Bolsterturf
dinsdag, 9 oktober 2007

Mijn vakantie zit erop. Vandaag weer werken. Dat is minder fijn, maar niet erg. Dat de tijd zo hard loopt vind ik groter ramp. Ook erg, dat het in oktober 's avonds al zo vroeg diepschemer is. En bovendien vaak mistig. Er was dikke ochtendmist. Er is dikke avondmist. In dikke mist en in diepschemer zie je reeën niet op de akkers en weiden staan.

Bolsterturf
woensdag, 10 oktober 2007

Ik kwam net thuis van de heide, kom uit mistige uitgebloeide paarsigheid. De hele dag was het zowat windstil mistig. Heel alleen in stil mistig weer moet ik altijd denken aan mijn gedicht Missen in de mist, zomaar dichtsel van paar jaar terug, tevens herinnering aan vroeger, toen ik was wat ik had willen blijven, wat ik zo graag weer worden wil: jonge jongen.

Bij thuiskomst van mijn werk, - alle werk is op de lange duur dom en saai? - zitten twee eekhoorntjes elkaar achterna. Die eekhoorntjes rennen als dwazen over het schuurtje van de buren. Ze springen als ze mij, - een boze mens voor wie moet gevlucht! - zien een donkerhoge boom in. Ik hoor hun nagels, die raffelen over de sparrebast.

Niks geen bezoek aan bos, hei of waterkant vandaag, maar werken in de tuin. Morgen mag ik van vrouw weer graszoden gaan uitrollen, zo'n dikke honderd vierkante meter deze keer . De zoden zullen rond half negen worden gebracht, maar 'k ben nog niet klaar met het egaliseren van de bruine bosgrond, waarop vetzwarte champignonmest. Dat wordt dus tuinoverwerk vanavond.

Martijntje zal er morgen ook bij zijn, bij 't graszoden uitrollen. Zijn pa en ma wilden dolgraag 'ns een zaterdag vrij.

Ach, klein en lief Martijntje, hij moet, net als ik, altijd maar luisteren. Maar tuurlijk mag hij helpen met uitrollen. 't Komt allemaal goed, want zijn oma zal er op toezien dat er netjes wordt gerold.

Bolsterturf
vrijdag, 12 oktober 2007

Onder het lief, goedkeurend oog van Martijntjes oma, rolde opa vandaag dik honderddertig vierkante meter graszoden uit in chaletvoortuin. Dat was nog wel om te doen. Erger was het eerst moeten egaliseren van de bosgrond, waarop een laagje vette champignonmest gestrooid. Ook erg, erger dan zoden uitrollen en vies worden van grond en mest: het na karwei gereed door opa vergeten om een foto te maken van Martijn op de stroken uitgerold gras. Hij, Martijn dus, stapte - voetje voor voetje - toch zo fier voorzichtig over de groene matjes, ook over de zwarte grond voorbij het nieuwe groen. Ja, Martijn is ondernemend, helemaal niet lui. Hij hielp toch zo goed mee, hij spitte met zijn paplepel.
Maar toen kwam oma, die even naar de winkel moest, al weer op opa mopperen, omdat Martijn een lepel zwart zand in zijn mond stopte. Alsof opa's ogen altijd zomaar kunnen zien wat vlug kleinzoontje allemaal uitspookt!
Op het opruimen van de tuinspullen, het vegen van de stoep, het water geven aan de zoden en een foto maken van nu weer wat groener chaletomgeving - foto dus zonder Martijn er ook op - na, is de voortuin bijna klaar. Struikjes en bomen erin zetten moet nog wachten, want opa - die op z'n werk nooit echt met zijn lijf arbeid verricht - is zowat gebroken. Schuld van grond en mest, ook van schop en hark en tegen donker alsmaar zwaarder wordende groene zoden.
Opa pakt nu, na warme douche, om half tien in de avond nog vlug een portje of wat. En dan kruipt hij in bed .

Bomenrooiers reden stukje stoep kapot. Samen met vrouw repareerde ik de uit elkaar gewalste stenen. Ook zetten we ons oudste vogelvoederhuisje terug naar plaats voor chaletvoorruit, zochten we eikels, harkten we bladeren en maaiden we de dit voorjaar mei al door me uitgerolde graszoden. Tevens werden de gister uitgerolde zoden van water voorzien. Tenslotte veegden en spoten we terras en stoep zandvrij, werden waterpas, schoppen, harken, schoffel en waterslang opgeruimd en maakte ik wat foto's van nu deels mooi (?) aangelegde groene chaletomgeving, foto zonder de onkruiden, wilde grassen en de Hollandse eik erop.

Vrouw en ik, wij werkten in de tuin, gisteren en eergisteren. En vandaag, maandag, werkte vrouw weer op haar werk. Pas morgen mag ook ik weer gaan werken. Vandaag was ik fijn vrij, hoefde en hoef ik niks te doen, deed ik zowat niks, zal ik - denk ik nu - vrijwel niks doen.

Vandaag schreef ik mijn website bij en bikete twee keer klein half uur langs boskanten. Dat laatste samen met Erpel, die blij en vrolijk met me mee rende. Even ergerde ik me. Dat was toen er een schot uit jachtgeweer door de mooi zonnige herfstdag knalde. De schutter kon ik niet ontdekken. Op 't zoeken naar deze schutter na, was deze dag voor mij dus een dag van zalig niksdoen, nou ja, niksdoen? Ik las Vestdijk in de zon en installeerde Open Office.org 2.2., Adobe Photoshop en zo.

Bolsterturf
maandag, 15 oktober 2007

De Lange Bleek: een lange lap cultuurnatuur met bomen, akkertjes, heideveldjes, weilandjes en één ondiep vennetje. Ook vandaag bikete ik er doorheen. Dit gebied ligt op landbouw- en verkeerslawaai na, in stil Zuidoost-Brabants landschap. Het wordt dan ook beheerd door Brabants Landschap. Met zijn lange grassen, waarin veel dieren wonen, in te kaal getimberjackt en gecirkelzaagd bleek bos is het matig mooi terrein, matig mooi om te zien. Maar deze Lange Bleek vind ik toch wel veel mooier dan Brabants Landschaps natuurtijdschrift Brabants Landschap, waarin ik niets lees over toegestane jacht met geweren en buksen op hazen, fazanten, eenden, konijnen, houtduiven, reeën en vossen. Ook in de website Brabants Landschap kan ik niets vinden over in dit gebied toegestane jacht, zelfs niet een paar regels over stiekem neergezette hoge zitten.
O, Brabants Landschap, wat is je Stichting Brabants Landschap toch mooi natuurlijk immoreel.

Vannacht las ik m'n oude aantekeningen:
over een Erica's vossenhol, waarbij witte kippenresten met maden erin, vijfendertig jaar geleden;
o ver een moerhaas dat ik aanreed maar dat niet meteen dood was, dat ik achtervolgde over sloot en laagveen en uiteindelijk achter de lange oren klapte;
over de kemphanen en kemphennetjes die ik zag in Oldekerk,  provincie Groningen;
over Drentse reeën die ik observeerde in laatste restantjes hoogveen;
over de boerenmeisjes van Barchem, waar een oom van me jachtopzichter was;
over het waterhoen dat ik ving en lachend weer de vrijheid gaf, in walkant van veenwijk op de dag voordat ik soldaat moest worden;
over een rammelaar (mannetjes haas) die ik in Erica's laagveen een strik in zag rennen - hij sloeg plots over de kop en was dood toen ik even daarna de strik van zijn gebroken nek verwijderde;
over de reegeit die ik redde uit modderpoel in Weiteveense baggerwijk;
over de bergen en bloemen van Zell am See;
über Mädel, Dachse und Füchse im Schwarzwald;
over baltsende korhanen in Oirschot, Brabant;
over hoe een wijfjeshavik in Somerens sparrenbos een haas doodde - ik hoorde het haas gillen en zag het stuiptrekken, zag ook de havik wegvliegen van haar prooi;
over de boomvalk die op Terschelling een boerenzwaluw ving;
over de nachtzwaluw die vrouw en ik zagen en hoorden in bos tussen Geldrop en Mierlo;
over edelherten en wilde zwijnen in Sennelager op de dag dat ik een litteken opliep toen mijn maten en ik met Duitse en Engelse soldaten vochten;
over een zwart reebokje op de Strabrechtse hei;
over de man en de vrouw die achter hun auto lagen, zij met haar blote kont in èn brandnetels èn mierennest (haast niet te geloven, maar wel waarheid);
over een wielewaal in berk bij Stiphouts ven;
over een hop (vogel) in regendag in struik aan Grootst Verboden Ven;
over de katten, honden, herten en geiten van Rhodos;
over de roodharige van afkomst Ierse vrouw uit Toronto met wie ik reeën keek, en over de Zweedse lady die zowel goed zuipen als goed duiken kon;
over de slangen en hagedissen van Cyprus;
over wippende honden in bloedheet Kreta;
over de velduil die neerstreek op kaal hoogveen, en over de notenkraker op houten elektriciteitspaal in Zuidoost Drentes veen en ruigte;
over in berkenbosje wel zeven bosuilen op trek in Erica;
over visjes vangen in wak onder de Ericase brug;
over zwemmen met broers en zussen en Mieke en over schaatsen met Tiny en Marietje;
over de egel die zo snurkte toen ik met vrouw in nu gekapt bos vree, en over nog heel veel meer.

Patrijzen. Ik zag er tien vandaag. Toen ik tussen Sterksel en Maarheeze met een boomkweker stond te praten, trippelde een klucht van deze rappe hoenders - pa en ma met jonkies in hun kielzog - uit perceel sparretjes naar maïsstoppel.
Patrijzen. Die zijn in nog geen vijftig jaar zeldzaam geworden, bijna uitgestorven door jachtlust van de mens, ook door het door dezelfde mens vernielen van hun biotoop. Wanneer ik het tegenwoordige uitrijden van mest en gier, het hedendaagse doodspuiten van gewas, alsmede de oogstmethoden van nu van koren, maïs, aardappels en bieten bekijk, dan vrees ik het ergste voor wat betreft het voortbestaan van dit kwieke hoen.

Bolsterturf
donderdag, 18 oktober 2007

Nu het tegen eind oktober loopt en de meeste eikels zijn gevallen, beginnen ook de eikeldopjes naar beneden te komen. Het nieuwe en het minder nieuwe gazon lagen er vol mee, met eikels en eikeldopjes.
Terwijl vrouw en ik bezig waren met eikels en dopjes oprapen, - we raapten gehaast want vrouw wilde gaan winkelen en ik naar de bossen, - kwam buurjongen Koen voorbij op zijn fiets met aanhangwagentje. Koen is jaar of elf en gaat naar de Providentia-school voor kinderen die moeite met leren hebben.
"Wil jij twee euro verdienen?" riep ik, "je krijgt ze als je helpt met eikels rapen." Nou, die euri wou Koen wel hebben! Hij kwam het gazon op. Meteen nadat ik hem het geld gaf begon hij met rapen.
Twee minuten raapte Koen. Toen ging hij rechtop staan en begon een gesprek met vrouw.
"Niet praten maar rapen," lachte ik. Koen keek me daarop scheef aan en begon weer met rapen, maar deze keer raapte hij nog korter, ongeveer een minuut. Toen rechtte hij weer zijn rug, keek eens in de rondte en zei: "Dit werk is toch moeilijker dan ik dacht." Vervolgens pakte hij zijn fiets en reed naar huis.
Ach, twee euro kan ik missen, maar zo gemeen van vrouw dat ze me langer dan drie minuten stond uit te lachen.

Bolsterturf
vrijdag, 19 oktober 2007

Deze zaterdag was een zaterdag van uitslapen, waarna werken in de tuin: vogelvoederhuisjes verzetten, nestkastjes schoonmaken, vogelvoederplaatsen creëren, vogelvoer strooien en in netjes en gazen bussen ophangen aan voederhuisjes en boomtakken, eikenblad harken, stoep en terras vegen, acht sparretjes in drie verschillende soorten en van zo'n anderhalve meter hoog bij boer kopen - zes euro per stuk - en zetten, een conifeer van meter hoog verzetten van onder berk vandaan, al vast gaten maken voor het z.s.m. gaan planten van nog eens acht coniferen meer. Van vrouw moeten het acht coniferen van verschillende soort zijn. Dat wordt dus weer lang winkelen.

Bolsterturf
zaterdag, 20 oktober 2007

Wandelen met vrouw en fox. Door "mijn" Bleke bossen. Dat vind ik fijn! want luisteren dan naar vogeltwietjes en heur lief gekwebbel. En zo leuk om te doen! terwijl Foxie dabt naar muizen, heur als ze kwebbelt op rondhout en elfenbankjes digitaliseren.

Bolsterturf
zondag, 21 oktober 2007

Vandaag heb ik samen met mijn vrouw één conifeer in onze tuin verzet, en, ook samen met haar, negen coniferen gekocht en ook gezet, plus één jeneverbes gekocht en gezet.
Ik haat winkelen, koop, omdat ik dat moet van haar, samen met vrouw 1x ieder jaar mijn ondergoed, mijn blauwe broeken, mijn groene truien, enzovoorts. Toch vond ik 't winkelen van vandaag heel fijn.

Bolsterturf
maandag, 22 oktober 2007

Vandaag een koude, een winters aandoende dag, met gure oostenwind. Houtsnippenweer! Maar 'k heb nu geen tijd om met m'n foxie op snippenjacht te gaan. Het is niet anders: er is te weinig tijd, en er zijn formulieren en getallen, en ook het werk, mijn in knoop zittende computer, de tuin, en ook nog mijn vaak zowat vergeten, soms helemaal vergeten, kinderen en vrouw.

Bolsterturf
dinsdag, 23 oktober 2007

Vandaag maaide boer met heel het jaar zijn vee op stal voor de laatste keer van 't seizoen de wei voor het chalet. En ook vandaag was de parkbaas bezig met omwoelen van bruine grond en zaaien van gras.

Bolsterturf
woensdag, 24 oktober 2007

Na gedane nachtelijke arbeid vind ik haar het mooist, mooi bij gebrek aan meanderend beekje, mooi om eventjes bij staan te dromen, vooral in nu donkere herfst: de sloot onderweg, de blondblauwe sloot waarin stekeltjes en torren, en waarboven en waarin alsof ruzie hebbende bomen, - de twee eiken, ze staan zo ver weg van elkaar -, deze sloot die snijdt door alsof in zomer zo groene wallekanten, door enerzijds alsof nog zomer zo groene wei, door anderzijds zomers aandoend groen tussen na oogst nog onbewerkte stoppel.
Is hij gek die kan genieten van allene bomen en een koude, stille sloot?

Bolsterturf
vrijdag, 26 oktober 2007

Herfst. Stille herfst. Bij zes graden maar nog beetje donker buiten, in net voor achten stille schemerochtend. Een vrouw en een man biken langzaam trappend park uit, Bleke bossen eilandjeven toe. Hun blij foxje rent voor hen uit. Een eekhoorntje steekt pad over, klettert terecht bang voor 't rappe hondje tegen sparrestam hoog, gluurt om de donkere bast. Een ree sprint uit boskant, vlucht heel onnodig. De man buldert "Fox teruggggg!!" Nog een ree gaat er vandoor.
Er wordt niks gezegd tussen de twee mensen, want hij zeurde (vindt zij) en zij is koppig en eigenwijs (vindt hij).
Een ekster schatert, maar de wijfjesbuizerd die hier van 't zomer broedde zweeft, stil als deze vrouw, boven boskant. Hij wijst haar het zwarte nu eilege nest, en zegt: "Haar jonkies groeiden door me ongezien vliegvlug in deze roodbruine den." Maar zij zwijgt mooi stil boos, tot bij het ven gekomen ze eindelijk ontdooit en glimlacht.
Drieëntwintig exotische ganzen die drijven op bomenweerspiegeling rimpelloos venwater konden bewerkstelligen wat hij niet kon: zijn boze vrouw ontdooien.

Bolsterturf
zaterdag, 27 oktober 2007

949
En 't was mooi droog weer

950
Martijntje in bladeren en regen

951
Mijn vrouw is lief. Zij voedert de rontelomme vogeltjes

952
Bomenspiegeling in 't Bleke bossen ondiep eilandjeven