|
Bolsterturfs natuur B o l s t e r t u r f s n a t u u r Dagboek september 2007
892
Vanmorgen gewandeld, heel 't caravan- en chaletpark over, met vrouw. Onze dominante, vechtlustige en rakgrage Erpel - zijn door een andere reu flink toegetakelde linkerbil is weer dicht en soepel - mocht ook mee, maar die hielden we kort, meestentijds kort aan de lijn.
Om half acht vanavond gingen vrouw en ik stukje fietsen. Ook nu mocht Erpel mee. Die vindt het altijd reuzefijn om mee te rennen, iets wat hij ditmaal deed zonder zich druk te maken om naar ons blaffende boerderijhonden. Voorbij Providentia kwamen we, aan einde van asfaltweggetje overgaand in puinweggetje overgaand in grassig pad, bij grazige wei die grenst aan bos en maïs.
Ook onderweg terug, chalet thuis toe, luisterde Erpel voorbeeldig naar vrouw en mij. Daarom, en om harde woorden goed te maken, plukte ik uit bloemige Stichting Het Brabant Landschaps-strook tussen hooiwei en wei met koeien voor vrouw drie zonnebloemen. En toen was daarna alles liefde en vrede in chalet, maakte ik foto van Erpel en Bolleke op de tweezitsbank, ook fles witte wijn open, terwijl vrouw kruidensoep en toastjes met zalm en Franse kaas ging serveren. Dat allemaal omdat zij drie zonnebloemen die ik voor haar jatte zo mooi vindt. Bolsterturf, zaterdag 1 september 2007
893 In enen lieve lippen en twee punten
Vroeg in de avond op weg naar de reeën zwierden boerenzwaluwtjes door wilde zomerlucht. Wilde luchten met allerhande wolken, mooi om te zien. Zwierig vlerkende zwaluwtjes bezig met muggenvangst, een genot om naar te kijken. Toch stapten wij niet af. Wij hadden haast, wij fietsten zo snel dat Erpel achter raakte: reewild is vaak vroeg bij 't pad in gewoonlijk mensenstille natuur. Toch, toen we onze bikes tegen paaltjes waarlangs prikkeldraad met schrikstroom zetten, waren we al te laat, laveide er in weihoek tussen bos en maïs een rikke, precies op plek waar wij gisteravond zaten en vandaag weer wilden toeven. Jammer! Zij kreeg verwaaiing van ons, zekerde onze kant uit, bleef niet. Dat deed ook niet een tweede rikke die plots wei over rende. Deze tweede rikke kwam helemaal van einde of midden wei. Zij kan ons niet waargenomen hebben, niet met ogen, niet met neus, niet met gehoor.
Niet alleen de rikken zochten het bos op. Ook spreeuwen deden dat. In dan weer lange sliert, dan weer klein groepje vlogen die over maïs en wei het bos in, om daarin te gaan overnachten. Maar toen zag ik achter ons "mijn" knopbokie. Die moet uit het hout gekomen zijn. Die stond te zekeren op het pad tussen maïs en bos waarover wij pas half uur terug nog fietsten. "Lekker hier hè? Helemaal niet koud, zo uit de wind in de bosrand. Zullen we op die polletjes voor dat bosje daar gaan zitten? Hebben we ook vrij uitzicht over de wei en kan Ep naar muizen graven."
Bolsterturf, zondag 2 september 2007
894 Erpel gaat te keer, maar nergens vos of ree
In guurder weer dan gisteren wachtten Erpel en ik vanavond vergeefs op knopbokkie, dat niet naar wei wou komen. En ook de rikken met hun kalfjes, de gaffel en de zesender bleven in bos of maïs. Maar drie konijnen, twee hazen, paar kraaien, gaaien en duiven, alsmede één torenvalkje en wat vogelgrut in maïs, gaven acte de présence. En ook de slierten spreeuwen - gisteravond vergat ik om die tegen bosrand aan te digitaliseren - sliertten weer bos toe, bos in. Terwijl ik op een polletje wat zat te dromen van spikkelspreeuwen en zomersproeten, sloeg Erpel aan. Met stramme pootjes en al zijn nek- en rugharen overeind blafte hij, luid en dreigend, zoals een rottweiler dat ook kan. Hij verwees daarbij naar boskant, maar bleef op 't pad. En tuurlijk moedigde ik hem niet aan om wel van 't pad te gaan. bij voorbeeld een vos kan heel lelijk bijten. Het bleef stil in 't bos. Zo jammer dat een hond niet praten kan. Heel graag had ik van Ep vernomen wie - vos of ree of ? - zich in 't hout bevond. Bolsterturf, maandag 3 september 2007
895 Pendelen tussen vier weiden
Ruim voor avondschemer, tussen kwart over zeven en kwart over acht, pendelde ik in alsof in kwakkelwinter zo koude avond met Erpel nìet naar m'n werk, wèl naar vier dichtbij chalet weiden. Hij rende voor mij op bike uit, op z'n radde pootjes. Alleen op gladde zandweg kon ik hem voor blijven, als ik heel hard trapte; op slecht onderhouden of door paardenhoeven kapot getrapte paden won hij. En dan had hij nog tweemaal een versnellinkje meer toen een konijn en daarna twee reeën pad af vluchtten..., tot ik hem, ook twee keer, "terugggggg!" schreeuwde. Op vier weiden zat of liep er niks, geen ree, geen haas, geen vos. Maar tijdens terugpendel, om tien voor acht was dat, spotte ik een laveiende reegeit met heur ook laveiend kalfje. En toen lagen wij twee, Eppie en ik, naast mekaar op het bleke bossenpad, keken we naar slierten overhaastende spreeuwen en naar deze reeën die daar zomaar liepen, in ons door snelverkeer en moeten-groeien-economie zowat naar de kloten geholpen Nederlandje. Bolsterturf, dinsdag 4 september 2007
896 Maar dan m'n hondje, hij keek me aan alsof... In alsof midden herfst zo donkere nazomermiddag bikete (fonetisch: baikte) ik bleke bossen toe. Erpel rende met me mee. We kwamen voorbij boerenzwaluwtjes. Die joegen over boerenland, boven niet doodgespoten mooi groen nog aardappelveld. En toen waren er al mijn herinneringen, herinnerde ik me, en nu ik dit type herinner ik me overnieuw, het aardappelloof uit mijn jeugd, loof dat binnen mijn familie nooit doodgespoten mocht. Ook nu ruik ik weer die zo aparte, scherpe geur van de smeulende rangn - Drents dialect: rangn, eerappelrangn = erpelloof (Brabants) = aardappelloof - wanneer mijn ooms Jans en Jitse, broers van mijn moeder die er niet meer zijn, of mijn vader, die ik spoedig mee hoop te nemen naar minieme restantjes Drents hoogveen, of mijn moeder, die er ook niet meer is, - mag ik haar missen nu zij dood is? - , er de fik in hadden gestoken. Ja, het was toch zo fijn om met een stok in de rangn te poken, in deze grijsbruine, scherp smeulende hoopjes rangn. Heel bewust uitgedacht, verwijderde ik van pad langs Providentia, pad de bleke bossen toe, takken. Jagers van het Brabants Landschap vernielden dit pad, ploegden het zowat om, probeerden het te versperren voor wandelaars en fietsers, voor recreanten, opdat zij, de beheerder en de jagers, ongestoord ree en vos, 't liefst vanaf hoge zit, dood kunnen knallen. Vanmiddag spotte ik niets bijzonders op de weiden langs boskanten en maïswanden. Zowat overal waren boeren bezig. Wel vluchtten twee reeën voor me uit strook bosaanplant waarin verwilderde rogge. 't Was mijn eigen schuld dat deze reeën er vandoor gingen. Ze hoorden dat ik mijn rechterklomp plaatste op de rechtertrapper van m'n bike. Fijn en warm en droog en gezond aan je voeten: klompen, maar hout op ijzer zetten, dat maakt echt wel kabaal in stil bos, zelfs bij klote weer. Bolsterturf, woensdag 5 september 2007
896a Dood tamkleurig konijn
Ik vond een zwart met wit konijn, droeve vondst in droeve schemeravond. Het beestje lag dood, op zijn rug in puinpadberm, in Sangmoer, dertig passen ongeveer voor opa Imkers bijenparadijsje . Zo te zien was de doodsoorzaak myxomatose. Maar zo raar, ik zag in dit stukje oerig moerig oord nog nooit een konijn, Erpel verwees er nimmer eentje en die mist geen enkel konijn, geen wild- en geen tamkleurig. Nog raarder vond ik de sporen van smalle rubberbanden door modderplas. Bracht iemand dit konijn in fietstas naar hier? Dit vroeg ik even aan, ondanks klote miezerweer kwiek schrijvende, schrijvertjes in de oerig moerige sloot evenwijdig aan het pad. Ik deed mijn best, toch kon ik niet lezen wat deze kringende kevertjes schreven. Bolsterturf, woensdag 5 september 2007
897 's Middags met Erpel naar de bossen en voor gaan werken eventjes alleen naar het moer
Vanmiddag paar uur met Erpel naar de bossen geweest. Daarin rondgezworven: gezocht naar hoge zitten, vossenholen en haas- en reelegers, gekeken naar eenden op het grootst verboden ven en geluisterd naar spechtenklop, mezentwitter, duivenkoer en gaaigeschreeuw. Ook een uur fanatiek met Erpel geoefend: "volg!" en "zit!" en "af!" en "blijf!" en "hierrr!" waarna "zoek baasjes zakdoek!" En voor huistoe gaan met hem een hele poos gespeeld in paarse vennenheide. Als zo vaak ook vanavond voor gaan werken even 't Sangmoer ingelopen. Daar lag in puinwegberm nog het dode zwartwitte konijn, waarop dikke, glanzende blauwgroene vliegen. En heel lugerbertjes waren zwart met oranje graag lijken en vliegenmaden in lijken lustende kevers aan het seksen op de dode vacht. Maar in de sloot kringden in laatste zonlicht van de dag de schrijvertjes kwieker dan gisteren in de rondte. Bolsterturf, donderdag 6 september 2007
898 In mooie zomeravond jakkeren met Erpel, waarna varkensdood Mijn rug doet het weer! Dus zo fijn! Na avond/nacht werken en dag chalet tuinieren nog niet slapen gaan, maar tussen half acht en half negen in mooie nazomeravond simpelweg wat gaan jakkeren met Erpel. Hij te voet, ik op bike, samen overal dwars doorheen, snel over klote weggetjes en door weiden, bleke bossen toe. Knopbokkie weggeraceted - patsamme wat een klote woord! - van stille wei in maïshoek. Rikke met heur kalfje van andere weide weggebiketed - getver! nog kloteriger woord. En chalet gekomen nauwelijks moeë Erpel op varkensoor getrakteerd. Bolsterturf, vrijdag 7 september 2007
899 "Mijn" knopbokkie op de foto
Om zes uur werd ik wakker van houtduifkoer. Vijf over zes bikete ik van chalet. Tien over over zes was ik in de bleke bossen. Helemaal alleen! Erpel wou niet met me mee gaan. Die wil altijd graag mee, behalve 's morgens vroeg als het vrouwtje thuis is en nog slaapt. Dat is zo, denk ik, omdat hij ontiegelijk door haar wordt verwend, of, kan ook best zijn, gewoon omdat zij hem meestentijds te eten geeft. Onderweg naar "zijn" knopbokkiewei genoot ik, vanaf dichtbij veeleeg groen gras, het alsof maffe ezelgeluid van Canadagans. Bijna "zijn" wei, bokkies wei dus, bereikt schrok een buizerd van me, wiekte die uit eiketop. Even daarna, ver in wei waarin ik "mijn" knopbokkie had verwacht, speelden drie hazen met mekaar. Ik zag ze pas toen ik door de 7x50 keek. Bolsterturf, zaterdag 8 september 2007
899a Vrouw kwam het me vertellen: "Er zit..."
Vrouw kwam het me vertellen: "Er zit een heel mooie rups in mijn vrouwenmantel. Hij is rood met wit en geel en zwart. Weet jij van welke vlinder?" Dat wist ik niet, maar toen ik deze rups op foto had gezet, zaten er, wees vrouw me aan, kleinere rupsen - groene met geel, en witte rug en zwarte kopjes - in het zomaar uit een van onze chaletterraspallissadebakken meter hoog gegroeide wilgenboompje. Nadat ook deze mij onbekende rupsjes mochten gedigitaliseerd, moest ik mee naar ons chalettuin natuurlijk poeltje, om te kijken naar kikkers, watertorren, waterspinnen en libellen. Zoveel vlinders, zoveel vlindersites, toch kon ik bij deze rupsen (nog) niet de vlindernamen vinden. En ook van de libellen weet ik, domme man, (nog) niet hun naam. Bolsterturf, zaterdag 8 september 2007
899b Ballonvaren waar ik geen reclame voor ga maken
Vanavond tussen kwart voor zeven en kwart over acht liep ik met vrouw, Erpel, camera en verrekijker naar knopbokkiewei. Binnen genoemde tijd ook weer terug. Bij bokkies domein aangekomen viel daar geen bokkie te spotten. Ook geen ander wild. Dat omdat er over wei alsmaar lawaaiige luchtballonnen zweefden. Onder die ballonnen hingen mandjes, waarin mensen die lief riepen en wuifden. Allemaal mensen in Hoogeveen opgestegen, volgens reclame op de felkleurige wildverschrikkers. Maar meer herrie dan deze mensen maakten uit de ballonnen ontsnappende lucht, of ontsnappend gas, dat weet ik niet zo precies, en steekvlammen uit de mandjes. Toch! Beeldschermgrote en helder scherpe foto's van de ballonnen? Met telefoonnummer erop en zo goed leesbaar? Waarom zou ik reclame willen maken voor ballonvaren, voor wildverschrikken? Let wel! Ieder zijn meug, vind ik, u als u daar goesting voor heeft gaat u ballon varen; ik begroet liever wild. Maar plezierjagen en voor hun plezier al dan niet weidelijk jagende jagers, dat en die haat ik met grote haat. Bolsterturf, zaterdag,8 september 2007
900 Erpel vangt ziek konijn, ballonnen verjagen reeën en boer spoot aardappelloof, onkruid en patrijzen dood
Het kon niet uitblijven! De wilde konijnen zijn weer ziek. Ook dit jaar gaan onze lieve langoortjes bij bosjes dood. Met veel pijn, dikke etterogen en zwerende geslachtsdelen sterven ze een wrede en langzame dood. Dat doen de mensen die de ellendige ziekte die myxomatose heet uitvonden hen aan. Vrouw en ik kunnen niet anders, we moeten momenteel Erpel in het parkbos aangelijnd uitlaten. Mag hij daarin loslopen en we letten maar eventjes niet goed op hem, vangt hij zich iedere uitlaatbeurt (en dat zijn er minimaal zes per etmaal) een ziek konijn. We gunnen hem er eentje per dag. Daarvan krijgen hij en onze fanatieke muizenkiller Bolleke samen een kwart. De rest van een door Erpel uit zijn lijden verlost konijn is voor de kraaien en eksters rontelom.
Paar uur na Erpels en Bollekes konijnenmaaltje tussendoor, doen we avondlijke wandeling, vrouw, Erpel en ik. Uit strook bosaanplant, waarin verwilderde rogge, bloemen en onkruiden het beter doen dan de paar jaar terug geplante boompjes, rent een ree het bleke bos in. Het hoorde vrouw praten. Mag ik dan niks van zeggen, van dat praten niet. Uur later spotten we in de verte meer reewild, drie bruine vlekjes in weihoek tussen maïs en bos. Door de 7x35 blijkt het te gaan om een moeder rikke met twee kalfjes. Gedrietjes laveien de ranke hertjes in weihoek van maïs en bos, te ver nog om op foto te kunnen zetten. Terwijl we, Erpel keurig aangelijnd, over pad richting reeën lopen, nadert boven dennen, sparren en lorken het klootgeluid van uit ballon ontsnappend gas. Als we nog zo'n honderdvijftig meter van de reeën verwijderd zijn, rent opeens een haas het bos uit, snelt dat voor onze voeten langs 't pad over, racet vervolgens op de reeën toe, en dan vluchten deze laatsten al met het haas mee. Voordat ik vrij schootsveld heb verdwijnen haas, rikke en kalfjes maïsveld in. En dan zijn er boven reeënwei de sissende en blazende ballonnen, met daaronder roepende en zwaaiende mensen in een mandje. Zoals ik gisteren al schreef: dit ballonvaren, deze vloekende kleuren in hemelblauw, dit van onder zomerwolken blazend gasgebortel, deze roepende en zwaaiende lieve mensjes, het is allemaal niet erg, het geeft eigenlijk niks. Net zoals aan laag overkomende vliegtuigen kunnen, en zullen, onze reeën en hazen wennen aan luchtballonnen.
Mijn groter ergernis is daar als we komen voorbij door boer hartstikke doodgespoten aardappelloof, hartstikke doodgespoten onkruid en - indirect - hartstikke dood gespoten patrijzen. Bolsterturf, zondag 9 september 2007
901 Reeboonsel in groene varenzee en wat overbleef van groot zwart met wit konijn
In de namiddag, samen met Erpel zoekend naar wat anders, vond ik, in groene varenzee in eiken- en beukenbos, veel reeboonsel, reekeutels, net blauwe koffiebonen. In vroegavond, puinpad ingewandeld tijdens autostop op weg naar 't werk, schreven de schrijvertjes in sangmoersloot paar meter verderop dan woensdag en donderdag jongstleden, toen ik ze ook zag schrijven. Nu verbeeld ik me, dat die verderwegge afstand is omdat in zo korte tijd zo weinig overbleef van wat week terug nog was een mooi groot zwart met wit konijn. Bolsterturf, maandag 10 september 2007
902 Myxkonijn
Met m'n fox fiets ik bos toe, hij los Bolsterturf, dinsdag 11 september 2007
903 Maar mijn herinnering aan een lieve lady op een mooi bruin paard...
'k Ben een middag biken, naar Lange Bleek, de Pan en Boksenberg. Erpel ook mee, die beurtelings rennend en rustend; dat laatste in zijn aan de bike gekoppeld luxe hondenwagentje. Konijnen, zieke en gezonde, vluchten bospaden af, hier maïs, daar bos in. Roestende blauwen* spatten uit bermeik. We, Ep en ik, lezen sporen en prenten in de gele zandwegen. Zo weten we waar vannacht de reeën liepen.
Heel weinig volk bij 't pad. Een sjaggie kijkend ouder echtpaar ver van mekaar zittend op houten bank, twee jongens in stukje hei met berken, en op smal pad twee echt wel al bejaarde mannen op de fiets die het verdommen om aan de kant te gaan. Op de, veelal duidelijk zieke, konijnen na ook weinig wild. Wel koeien en paarden in wat weiden en op Panhei schapen achter draad en hekken.
In Boksenbergbos gaaigekrijs, ook, in en boven boskant, lawaaiende roeken en kauwen. Zelfs in de laagte van de Rummeling, waterbergingsgebied van 't waterschap, geen haas of ree. Maar alles is zo stil, op een ronkende, vloekend rode dragline na. En, zo jammer, na eventjes stuk wildernis, is er telkens weer akker of wei of boerderij.
Hier en daar bijna te smalle doorgang voor Eppies wagentje. Heel leerzaam voor mij: als ik oud mag worden en slecht ter been, doe ik goed niet te brede rollator te nemen.
Ik maak foto, van bike en wagentje en van smalle klote doorgang onder klote aan paal bordje. Dan, opeens, een vraag: "Zijn ze mooi geworden?"
Na lieve juffer te paard is er even later toch mijn ergernis: het bosbeheer liet weer zo best timberjacks rauzen en cirkelzagen gieren. Veel bomen sneuvelden. Erpel stoorde zich niet aan de lange rij in stukken gezaagde stammen. Ach deze stukke stammen, ben ik zo weer vergeten. Maar mijn herinnering aan een lieve lady op een mooi bruin paard... *Roestende blauwen = Rustende houtduiven Bolsterturf, woensdag 12 september 2007
904 Reejager op puinpad
Een jager, keurig in groene kledij gestoken, en compleet met groen hoedje op zijn dikke kop, kwam te omstreeks 19 uur 30 in grote roodbruine terreinwagen naar het Sangmoerpuinpad te Lierop, in berm waarvan ik mij bevond. De dappere man plette wat stinkzwammen, parkeerde boven een ander soort paddenstoelen waarvan ik de naam niet weet, stapte uit, pakte zijn (kogel)buks, maakte die gebruiksklaar, en ging, tegen ondergaande zon in, westwaarts pad af, lopen loeren naar reeën. Zijn pech evenwel - ook reewilds geluk? Ja! reewilds geluk. Ik zette vanavond geen ree op foto. Zoveel reeën toeven er echt niet in dit Sangmoer dat je er elke avond eventjes eentje kan digitaliseren, zeker niet als de man met camera luistert naar het ritme van een bonte specht en er ook nog eens voor zorgt dat de oude, super schuwe zesender reebok hem als eerste ziet - was dat ik even tevoren dit pad al had afgelopen, helemaal tot aan de verdere toegang tot dit pad blokkerende jaar of wat terug door storm gevelde maar niet-dood-willen-gaan horizontale eik toe. Ik immorele man groette deze jager, knikte naar hem, en mijn rug is beter, maar hoe graag had ik hem het puinpad afgetrapt? Ik zet een ree op foto. Daarna is dat ree er nog, voor u, ook voor jagers en voor mij. Als de echt wel goed oplettende zesender, die ik hier dus weet te wonen, vanavond half uur later langs de puinweg had gestaan, was hij er misschien nu niet meer geweest. Dan had deze excellent uitgedoste klote kerel hem waarschijnlijk dòòdgeknald. Ja! Na zijn schot zou dan dit kapitale ree wellicht niet meer leven, niet voor hemzelf, niet voor de rikken, niet voor u, niet voor mij, niet voor deze jager ook. Ook een dier kun je maar éénmaal doden! Mijn voorstel: geef met de boodschap om op elkaar te moeten jagen aan de dappere Nederlandse jagers een stukje bos van veertig bunders met daar om heen een bufferzone van twee kilometer. Dit laatste omdat een kogel uit een buks tot tweeduizend meter ver gaat. Het oppervlak van dit stukje jachtveld mag van mij best wat kleiner of groter zijn. Bolsterturf, donderdag 13 september 2007
904a Myxomatose, konijnen gaan er blind en broodmager aan dood
Myxomatose, in het bos waarbij ik woon gaan momenteel de konijnen eraan dood. Allemaal of zowat allemaal hebben ze deze hun ogen en geslachtsdelen wegetterende ziekte. De ongelukkige beestjes huppelen blind en broodmager voor je voeten, zo voor 't grijpen. Ook zitten ze tegen boomstammen, op het mos en in het gras langzaam dood te gaan. Erpel greep aangelijnd er eentje. Die mocht hij van me naar chalet toe dragen. Ikzelf klapte er een stuk of wat met m'n handpalm achter de oortjes. Deze uit hun lijden verloste langoortjes liet ik liggen voor vos, buizerd, bunzing, verwilderde kat en kraaien. Dat in de hoop dat deze rovers nog konijn blieven. Bolsterturf, donderdag 13 september 2007
905 Globetrotter van pas 1 'k Heb, met ingang van vandaag, vier weken vakantie. Vrouw nu twee weken. Dat verschil in vakantietijd tussen haar en mij is omdat ik Rhodos, Kreta, Cyprus, Turkije, Oostenrijk en zo al zag. Ook omdat ik na klote zomerweer nu zonnig Brabants najaar verwacht. Bolsterturf, vrijdag 14 september 2007
906 's Morgens alleen Lange Bleek, 's middags samen Pan en Boksenberg
Om zes uur zou ik naar de bossen, maar te laat uit bed bike ik met aangelijnde Erpel pas tegen acht van chalet. Terwijl die gluurt naar konijnen, - we komen langs gezonde, maar ook langs zieke langoortjes -, schijnt de ochtendzon blij en warm. Overal rontelom hangen natte spinnenwebben, en in eikenwalschaduw bedekt witte nevel maïs en wei.
Weer chalet thuis, na m'n vandaag morgentukkie van paar uur, wandelen vrouw, Erpel en ik om kwart voor één in de voormiddag van chalet, gaan we in gulle zon op weg naar de Pan en Boksenberg. Onderweg daar naar toe komen vrouw en ik weinig mensen tegen, en op de terugweg nog minder mensen tegen. Helemaal geen ramp! want we hebben tot kwart over vijf ons plezier aan elkaar, aan Erpel, aan de vogels, nee! niet aan de zieke konijnen. Wel genieten we ook volop van elkaar achterna zittende meerkoeten en van een broedende eend op haar laat legsel in Panvijvertje. En in het ondiep Sterksels kanaaltje, dat ter plekke zowat parallel loopt aan de Sterkselse A, fotografeer ik visjes in zonbeschenen oerig moerig helder water, en ook waterspinnen met in dit water schaduwtjes als van hondenvoetjes. Bolsterturf, zaterdag 15 september 2007
907 Zus, zwager en Berend op bezoek Niks gedaan vandaan. Alleen maar met vrouw, jongste zus uit Drenthe, haar boer Henk en hun zoon Berend, in Brabants ziekenhuis geboren ukkie die lange Drent geworden is, buiten voor chalet gezeten, gegeten en gedronken. Ook gepraat natuurlijk. Bolsterturf, zondag 16 september 2007
908 IJsvogeltje en rikke met kalf 'n Snel blauw vogeltje. Een hele tijd zag ik het niet meer, maar gister wel weer, bij de parkvijver. En vanmorgen vloog het opnieuw bij mijn naderen weg, laag over 't water van de vijver. En vrouw zag het al vaker, wanneer het aan chalet voorbij vijver toe repte. Dit ijsvogeltje, verblijft het hier? Of toeft het maar zo nu en dan bij "onze" vijver honderd meter van chalet? Ik denk het laatste.
Tussen motregen en motregen gingen vrouw en ik anderhalf uur met Erpel er op uit. In het bleke bos z'n lijn nog niet af, had die al een myxziek konijn te pakken. Nadat ik hem dit ongelukkige beestje liet afgeven en het, voor alle zekerheid, een klap achter de oortjes gaf, sjouwde hij, blijtrots, er een half uur mee. Daarna pas verstopte hij het broodmager lijkje onder gras en bladeren in dun dennenbos. Net toen het weer begon te miezeren, op kwartier gaans nog maar van chalet, wees vrouw: "Sssttt, kijk daar, twee reeën. Eppie afff." Bolsterturf, maandag 17 september 2007
909 Inktzwammenmoord, waarna ontmoeting met knopbokkie
Vanmorgen stonden er alleen met inktgerande hoeden hun ouders, waren de juvenieltjes er nog niet. Deze jonge zwammetjes, die in gulle nazomermiddagzon op grassig parkbospad lichtten als de koplampjes van door zonne-energie aangedreven trollenautootjes, moeten zomaar opeens, in paar uur tijd maar, omhoog geschoten zijn.
Te lang zocht ik naar toch nog één overgebleven zwammetje in padberm. Toen Erpel en ik arriveerden in bleke boshoek tussen maïs en wei, kroop schemer over gras en klaver. En ver in 't west dreven lage wolken ondergaande zon toe. Bijna was het te laat geworden voor reeën kijken. Maar "mijn" knopbokkie! Even na half acht spotte ik hem, lag hij op z'n gemakje te rusten in klaverwei, aan sloot langs boskant. Te ver weg om hem te kunnen portretteren. Vlug gebood ik Erpel: "Ep afff! En blijfff! Blijfff!!" waarna ik door de sloot bokkie besloop. Vanaf meter of dertig zette ik hem op foto, wat zonder statief bij me toch aardig lukte, tot Erpeltje paar keer blafte. Toch bleef die blijfff en afff. En gelukkig ging bokkie er niet vandoor. Toen Erpel en ik chalet toe liepen, laveide nog ons knopbokkie. Bolsterturf, dinsdag 18 september 2007
910 Vrouw moe, Erpel moe, Bolleke moe, ik moe Een lome dag. Vrouw moe. Ik moe. Erpel, onze fox, ook moe. Erpel vergat vandaag om een myxziek konijn dood te bijten, iets wat ik hem erg kwalijk neem. En Bolleke, onze geholpen, maar op muizen fanatieke kater, ook al moe. Bolleke liet zomaar, nota bene bij nog vol daglicht en in bijzijn van vrouw en chaletbuurvrouw, een door hem gevangen muis ontsnappen. Heel het chaletgezin B. dus moe, ja! gewoon moe van 't klote zomer- en nazomerweer. En vrouw en ik zelfs moe². Dat ² omdat wij twee vakantie hebben, allebei niet hoeven te gaan werken, eindelijk 'ns 's morgens in bed kunnen blijven liggen. Bolsterturf, woensdag 19 september 2007
911 Martijn proeft het water van de Méditerranée en ach, wat gezwam van opa over foto's, bijen en boompjes Vandaag kreeg ik nauwelijks tijd voor bos en veld, want Martijn is terug van vakantie. Zijn pa en ma namen hem mee, helemaal naar de Middellandse zee. En nu mòesten, sorry: mochten, nee wilden vandaag opa en oma foto's en video's kijken bij hem thuis.
Weer thuis fotografeerde ik wat honing?bijen die huizen voor chalet, in zomaar onder grassen gat in de grond. Ook in "ons" parkbos wonen ondergronds gaande bijen. (De foto van 't bijenonderkomen bleek slecht genomen. Daarom is geplaatste foto van dag later.)Terug van bijenfotografie zei vrouw: "... En wat verderop staan een mooie jonge brem en ook een jonge esdoorn." Ik spitte daarom voor haar en mezelf uit ruig stuk park een esdoornboompje en een bremstruikje, verplaatste die naar chalettuin. Bolsterturf, donderdag 20 september 2007
912 Tussen Vestdijk lezen door wandelen met wijf en Erpel
Laat uit bed gekomen, las ik tussen elf en twaalf wat Vestdijk, buiten in de zon, maar niet op terras of gazon en onder de dikke Amerikaanse eik. Eikels van Amerikaanse eiken zijn dik en rond met scherpe punten! In de tuin voor 't chalet, onder onze Hollandse eik met zijn meer langwerpige en zachtere eikels zonder klote lange punt, leest het een stuk veiliger.
's Middags samen met wijf en Erpel wandeling gemaakt door de bleke bossen. Daarin geen mens tegengekomen, wel Schotse hooglandsen, schapen, konijnen, allerhande vogels en een kat op Brabants Landschap prikkeldraadafrasteringspaaltje.
Alleen met Erpel, in de avond, tussen half acht en kwart over acht, poosje "mijn" knopbokkie, en ook (mij bekende) rikke met heur twee kalfjes, gadegeslagen. Het knopbokkie laveide op wei, best ver weg. De rikke en haar kroost waren nog verder weg. Erpel zag alleen maar het knopbokkie. Moeder rikke en heur grut ontgingen hem. Ach, mijn Erpeltje, hij was best ontevree, omdat hij knopbokkie niet van wei mocht rakken. En toen was er thuisgekomen voor Erpel een gedroogd varkensoor en voor mij koffie met koekjes van het wijf, en ook weer Het verboden bacchanaal van Simon Vestdijk: een beetje moeilijk leesbare satire op geil burgerdom, met veel moeilijke woorden in moeilijk lange zinnen. Maakt verder niet uit waarover deze satire gaat, maar kijk! het is niet eerlijk! de beroemde wijlen Simon Vestdijk bezigt in dit Bacchusfeest, dit drinkgelag, ontiegelijk veel moeilijke woorden en te vaak het woord wijf , maar durf ik moeilijk en/of wijf te typen, krijg ik van wijf en lezeressen ontiegelijk op m'n donder.Bolsterturf, vrijdag 21 september 2007
913 Vrouw, Erpel en Bolleke zagen een vos, net toen ik bleke bossen toe fietste
Volgens de sterrenkundige kalender is het vandaag de laatste zomerdag 2007. Die sterrenkundige kalender kan me wat! Die weet niks! die kalender. De laatste lente was het zomerweer, en deze zomer leek verreweg zijn meeste zomerdagen wel herfst. Maar vandaag was de laatste zomerdag echt wel zomerse dag, een dag van lezen in de zon, van wandelen in de zon en van fietsen in de zon. Vanmiddag, te voet onderweg naar het ondiep eilandjeven, zagen vrouw en ik temidden van horde katten een oude boerin, van wie wij dachten dat ze al dood was, in rolstoel zitten. Zij zwaaide heel enthousiast naar ons, met lange, magere arm, toen we voorbij haar en haar mans oude boerderij kwamen. Nadat wij terug hadden gezwaaid, praatten vrouw en ik een poos over haar. Ook hadden we het over haar katten en haar verwilderde bloementuin honderd meter ver van 't erf in weihoek, en ook over haar zo vreemd bazig overkomende oude boer. Daarna was hun oude bijtgrage herdershond aan de beurt om over te hebben, waarna we het opeens kregen over onze ouders, Martijns opa's en oma's, drie van hen zijn er niet meer. En weer poosje later praatten we over onszelf, over ons, steeds vlugger lijkt het wel, ouder worden. Allebei werden we van dit gesprek niet vrolijk. Maar toen zagen we een fuutje, - of was het een duikeendje? - in vandaag zowat rimpelloos en warm zonnig ondiep eilandjeven. Dit vogeltje dook net onder toen wij het ven naderden. Met camera en veldkijker in de aanslag zagen we ons duikertje niet meer terug. Het kwam niet meer boven. Het zal helemaal vanuit midden ven onder water naar de kant, of naar 't eilandje toe, gezwommen zijn, waar het zich verstopte in groene oever. Ach, zo zijn vrouw en ik: zo'n duikertje, kwitterende meesjes, gaaienherrie, zwevende buizerds, druk hakkende spechten, een paar niet zieke konijnen en dans van muggen die niet steken laten ons bekeuring voor niet opzettelijk door rood licht rijden, ook ergernissen om onzinnigheden op ons werk, en groter ergernis om de jachtgeile bebrilde lange jager van De Lange Bleek, zelfs zorgen om dood en rollator vergeten. Tsja, vrouw en ik. Toen ik vanavond op m'n bike terug kwam van uurtje allenig hazen en reeën kijken, kwam zij me blij enthousiast tegemoet: "Ik stond voor het raam en zag een vos. Je was nog maar net weg. Hij liep door de wei, ging zitten, sprong en ving een muis, die hij meteen opat. Maar toen kwam hij dichterbij, zag hij Bolleke zitten in het gras, kwam hij met grote sprongen op Bolleke af. Maar Bolleke zag hem komen, die rende zo hard hij kon ons schuurtje binnen. Erpel ging tekeer als een gek. Maar toen er over de nieuwe bestrating een vrouw met een herdershond aankwam, liep hij de maïs in. Wat heb jij gezien?" Bolsterturf, zaterdag 22 september 2007
914 Statistieken Wanneer ik zo 'ns de statistieken van mijn website Bolsterturf, begin van de herfst zondag 23 september 2007
914a Reekalfjes spelen rond hun moeder en knopbokkie
Ik observeer graag spelende reeën. Zo ook vanavond. Deze tweeling werd geboren in bleke bosrand, eind mei of begin juni. Gedurende heel de slecht-weer-zomer 2007 speelden de kalfjes vaak in hooiwei met veel witte klaver tussen 't gras. Toen ze pas paar weken oud waren, mochten ze van moeders mee naar maïsveld en naar wat verder wegge wei.'k Vind het toch zo fijn om naar ze te kijken, naar deze prille en ranke kleine hertjes Ook wanneer ze kwart kilometer, of verder weg nog, van me vandaan zijn. Altijd weer mooi om te zien, hun spelen over gras en klaver, hun dartelen rond hun zwangere moeder en rond knopbokkie die niet hun vader is. Hun vader is, of was, een grote zesender bok. Deze bok toefde verleden jaar zomer, en ook deze zomer, paar daagjes met hun moeder. Na half augustus zag ik hem niet meer, was hij opeens verdwenen, nam klein en tenger knopbokkie zijn plaats in aan bleke bosrand. Toen moeder rikke met heur kalfjes wei af ging, liet ik "mijn" knopbokkie alleen in "zijn" wei.
Bolsterturf, begin van de herfst zondag 23 september 2007
915 Het stille paradijs
Vroege ochtend scherp tonaal geluid snerpt door kaal getimberjackt bos. Een loonwerker met karren, tractoren en maïskneuzer is me voor vanmorgen. Die man joeg, al toen het nog schemerde, met knechten en maïsmaaimasjien de reeën van de weiden. Met grof en snel geweld sneed en snijdt de berijder van dit enorm bloedrood monster gulzig alle maïs van 't land, kneust, vermaalt die, stort vervolgens het zo gemaakte veevoer in hoge karren achter joekels van tractoren. Bolsterturf, maandag 24 september 2007
916 Vier foto's van rikke met kalf binnen de minuut
19.16 uur
19.45 uur
19.46 uur Was beetje dilemma bij ons vertrek: wie draagt het statief? Vrouw had al haar 7x35, en ik de camera. Maar om Erpeltje (op) te zadelen met een statief? Bolsterturf, dinsdag 25 september 2007
917 Rond chalet wat geschoffeld, geharkt en gewied Vandaag rond chalet wat geschoffeld, geharkt en gewied. Ook 't regennat gras gemaaid. Eerst harken was nauwelijks nodig, rapen wel, want er vielen meer eikels dan eikenblaren. Ook nog een oude Saksisch Duitse olielamp met lichtgroene kap, van wie ik houd (waarom waarvan?) opgehangen in blokhutnok. En verder..., zijn de konijnen nog altijd myxziek. Erpel ving ook vandaag weer eentje. Nou ja, vangen. Het beestje zat bijna al dood en koud in wei. Dan vond ik kijken naar af en aan zoemende bijen die wonen in konijnenhol leuker. En ook het tellen van midden in de dag overkomende ganzen naar noordwest was fijner. Maar 't leukst van al: het observeren van kater Bolleke en een brutale ekster. Deze ekster had de lef om, op nog geen meter afstand zittend van echt wel vogeldodelijk Bolleke, hem uit te lachen. En dan, voor 't slapen gaan, nog eventjes genieten, van jagende vleermuisjes tussen chalet en wei, tevens (getver, wat een klote woord!) genieten van zoeken naar volle maan, die duidelijk zichtbaar er niet is. Bolsterturf, woensdag 26 september 2007
918 Knopbokkie kwam in winderig natte schemering
"Mijn" knopbokkie. Erpel en ik zochten hem op, wachtten dikke tien minuten op hem, achter bosjes aan weikant. Om kwart na zeven kwam hij op zo'n veertig meter van Ep en mij vandaan de wei op. Helaas had bokkie haast, liep hij meteen door. Bovendien was de avond zonloos somber, donker en nattig, zodat ik wat aarzelde om zonder statief m'n camera te gaan gebruiken. Toch kon ik het niet laten, digitaliseerde ik "mijn" knopbokkie. Bolsterturf, donderdag 27 september 2007
919 O halleluja, ook geen stemmen en verkeerslawaai Om nul uur nul liep ik met Erpel naar buiten, gingen wij twee samen staan pissen, wind mee vanaf het paadje langs de prikkeldraad, in echt wel ruig herfstweer, stropersweer, lichtbakweer: kille regen en wilde wind bij geen maan en sterren zichtbaar boven zwarte, grauwe en donkerblauwe wolken, en in maar twaalf graden Celsius, dit laatste volgens de thermometer aan noordoost blokhutwand. Bolsterturf, vrijdag 28 september 2007
919a In donker maar mooi weer wandelde ik met vrouw en hond
In donker maar mooi weer wandelde ik met vrouw en hond, bleke bossen, beetje heide, akkers, weiden en verboden vennen toe. Terwijl Erpel druk was met speuren, praatten en zagen vrouw en ik veel: in de bossen reeënhoefjes en vossendrolletjes; op de akkers hazenvoetjes en ook reeënhoefjes; over hei en weiden wat kraaien en kieften, en een trosje spreeuwen, en in alle vennen samen één eend Bolsterturf, vrijdag 28 september 2007
919b
Tegen zeven uur bikete ik naar bleke boswei, om in hoge maïs te gaan staan wachten op "mijn" knopbokkie. Een boer in grote groene tractor met daaraan gekoppeld een rood landbouwwerktuig was toen nog aan het werk. Die man reed over zijn land, evenwijdig aan puinpad langs boskant, tussen de halve tot anderhalve kilometer van me vandaan, alsmaar heen en weer. De tractor maakte klere herrie in de zowat windstille stille avond, maar ik wou toch wachten op bokkie, ook wachten tot lawaaiboer naar huis zou zijn gereden. Ik wachtte, tot er in late schemer en nevelwit over landweggetje nog een trekker aankwam, tot er eventjes boven stationair grommen uit twee boeren naar elkaar schreeuwden. Bolsterturf, vrijdag 28 september 2007
920 Maïsmaaimesjien kwam aan overzij van wei chalet voorbij Nacht. Om negen uur opgestaan, Bolsterturf, zaterdag 29 september 2007
921 Bollekes verrassinkjes
Bollekes verrassinkjes,
Bolsterturf, zondag 30 september 2007
index september 2007
|
, maar achter en bezij U is er wat veel zon. Gelukkig is er ook M.O. Picture Manager, maak ik daarmee het bleke bos en het gras wat groener, maar misschien Uw paard hier en daar wat te donkerbruin?
Maar verd..., Bolleke en Erpel moeten nooit gaan werken. Die twee hebben (verd..., ik mag van vrouw niet vloeken) een leven als de duivel in een hoerenkast. Maar patsamme! m'n rug- en beenspieren zijn genezen, die doen het weer... Ach, ik die altijd lachte om trimmers die als geen-gezicht-maffen zich uitsloven op weg en pad, trimde vandaag zelf 'ns. En dat fanatiek! want beseffende dat andere mensen om mij, ouwe lul, kunnen, nee! zullen lachen. Maar Martijn - ik mis hem, o, was ik mijn kleinzoontje Martijn... Hahah, was ik Martijn wat dan? - vliegt vandaag huistoe vanuit Spanje. Volgende week mogen opa en oma paar daagjes op hem passen. Verd..., Martijn is heerlijk 1 maar ik ben ouder, grootouder zelfs en mijn mensenleven duurt maar tachtig, misschien negentig, misschien honderd, misschien honderdtien jaar. Auw! misschien leef ik maar zestig jaar! Waarom wil, kan ik geen vree hebben met tijdelijkheid, geloof en mezelf? Ach, nog maar 'n keertje ach, denken en straffe ruby port zijn niet goed voor me.
270106.jpg){kind=link}
