Vrouw is nog ziek, zieker dan gisteren en eergisteren. Ze kwam heel de dag het chalet niet uit, lag zowat alsmaar in bed, kon niet koken. De griep heeft haar, ondanks het geneesmiddel feneticilline in door haar in te nemen Broxil capsules, goed te pakken. En buiten gure herfstdag met alsmaar aanwakkerende wind en kille regen. Tussen buien door zwarte kraaien en blauwe duiven in wilde lucht. Ook tussen buien door: de gewoonlijke vogels op, in en rond de vogelvoederhuisjes. En dan maakte Erpel zich nog druk om twee hondjes op strooptocht. Alsof verzopen katten stiefelden die in hevige bui over de wei voor 't chalet - het bewijs dat honden ook jagen bij klote weer.

Bolsterturf
zondag, 2 december 2007

Vind ik fijn! Met mijn Erpel biken, met mijn Erpel struinen, met mijn Erpel dolen. Ook vandaag gingen hij en ik paar uurtjes op stap. Terwijl ik langzaam bikete of liep, volgde hij me naast de trappers, schooide hij om toestemming, om naar links of rechts te mogen waaieren, om te mogen rondrennen door bos, hei en bunt. Alleen een hondenhater kan zo'n vraag - stille smeekbede - altijd weigeren, toch?
Erpel kan er niets aan doen. Die is geboren om te rennen en te jakkeren. Zie zijn snelle lijfje! Zie zijn rappe pootjes! Rondrennen, rakken vindt hij daarom veel fijner dan alleen maar domweg volgen. Dus... tuurlijk mocht hij vanmiddag paar keer van me selectief en niet te ver weg rakken - de wetgever ordonneerde immers ook dit najaar weer de jacht met geweer en hond op hazen en konijnen. En als je daarbij bedenkt, dat ik geen schiettuig heb en dat Erpeltje - anders dan menig duur afgerichte jachthond! - op eerste fluit- of roepsignaal altijd luistert, kan in herfst en winter zijn rakken geen kwaad.

Terwijl Erpel rakte en ik op zandpad wat stond rond te kijken, staken op dikke honderd meter afstand drie reeën over, twee volwassen dieren en een kalfje. En toen zo'n tien minuten daarna onderweg naar de Verboden vennen Erpel weer braaf volgde aan de trapper, spotte ik schuin vooruit nog een ree. Dit laatste dier stond in bunt, zo'n honderddertig meter van het pad en zo'n dertig meter van bos. Erpel afgesist (soms doe ik eventjes wat onaardig tegen hem) bikete ik met camera in de aanslag verder. Helaas, het ree had verwaaiing gekregen. De wilde wind had geur van mens en hond in zijn neus geblazen. Het wachtte daarom niet om vaak en van dichtbij op foto te mogen, maar wandelde sparrenrand in. Maar ik herkende aan met digitaal zoom genomen foto meteen "mijn" knopbokkie, in het monitortje van m'n camera, aan zijn witte knoppies. En toen zei ik blij tegen Erpel: "Hee Ep! Ondanks stroperij vanaf puinweg en aan jagers verleende afknalvergunningen leeft ons knopbokkie van maïs en bleke bosrand nog."
"Pfffttttt..."

Op en boven het grootst Verboden ven was het een drukte van belang. Duizenden eendvogels op het water. En een komen en gaan van snelle wieche wieche wieken ook. En dat alles zonder verkeersleider! Alleen beetje jammer dat de zon er net niet was toen Erpel zich vermaakte met muizen, en ik alsof klein tevreden joch genoot van eendjes kijken.
Tjonge toch! Een mens zeurt wat af, nietwaar? Is het 'ns een hele middag droog durf ik om meer zon te zaniken.

Op weg terug naar flink grieperige vrouw kon ik vier zwarte zwanen in afgerasterde zandafgraving niet bereiken. Bordjes , hekwerk, gaas en prikkeldraden waren in de weg. Maar waren deze zwarte zwanen dezelfde zwarte zwanen die ik vorige woensdag in wei zag ?

Bolsterturf
maandag, 3 december 2007

Mooi herfstweer, fijn droog en bijna windstil. Het is lekker buiten. Maar vandaag geen zon. Die schijnt alleen maar aan de andere kant van dik wolkenpak. Tegen de middag, tijdens rondje park over het paadje langs de prikkeldraad en voorbij de parkvijver, spat onder Vlaams gaaigeschreeuw een houtsnip voor Erpels neus weg. Deze snip landt gauw genoeg op de vrij steile vijveroever, vliegt vandaar meteen weer verder, - naar me even na snips vlucht blijkt nog eens over een paartje wilde eenden heen, - om dan met grote boog over chalet uit zicht te raken.

Terug van 't Erpel uitlaten zit vrouw met heur griep en heur ontstoken amandeltjes op de bank naar kraaien, bonte specht, eksters, tortelduiven, mezen, winterkoninkje, vinken en groenlingen te kijken. "Kijk!" wijst ze meteen bij mijn binnenkomst naar het gazon, "vinken doen als vallend blad. Alsof ze bladeren zijn, zo laten ze zich naar beneden dwarrelen." En dan kijk ook ik naar de laagste takken van onze aan gazonrand staande dikke Amerikaanse eik, zie ik, paar tellen maar na heur aanwijzen, hoe de vinken zich laten vallen, ze zowat loodrecht naar gras en vogelzaad toe dwarrelen.

Na de middagboterham wil vrouw gaan rusten. Ik niet. Ik ben klaarwakker. Ik sliep elf uur achtereen vannacht en vanmorgen. Dus bike ik na kamer opruimen en de afwas doen en zo via de Bleke bossen en de Verboden vennen naar de Pan, Boksenberg en De Rummeling. Erpel mag met me mee. Al met al zijn hij en ik zeker zo'n dertig kilometer onderweg. Daarom loop ikzelf vanmiddag ook nogal eens, hoewel maar minuut of tien hard. Dat hard lopen - met bike over de schouder - nadat een husky heel dreigend op Erpel toe kwam.
Wanneer ik met m'n bike aan de hand over zandpaden wandel, is dat meesttijds al speurend naar ree- en vosvoeten. Wil ik daarbij te vlug gaan, dan mis ik zeker weten nogal wat voetjes van kleinere dieren. Twee keer verstop ik m'n bike in het bos, ga ik een poos naar van reebokkoppie afgevallen geweistangetjes zoeken.

Raar maar waar, ik kom onderweg met Erpel meestal meer vrouwen dan mannen tegen. Alsof vrouwen meer belangstelling hebben voor bos en hei dan mannen, alsof vrouwen daar meer van houden. Al meteen in de Bleke bossen groet me een wandelende lady met vuurrode lange jas aan - een jas alsof van een ree in zomerdos - en aangelijnde grote herdershond bij zich. Haar herder gromt naar bijtijds ook aangelijnde Erpel, die dapper terug grauwt. Gelukkig houdt zij haar hond keurig kort vast aan zijn halsband en kalmeert ze hem.
"Patsamme Ep! Wrom kan je nou nooit 'ns je mond houden?"
"Pfffttttt...!"

Van de Bleke bossen naar de Verboden vennen is maar kwartiertje fietsen. Voor Erpel kwartiertje rennen. In klein Verboden ven vist een alleen brilduikereendje; op ander klein Verboden ven speelt een paartje brilduikers over het water.
"Ook in de eendenwereld heb je vrijgezellen en gehuwden Ep."
"Pfffttttt..."

Een knuffend mensenpaartje zit te friemelen op een bankje aan grootst Verboden venoever, waarin ook vandaag plus duizend wilde eenden en misschien wel honderd talingen.
"Er hangt al lente in de lucht Ep, maar vrijen in het openbaar..."
"Pfffttttt..."

Tussen enerzijds Bleke bossen en bos waarin de Verboden vennen en anderzijds uitgestrekter bosgebied de Pan-Boksenberg liggen weiden en akkers langs brede gele zandwegen. Langs zo'n zandpad met vandaag padbrede plassen liggen enorme bietenbergen te wachten op vervoer per vrachtwagen. Wat zwarte kraaien vlerken over deze bergen. Een vlucht roeken, een zwerm spreeuwen en wat kleine pieperachtige vogeltjes zijn doende op natte wei. Stilte rontelom. Toch zijn er wel geluiden. In bermsparren tiereliert zachtjes een vogel die zich niet laat zien. Een verre boer roept naar een andere verre boer. Ik kan de woorden niet verstaan.

In Boksenberg rent een rikke pad over. Erpel als een speertje er achteraan, heel eventjes maar, tot ik hem terug roep: "Foei! Mag toch niet Ep! Patsamme! je weet toch dat je een ree nooit zal kunnen vangen?"
"Pfffttttt..."

In de Pan komen Erpel en ik twee wandelende en lachende jonge vrouwen achterop. Zij zijn aardige vrouwen. Van de langste en blonde krijgt Ep een koekje aangeboden, wat hij niet weigert. Ik krijg alleen maar meewarig lachende blikken van deze lady's. En dan verbeeld ik me dat ze lachen om deze ongeschoren ouwe man met zijn dunne melkboerenhondenhaar, deze ouwe boerenknecht of zo in zijn ouwe vettig glimmende donkergroene regenjas en vaalgroene lange broek. De rechterpijp van die lange broek is opgestroopt, zodat boven zwarte sok in bleke lompe klomp een centimeter of tien bloot behaard been zichtbaar is. En de man fietst met dikke buik op blauw met roze bike. Geen gezicht gewoon. Waarom geen gezicht? Wat een onzin toch! Een broekspijp muurvast in vette ketting is geen gezicht, mijn lange regenjas moet vettig zijn want waterdicht, en de batterij in m'n camera moet warm gehouden tussen trui en regenjas om knipenergie te houden.
"Verdorie Ep! Je weet toch dat je van vreemden niks aan mag nemen?"
"Pfffttttt..."

Na deze twee lieve lady's zijn er half uur later op plassenzandpad drie oudere vrouwen, zo te zien en te horen ook dames aardig voor hondjes.
"Wat een leuk hondje!" roept al van ver de middelste van de drie.
"Jou vinden ze leuk Ep, maar mij zien ze niet eens. Wat heb jij dat ik niet heb?"
"Pfffttttt... Wef wef wef... Wrefff?"
En dan mag Erpel van me vrij rakken, hoeft hij niet meer te volgen. En terwijl hij links en rechts wat snuffelt en speurt en op muizenjacht gaat, lopen de dames door en fotografeer ik op grens van Panbos en Panhei een grauwig vogeltje. Dit vogeltje landt zomaar in dichtbij struik langs voor autoverkeer op dode boomstam doodlopend zijpad. Het is een grauwe gors, eenzaam exemplaar van ernstig bedreigde vogelsoort, een vogeltje van de rode lijst, grauw vogeltje in grauwe dag.

Als dik kwartier na dames en grauwe gors Erpel weer gehoorzaam volgt aan de trapper, heb ik een onplezierige ontmoeting met een man die zijn loslopende en agressief op Erpel toe komende husky reu niet wil aanlijnen. Ik zie deze man aankomen met een hondenriem in zijn linkerhand. Daarom stap ik van m'n bike, commandeer ik Erpel aan de trapper en lijn hem aan.
"Wilt u uw hond ook even vastdoen?" roep ik naar de man.
"Hij is er tussenuit," antwoordt die terwijl hij gewoon doorloopt op Erpel en mij toe. En dan komt er een grote husky reu het bos uit. De man roept deze hond niet bij zich als die met starende blik en stijve passen langzaam op mij en Erpel toe loopt.
"Ik weet niet of hij hem zal pakken," zegt de man, "maar jou zal hij niks doen."
Ik word kwaad, laat m'n bike vallen, taxeer man en husky, herinner me opeens, in flits, mijn afgerichte bouviers en rottweilers, en ook, in andere flits, mijn zelfverdededigings- en andere vechtlessen van vroeger jaren. En dan doe ik Erpel vlug weer van de lijn, dirigeer ik die achter mijn benen.
"En nu roept u hem terug en lijnt hem aan of ik maak hem kapot," bits ik naar de man, mijn voeten trapklaar en mijn handen en armen losjes achter de rug, de vingers gereed om ogen uit te steken. "Ik ben voor geen enkele hond bang. Roep nù terug!" Op deze laatste woorden holt de man naar zijn hond en lijnt die net bijtijds aan, waarbij hij zegt: "Maar jij had daarnet je hond ook niet vast."
Een ogenblik overweeg ik om deze man klappen te geven, maar 'k hou mijn handen en voeten thuis, zeg alleen nog maar iets over fatsoen en dat niet zijn hond maar hij een pak op zijn donder verdient. Daarop blaast de man met zijn husky de aftocht. En dan, om af te reageren, af te koelen, maak ik met beurtelings de bike over een schouder en aan de hand een ruige wandeling door tot vandaag me onbekend stuk beukenbos, een struintocht in het wilde weg door Pan-beukenbos waarin paar sloten, veel greppels en veel reelegers. Bijna bij eindelijk pad aangekomen vallen me door mensen beschadigde eiken op. Vooral één eik valt me op, de stam ervan. Dat is de eikenstam die ook Erpel opvalt, waartegen hij blaft, een eikenstam met handjes .

Op terugweg, om vijf uur in de avond net de Pan uit richting Verboden vennen bikend, zie ik vanaf de puinweg op grens van Somerense- en Bleke bossen een vijfsprong reeën in bosweg, tè ver weg en in tè donkerte al om op foto te kunnen zetten. Zo te zien betreft het drie volwassen dieren en twee kalfjes. Paar honderd meter verder in berm van deze puinweg staan twee luxe auto's bumper aan bumper geparkeerd. De grootste auto blijkt mensenleeg. Op de kleine en smalle achterbank van de andere auto ontwaar ik een heer met witte wortel en een lady met grote witte peren. Gelukkig zijn zij geen jagers of stropers.

In laatschemer bidt nog een torenvalkje boven wei tegenover Providentia-schoolgebouwtje.
"Wat zal dat valkje bidden Ep?"
"Pfffttttt..."

In het begin van de meteorologische winter hebben we ook deze herfst wat het weer betreft echt wel weer kalenderherfstweer. Vandaag is het nog beetje zachter herfstweer dan het weer de laatste weken al zacht was. Gevaarlijk zacht weer is het, want griepweer. Maar gisteren was het bijna windstil. Nu waait bij dertien graden Celsius er een krachtige wind uit het zuidwesten. Deze wind ruist door de sparrentoppen van de Bleke bossen, waarin ik daarnet op een omgewaaide boomstam zat; deze wind maakt alsmaar rimpeltjes over het tot drie meter diepe water van de in hun zandkommen rustende kleine Verboden vennen, waarin mijn hondje Erpel en ik zomers zo graag zwemmen. Op het groter oppervlak van het grootst Verboden ven heeft deze wind sterker grip. Hij freest daar diepere rimpels in, waarin en waarop de wilde eenden en de wintertalingen dobberen alsof het helemaal niet waait. Maar in luwtehoek van eiken-, berken- en dennenbos is bijna alle jaardagen het water glad als een spiegel. In deze stille hoek pootjebaadde daarnet mijn Erpel.

Ik zat op de stam. Ik stond op venoever. Erpel pootjebaadde en snuffelde de oever langs. Boven ons dreven grote blonde wolken door met regen dreigende grauwe lucht. Nu zijn Erpel en ik weer bijna chalet. Boven ons drijven andere grote blonde wolken door eenzelfde met regen dreigende grauwe lucht. Onder deze wolken, paar meter maar boven alsof al lente nog zo groene paardenwei met rijpaarden, sliert een zwarte zwerm spreeuwen. Spreeuwen lusten lekkers uit paardenpoep. Boven zwarte akker, paardenwei, paarden en spreeuwen zweeft een buizerdpaar. Maar dan is er een zwarte kraai die de fliefde buizerds komt vervelen. Dat is niet erg, want de buizerd gedijt. Tegenwoordig heeft zowat elke bosrand zijn eigen buizerd. En zo hoort het, noteer ik met haperende pen in mijn bloknootje.

Bolsterturf
woensdag, 5 december 2007

Als ik mijn zin krijg zullen er met kerst, en zoveel eerder als maar kan, ook vetbollen en pinda's voor de echte vogeltjes aan de stevigste kerstboomtakken hangen.
Ik hoop dat echte vogeltjes niet bang voor kerstboomlichtjes zijn.

In wind en zonlicht hing ik een vetbol in vrouws terraskerstboompjes

Met vrouw wil het nog niet zo vlotten. Wit en stil verblijft ze met zere keel op de bank. Griep kan echt wel akelig lang duren. Zelf weer griepvrij hang ik in wind en zonlicht een vetbol in elk van heur terraskerstboompjes. Ook trakteer ik rontelom chalet heur vogeltjes op nog wat vette bollen meer, waarna ik om drie uur Bleke bossen en Verboden vennen toe bike. Ook deze keer mag Erpel met me mee.

Onderweg naar 't Bleke bos komt me een flink mollige vrouw op een stevige zwarte hengst tegemoet gereden. Ik erger me aan haar, omdat ze haar dier het zandpad kapot laat draven. Over met hoefijzers kapot geslagen zand fietst het beroerd, ook als je op een mountainbike zit. Maar dichtbij gekomen laat de vrouw haar paard stappen en lacht en knikt ze vriendelijk naar me. En tuurlijk uit ik mijn ergernis dan niet.
Zodra het pad voor me weer vrij is mag Erpel van de lijn. In aanwezigheid van pinken, stieren, koeien met kalfjes, paarden, ponies, boswachters en me onbekende honden doe ik hem altijd vast.
Wanneer Erpel en ik bij eenzaam gelegen recreatiebungalow voorbij een altijd opgesloten Duitse staande jachthond, tegen wie hij altijd lelijk meent te moeten doen, komen, zeg ik: "Jij hebt het keigoed Ep! Je zit haast nooit opgesloten, je hoeft nooit te werken en je had nog nooit de griep. Kijk toch! Deze arme jachthond die nooit jagen mag ligt ook vandaag zich te vervelen op zijn nachthok, in voor hem veel te kleine loopren." Erpel hoort me echter maar half. Ineens staat hij op zijn koppie in bermmos, zit hij achter muizen aan.
Honderd meter voorbij boerderij met andere arme hond, een herdershond, tevens hok- en kooihond, word ik opeens blij: heel onverwacht vliegt me een ijsvogeltje, blauw edelsteentje met vleugeltjes, boven brede sloot voorbij. Maar dan kom ik langs plekken in het bos waar boompjes zijn aangeschild, ben ik eventjes weer somber. Deze boompjes, jonge boompjes allemaal nog, moeten zeker weten getimberjackt. Voor mij bewijs dat bosbeheerders van Staatsbosbeheer, Brabants Landschap en gemeenten Someren en Heeze-Leende flink moeite hebben met gezonde bosbomen. En dat vind ìk een ramp! De Brabantse bossen zijn immers door timberjacks, cirkelzagen en stormen al vreselijk toegetakeld!
Paar keren meer nog lijn ik Erpel aan, als ik mensen achterop of tegemoet kom die ook een hondje bij zich hebben. Het is druk met mensen en honden rondom de Verboden vennen. Dat komt omdat het droog zondagsweer met tamelijk zonneschijn is. Bij mooi jajaarsweer toeven er zondags altijd heel veel wandelaars en fietsers op 't verharde fiets-wandelpad rond het grootst Verboden ven waarop vanmiddag tamelijk weinig eenden. Ik vind het raar, maar het is feit: in de herfst is het in de bossen veel drukker met mensen dan in de lente.
Twee grauwbruine vogeltjes - grauwe gorzen? - vliegen struikheidepollen langs dit fietspad in. Ze landen paar meter maar van mij vandaan. Ik rem en stap van m'n bike, zet camera aan, maar zie ze niet meer. Ze zullen tussen en onder de hoge hei door naar verderop gewandeld zijn.
Half uur later, weer in de Bleke bossen, duikt een winterkoninkje, dat 'k weet te wonen bij reewissel tussen bosrand en wei, als hij Erpel en mij ziet komen meteen slootwal in. Paar honderd meter verderop rijdt er dan een bestelbusje over met puin en cement verhard pad. Ik fiets dat busje achterna, heel het puinpad af, tot dit pad bij kruising met zandwegen naar rechts afbuigt, Sterksel toe. Waar hier rechtdoor naar de Pan en Boksenberg dit puinpad in zandpad overgaat, werd begin vorige week, of eerder al, een houten os aan paal met bordje eigen weg betreden op eigen risico vastgezet. Dat zal door carnavalsvereniging(en) zijn gedaan. Vanmiddag, schemeravond eigenlijk al, wil ik deze os, dit bordje eigen weg betreden op eigen risico en ook nog wat andere bordjes bij de os eens wat beter bekijken. En ik maak wat foto's van de houten os, stier zonder ballen met staaldraad door zijn neustussenschot.
De tekst op de andere bordjes gaat over carnaval en vroeger. Het carnavalsgebeuren rond deze houten os in eenzaamheid, deze houten os tegen over akkers heen achtergrond van grote veeschuren en de torens van Providentia, het is allemaal bij elkaar soortement folklore en zo onschuldig. Het echte carnavalsgebeuren vindt immers niet plaats in veld of bioschuur. Wel in stiekeme straathoeken, auto's met beslagen ruiten en cafés met sloten bier. Toch?
In schemering, kwartier biken nog maar van chalet, kom ik voorbij dikke trossen gele trilzwammetjes. Deze gele zwammetjes op dood hout vind ik mooier dan de houten os. En dan denk ik: dit lichtste glibbergeel, mooie webpagina-achtergrond voor januari. Maar wanneer volgend jaar valt eigenlijk carnaval?

Bolsterturf
zondag, 9 december 2007

"Het is mezendag vandaag," zegt vrouw als ik opsta. En wanneer ik door de kamerruiten naar buiten kijk, zie ik ook de pimpeltjes en kooltjes. Er zit zelfs een pimpeltje in de terrasspar waarin elektrisch te ontsteken lichtjes - die overdag van vrouw niet mogen branden - en een vetbol.

Fijn! Samen met vrouw kleinzoontje Martijn ophalen van de crèche. Hij is nu bijna anderhalf. Weer chalet gekomen zet vrouw koffie voor mij. Zelf lust ze nog niet. Voor Martijn is er appelsap en zijn er lange vingers. Na appelsap en koffie ga ik met Martijn en Erpel wandelen. We gaan via Providentiapark naar Sterkselse zandafgraving. Zelfde weg terug. Alleen maar wat eenden op het water van de zandafgraving, geen ganzen en zwanen. Op de akkers en weiden helemaal geen watervogels vanmiddag. Wel ganzendrukte in de lucht. We moeten van vrouw en oma op tijd terug zijn. Martijn heeft nog geen horloge. Die kan zich niet druk maken om tijd en om wel of geen vogels zien, die zit heerlijk dik ingepakt in zijn buggy en is druk met het proberen uit te krijgen van zijn stevige schoentjes en warme wantjes.
Wanneer na het wandelen Martijn van vrouw moet gaan slapen, hang ik nestkastjes op aan de stammen van grove dennen. Vijf grove dennen staan mooi op rij voor chalet, evenwijdig aan prikkeldraad van boerenwei. Aan de stam van vier van die dennen hangt nu een nestkastje. Alle vlieggaatjes op het noordoosten. Voor kool- en pimpelmees elk een mezenkastje op maat. Voor het winterkoninkje een kleiner kastje met heel klein rond in- en uitvlieggaatje. Voor roodborst of vliegenvanger een vier keer groter kastje met ruime en brede opening. Een kastje met ovale vliegopening voor aan stam van vijfde den moet nog aangeschaft. Onder meer een gekraagde roodstaart heeft graag een ovale nestopening, maar een broedende roodstaart in de tuin zal wel opadroom blijven.
En dan denk ik opeens aan "mijn" knopbokkie, ga ik na het kastjes hangen met Erpel naar Bleke bossen en Verboden vennen. Maar daar is vanmiddag niet zo veel te beleven. Geen eenden op de kleine vennen. Hooguit honderd eenden op het grootst Verboden ven. Wel ganzenslierten in de lucht. Toch..., wanneer ik in avondschemering door getimberjackt bos heen naar de al verlichte gebouwen van Providentia kijk, zie ik twee dansende reespiegels. Helaas kreeg het ranke wild verwaaiing van Erpel van mij. Het rent er, door allebei verplegend personeel en verpleegden ongezien, vandoor.

Weer terug chalet heeft vrouw het eten klaar. Voor Erpel vlees uit blik en ongezouten erpel met veel vlees en weinig spruiten; voor Martijn en haarzelf fijngeprakte erpel met fijngeprakte spruiten en beetje fijngesneden vlees, en voor mij veel erpel en veel spruiten met ook maar beetje vlees. Erpel schrokt als altijd. Martijn heeft daar zijn plezier aan. Flinke hond, onze Erpel. Flinke jongen, onze Martijn. Ze lusten aardappels en ze lusten spruiten.

Bolsterturf
maandag, 10 december 2007

Ik had een drukke dag, maar niet wat betreft reeën en vogels kijken. Ternauwernood kon ik tussen kwart voor vier en kwart voor vijf vanmiddag een vlug rondje Bleke bossen biken. Tijdens dit rondje zag ik geen reeën, ook geen vossen, hazen en konijnen, wel een buizerd, zwarte kraaien, een zwarte specht, blauwe duiven en een winterkoninkje.

Eerst sjouwde ik vandaag, om negen uur vanmorgen al, voor vrouw een kerstboom - echte spar met echt harde en stevige naalden - in kleine speciekuip van terras af chalet in. En toen moest ik van haar naar ons huis in Mierlo rijden om kerstboomvogeltjes, kerstboomengeltjes, kerstboomballen en kerstboombollen te halen.

Weer chalet terug bleek ik opeens geen draadloos internet meer te hebben. Erger nog, omdat ik chaletthuis geen vaste telefoonverbinding heb had ik helemaal geen internet meer. Na half uur zoeken en klooien bleek een kabeltje van het nota bene draadloos internet kapot, moest ik helemaal naar Heeze om een nieuw kabeltjes te kopen. Vier euro lichter had ik om half drie weer internet, maar toen deed opeens mijn firewall raar. Die blokte zomaar alle ftp-verbindingen. De reparatie hiervan kostte me geen centen, wel een dik uur tijd. Teveel tijd ging verloren eer ik het stuk software weer onder controle had en deze pagina van mijn website kon uploaden. Toch downloadde en installeerde ik nog vlug Realtek AC97 update WDM_A403.exe. Dit laatste omdat ik me steeds meer ging ergeren aan achtergrondgeruis bij het luisteren naar Mary Black, Anne Breen, Nana Mouskouri, Zarah Leander, Vicky Leandros en de zingende non.

En vanavond ging ik met mijn pinda naar de garage, zo'n dertig kilometer enkele reis ver. Het lieve ding moest hoognodig een grote beurt. Die kreeg het van mijn militaire vriend, tevens eerste klas automonteur. Na betalen van driehonderd euro en met onder meer een nieuwe autoradio geïnstalleerd reed ik tevree met klassieke muziek aan binnendoor naar huis.

En nu ik dit type geniet ik via mijn computertje van bijgeruisvrije songs, terwijl vrouw meezingt en zij ook volop geniet van haar twee kerstbomen met lichtjes, een kerstboom op 't terras met buitenlichtjes en een kerstboom in de kamer waarin gewoon binnenlichtjes. Zij is er maar druk mee, met versieren van de kamerkerstboom. Er moeten engeltjes, vogeltjes, ballen en rode appeltjes in. Allemaal moois voor kleinzoontje Martijn van anderhalf als die straks met kerst op bezoek komt. Bij zijn pa en ma thuis plukte hij al vier glimmende bollen uit de kerstboom. Van deze vier geplukte bollen bleven er nul heel.

Door me zaterdag gekocht sparretje drie mocht ik van vrouw onversierd en zonder lichtjes erin in de tuin plaatsen. Straks na Nieuwjaar zal dit boompje gezelschap krijgen van onze nu terras-  en kamerkluitkerstboompjes.

Bolsterturf
dinsdag, 11 december 2007

Vannacht, ver na twaalven al, toen ik Erpel uitliet over paadje langs prikkeldraad, paadje tussen wei en parkbos, riep een bosuil. En ook vanmorgen, om halfzes al, ik was opgestaan om met nachtkijker en camera op statief naar vossen uit te zien, riep deze bosuil. Twee keer luisterde ik naar hem, hoorde ik in donker en stilte alleen maar zijn hoe-hoe-hoe oeoeoeoe hoe-hoe-hoe oeoeoeoe hoe-hoe-hoe oeoeoeoe en het getrippel van Erpels voetjes door afgevallen eiken- en beukenblad.

Vanmiddag om kwart voor één, tijdens mijn met Erpel derde ronde van het etmaal langs de prikkeldraad, kwamen kolganzen over park en wei. Heel hoog vlogen ze door de sombere herfstlucht, bijna tegen 't grijze wolkendek aan. Zelfs door mijn 7x50 bleven ze klein. Ik waarde ze na en luisterde naar de heldere, beetje alsof hoog keffende kollenstemmetjes, alsmaar klèh klèh klèh... en alsmaar eender hoog en helder klek klek klek...

En dan, om kwart voor twee, loop ik met Erpel van chalet, park uit, in de grauwe dag Bleke bossen toe. Zowel Erpel als ik vinden struinen fijn: domweg doelloos sjouwen door bleke bossen en langs bleke boszomen. Gewoon simpelweg genieten van elke minuut in deze wat het weer betreft somber droge dag. De zo nu en dan verre geweerschoten - jagers hebben zich zo te horen weer losgelaten op ongewapend wild - kunnen ons genieten en onze zwerflust, our right to roam, geen kwaad doen.
Vandaag kies ik een wat alternatieve route, gaan Ep en ik niet alleen maar door bos en hei, maar ook over akkers en weiden en langs boskanten. Erpel wijst me onderweg op rattenpaadjes, en ook op aan prikkeldraad hangend hazen- en vossenhaar. Ik zoek in een stuk door jagers met maïs, zonnebloemen en kool ingezaaid akkerland naar de pootafdrukjes van ree, vos en haas. Ook probeer ik door reebokken verloren geweistangetjes te vinden. Helaas vind ik er geen. En dan zie ik een vos te laat. Het moment dat ik hem zie draait de vos zich om, kijkt naar me en draaft anderhalve meter hoog grashalmenwoud in.
Paar keer meen ik een ree te zien; paar keer zie ik een door boswerkers aan de kluit gelaten en na bijna een jaar nu met witte schimmel bedekt stuk boomstam voor reespiegel aan. Toch rent er opeens een ree door het lange gele bosgras, net als de vos is het ranke dier na paar seconden al uit zicht.
"Kijk Ep," zeg ik tegen Erpel terwijl ik hem de schimmel op de stukken stam aanwijs, "alle schimmel, alle met cirkelzaag ontkopte stukken stam wijzen naar het oosten. Zo kan je weten dat de storm toen uit het westen kwam."
"Pfffttttt..."
En dan zit in heideveldje Erpel achter een konijn aan. In dit heideveldje maak ik een foto van mos met rode kopjes, waarna ik beetje verdwaal, nota bene in "mijn" Bleke bossen verdwaal, loop ik wel anderhalve kilometer naar het noorden terwijl ik zuidwaarts wilde gaan. Erpel liep gewoon met me mee de verkeerde kant op. Nou ja, niets aan de hand. De zwarte specht die in golvende vlucht en alsmaar kliiiiiiiiiiiii roepend tussen sparrenstammen woont hoor en zie ik zo twee keer.
Om kwart over vijf staan er, kleine honderd meter ver, twee reeën in al donkeravond op wei grenzend aan Providentiabos. Het lukt me niet om een goede foto van ze te maken. Ik heb geen statief bij me, het is al donker en ze zijn ver. Bovendien wachten ze niet tot ik eindje door het bos ben omgelopen. En dan ben ik beetje ontevreden met mezelf. Maar als ik tien minuten later voorbij het geel (schijnsel van elektrisch licht) op onderstaande foto loop, zie ik door de ramen van Providentia jonge mensen met een helm op televisie kijken. Zij zijn ziek, deze mensen. Zij kunnen zomaar vallen. Zij moeten verpleegd. Als ik hen zie zitten, deze jonge mensen met blauwe helmen op, vraag ik aan mezelf: waar haal je de lef vandaan om je te ergeren om een mislukte reeënfoto?

Bolsterturf, woensdag 12 december 2007

Ik zou om zes uur vanmorgen naar Bleke bossen en Verboden vennen. Het was half tien toen ik wakker werd. Om tien uur werd me duidelijk dat het vroor, tintelden mijn vingers van de kou. Om kwart over tien lag met dun laagje ijs bedekt 't vanmorgen vogelleeg Bleke-bossen-ondiep-eilandjeven voor me. Om kwart voor elf viste er één brilduikstertje in honderd procent open water van klein diep Verboden ven. Ik bikete alle Verboden vennen voorbij. Allemaal waren ze ijsvrij. De nachtvorst kon het stille water in hun diepe zandkommen niet bereiken. Ook het grootst Verboden ven bleek open. Onder het ongetwijfeld goedkeurend oog van een wandelende man met vrouw dobberden zo'n kleine duizend eenden, meest gewone wilde eenden, ook wat wintertalinkjes en toppereendjes, in de zowat windstille sombere en donkere najaarsmorgen. Het meest van alle eenden vielen me de helemaal witte eenden, verbasterde eenden, boereneenden, op. Maar toen was daar om elf uur opeens de najaarszon, kwaakten de eenden, floten de talinkjes, lachten er gaaien, kraste aan mijn rechterhand blij een zwarte kraai en spatte uit groene dennenwand een vlucht blauwe duiven het bleke licht tegemoet.

Bolsterturf
donderdag, 13 december 2007

995b
Jagen op nul res nullius

Vrouw komt thuis van haar werk. Ze heeft weer mooie amandeltjes, is niet meer ziek. Meteen begint ze te vertellen: "Weet je nog dat we zondag binnendoor over Leende naar Eindhoven reden? Je weet wel, over dat weggetje met drempels tussen Leende en Sterksel. We hadden het er toen over dat we daar nog nooit een haas zagen. Nou, daarnet stonden er wel tien jagers met geweer op die akker langs dat beekje. Gelukkig hadden ze zo te zien niets geschoten."
"Ja," weet ik daarop, "die jagers, dat zijn dus tien domme natuurbarbaren die jaagden op nul res nullius."

Bolsterturf
donderdag, 13 december 2007

Toen ik om half tien thuiskwam van mijn werk scheen bij maar min twee volop de zon. Het beloofde een mooie winterdag te worden. Het werd, vertelde vrouw me, een mooie winterdag met volop zon en volop mezen in de tuin. In deze mooie zonnedag mocht ik gaan slapen. Het is niet anders. Zo is het leven van een man die weekenddienst werken kan en mag.

Bolsterturf
zaterdag, 15 december 2007

Na beetje nachtvorst buiten rij ik weer eens van mijn binnenwerk binnendoor naar thuis, spot ik reeën onderweg. Eerst zie ik om kwart over negen van lage winterzon af op dikke honderd meter een rikke en een bok, in Sangmoerweitje. Vanaf puinpad kan ik allebei even later op foto zetten. En dan zie ik thuis op de foto's die ik maakte dat Staatsbosbeheer zich weer wil loslaten op bomen die geen kwaad doen en niemand dan Staatsbosbeheer in de weg staan. De groene strepen op nogal wat bomen langs dit Lierops Sangmoerpuinpaadje zijn door iemand van Staatsbosbeheer aangebracht. Ik meen dit zeker te weten! Wimpels die paar weken terug aan bomen werden gehangen mogen hiervan bewijs zijn.
Het is helaas droevig feit: Staatsbosbeheer kan nooit wat laten groeien. Altijd wil het ingrijpen in mooie natuur: bulldozeren, draglinen, maaien, hooien, opschonen, uitdiepen, hakken, cirkelzagen, timberjacken, vernielen. En dan plaatst het ook nog eens bordjes met opschriften als "Verboden Toegang, Natuurreservaat", ook op plaatsen waar het aan jagers toestemming geeft om vanuit bos- of moerkant reeën van onland- en boerenwei af te knallen.

Mooier dan de groene strepen op boomstammen: boomkruipertjes die tegen stam omhoog eten.

Van mijn werk af wat kilometers verder Someren toe staat om half tien een ree in verre weihoek. Ik zie het dier nauwelijks vanaf de weg. Toch, even na mijn uitstappen uit de pinda fotografeer ik pal tegen lage winterzon in en vanaf grote afstand er nog vier meer, als die bijna onder daar door jagers neergepote hoge zit aan het laveien en spelen zijn (de foto van deze hoge zit is van 18 september 2005).
Baal ik van: de macht van de met geweer en buks gewapende jager over het ongewapend dier.

Bolsterturf
zondag, 16 december 2007

m'n kleinzoontje Martijn van creche gehaald en met hem naar chalet gereden, waar zijn oma en opa hem de hele dag willen vertroetelen.

Maar als Martijntje dan naar bed toe is en oma alleen op hem past, kijkt opa in de Bleke bossen naar schapen onder een oude berk en vindt fox Erpel twee houtsnippen, waarna fox en opa via kool- en staartmeesjes, houtduiven en een reeprongetje Verboden vennen toe grasduinen. In deze vennen dobberen vandaag zowat al de aanwezige eenden tegen noordoostelijke oever aan, zo heeft de gure wind geen vat op hen, dutten ze in lange strook rimpelloos water. En nog altijd bungelt op afkalvend eilandje in klein Verboden ven een blauw touw aan eiktak. De jongens hebben het dunne ijslaagje op dit ven vandaag geprobeerd. Ze sloegen en stampten het ijs kapot, maar het eilandje konden ze niet bereiken. Het touw en de reevoeten op 't venstrand zal dat niet deren.

Bolsterturf
maandag, 17 december 2007

Waar chauffeurs van vrachtwagens en andere werkmensen in makkelijker in te deuken blik op de jakkerbaan naar Eindhoven in file staan, ben ik om tien uur al bij 't binnenpad. In ongeveer nul graden speelt en laveit zo'n vierhonderd meter vanaf dit pad tegen Lieropse Sangmoerrand aan een viersprong reeën. Groot genot om naar te kijken, zo'n sprongetje reewild. Alle vier de reeën, de jonge èn de oude, dartel en lenig als paaldanseressen. Kom daar bij mensen maar 'ns om.

Kwartiertje later en kilometer of zes verder mijn slaapstee toe staat een rikke in uiterste weihoek. Ofschoon haar bok pas eind juli mag vrijen, - een reebok moet echt wel geduld hebben, - staat zij heel lief op hem te wachten. En wanneer de ouwe schuwe rakker naar haar komen wil, volgt ze hem meteen andere boskant in.

Maar bijna chalet gekomen wordt mijn blijheid droefenis, staan drie blauwe reigers alsof zielige ouwe mensjes in gele wei en in elkaar gedoken. Boven hen een biddend torenvalkje.

Bolsterturf
dinsdag, 18 december 2007

Tegen de middag ziet vrouw een reiger door chaletruit. Het betreft een ineengedoken kleumende blauwe reiger. Hij wacht tot buurman in zijn dure zwarte auto naar zijn werk gaat rijden. Tegen zon in zet ik de stumperd op foto. Vrouw en ik hebben geen vis in huis maar buurman heeft grote vijver..

Bolsterturf
woensdag, 19 december 2007

Vijf graden vorst met na negenen van 't werk onderweg naar chalet nevel, rijp en sneeuw in Lierop. Overal onderweg rijp en nevel maar alleen in Lierop sneeuw!

Vanuit mijn pinda zie ik in de verte reeën. Dikke hondervijfig meter rij ik nog door, parkeer dan pas in boskant. Reewild heeft grote en goede oren!

Als ik eindelijk chalet kom zit ongeruste vrouw met Erpeltje en Bolleke op de bank naar heur tuinvogeltjes te kijken.

Bolsterturf
donderdag, 20 december 2007

Onwaarschijnlijk maar waar: net als gistermorgen ook vanmorgen vijf graden vorst, met van het werk onderweg naar chalet ook weer nevel en rijp, en ook weer sneeuw in Lierop. Overal was het flink nevelig, matig mistig, maar - o wonder - op "mijn" wegen en paden dus ook deze ochtend alleen in Lierop sneeuw. En dan daar natuurlijk ook weer verse sneeuw op akkers, onlandweitjes en weiden.

Vanmorgen was Staatsbosbeheer op een puinpad het Sangmoer in bezig met vrachtwagens en machines, op plaatsen waar ik gisteren foto's maakte van Sangmoersneeuwlandschap en Staatsbosbeheerwimpel . Ik reed aan puinweg en Staatsbosbeheer voorbij, want wilde naar "mijn" reeën elders toe.

Op plek waar ik reeën verwachtte, spotte ik vanuit m'n pinda er geen. Toch parkeerde ik in bosberm en liep langs boskant weiden toe.

Toen ik foto's maakte van een hoge zit in boskant, kwamen drie reeën bos uit en wei op gerend. En er volgden er meer. Ik telde er acht, waarbij het me opviel dat het ene ree bang voor het andere ree kan zijn. Ongeveer zoals de ene mens angst heeft voor zijn medemens. Enkele reeën speelden over de wei en gingen achter elkaar aanzitten, om opeens - ik weet niet waarom - met rijp en sneeuw bedekte sparren in te vluchten, alle spiegels gespreid.
Sorry, ik kom tijd tekort voor 't tikken van lange lulverhalen, maar kijkt u maar 'ns goed! De spiegels van reebok en rikke zijn witter dan de witste sneeuw !

Bolsterturf
vrijdag, 21 december 2007

Om 09.05u opgestaan, om 09.07u van de bril af, om 09.17u uit de douche, om 09.21u met kameraadje vluggertje gelopen langs de prikkeldraad, om 09.32 u zonder kameraadje in pinda op weg naar bos en ree, om 10.31u weer chalet met in cameraatje bos, sneeuw, gans, haas en ree, om 10.33u met kameraadje langer langs de prikkeldraad en om 11.01u lieve moppers van vrouw en koffie met koek.

Bolsterturf
zaterdag, 22 december 2007

Ik ben met Erpel in bleek nevelbos. Daarnet, nog maar tien minuten van chalet, zag ik een ree. Ik zette het op foto toen 't nabij Providentia onder over bospad buigende lariks paar seconden naar Erpel stond te kijken. Meteen na de klik van m'n cameraatje vluchtte het andere reeën na. En daarna zag ik op mijn struintocht geen enkel ree meer. Ook geen vos, haas of houtsnip. Wel vluchten duiven en ganzen, en twee konijntjes. Welke kleine vogelsoort precies ik in en boven bosje bij niet geoogst maïsveld ontdekte, kon ik zonder kijker bij me niet zien. Waren dat gewone vinken of ...? Maar op meer dan halve kilometer van het Bleke bossen ondiep eilandjeven vandaan hoorde ik duidelijk dat daarop vanmiddag wordt geschaatst. Bijna geen wind draagt helder geluid heel ver door ijl bos. De Verboden vennen echter liggen zowel mensen- als eendenleeg in hun diepe zandkommen voor me. Ze zijn toegevroren. Wakken kan ik er niet in ontdekken, maar hun ijslaagje is te dun. De man of vrouw, of het kind, dat er zich op waagt zal makkelijk kunnen verdrinken.
Ik wil me haasten. Zal er straks een ree staan voor ondergaande rode zon?

Bolsterturf
zondag, 23 december 2007

Vrouw en ik hadden vannacht en vandaag kleinzoontje Martijn van bijna anderhalf op bezoek. Gisteravond brachten zijn pa en ma, die de halve nacht wilden gaan dansen, hem naar oma en opa.
Het is niet mijn schuld, maar zijn oma had het drukker met Martijn dan ik. Zij stopte hem in bed. Zij haalde hem uit bed. Zij ging met hem in bad. Zij gaf hem te eten en te drinken. Zij verwende hem. Zij speelde het meest met hem. Zij weet hoe hem te verschonen. Zij mopperde niet toen hij eerst een kerstbal en daarna nog een koffiekopje stuk gooide. En terwijl ik fijn met Erpel langs boskanten bikete, paste zij - lieve kloek - alleen op hem op.
Veel zag en hoorde ik niet in de bossen: alleen maar drie andere mountainbikers, wat wandelaars met of zonder hond bij zich, vluchten blauwe duiven en groter en grauwer ganzen, allemaal bij mekaar negen zwarte kraaien, schreeuweriger en kleurrijker gaaien, mees- en vinkachtige vogeltjes, drie in bodemblad scharrelende merels en het naar elkaar roepen van spelende zwarte spechten. Ki-ki-ki-ki-ki kliiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii en kri-kri-kri-kri... riepen alsmaar deze spechten. Ook roffelde hier en daar een specht, maar deze roffelaars zullen, denk ik, niet zwart maar bont van veren zijn.
Nou ja, voor ik naar Pan- en Bleke bossen bikete computerde ik met Martijn. Ook leerde ik hem hoe hij de televisie uit kan zetten en hoe hij zich kan scheren. En toen ik terug chalet was maakte ik met hem, vrouw en Erpel een wandeling door het parkbos.
Om zeven uur vanavond reden vrouw en ik Martijntje terug naar zijn ma en pa. Maar morgen komt hij weer op bezoek, gaan vrouw en ik samen met hem, zijn pa en ma, andere dochter en d'r verkering, Erpel en Bolleke kerstfeest vieren.

Bolsterturf
maandag, 24 december 2007

Deze vier reeën van Providentia viersprongetje,
drie rikken en een bok,
ik vond ze om tien over twee in groene Kerstdag.
Ze waren wat onrustig,
want veel mooi-droog-kerstweer-tweebenige-wandelaars,
en ook hun honden,
op de groene paden.
Maar zo fijn!
Tijdens Kerstmis mag niet geschoten en gejaagd.

Ik wens al mijn lezers, ook de jagers, een Fijne Kerst en een Gelukkig Nieuwjaar.

Bolsterturf
dinsdag, 25 december 2007
1ste Kerstdag

Oppasopa fietst met zijn Erpel langs Providentia
en over regennatte groene bospaden.
Waar Erpel het bos inkijkt ziet opa reeën,
"onze" Providentiaviersprong.

De reeën gerust latend fietst opa, en draaft Erpel,
na zeven foto's maken verder, Bleke bossen toe.
Plotsklaps rennen twee andere reeën, twee allene reeën, over natte wei.
Net voor nat geel gewas duiken die natte groene bosrand in.

En dan kan opa het klein uur na deze laatste twee reeën niet laten,
maakt hij nat geregend en te laat op weg terug naar oma met Martijntje
nog één vlugge foto van één of twee of drie van viersprong.

Bolsterturf
woensdag, 26 december 2007
2de Kerstdag

Vijf reeën in mijn morgen onderweg van werk naar chalet. Ze stonden na mijn dertien uren werken zomaar in wegberm, stoven toen ik m'n pindawagentje bocht uit stuurde het bos in. Maar toch lukte het me om achterste benen, rug en spiegel van een ree op foto te krijgen.

Ik deed mijn best maar kreeg in 't dooiweer van vanmorgen even voor halfelf een schuwe groene specht alleen maar door chaletruit op foto. Toen de groene vogel merkte dat ik de schuifpui open schoof, fladderde hij wei over, bos in.

Bolsterturf, donderdag 27 december 2007

Als je 's avonds en 's nachts hebt gewerkt moet je wel in de dag slapen. Gistermiddag lukte me het slapen niet. Toen hoorde ik alsmaar schieten. Zonder op te staan en te zien wist ik dat dappere mannen, kerels van stavast van ongeveer mijn leeftijd, bezig waren met het doodschieten van blauwe duiven en ook van konijnen die de myxomatose van nog maar maand terug overleefden.

Ach, was ik konijn dan werd ik liever meteen morsdood gereden door een haastige of onverschillige chauffeur (zoals het konijn op bovenstaande foto overkwam) dan langzaamaan te moeten creperen met een lading hagelkorrels in mijn lijf.

Ook nog van huis naar chalet rijdend, spotte ik vanuit m'n pinda een over bosboerenwei rennend ree Tien minuten later, onder ter plaatse hoge zit staand - ik kan deze hoge zit niet in: er zit een slot op de hoge toegangsdeur -, fotografeerde ik een achtsprong reeën.

Het valt echt niet mee om bij somber weer op je slippers en zonder statief bij je vanaf meer dan honderd meter afstand met klein cameraatje een ree beetje fatsoenlijk op foto te krijgen. En teveel bomen en struiken waren in de weg. Van de stuk of vijftien foto's die ik van de acht reeën maakte bleven maar deze twee foto's over. Reeën met een beetje buks vanuit de hoogte, vanuit een geriefelijke hoogzit omver knallen is heus veel makkelijker.

Bolsterturf
vrijdag, 28 december 2007