke, ga ik met mezelf ontevree slapen in de tuin. De reeën - rode bok en smalree - sprongen plots weg van onlandje langs puinweg in 't Sangmoer. Is niet anders: als je in het veld nog met je werk bezig bent, overkomt je zoiets.

Wakker geworden van felle Erpelkef, lees ik wat Vasalis in late middag. Daarbij drink ik witte wijn, zo uit de fles uit koelkast, en luister naar de buizerds die jonkies hebben. Dit luisteren naar doe ik ook graag naar zwarte kraaien die deze jonkies lusten. Ja, soms luister ik wat af, want luisteren naar vogels, vooral naar houtduifkoer, dat is toch zo fijn!

Tegen acht in mooie avond met vrouw en Erpel de Bleke bossen in. Nog maar net van chalet, krijgt Erpel lucht van 'n reebok en zijn rikke in koolzaad. Kwartiertje verderop zingt een lijster in bosrand hoge sparretop, tegenover ouwe boerderij. Zo mooi, ja zo mooi, zijn zingen en fluiten, variatie van volle tonen helder en zuiver. Weer kwartier verder spartelt een schaap met haar pootjes door de lucht. Ik klim over prikkeldraad, loop de wei in, help haar overeind.

Overal trippen muizen en laveien konijnen. Erpel is er flink druk mee. Maar dan is daar opeens bij het ondiep eilandjeven een wat oudere man (wat oudere man? welke mannen zijn oudere mannen?) in groene kleren. Ja, deze man ongeveer zo jong als ik wandelt in natuurtenue, niet zozeer in jagerstenue. Hij groet vrouw en mij en zegt: "Ik hoorde de zwarte specht."
"Ja die hoorde ik ook," antwoord ik. En vrouw vult aan: "En ik zag hem vliegen." En dan is daar een buizerd. Terwijl die zweeft over ven en bomen, noemt de vriendelijke heer Erpel een vrolijk hondje.
"Is hij ook, vrolijk," zeg ik dan, "maar we houden hem kort, want anders pakt hij misschien een haasje of konijntje." De man gaat hier verder niet op in, omdat vrouw wijst: "Kijk! Spreeuwenwolk." En dan kijken wij naar de dichte, zwarte vogelwarrelwolk.
Ineens vraagt deze man me naar de boommarter. Op mijn zeggen dat er in de bossen veel te veel bomen werden getimberjackt en gecirkelzaagd en daarom..., geeft hij geen respons. Zelfs op mijn mededeling "In de bossen van het Brabants Landschap wordt op reeën gejaagd" zwijgt hij. Maar dan loopt hij rechtdoor en gaan vrouw en ik linksaf, wenst hij ons vriendelijk goeden avond toe.
Wij, vrouw en ik, vragen het ons af. Wie is deze man, deze heer met witte haren, vriendelijke blauwe ogen en met dure groene kleren aan? Ja, wie toch is deze heer die toen onze paden zich scheidden heel vriendelijk goedenavond wenste? Terwijl we over hem praten, wijst ze: "Kijk daar! Rikke voor maïs."

Uur later plukt vrouw onder zwierende zwaluwtjes geel veldboeket knopjeskruid. Ze doet er ook wat grote witte schermbloemen bij.

In vroegschemer bijna in chalet terug, begint het zachtjes te regenen tegen rode gloed van ondergaande zon.

Bolsterturf
zaterdag, 21 juli 2007

Kwart over zes. Na regen in de nacht ging ik biken zonder Erpel, trapte ik onder witte wolken door Lange Bleek en Pan, ontmoette ik vluchtig wild en vogels:
- negen hazen in totaal;
- rode rikke met meer bruin van dos twee kalfjes;
- dikke boerin die haar schapendoes liet poepen in wegberm;
- tussen wirwar van verwilderde rog, onkruiden, struiken en stammen bruin ree, bok of geit;
- rode reebok en zijn oranje geit voor frisgroen varenwoud en achter sprieten, stammen en takken onbereikbaar;
- vier grauwe ganzen op rij in wei en vijf in vlucht voor wolken langs;
- konijnen overal;
- mijn 'gewone' vogels en vogeltjes van alledag, zoals daar zijn houtduif, zwarte kraai, reiger, kokmeeuw, buizerd, merel, vink, roodborst, spreeuw en ekster;
- ook vroeg uit de veren lady met zwart kefhondje op zandpad;
- om half negen twee mannen uniform gekleed.
Ja, twee mannen uniform gekleed in blauw en jagersgroen. Zij stapten uit een ouwe blauwe opel. Zij gingen pas gestronte wei in, richting kaler wei waarin veel schapen. Deze mannen zeiden niets tegen mij, groetten me niet terug, maar de schapen blaatten zo treurig klagend: "Béééééhhh, béééééhhh, béééééhhh, verhuis ons alsjeblieft naar groener gras aan overkant van schrik- en prikkeldraad."
Wat wilden deze mannen in deze wei? Ze zochten noch hazen nog schapen. Toch zochten ze. Maar naar wat of wie? Dat kan ik niet bedenken. Zetten ze mollenklemmen? Strooiden ze gif? Haten ze de vos?
Toen deze mannen weer weggereden waren, met hun auto uit zicht verdwenen, inspecteerde ook ik de onlangs gestronte wei waarin greppels, een molshoopje of drie, de gleufjes getrokken door het strontmasjien, en schapengras kort geknipt.

Chalet terug om kwart voor tien fotografeerde ik vanmorgen geen haas of ree van dichtbij. Ik fietste te hard en het stuurtassie rammelde nogal. Misschien heb ik morgen of overmorgen meer geluk, want m'n bike is inmiddels (kwart over tien) tassieloos.

Bolsterturf
zondag, 22 juli 2007

Natte dag. Heel de dag natte dag. Alsmaar regen. Regen uit grijze en grauwe luchten. Niks aan. Klote zomer zo. Alsof herfst in reebronsttijd. Toch wat konijnen in de wei en onder de prikkeldraad. En maffe mugjes voor me, ook in deze regen, in deze treurige regen die valt op bodem en sparrentakken. De mugjes dansen, precies voor m'n gezicht, onder sparretakkenplu. Verder weinig te beleven op 't paadje langs de prikkeldraad. Soms even fel geluidje links of rechts, van buizerd of specht. Heel soms kraaiekras. Ach, deze regen, al dit water, het sijpelt over mijn broek, door mijn broek, langs broek en benen, zo mijn klompen in. Ik heb al natte kop, krijg nu ook natte rug en natte voeten. Dat voelt niet fijn. Geeft niet, want de reebokken hebben groter pech dit jaar. Twee weekjes van het jaar hooguit hebben hun rikken zin. Maar met kou en regen willen die niet met ze spelen, niet door ze achterna gezeten worden, geen pak-me-dan spelletjes met ze doen, staan de reewijffies er maar zielig bij, zo van moet het dan moet het maar. Ja, met dit weer moeten reebokken genoegen nemen met een vluggertje in kletsnat bos.

Re(e)ïncarnatie: een mooi iets om in te geloven? Ik denk daar wel eens aan. Aan misschien leven na dit leven. Ook nu denk ik daaraan. En nu weet ik het opeens, heel zeker, wil ik in later leven geen reebok zijn, ook niet in een wereld zonder mensen en geweren.

Ik zie geen zon, geen maan en ook geen sterren, heb even nergens zin in.

Bolsterturf
maandag, 23 juli 2007

Regenbuien kletterden over chaletdak, zowat om het uur. Dat vond ik niet erg. Er is een erger iets. Ik heb pijn in de rug. 'k Kan nauwelijks beetje bukken. Stijve spieren. Van zwemmen, kou, wind en regen, zegt vrouw. Maar zo raar: als ik voorzichtig loop voel ik de pijn nauwelijks, en als ik stil zit voel ik die ook bijna niet. Alleen zodra ik of opsta of ga zitten doet het verrekkes zeer. Al paar dagen.
Toch maar na het avondeten met Erpel op stap. Reed ik langzaam m'n pinda naar wei waarop vaak reeën, parkeerde ik in berm van zandpad. En toen mocht Erpel de auto uit, wat snuffelen rontelom terwijl ik door de 20x50 spiedde tot bosranden toe.
Nee, geen ree gezien, alleen maar een haas, paar konijnen en duiven, paartje kraaien, een buizerd en wat reigers. Wel een ree gehoord. Dat ree riep beu beu beu beuh beuh beuh... beu beu beu. Was zeker een bok die mopperde op zijn geit. Zo jammer dat ze niet de wei op wilden komen.

Bolsterturf
dinsdag, 24 juli 2007

Als ik niet oppas word ik er sjaggie van. Van m'n rugpijn, bedoel ik. Maar toen ik dit sprinkhaantje scheef door de tuin zag springen werd ik opeens heel blij, dacht ik: beter paar dagen gruwelijke spierpijn dan geen linkerpoot.

Bolsterturf
woensdag, 25 juli 2007

Van toch gaan werken beterde mijn spierpijn niet. En toen ik gisteravond tussen chalet en werkplek even mijn pinda stopte om mijn rug te rechten, pronkten rijpe bramen langs moerpuinpad. Vossen zijn dol op bramen. En ook ik vind ze lekker. Heel hebberig at ik er stuk of twintig. Meer blauwe bramen kon ik niet vinden tot ik uitgleed en omviel van de pijn. Maar niks aan de hand, ik krabbelde weer overeind.

Ondanks over nacht nog niet genezen rugpijn - nog  kan ik mijn sokken niet alleen aan -  vanmorgen dik uur met Erpel gewandeld. We gingen niet ver, maar tot kwartier lopen van parkpoort af. Maar 't was fijn, want een rikke was ook uit wandelen. Die kuierde uit wei met pinken koolzaadakkertje toe. Ze snoepte van het zaad, keek even nog om naar de pinken en verdween in 't hoog geelbloemig groen gewas.
Heel even zag ik ook haar bok. Die stak, paar seconden maar, zijn koppie uit het koolzaad. Ha, hij is een slimme en schuwe bok. Hij geeft zich niet gauw bloot, maar wie weet wordt hij onvoorzichtig als straks, misschien morgen al, de rikke bronstig zal zijn.

Bolsterturf
donderdag, 26 juli 2007

Iemand was ijverig bezig voor Stichting Het Noordbrabants Landschap. Die man - een jager? - schroefde groene bordjes met witte tekst vast aan dikke palen waaraan bevestigd toegangshekjes tot heidegebiedje ter begrazing gegund aan zogenaamde grote grazers . Een bordje bij de ingang en een zelfde bordje bij tweede ingang.
Nadat ik zo'n groen bordje had gelezen en mezelf met fiets door nauw poortje had gewrongen - dat laatste viel heus niet mee, want beetje rugpijn en zwaar hekje en al te nauwe doorgang, een meer invalide mens dan ik nu even tijdelijk komt er heus niet door - lette ik heel goed op. Net als eergisteren toen er hier nog geen groene bordjes waren, zag ik voor me een met paaltjes en prikkeldraden afgerasterd ietwat heuvelachtig zwaar verwaarloosd heidelandschapje omzoomd door rigoureus getimberjackt bleek armzalig bos. Het daarin tweetal klitverwaarloosde en van juliregens hoestende Schotse hooglandkalveren dat ik altijd even over de snoetjes streel, begroette Erpel en ik uiterst lief, als altijd. Erpel keurde de kalfjes echter geen blik waardig. Die deed alleen maar jaloers, wilde ook even aangehaald worden, rende daarna tevree de dorre heide op, naar kalend stuk waarop nog wat heel kort gras en hoopje konijnenkeutels.
"Op dat bordje stond 50 meter Erpel, niet 50 centimeter, en we zijn hier wel op eigen risico" zei ik tegen mijn hondje. Met wat minachtend "Pfffttt...," antwoordde die me.

Beste mensen van Stichting Het Noordbrabants Landschap, tuurlijk kunnen grote hooglandstieren en hooglandkoeien die kalfjes hebben gevaarlijk zijn, maar die toeven hier niet in dit nauwelijks paar voetbalvelden groot armzalig heide- en grasterreintje. Ze zouden verhongeren!!

Beste mensen van Stichting Het Noordbrabants Landschap, hoezo zorgen honden voor grote onrust in dit terrein? Beste stichtingmensen, ik kan er ook niets aan doen, maar mijn Erpeltje houdt van konijnen, niet van koeien! En deze konijnen die, weet ik, zo graag door jagers worden doodgeschoten mag hij van me niet vangen.

Beste mensen van Stichting Het Noordbrabants Landschap, waar vind ik de vele bezoekers van dit uw heideterreintje? Beste mensen, waar haalt u deze vele bezoekers vandaan? Waar en wanneer zag u ze? Ik kwam nauwelijks 'ns een mens tegen in dit uw verwaarloosd gebiedje met uw dorre hei, uw armzalig gras en uw armelijke kalfjes. Is het misschien puur uit hondenhaat en uit jagershebzucht dat u deels domme tekst op uw groene bordjes verft?

Beste mensen van Stichting Het Noordbrabants Landschap, is het niet zo dat hagel uit jachtgeweren en kogels uit buksen veel gevaarlijker zijn dan Schotse hooglanders en honden? Stop toch 'ns met uw anti wandelaarshondbeleid. Maak liever een einde aan de jacht met gloeiende hagel op konijnen, houtduiven, eenden en kraaien. En verbied het schieten met buksen op reeën en vossen.
Beste mensen, het is toch zo gevaarlijk! Jagen, bedoel ik. Hagel uit jachtgeweren doorboort zowel dieren- als mensenoog met gemak! En een kogel uit beetje jachtbuks gaat tot twee kilometers ver!

Beste mensen van Stichting Het Noordbrabants Landschap, ontklit uw beide kalfjes, en geef deze kalfjes op kale hei schuilplaats tegen kou en regen.

Beste mensen van Stichting Het Noordbrabants Landschap, gun niet jagende honden en hun eigenaren vrijheid blijheid, verbied de jacht op uw terreinen en u bent dier- en mensvriendelijk bezig.

Bolsterturf
vrijdag, 27 juli 2007

Toen stortregen me wakker maakte en ik door 't slaapkamerraam naar buiten keek was het daar al beetje licht, huppelde in natte ochtendschemer een haas voorbij, richting wei en maïs.
"Ga je zo mee Ep? Naar de bossen toe?" vroeg ik aan Erpel die naar me gluurde vanaf bedmidden.
"Wrefff...? Wef wef wef waf wefff!!"
"Sssttt sufferd! Nu is het haas weg! En je maakt vrouwtje wakker!"
Mijn waarschuwing kwam te laat. Vrouw was al wakker gekeft. En toen moest ik eerst haar beloven dat mijn rug al beetje beter was en dat ik voor tien uur terug zou zijn. Ook vroeg ze me om eerst glas warme melk te drinken en moest ik me een bruine boterham met honing smeren.

Door alsmaar regen nog, waarin parkkonijnen alsof verdwaasd rond huppelden, liepen Erpel en ik aan, park uit, de bleke bossen toe. Nog maar net van chalet hadden we pech, bleek het koolzaad bij Providentia geoogst, zat er niks geen wild op kale koolzaadstoppelakker. En ook in de bossen was alles nat. Grote plassen op de paden, dikke droppen uit de bomen en mijn broek was te gauw al zeiknat van het alsmaar regen natte lange bosgras.

Hoewel ik met Erpel vlak achter me best voorzichtig over paadje met meer dan anderhalve meter hoog sprietgras wandelde, moet een moeder Rikke met twee kalfjes me hebben horen aankomen. Het water dat van mijn broekspijpen in m'n laarzen stroomde zompte daarin nogal, bij iedere stap, in te luide zompe-zompe-links-rechts-maat. Ook in regentikjes op blad stil bos valt zulk zompen enorm op. De reegeit ging er plots vandoor, op zo'n dertig meter voor me en van bezij het pad, haar kalfjes in haar kielzog. Zo stil en zo snel verdwenen ze dat Erpel ze niet zag of hoorde. Wel gaf hij even later aan waar ze hadden gelegen in de regen, maar toen waren ze al opgegaan in verderwegge ook natte hoge grassen.

Ook de reebok die, paar honderd meter verder, plots afsprong en dichter dekking toe rende, zal m'n zompen hebben gehoord. Gelukkig was hij zo lief om bijna uit zicht even te blijven staan, om Ep en mij 'ns flink uit te schelden.
"Die heeft geluk dat mijn cameraatje geen buks is, Ep."
"Pfffttt."

Even voorbij wei met haas hield het op met regenen, was er opeens de zon, bad een torenvalkje boven wei, vlogen er zwaluwtjes laag en snel en begonnen blauwe doffers met koeren : roe-kroeè - roe-kroeè - roe-kroeè - roe-kroeè - roe-kroeè - koèk. Hoewel bukken me nog altijd pijn bezorgt, goot ik toen luisterend naar dit koeren mijn laarzen leeg.

Weer chalet thuis werd Erpel door het vrouwtje droog gewreven en mocht ik in heet bad, waarna haar zachte handen m'n zere rug masseerden. En toen moest ik weer naar bed, want mag vanavond en vannacht gaan werken.

Bolsterturf
zaterdag, 28 juli 2007

Voor en na vandaag Martijn één jaar gevierd: bosverbod. Bos-, hei- en waterkantverbod eigenlijk, verbod me opgelegd door vrouw. Toch zag ik vandaag reeën, heel even maar. Tegen schemer van het verjaardagsfeestje op weg terug naar huis, zag ik ze vanuit vrouws auto lopen in wei halfweg. "STOP!" riep ik, "ik zie reeën." Maar vrouw reed te ver door. "Terug!" zei ik, "je reed weer veel te ver door!"
"Nou ja zeg!" antwoordde vrouw, "je bekijkt het maar. Ik rij hier echt niet zomaar terug!"
"Zomaar?" vroeg ik toen.
Om een lang verhaal kort te maken: met Martijn gaat het heel goed. En zijn verjaardagsfeestje verliep heel gezellig. Hij kreeg overmaat aan cadeautjes en we smulden allemaal kindertaart. Maar terug naar huis mopperde vrouw op me, omdat ik vergat m'n camera mee te nemen. En ze verweet me meer. Dit omdat ik ook vergat om met m'n rug naar de dokter te gaan.
"We hebben geen kijker en camera bij, en je rug moet ingesmeerd," glimlachte ze en reed door.

Bolsterturf
zondag, 29 juli 2007

Twee koppies in wei aan boskant: flieft paartje geniet ochtendzon. 'k Zag de twee liggen, dicht bijeen. 'k Wou ondanks schrikkelijke rugpijn graag nader kennis maken met ze, maar toen Erpel vosje in de smiezen kreeg en daarom kefte, kwamen ze overeind, keken ze even richting vermeend gevaar, doken ze de bosjes in. Ook reeën houden van mekaar en privacy.

Een boerenfox heeft scherpe oogjes. Het vosje was best ver weg, maar toch dom vosje. Het was zomaar aan 't muizen vangen, bij klaar daglicht. Even maar blikte het richting vermeend gevaar. Het zag de man achter dikke boom en 't inmiddels afffff!!! liggend foxje niet. Toen er niks gebeurde, alles stil bleef, ging het vrolijk verder met vangen op 't kaal geschoren groene land.
Muizen, een vos blieft er duizenden. En onze kater Bolleke vangt ze ook, weidemuizen, minstens drie per nacht, maar Bolleke eet ze niet op.

Bolsterturf
maandag, 30 juli 2007

06.20 uur
Het is een ochtend van vier graden maar. De schapen in hoek van bleke hei en bleke bossen hadden een koude nacht. De meesten van hen lagen in nevelnat gras, te wachten op de gele midzomerzon die bezig is om boven bleekblauwe bossen uit te stijgen. Maar schapen zijn nieuwsgierig. Ze komen overeind. En andere schapen van wat verder de wei in, rennen naar de prikkeldraad. Ze kunnen er niets aan doen. Iets in hen dwingt ze ertoe. Ze mòeten kijken naar die daar aan komende langzaam lopende mens met watervlug foxje bij zich.
Voorbij deze stil starende schapen is er een lage, witte nevelmuur. Helemaal vooraan in het natte wit staat een koe met kalfje. Onbeweeglijk staan ze, allebei, de moeder en haar kind. Stil onbeweeglijk in bijna stilte. Door bos en nevel heen komt van paar kilometer ver wat herrie van snelverkeer: mensen op weg naar werk en andere mensen.

06.30 uur
Vanaf zo'n dertig meter achter deze koe en haar kalf ziet een vosje man en hondje aankomen. Instinctief duikt dit vosje daarom ineen, maakt het zich plat, ligt het alsof te platte bruine molshoop doodstil op het van nevel witte gras. Toch reageert het te laat. De man heeft het gespot. Die blijft daarom stokstijf staan. En zo kijken ze allebei, stil, roereloos, over nevelwitte wei naar elkaar, man en vosje. De man heeft 't meeste geduld. En zijn foxje, die het vosje nog niet heeft opgemerkt, toont zich ook heel geduldig. Vijf minuten blijft 't vosje alsof molshoop, tot het gaat zitten en opeens weer pootjes, koppie en oren heeft. Als het er eindelijk vandoor gaat, mag Foxje er achter aan. Die jaagt dit nog jonge en daarom te onvoorzichtige vosje een heel eind de bossen in. Geeft niet, want een minister verklaarde vossen vogelvrij en er zijn mannen met geweren die graag op vossen schieten.

07.00 uur
Wanneer Foxje flink hijgend zich weer bij zijn baasje voegt gaat het verder, krijgt paar weiden verder, net voorbij smalle strook zwarte grond met grote gele zonnebloemen, een paartje spelende hazen man en hondje te laat in de kijkers. Dit hazenpaar was flink druk. De rammelaar ervan zat alsmaar achter zijn dik wijfhaas aan. Maar opeens kreeg zij lucht van mens en hond, ging ze zo hard ze maar kon rennen er vandoor. De rammelaar achter haar aan. Na dikke honderd meter houden ze in, kijken ze samen achterom, neemt de ram zelfs de tijd om mannetje te maken.
"Dat doet i om jou beter te kunnen zien," lacht de man tegen zijn hondje. "Nee! achter deze hazen mag je niet jagen," zegt hij ook. Dat laatste vindt het hondje helemaal niet leuk.

07.30 uur
Maar dan, tegen half acht, een ree. Dit ree bevindt zich windtoe, aan overkant van hoge grassen en hoger groen, aan slootkant. Het staat tussen bleek bos en wei. Het heeft heel geen erg in de man met camera, ook niet in diens bonte hondje dat indien door de man gewenst gehoorzaam volgt en dat op sssttt-commando leerde te zwijgen. Nogal eens zijn jagers en bejaagde, man met hond en prooidier, heel dicht bij elkaar. Soms gebeurt dit zonder dat het bejaagde de jagers waarneemt. Grote mensenkunst is dan om niet dood te schieten, zelfs niet weg te jagen. Dan is de kunst om alleen maar te kijken, een mooie foto te maken misschien, waarna je je met je jachtmakkertje terug trekt, onopgemerkt door het dier. Als de foto dan achteraf beetje veel mislukt blijkt, is dat niet erg. Waar het om gaat moet zijn spanning, stil plezier, onopgemerkt benaderen, en laten leven. Toch? (Nou ja, de eerste die het niet met me eens is, da's mijn Erpel.)

08.00 uur
En dan zijn er half uur later en na de schapen, de koe met kalfje, het vosje, de hazen en het eventjes mens nabije ree, bok of geit, opeens moeder Rikke en haar kroost. Zij laveien gedrietjes in de koud zonnige ochtend, in wildernisje van verwilderde rog, bosaanplant en hoge grassen. Zij hebben heel geen erg in de voorzichtig over paadje dichtbij sluipende man en hond, tot de rikke opeens pijnboombos in loopt, lucht krijgt van hond en man en met kort maar luid “bèh” haar kalfjes waarschuwt. Sierlijk maar snel verdwijnen de drie, vluchten ze weg, sparrenbosje in. Tuurlijk mag Fox niet achter ze aan.

Jammer, maar helaas. Hoewel niet opzettelijk verstoren man en hond toch vaak bos- en velddieren. Dat meestal vanaf door onze overheid voor wandelaars niet verboden paden en paadjes. In gebied waar mag worden gejaagd is dat geen ramp, blijft het wild attent. Maar hoe kan een ree zich met succes verdedigen tegen mannen die met tot twee kilometer ver gaande kogels schieten?

09.00 uur
Na foto's maken van moeder Rikke en haar kroost, komt dan de beloning voor het niet onnodig wegjagen van het ree achter bosjes aan slootkant, laveit op plek waar dit ree in vree mocht blijven staan ditzelfde ree met geliefde in grazige wei.

09.10 uur
O toegift van mooie natuur in mooie morgen in mooi Nederland! Zomaar ineens loopt er in de verte een vos, een grote vos, een volwassen vos. Deze vos blijkt slimmer dan het jonge vosje van eerder in de ochtend. Hij heeft man en fox al in de smiezen, loopt op paar honderd meter al de bossen in. Maar kwartiertje later wijst het foxje zijn baasje de plaats waar hij bij wildwissel berkenopslag in ging.
“Zoek vos,” moedigt man zijn Fox aan. Even daarna al lacht hij, als fel en blij wef-wef-wef door de stille bossen klinkt.

Het is niet anders, een vos kan ondanks door alle eeuwen vanaf jaar 0 meedogenloos door de mens te zijn bejaagd nog altijd niet schuw en voorzichtig genoeg zijn. Er zijn immers hedendaagse jagers met jachtdiploma en geweren die hem, koste wat het kost, nog altijd willen doden. Zo goed als dat deze kerels thuis een mooi reegeweitje aan de muur willen hebben, aarzelen ze niet om puur uit primitieve jachtdrift - ook immorele drift? - een vos omver te knallen.

Bolsterturf
dinsdag, 31 juli 2007