1015
In beetje witte winter van chalet wègvluchtende vogels

Chalet in beetje witte winter

1016
Eén minuut ochtendhaas van beukenblad en knollenland

Ook halverwege werk en chalet was de morgen bitter en koud, zò koud van kille wind dat reeën en vossen niet op beetje witte winterwei wilden toeven. Maar met m'n handen in de zakken en het cameraatje tussen trui en toegeritste èn toegeknoopte jas liep ik langs boskant, zag ik op ongeveer tachtig meter zomaar in de vierendertigste minuut van het negende daguur een huppelend haas. Ineens sprong dit haas wel een halve meter hoog en begon het te rennen, in ruime boog op mij toe.
Mijn koude vingers en ook mijn cameraatje waren langzamer dan het haas. En ik knipte de langoor met verkeerde camera-instellingen telkens weer. En toen hij dichtbij me was gekomen en even inhield om mannetje te maken, hoorde hij het piepje van de camera. Pas toen hij al weer tachtig meter ongeveer ver was, bedienden mijn vingers om vijf over half tien m'n cameraatje zoals ze dat meteen hadden moeten doen.

1017
Van in regendag pratende vogels en een beetje stoeiend Erpeltje

1018
Nergens patrijzen

1019
Twee vrouwen op twee paarden
en door Erpel en mij gemiste achtsprong reeën

Klein uur nadat Erpel in weikant bij Providentia een groot haas vond, dat hij eventjes achterna mocht jagen, kwamen hem en mij midden in de Bleke bossen en over breed pad twee vrouwen op twee paarden tegemoet gereden.
"Daar tegen dat stammetje heeft al een reebok zijn bastgewei geschuurd en er komen twee vrouwen op twee paarden aan. Voet! Volg!" zei ik tegen Erpel, waarbij ik bij "Voet!" en "Volg!" tegen mijn rechterbroekspijp tikte.
Aan mijn been komend siste Erpel zijn respons, een paar keer herhaald en alsof minachtend "Pffffft...!"
Maar toen waren paarden en vrouwen er al en sprak de ene vrouw, gelijk haar metgezelle een vriendelijke lady, me aan. Zij groette beleefd en zij wees met mooie hand: "Sorry, wij hebben voor u de reeën verjaagd. Het waren er acht en ze zijn die kant op."
"Ik ga er niet achteraan," antwoordde ik, "want het wordt al te donker om ze op foto te kunnen zetten." En toen raakten zij en ik in gesprek, hadden we het over de door de dames geziene acht reeën, - nog nooit hadden die, en ook ik, hier in deze Bleke bossen meer reeën bij elkaar gezien, - en over Erpel.

Als altijd kreeg Erpel weer alle aandacht van het vrouwvolk. Toen ik van hem vertelde dat hij Erpel heet omdat hij uit het boerendorp Erp komt, moesten beide lady's daarom lachen. Dit terwijl ik bij voorbeeld niet eens erbij verhaalde dat Erpel zijn vader, die maar twee boerderijen verder dan Erpels moeder woont, nooit zag. En toen ik over Erpel opschepte dat hij alleen aan zijn oren wat mankeert, wist de ene lady dat haar paard ook te grote oren heeft, waarop ik snoet en hals van dit heur bruine rijdier aaide.
Nadat de beide vrouwen ophielden met lachen, kregen we het over zien van mooie natuur. Ik noemde meteen de rijp aan bomen en struiken van paar weken terug, maar deze ene lady wist met stelligheid dat het paar weken eerder nog veel mooier was in 't bos. "Het was ook in de namiddag," vertelde ze enthousiast, en ik las glinstering van plezierige herinnering in heur ogen, "allemaal glinsteringen van mugjes en vliegjes tegen het licht van ondergaande zon toen. Nog veel mooier dan van pas geleden het wit aan de bomen."
Nou ja, om kort te gaan, de achtsprong van vandaag en het moois van zon en vliegjes toen miste ik dus, en het liefst kom ik in de bossen geen mensen tegen, maar ik vond dit keuvelen met mooie amazones toch heel prettig. Alleen, ze keken alsmaar naar Erpel. Alsof ik er helemaal niet stond.
Nou ja, denk ik nu ik dit type, misschien verbeeld ik me dit alles alleen maar. En ja! eigen schuld dikke bult! zie ik wat m'n kleding betreft er 'ns toonbaar uit, heb ik grijsblond rode baard van bijna week en vergat ik weer om voor vertrek van chalet m'n anderhalve grauwe krulhaar te kammen.
En ach, bij het afscheid nemen van de lady's was Erpel zo dom om achter de benen van het paard van de andere lady te gaan snuffen. "Nooit achter een paard gaan staan, Erpel! Hier!" waarschuwde ik mijn hondje, maar daarop lachte deze lady, die met lange blonde krullen, dat ook haar paard lief is.

1020
Muizende buizerds en vluchtende reeën

1021
Heren jagers:
The right to roam - Het recht om te zwerven

1022
Vossen missen na mijn kijken naar een winterfoto

1023
Jachthutten.nl

1024
Heel even zon na zonsopkomst, waarna drie koerende
parkdoffers, en honderden blije kollen in grauwe lucht

Om halftwee is het opgehouden met regenen, gaan vrouw en ik weer vogels kijken. Nu met slakkengang rijdend over Nieuw-Amsterdamse, Ericase, Schoonebeekse en Weiteveense binnenweggetjes. Nieuw-Amsterdam nog niet uit spotten we al reeën. Twee verwegge reeën lopen op groenland, tegenover tuinbouwcentrum en even voorbij negen witte zwanen en een zwarte kraai. Ook zien we nogal wat kramsvogels op en boven zwarte akkers. En in wijken en kanalen zwemmen leuk ja-knikkende waterhoentjes tussen slapende eenden en deftig zwart in pak en rok meerkoeten.

Kwartier na de wilsters hebben we vanuit de Ericase Peel zicht op verwegge Kommerhoek. Mijn Kommerhoek met zijn Kommerdijk en zijn Kommerweg, toentertijd mooi en gezellig maar armoedig boeren-, fabrieks- en veenarbeidersoord waarin ik werd geboren. Hoe het er nu is met de gezelligheid weet ik niet. Wel is me bekend dat daar met wegwuiven van arbeidersbezwaren een stinkende varkens- en kippenfokkerij werd neergepoot en dat er stadse mensen die na paar jaar weer vertrokken kwamen wonen.
Vanuit de Ericase Peel kan je goed de hoogzit van Jos Bruins zien, een matig comfortabele houten hut op palen van waaruit je wild kan doodschieten. Deze hoge zit is ook vanaf de Noordersloot goed te spotten. Half uur later, voorbij met berken begroeid hoogveen, woeste stukken laagveen en smalle akkers, bidt boven doodgespoten boerenland langs jakkerbaan door 't veld een torenvalkje voor zon en zwarte wolken.

Langs deze door het veld jakkerbaan, smalle autobaan tussen Erica/Nieuw-Amsterdam en Weiteveen, laveit om tien over drie een zessprong reeën. Achter het reewild een hoogzit tussen vanmiddag met tussenpoosjes zonnig berkenwit. Opeens wordt het ranke wild onrustig, gaat een grote bok een kleinere achtervolgen, wordt de zwakkere uit de sprong verjaagd. Maar de achtervolgde is een dapper kereltje, hij trotseert de sterkere, komt telkens weer terug. En dan zijn er opeens ook ganzen, hele vluchten grauwe ganzen, is het kleurrijk gans voor en boven de reeën.

Om twintig over drie wijst vrouw: "Kijk daar! Jagers!" Meteen stop ik haar opel, druk op het knopje om zijraam open te krijgen, zet m'n camera aan en fotografeer twee jagers, een jachthond en een geweer. Deze jagers zijn op jacht achter bordjes met opschrift Verboden Toegang.
"Ze staan op wild en drijvers te wachten," zeg ik tegen vrouw en Erpel. En dan komt het al aangevlogen, het onnozel nietsvermoedend vogelvolk. De drijvers dreven het uit achter de bordjes Verboden Toegang poel en ruigte. Er wordt geschoten. Wij tellen de knallen. We tellen dertien keer, maar er vallen maar twee vogels. Alle andere vliegen door, al dan niet geraakt. Niet onze schuld, maar de jagers hielden te veel of te weinig voor. Dat omdat ze het te druk hadden met alsmaar kijken naar onze opel? Hun eigen wagens parkeerden ze bij een bordje Verboden Toegang. Opeens zijn er de drijvers. Mannen met geweren ook. En dan jakkeren twee jachthonden als dollen door de natuur. Na minuut of wat zien we een jager sjouwen met een eend, een woerd.

In tijdnood gekomen, - onze kater, onze Bolleke is alleen thuis, - rij ik langzaam nog een blokje verharde veldwegen, vind ik op akkerland tussen twee ter plaatse zo ongeveer anderhalve kilometer van elkaar verwijderde jakkerbanen een negensprong reewild. De sprong ligt te herkauwen op het kale en natte land, zo ver mogelijk verwijderd van de wegen. En wat deed een sluwe jager? Die plaatste, ook in 't midden van de akkers, een hoogzit .
Als er in de nabije verte, kilometer verweg ongeveer, geweerschoten klinken, komt de sprong in beweging, verwijdert die zich langzaamaan, wèg van de schietende jagers.

Al op weg huistoe spotten wij voorbij stukje geeldorre maïs dat jachtminnende boeren vergaten om te oogsten, stukje maïs waar Erpel in mocht zoeken maar waarin hij zelfs geen fazant of konijn vond, weer de jagers. Die zijn zo te zien dan net klaar met jagen.
Ach, je hebt dappere mensen en lafbekken. Toen wij genoten van stiekem kijken naar de negensprong en de reeën zagen vluchten voor het schieten, knalden vier moedige en weidelijke mannen achter we weten niet hoeveel bordjes Verboden Toegang eenden ziek en uit de lucht.

Bolsterturf
zaterdag, 12 januari 2008

Vrouw, Erpel en ik wandelen door de Bleke bossen als dikke honderd meter voor ons een uit bospaadje komende rode vos het breder pad oversteekt waarop vrouw aan het vertellen is. De vos rent, die is 't brede pad binnen een seconde over en raakt dan snel via akker nog altijd niet geoogst korthalmig geel gewas (gewas waarvan vrouw en ik de naam nog altijd niet weten) richting Verboden vennen uit zicht. Bij de plek waar de vos het bos uitkwam, duikt meteen aangelijnde Erpel op zijn spoor. Een uiterst felle Erpel trekt de lijn bijna uit vrouws handen. Maar wanneer ons bastaard boerenfoksemenneke - hij denkt altijd fok ze, denken wij, en ook dat i rottweiler is! - dan vrij mag, rent hij met neus aan de grond het geel in, de vos achterna, sprint en springt hij van jachtpassie om Reintje of Reininneke, die al lang het lage geel weer uit is, in dit geel, in dit opvallend raar van kleur de laatste maanden beetje roze geworden geel, in de rondte.

Half uur na de vos wijst vrouw in hoger en lichter van kleur geel, in gele soms bijna witte zee van pijpenstrootjes: "Kijk daar! Reeën." En dan zie ook ik in stukje Bleke bossenbunt en -heide drie van "onze" vier Providentia-reeën. Het ranke res nullius kreeg verwaaiing van ons. De zachte bijna alsof al lentewind verried aan hen onze aanwezigheid. En dan kijken vrouw en Erpel op mijn schouder en ook ikzelf een kwartier naar onrustige reeën. Maar vervolgens, in dit stuk Brabants landschap met hei en bunt en zeedennen, zien wij vanaf honderd meter ongeveer hoe geit en haar kalf en ook bok of geit (hoe dom, een veldkijker hadden we niet bij ons) weer rustig worden zodra ze mens en hond niet meer ruiken.

Erpel is reerein, maar vossengek.

Bolsterturf
zondag, 13 januari 2008

Bolsterturf
maandag, 14 januari 2008

Bolsterturf
dinsdag, 15 januari 2008

Tegen halfvier rij ik met Erpel naar het Sang, een oerig moerig broekbosgebiedje van paar vierkante kilometers tussen Lierop en Mierlo. Dit Sang is deels particulier bezit, deels heeft Staatsbosbeheer het er voor het zeggen. Al met al herbergt het aan bouwwerken enkele kleine huizen achter slagbomen; een grote jachthut voor het jagersgilde, eveneens achter slagboom, alsmede een hoogzit of zeven. Verder vind je er nog tientallen door Staatsbosbeheer aangelegde kunstmatige watervalletjes, de bijenonderkomentjes van opa Imker en paar uilenkasten.
Mijn pinda parkeer ik op brede laan van me goed gezinde boer. Al gauw blijkt dat Staatsbosbeheer nog meer slechts voor dit gebiedje in petto had en heeft dan de door me op de eerste dag van dit jaar in dit dagboek vermelde vernielingen. Her en der wapperen groenwitte lintjes met opschrift Staatsbosbeheer; hier en daar zijn er in oerig broekbos bomen omgezaagd, en ook zijn er bomen met rode verf en boompjes met groene verf beklad. Helaas vergaten de werklui van Staatsbosbeheer om behalve bomen ook hoogzitten van verf en groenwitte lintjes te voorzien en daarna om te doen.
Me ergerend aan Staatsbosbeheer vind ik wat reesprenten en ook wat reelegers, maar de reeën zelf kan ik nergens ontdekken. Van vos en haas kan zelfs Erpel geen spoor vinden.
Moer en broekbos uit op geparkeerde pinda aangaand, spot ik helemaal aan het begin van puinpad een auto. Pech voor Erpel, vanwege deze auto moet hij aan de lijn. Wie weet zit of zat er een kinderachtige bekeurkneus van Staatsbosbeheer in, of een reewildschutter die aan het proberen is om hier nu een drachtige rikke of een reekalf dood te schieten. En als Ep en ik dan rechtsaf zijpad inslaan om op bijenkasten toe te wandelen, komen we zowaar opa Imker tegen. Meteen weet ik dan dat de auto aan het begin van het puinpad opa's auto is en mag Erpel weer vrij.
Opa Imker begint meteen over de door Staatsbosbeheer lomp afgezaagde bomen. "Wilgen, esdoorns, eiken en elzen kapot. Wat een vernieling!" verzucht hij. "Ze zaagden mijn mooie bomen zomaar om. Ik wist nergens van. Maar dit is wel mijn grond en mijn bijen vlogen op de esdoorns die er nu niet meer zijn... De wilgen zullen pas over jaar of zes weer toonbaar zijn, maar de elzen zijn voorgoed kapot... Maar jij hebt pech vandaag. Ik joeg daarnet de reeën weg. Ze stonden vlak achter mijn bijenkasten. Het waren er drie. Ze zijn naar dat bosselke toe."
Opa Imker en ik wandelen samen op. We praten lange tijd. Opa zegt dat hij afziet van een bodemprocedure tegen Staatsbosbeheer. Dit omdat hij al eenenzeventig is en zo'n rechtszaak wel zes jaar kan duren. "Maar dan heb je gewonnen als de wilgen weer mooi zijn," weet ik daarop. Nee dus, opa wil niet procederen tegen de staat. Hij weet dat Staatsbosbeheer hem plek voor zijn bijenkasten op de grote heide beloofde, en ook van de hoornaar die in bosuilenkast woont.
"Ze willen mijn grond kopen, maar die ik verkoop ik niet," vertelt opa, zowat met tranen in zijn ogen. En dan, wanneer ik met flitslicht foto's maak van zwart elzenstuifmeel op groen kroos en even daarna van een wel langs 't puinpad, een wel op grens van akkerland en moer, een natuurlijk bronnetje waaruit heel het jaar door water van zeven graden kwelt, verhaalt opa over een belevenis met een jager en een reebok. "Die jager met die grote jeep," vertelt hij, "die schiet hier alle reeën weg. Laatst zag ik hem op een ree schieten. Het kreeg schot mee. Dat zag ik goed. Toch rende het weg. Hij ging het niet zoeken. Toen hij weg was, haalde ik mijn hond. Die vond het dier. Het lag dood. En toen ik hem week later tegenkwam en het hem vertelde, zei hij: 'Geeft niks, schiet ik wel weer een ander. Ik schiet er zoveel dat ik ze gewoon niet kwijt kan.' Wat een mentaliteit nietwaar?" Ik beaamde dat zoiets echt wel van klote mentaliteit getuigt en vroeg toen: "Ik weet wie deze jager is, maar waarom zaagde Staatsbosbeheer jouw bomen om?" Het antwoord op deze vraag wist opa niet precies, maar wel dat de heren van Staatsbosbeheer zeiden zich te hebben vergist, dat ze een fout bedrijf uit Best of Boxtel hadden ingehuurd en dat van Roermond het ijsvogelvlindertje beter beschermd moet worden. Dat er daarom zoveel gekapt moet. "Maar ja," aldus opa, "dat ijsvogelvlindertje heeft kamperfoelie nodig. En met de esdoorns en andere bomen die ze kapten is nu ook voor het ijsvogelvlindertje de kamperfoelie weg."
Maar toen moest opa Imker rechtdoor naar zijn auto en ik rechtsaf via slootkant naar mijn pinda, moesten hij en ik helaas al weer afscheid nemen. Gelukkig beloofde opa om een volgende keer verder te vertellen over de hoornaar die in bosuilenkast woont.

Jaja, zelfs al ben je opa en zestig, dan nog kan je van een andere opa leren. En jaja, Staatsbosbeheer en het ijsvogelvlindertje. Tjonge toch, het ijsvogelvlindertje! Dit vlindertje is in voorgaande jaren door Staatsbosbeheer wèggehooid vanaf de onlandweitjes. Het werd ingerold, verstikt, geplet en afgevoerd in grote balen .

Bolsterturf
woensdag, 16 januari 2008

Gisternacht toen ik voor 't slapen gaan de schuur dicht deed, riep er een bosuil in dikke eik. En toen Erpel piste tegen weipaaltje, klapten over hem en mij duiven uit douglas. En toen ik daarnet opstond en met 7x50 door kamerraam over wei naar boskant keek, jatten drie eksters van vrouws vetbollen en klom er dikke tachtig meter achter hen een groene specht - het rode koppie parmantig hoog - neerwaarts van sparrenstam om te gaan scharrelen in eikenblad, waarin ik camera en statief gepakt hem niet meer terug kon vinden.

Bolsterturf
donderdag, 17 januari 2008

Afgewerkt ochtendwandeling gemaakt. Doodlopend moerpuinpad en doodlopend -zijpuinpad in. Zelfde pad terug. Wandeling van half uur. Op en bezijden het puin geen stinkzwammen en geen reeën. Wel recent verminkte bomen langs het pad en een witbleekgroen wimpeltje van Staatsbosbeheer op het pad. En bij 't morgenlicht van nabij bekeken, bleek een wel langs dit puinpad minder natuurlijk dan ik meende dat zij natuurlijk was. Men - Staatsbosbeheer? - verklootte het natuurlijk waterwellen door het bronwater te dwingen door een nauwe buis van polyvinyl chloride.

Met kop vol slaap maar geen zin om alleen naar bed te gaan na toeven in het oerig moer, samen met Erpel naar de Bleke bossen toe. Aan rand daarvan witte zwanen en grauwe ganzen, zowel op zwarte akker en groene wei als in vlucht. En bijna thuis richtte ik in 't wilde weg maar raak op drie rennende Providentia-reeën. Nee, Erpel zat niet achter deze reeën aan. Ze vluchtten, denk ik, voor een paardenboer. Erpel zat op zijn kont en keek ernaar toen ik de reeën knipte.

Bolsterturf
vrijdag, 18 januari 2008

Bolsterturf
zaterdag, 19 januari 2008

In goeddeels miezerregenmiddag samen met vrouw
vijf naaldboompjes uit Lierops bos verhuisd naar onze tuin.
Deze boompjes lijken op sparren, meer nog op coniferen.
Ze kunnen breed en hoog worden.

Zeker weten dat de bosbeheerder deze boompjes,
zaailingen die gulzige timberjacks vorig net niet plat walsten,
niet zal missen.
En ook onze Bolleke zal het een rotzorg zijn.

Bolsterturf
zondag, 20 januari 2008

Schieten maar halve kilometer van chalet vandaan maakte me wakker.
"Dat waren schoten uit een kaliber twaalf jachtgeweer..., zeker gelost door jagers op konijnen- of duivenjacht," gaapte ik met koppijn van vannacht lekkere rode port naar Erpel, die bij me lag. Vrouw liet hem vanmorgen al uit.
Bij mijn daarna te laat in de dag opstaan waren die verrekte eksters weer vetbollen aan het jatten. Met vijf ekster sterk deden ze hun best, pikten ze de bollen kapot. Voor ik de jatters op foto kon zetten, waren drie van hen er al vandoor gegaan.
En toen kwam vrouw met Martijn chalet. Mocht ik meehelpen met op hem te passen, niet helpen om hem schone luier aan te doen, dat zogenaamde verschonen kan ik echt niet. Wel kan ik heel goed met hem spelen. Vandaag leerde ik 'm hoe een boek heel hard dicht te klappen  Ook hoe mijn rekenmachientje aan en uit te zetten en hoe getalletjes in het venstertje ervan te toveren.
Om drie uur in de middag stopte vrouw slaperig geworden Martijntje in bed. Direct daarna bikete ik met Erpel Bleke bossen toe. In uurtje tijd zag 'k daarin vier reeën, en op en boven rontelomme weiden heel veel ganzen.
En nu ik dit type is het halftwaalf, dra middernacht, is Martijn met zijn pa en ma net huistoe, striemt regen de ruiten, klieven bliksems aarde toe, ratelen donders rontelom chalet. De televisie doet het niet meer en toen die uitviel kreeg ik via computer en monitor het berichtje LAN-verbinding één van de netwerkkabels is niet aangesloten .

Bolsterturf
maandag, 21 januari 2008

Vanmorgen om vijf over zes toen vrouw en ik te voet met Erpel van chalet gingen, keek zij na meter of zeventig achterom naar de volle maan en zei ze: "Er zit een vos naar ons te kijken." En dat was nog waar ook! Onder de lantaarnpaal voor 't chalet zat een vosje op z'n kont, op plek waar wìj daarnet liepen. Toen dit vosje, omdat vrouw, Erpel en ik stil bleven staan (denk ik), overeind kwam om op zijn gemakje weg te lopen zag Erpel het ook. Meteen begon die wild te blaffen en aan zijn lijn te rukken. Dat maakte dat 't vosje wat versnelde. Met snuitje aan de grond en lange pluimstaart recht en laag naar achter rende het over ons gazon uit zicht.
"Het was maar een kleintje," verbaasde zich vrouw.
"Zeker een teefje," wist ik daarop, "maar verdomme dat ik nu mijn camera niet bij me heb."
"Vloek niet zo! Moet je maar eerder naar bed gaan. Ben je 's morgens wakker... Ach, geeft toch niks... Je ziet er binnenkort heus wel weer eentje voor op foto."

Bolsterturf, dinsdag 22 januari 2008

1035a
Zes uur Bleke bossen, Verboden vennen, de Pan,
Boksenberg, De Rummeling en Het Broek

Wij gaan via de Pan en Boksenberg naar De Rummeling. Onderweg daar naar toe verwijst Erpel, zit er onder takkenbossen in boskant tweemaal een konijn. Hij rent om de takkenbossen, springt er bovenop, probeert zich tussen de takken te wringen. Ik laat hem toedoen tot de konijnen wegvluchten. Hij er achteraan. Hij doet zijn best. Hij weet dat hij nu jagen mag, maar hij vangt niets. Op korte afstand is een volwassen wild konijn met rennen hem echt wel de baas.
Bij winterdag een groot haas achterna zitten mag Erpel soms. Vossen en reeën achtervolgen mag hij zowat nooit. Alleen maar ook soms als er in de buurt een jachthut is.
Boven De Rummeling, waterbekken tussen bos en weiden van Waterschap, bekken waarin ik nog nooit water zag, zweeft een buizerd licht van kleur en vliegt één houtduifdoffer. De laatste oefent in de vandaag beetje alsof lentedag alvast zijn baltsvlucht. Met snelle vleugelslag klapwiekt hij schuin de blauwe hemel toe, om dan in stille glijvlucht sparrenbos te bereiken. Waar duifjes naar hem zitten te kijken kan ik niet ontdekken.
Hier in De Rummeling liggen om 't van weigras groen bassin van weigras groene dijken, waarachter naar 't westen toe geelbruin riet en hoge, wilde, nu in de winter grif gele, grassen. Achter de grassen begint het broekbos. En verder is hier het blanke en stille water van nog altijd mogen meanderen beekje A. In deze A zo ander water dan het na de onweersregen van vannacht nu snelstromend geel door het Sterksels kanaaltje. Zowel A als kanaaltje stromen door naald- en broekbos.
Maar dan komen er kleine hindernisjes: hindernisje om gaaienkrijs - de gaaien verraden Eps en mijn aanwezigheid; hindernisje om een winterkoninkje, vogeltje dat niet even in dicht struweel stil wil blijven zitten. Ook is er wat ergernis, ergernisje om geen pad aan het eind van groene Rummelingdijk. Deze dijk loopt dood op ingezaaid boerenland waar men niet over loopt. Ach, kwestie van moraal. Ook ik zou boer geworden kunnen zijn. Schiet ik maar een frustie foto van achterkant boerenbedoening en gaan Ep en ik zelfde weg terug, dijk weer af.
Verder maar weer dan, langs deze Sterkselse A naar het broekbosgebiedje Het Broek. Daarin grote ergernis, als ik weer eens een hoge zit in dit Broek op foto zet. Betreffende hoogzit staat in boskant. Als je erop zit heb je uitzicht op onlandweitje met kikker- en paddenpoeltjes. Ook zicht op fietsers en wandelaars die recreëren langs dit Sterksels kanaaltje.
Deze hoogzit: typisch de hoogzit van een avondjager. Gezeten op hard plankje kan je vanaf deze hoogzit gedurende de morgenuren alleen maar tegen zon in schieten. Helaas, nee, zo ontiegelijk laf: op nauwelijks honderd meter van de hoogzit vandaan wordt op infoborden, borden door Staatsbosbeheer bij parkeerterreintje langs dit Sterksels kanaaltje neergepoot, niets over jacht en hoge zitten vermeld.

Na nog wat luisteren en kijken naar vogels, onder meer naar buizerds, kraaien, gaaien, merels, roeken, meeuwen en een wulp - van de wulp ben ik niet zeker, misschien was het een andere vogel die ook blij fluiten kan - gaan wij huiswaarts. Met bijna battery empty   fotografeer ik, Pan al uit en net voor Sterksel, een wel honderd meter lange en zo'n twee meter hoge lange mesthoop, stront uit rontelomme bioschuren die moet worden uitgestrooid over akkers en zomer en winter veelege weiden.
Om halfdrie zijn we weer terug chalet.

Bolsterturf, dinsdag 22 januari 2008

Bolsterturf
donderdag, 24 januari 2008

Na dertien uren werken reed ik rond negenen vanmorgen naar chalet. Het vroor, of 't had gevroren, weiden en akkers zagen beetje wit. Maar de zon scheen, wat ik fijn vond.
Ik maakte onderweg grote plannen voor de dag, maar na vrouws briefje lezen, Erpel uilaten over het paadje langs de prikkeldraad, warm douchen en even dom chatten nog met glas warme melk erbij, kreeg ik opeens hekel aan mezelf en kroop met liter rode port in bed.

Om half zeven maakte vrouw me wakker, kreeg een zuiplap op zijn donder.

Buiten was het te donker, te laat ook al, om nog naar bos en hei en waterkant te gaan. Vlug liep ik toen maar met Erpel de anderhalve kilometer langs de prikkeldraad, driekwart kilometer heen en driekwart kilometer terug. Wat houtduiven vertrouwden mij en Erpel niet. Die lawaaiden bomen uit om aan overkant van wei verder te gaan slapen. Toen weer stil de koude avond. Zelfs de uilen en ganzen wilden niet roepen en de vossen niet keffen.

Terug chalet zat vrouw met dochter te bellen, ging ik maar met portje erbij wat Verhalen dwars op de wind lezen. Anderhalf uur ongeveer las ik, tot ik indommelde op de bank, droomde van andere verhalen dwars op de wind, van een kasteel vol mooi en bijzonder en van bomen die meeluisterden.

Zo gemeen! nu ik met vrouw verder mag slapen in bed, mag van haar de port niet mee.

Bolsterturf
vrijdag, 25 januari 2008

Een geraffineerde hoogzit. Vrouw ontdekte hem in mooie, droge wintermorgen in Lieropse boskant, tussen de Bussersdijk en camping De Somerense Vennen. Het ding staat schuin tegenover parkeerplaats Het Jasper, aan overkant van wei. Zij zag het ding toen wij via omweg over Lierop ons Martijntje gingen ophalen in Eindhoven en onderweg stopten om Erpel uit te laten.
Dit betreft een hoogzit van het gevaarlijkste soort, want hij is verplaatsbaar. De jager gebruikt hem niet alleen om op reeën te wachten, hij gaat er ook mee op bezoek, hij kan hem zo tegen een boom plaatsen bij iedere plek waar hij reeën of hun hoefjes zag.
Deze hoge zit bestaat uit een inklapbare ladder met stoeltje. Ook heeft het ding een inklapbare bovenbouw. Zo is het makkelijk mee te nemen, makkelijk te verplaatsen. De stangen boven het stoeltje dienen als steun voor de buksloop.
In voorgaande jaren zag ik in december en januari vaak reeën op betreffend weitje. De laatste december en deze maand januari spotte ik nul reeën op het beetje maar groen tussen De Somerense vennen en Bussersdijk.
In de omgeving vinden reeën nauwelijks ander groen waarop ze kunnen laveien.
Ach, zoveel vragen. Hoeveel reeën werden vanaf deze hoogzit ziek- of doodgeschoten? De Somerense vennen is een grote en drukke camping, maar geven campingeigenaren en -bezoekers niets om natuur en reeën? Vinden ze het erg om reeën te zien? Zijn ze blij als het weer eens knalde en er een ree minder is? Vinden ze het allemaal zomaar goed dat een sluipschutter de campingreeën doodschiet?

Houtsnip bij Schotse hooglandsen

Om twee uur moest Martijntje, hij is vandaag anderhalf jaar plus één dag jong, van vrouw zijn middagtukkie gaan doen, mocht ik van haar met Erpel voor twee uurtjes naar Bleke bossen en Verboden vennen. Daar zette ik eenden, drie Schotse hooglandsen en wat mensen op foto. Erpel zocht samen met mij naar reeën, hazen, konijnen en muizen. Ook speelde hij met een jonge Duitse herdershond. Terwijl ik de drie Schotse hooglandsen op foto zette, mocht Erpel van me bij mijn bike wachten, op ruim veertig meter afstand van de koeien.
Koeien kunnen levensgevaarlijk zijn! Vooral voor honden! Dat niet honden maar mensen ze zullen doden en slachten weten ze niet. Ze hebben van slachters en slachthuizen geen benul, maar wel het besef dat honden hen of hun kalfjes kunnen doden. Nadat ik de naar mij toe lieve koeien op de schoften had geklopt en over de natte neuzen geaaid, liep ik terug naar Erpel en sprak het door hem verbeide woord: "Vrij!" Alsof een te lang geketend bont duiveltje, zo snel dook hij een afgewaaide sparrentak waaruit een ook snelle houtsnip spatte in.

Parkwandeling met Martijntje

Om halfvijf weer thuis zaaide ik met Martijntje vogeltjesvoer over 't gazon, allerhande zaden voor vinken, torteltjes en groenlingen. Ook hingen we samen voor meesjes en spechten verse vetbollen op. Van zijn oma mogen brutale eksters die bollen gerust wegjatten.
Tegen donker gingen opa en oma wandelen met Martijntje, rontelom chalet en parkvijver. De kleine man wilde niet in zijn buggy. Hij ging liever lopen. Na veel plezier hebben om een paartje wilde eenden in de vijver, stapte hij heel eigenwijs heel eind alleen door 't park.

Bolsterturf
zaterdag, 26 januari 2008

Tegen donkeravond bike ik Bleke bossen toe.
Blije Erpel rent met me mee.
Om kwart over vijf driesprongetje reeën
op wei tussen puinweg en Providentia-torens.
Paar honderd meter meer torens toe
vlucht tegen halfzes een allene reebok bos in.
Ik vraag me af of dit laatste ree "mijn" knopbokkie was,
nee is.

Bolsterturf
zondag, 27 januari 2008

Voor me op tafel Reader's Digest veldgids voor de natuurliefhebber, vogels van West- en Midden-Europa. Ik blader door dit vogelboek, blader futloos. En daarbij voel ik mijn rug en heb het stervenskoud, terwijl de door me al hoger gedraaide thermostaat toch echt wel heel duidelijk 22 aangeeft.
Op pagina 83 glimlach ik om het loerend felgeel oog van een ♂ blauwe kiekendief, wilder en leniger dan blauwe reiger mooie blauwe vogel van mijn jeugd. Met het door Griendsveen en Purit machinaal ontvenen van Zuidoost-Drenthe, verdwenen ook hij en zijn bruine wijfje uit mijn Kommerhoekse en Peelse jongensdreven.

Waarom wil ik oude man en moedeloos geworden NU weer kijken naar het stille zweven van deze kiekendieven? Waarom wil ik pas NU om ze huilen?

Bolsterturf
maandag, 28 januari 2008

Ik voelde me beetje belabberd en beroerd toen net na dertien uur de groene jagers in hun terrein- en luxe wagens voorbij scheurden. Met wel 80 km/uur stoven de met geweren en hagel bewapende mannen over het op akkerland doodlopend pad. Door open ruitjes hoorde ik hun honden van bloeddorst en passie janken. Mijn Foxie werd daar wat zenuwachtig van.
Meteen begreep ik wat blauwe duiven zou gaan overkomen, dat er zo meteen flink geschoten moest gaan worden. Met kop vol snot en pijn en hoewel op klompen versnelde ik mijn pas. Toch arriveerde ik te laat om de dappere jagers de lieve blauwe duiven te zien doodschieten. Voordat ik het om te oogsten "vergeten" maïsveld, met in 't midden ervan harten gevuld met zwarte zonnebloemzaden, groene kool en ander voor duiven lekkers, vanaf 't pad kon zien liggen, knalden de hagelgeweren al. Ik telde vijf, tien, twintig, dertig, veertig, vijftig, meer dan vijftig schoten.
Dikke vijf minuten later tuurde ik door lens en kijker naar het slagveld. Een kuddetje schapen bleek van schrik door prikkeldraad gehold. En twee bange ponietjes galoppeerden flink bang door hun wei. Maar voorbij schapen en ponies waren een jachthond of vijf keidruk. Deze honden, de jankerds van daarnet, jakkerden alle kanten op, beetje maar gericht op zoek naar dode en gewonde duiven.
Maar nog was de overval niet ten einde. De dappere jagers hergroepeerden. En ze liepen het maïsveld en de daarin voor duiven aangelegde Vogelhof van Eden binnen. De misschien nog overgebleven nu bang weggekropen blauwen moesten ook allemaal dood en buit gemaakt.

Toen om veertien uur de razzia al weer voorbij was, de snelle jagers in hun auto's het pad terug waren afgescheurd, ik had moeten aanschouwen hoe door deze mannen en hun honden de laatste doodsbange duiven heel systematisch werden opgezocht, op de wieken gedwongen en daarna, soms wel met zeven schoten of meer, uit de lucht geknald, toen voelde ik weer mijn koppijn en snot. Bovendien een ontevreden klootgevoel, omdat ook vandaag Diana de Nederlandse jagers niet wat friendly fire gunde.

Bolsterturf
dinsdag, 29 januari 2008

Ik ga beetje ziek werken. Ik sta er alleen voor. Geen collega die kwam of komt opdagen. Ik doe mijn werk, plichtmatig, geduldig en gelaten. Maar dan is er, als mijn lieve zwervers allemaal al naar bed toe zijn, midden in de nacht a bridge too far op de televisie. En dan opeens op het werk ben ik weer soldaat en de nieuwste oorlog ingeschopt. Een blauwe Chinees richt op me zijn wapen, ik kijk in de loop en in zwarte ogen en haal de trekker over. Dan een bons en 'k vind mezelf op vuile vloer terug.

Bolsterturf
woensdag, 30 januari 2008

Hoe weet ik niet, maar ook na deze lange werknacht werd het weer morgen. Mijn mannen wakker gemaakt en hun ellendig zwerfbestaan ingestuurd, reed ik langzaam naar huis. Vier reeën die ik meende te zien op rand van bos en akker liet ik wat ze wel of niet waren. 'k Had noch de fut, noch de goesting om kijker of camera te pakken. Eindje verder stopte ik toch de pinda. Om te pissen en te kotsen.

"Je hebt 39.6," zei vrouw tegen me en ze stopte me in bed en belde de dokter.

Bolsterturf
donderdag, 31 januari 2008