Rikke in stille zondagse Kempen
rust in lang gras wei.
Zij ligt verscholen voor mens en pinken.
Bijna wandelen vrouw en ik aan heur voorbij.
Zonder Erpeltje bij ons hadden we d'r nooit ontdekt.
Maar ach, wij en ons foxje, wij deugen meer dan jagers.
Toen we al honderd meter verder gewandeld waren,
lag zij nog in het hoge gras.

Rikke in stille zondagse Kempen,
tegen donker is zij opgestaan,
staat zij met pinken in te delen taai gras wei.
Wij kijken naar heur, naar pinken en naar achter bomen ondergaande zon.
Morgen weer een maandag voor u, heur en ons.

Reebok in stille zondagse Kempen

Zesender reebok in stille zondagse Kempen,
kapitale bok van bos, hei en lang gras wei,
jij weet dat op zondag niet met buks gejaagd mag worden?
O, zesender bok in stille zondagse Kempen,
wacht jij op je lieve smalreetje toevend nog in bossige heikant?
Wanneer zij niet komen wil ga je heur maar halen?

Bolsterturf, zondag 1 juni 2008

1170
Ook een jager kan pech hebben. Niks aan de hand dus

Half avonduur waarna na werken half ochtenduur spiedend en speurend door 't Sang

1171
Rikke in boerenwei halfweg thuis en chaletthuis

1172
Bontvenrikke in zandpadbosberm halfweg thuis en chaletthuis

1173
Reebok en reebokkie

1174
Zag ik weer die forse rode oneven achtenderbok

1175
Kussen voor leester, lezerin of lezeres en voor dieren

Bolsterturf, dinsdag 10 juni 2008

Feitjes!
1. Nederland is gek van snelheid.
2. In Nederland wonen reeën altijd tussen wegen.

Feitje!
Dag en nacht scheuren auto's over gladde wegen door bos en hei.
Zo worden heel veel reeën doodgereden.
Mede hierom is jacht op reewild overbodig.

Feitje!
Ik rij al meer dan veertig jaren auto.
Ik zag misschien wel plus duizend reeën vanuit mijn auto's.
Bij nacht en ontij spotte ik reeën in koplamplicht.
Ik reed nog nooit een ree dood, zelfs niet aan.

Feitje!
Al of niet doodrijden: kwestie van opletten, moraal en gaspedaal.
Te idioot voor woorden toch?
In ons landje waar niemand sneller mag dan 120,
maakt men, importeert men, verkoopt men auto's
met topspeed 150 en meer.

Feitje!
Bij ons in Nederland wonen reeën behalve tussen wegen
ook nogal eens tussen al dan niet schrikstroom
gladde- en prikkeldraden.
Vaak is 't moeilijk, soms onmogelijk,
om een ree in landschap zonder cultuurklotezooi
te fotograferen, te digitaliseren.
Toch, de draad op bovenstaande foto's hoort erbij.
Die wens ik digitaal niet weg te moffelen.

Bolsterturf, woensdag 11 juni 2008

Hoornaars zijn ontiegelijk moordlustige insecten, maar ook harde werkers. Om kwart voor vijf vanmorgen waren ze in door hen gekraakt mini nestkastje aan blokhutwand al druk.

Ook mensen zijn nogal eens moordlustig. Rond klok van zes stoof er een auto met bloedgang over halfverharde weg. Wat konijnen konden net bijtijds het bos in rennen. Om geen stof te happen en niet door een idioot omver gereden te worden, stuurde ik mijn bike het bos in. Gelukkig had ik Erpel aan de lijn. Ook een ree zag de auto komen. Dat vluchtte ook al 't bos in.

Hoewel vroeg bij 't pad was ik toch te laat van huis gegaan, wandelde een vrouw in rode mantel, en met zwart hondje bij zich, me al wild en vogels van de weiden. Maar toch zag ik in pas gehooide wei nog een verweg haas dat mannetje maakte. En toen begon om even over half zeven een zachte maar echt wel natte juniregen. En in deze zachte regen een reebokkoppie, van bokkie dat naar Erpel en mij keek.

En toen kwamen tegelijk met Erpel en mij even na halfacht in de almaar natter, almaar erger regen twee hoornaars thuis, een grote en een kleine. Zeiknat en veel te gehaast zette ik ze op foto's die mislukten.

Bolsterturf, donderdag 12 juni 2008

Het is niet pluis in Stichting Het Noordbrabants Landschap- natuurgebiedje De Lange Bleek, gebiedje van zo'n driehonderd bunders van pijpenstrootjes bleke bossen en bij zomerdag tè lang weidegras, gebiedje waarin ik vaak toef. Meestal ben ik er op mijn sloffen, soms met klompen aan, een enkele keer in hoge laarzen.

Het Brabants Landschap heeft naar eigen zeggen 33.500 donateurs. Ieder jaar opnieuw doneren deze lieve donateurs. Ik maak even simpel rekensommetje:
33500 donateurs à gemiddeld 30 euro per jaar = 1 miljoen euro per jaar. Een miljoen! Ieder jaar opnieuw!
Tel daarbij op wat De Stichting beurt aan het verhuur van het genot van de plezierjacht + de opbrengst uit almaar bomen laten omzagen en timberjacken + de vergoeding die De Stichting krijgt van boeren die perceeltjes van haar grond benutten maar nooit kunstmest mogen zaaien.
Als ik van de uitkomst van mijn sommetje aftrek wat in De Lange Bleek deze Stichting Het Noordbrabants Landschap doet voor boeren, wild en natuur, dan hou ik arme boeren, weinig wild en een rijke Stichting over.

De donateurs van Stichting Het Noordbrabants Landschap, zij zijn toch zulke lieve mensen met natuur en wild begaan.

Ik vraag mij af: weten de donateurs van Stichting Het Noordbrabants Landschap van reeafschot en vosafknal? En weten zij ook dat Het Brabants Landschap wat heeft met bomenkap, dat deze Stichting flieft is op bomenkap, naast donaties en jachthuur opstrijken ook tuk is op het beuren van houten eurootjes?

Onlangs zijn in De Lange Bleek weer eens duizenden bomen aangeschild geworden met knalrood! Ik vraag me af: zullen de rijke eigenaren van De Lange Bleek in alle redelijkheid en diervriendelijkheid wachten met duivelse Cirkelzaag en Timberjack tot alle jonge vogeltjes vliegvlug zijn en alle jonge haasjes en reetjes groot genoeg geworden om te kunnen vluchten voor het snerpend en daverend zaag-, hak- en breekgeweld?

"Brabant is prachtig! Wij nodigen u dan ook van harte uit om er te gaan wandelen. U kunt dan zelf zien wat wij allemaal voor u doen." Aldus Stichting Het Noordbrabants Landschap in haar website.

Wat Stichting Het Noordbrabants Landschap allemaal doet in De Lange Bleek weet ik al.
Wat De Stichting doet is tussen laten cirkelzagen en laten timberjacken door jagers met geweren en buksen laten schieten op wild, op onder meer houtduif, konijn, haas, vos en ree. Verder doet De Stichting niet veel goeds, misschien wel niks goeds in De Lange Bleek.

In de website van Stichting Het Noordbrabants Landschap vind je wat woorden over in de Ban van Buiten. Wat ik mij daarom ook afvraag is dit: in haar Lange Bleek heeft Stichting Het Noordbrabants Landschap een zowat dagelijkse wandelaar die in de Ban van Buiten door zijn bleke dreven loopt te fluiten. Waarom toch weten beheerder en huurjagers van Stichting Het Noordbrabants Landschap niet beter te doen dan aan de politie te berichten dat deze wandelaar jagers stalkt en het portretrecht overtreedt?

Vanuit mijn in de Ban van Buiten maakte ik een parodie op een gedicht van Ann Langeraet, gedicht dat ik vond in de website van De Stichting. Of deze mevrouw ooit een ree zag weet ik niet. Maar heur gedicht vind ik prachtig. Toch, met het oog op het jachtbeleid van De Stichting alsmede op het welzijn van ons reewild, hier mijn parodie:

Nou ja, waar maak ik me druk om? Van zomaar ieder jaar opnieuw meer dan een miljoen van natuurliefhebbers krijgen, en ook nog wat van jagers krijgen, kun je de politie laten lopen, wild laten doodschieten en een paar timberjacks betalen.

Bolsterturf, vrijdag 13 juni 2008

Al om kwart over zeven in de ochtend deed een aardbeiboer van jaar of dertig, veertig flink raar. De man zat in tussen bleek bos en aardbeiveld geparkeerde en statonair lopende mooie en dure luxe wagen. Hij maakte met hoofd en armen rare bewegingen en zong flink mee met een mooie en zwoele vrouwenstem die uit cassette recorder of zo in zijn auto kwam. Ik was al twee keer aan hem in zijn wagen voorbij gelopen en stond in boskant naar hem te kijken toen hij me eindelijk in de smiezen kreeg. Ik zag hem schrikken, maar hij vermande zich, zette zijn auto in eerste versnelling, kwam naar me toe gereden en vertelde me zonder dat ik hem iets vroeg iemand van Van Dinges (de naam die hij opgaf hoeft niet in 't internet) te zijn, mede grondeigenaar die kwam kijken of loonwerker wel het onkruid tussen de aardbeiplantjes had doodgespoten.

Ja, de loonwerker was geweest. Iets wat ik al wist.

Bolsterturf, zaterdag 14 juni 2008

In juniregen en -kou vond ik een grote dode hoornaar - een hoornaarkoningin? - onder hoornaarpaleisje-mini-nestkast aan blokhutwand, maar vandaag in als gisteren junikou en -regen zag ik in het paleisje een hoornaarkoningin bezig met eitjes leggen, en ook hoornaar werksters werken. Voeren hoornaars oorlog?

Bolsterturf, zondag 15 juni 2008

1180a
Bleke bossen-wandeling met wijzende vrouw en fox Erpel

Na mijn vandaag gat in de dag slapen, paste ik samen met vrouw op Martijn. Vrouw haalde hem toen ik nog sliep. En toen Martijn sliep keek ik naar de Hoornaars die huizen in mini nestkast aan blokhutwand. De hoornaarwerksters waren druk doende en de hoornaarkoningin bezig met het leggen van een lichtblauw eitje in zeshoekige cel.

Na mijn kijken naar de hoornaars bikete ik met Erpel volgend aan de rechter trapper anderhalf uur door de bleke bossen. Daar zwom en dook een paartje duikeendjes in het ondiep eilandjeven. Maar op weg terug naar chalet gromde opeens braaf langs bike dravende Erpel. Hij wilde met rugharen overeind boskant in. Vlug lijnde ik hem aan en volgde ik hem paar meter boskant in, tot er een vos bos uit, pad over en half meter hoog maïsveld instoof. En daarna speelde ik twee uur met Martijntje.

Toen door vrouw en mij Martijntje naar zijn pa, ma en broertje was teruggebracht, bikete ik nog eventjes alleen, zonder vrouw en Erpel dus, naar de bleke bossen. Na kwartiertje speuren vond ik daar moeder Rikke en heur kalfje (dezelfde rikke als die van gisteren). In lang gras wei en schuin voor kuddetje pinken stond zij naar mij op pad te kijken. Door de 20x50 zag ik ook heur kalfje, zò mooi! wanneer diens oortjes eventjes bewogen.

Soms krijg ik wat negatief commentaar van lezers, ook negatief commentaar wat betreft mijn foto's. Maar moeten mijn foto's super mooi en hoog kwal(l)itatief zijn? Ik heb maar klein cameraatje dat in jaszak en in klein draagtasje past. En ik heb er helemaal geen zin in om een knoeperd van een camera en een statief met me mee te zeulen het veld in.

Moeder rikke en heur kalfje niet mooi en duidelijk op de foto? Moet ik, mag ik, wil ik een moeder Rikke lastig vallen, besluipen, heur opjagen enkel en alleen om mooie foto's van heur en heur kalfje te maken? De foto's van moeder en kalfje maakte ik met tegenlicht van lage zon, ook met maximaal optisch zoom, van afstand van meter of veertig. En nadien cropte ik de foto's met fotobewerkingsprogramma.
Ach, ik wou niet op huis op aan zonder deze moeder Rikke en heur kindje een kushand toe te werpen.
Ach, ik kan er niks aan doen, ik hoef niet te verdienen aan dieren en ook niet aan hoog kwal(l)itatieve foto's van reemoeders en hun kalfjes. Geen moeder en kind jaagt men op! Moeder en kind maakt men het niet moeilijk! Toch zijn er jagers met jachtakte en vergunning die heel graag bij voorbeeld een drachtige rikke schieten, en die er ook niet voor terug deinzen om een rikke wèg te schieten van heur smalree of jong bokje.

Bolsterturf, maandag 16 juni 2008

1182a
Tijdens voetbal op televisie wandelde ik met vrouw en fox

Rond twaalf in de nacht
vang ik een reebokkie
- nauwelijks oorhoog spitsertje -
op verharde binnenweg in groot koplamplicht.
Ik laat het gerust, rijd het niet omver.
Ik blief geen reebout en ik ben geen jager
die geilt op zielig geweitje aan de wand.

Rond twaalf in de dag havikvrouw

Rond twaalf in de dag
zie ik een havik vliegen
laag over weide tussen bos en bos,
een konijn in de gele grijpers.
Waar ik heur zag?
Zeg ik liever niet,
want er zijn de jagers met buksen en geweren.

Vanavond eventjes maar naar de Bleke bossen

Vanavond eventjes maar met Erpel naar nabij Providentia Bleke bossen.
Daarin allebei onder meer
een haas, een haasje en een smalreetje waargenomen.

Bolsterturf, woensdag 18 juni 2008

Bolsterturf, donderdag 19 juni 2008

Een vosje. Een vosje in middernacht. Ik dacht dat het onze kater Bolleke was. Zo dom van me! Toen ik het op mislukte foto zette, was het al ver, zat op op z'n kontje brutaalweg naar me te kijken. Ach, het weet dat ik geen geweer heb.

Bolsterturf, vrijdag 20 juni 2008

Bolsterturf, zaterdag 21 juni 2008

In aan bij-chalet-blokhut-mini-vogelnestkastje-hoornaar-woninkje wordt bij zomerdag van voor zonsopkomst tot na zonsondergang altijd keihard gewerkt.

Nog niet doodgeschoten Het Brabants Landschap bleke bossen-reebok geniet in laat zomeravond ver van boskant en voor plastic over aardbeien van boers gras.

Maar zo mooi! Altijd weer!
Om melk en slacht gehouden koebeesten in groene wei bij kleur'ge zonsondergang.

Bolsterturf, zondag 22 juni 2008

Nadat ik tijdens oppassen op kleinzoontje Martijn door een hoornaar werd gestoken - mijn eigen schuld dit geprikt worden, dus dikke bult - en nadat vrouw en ik het ondeugend jongetje naar zijn pa, ma en broertje hadden teruggebracht, ging ik tegen half tien vanuit vakantieadres nog wat biken door de Bleke bossen en ommelanden daarvan. Vrouw wou niet mee en Erpel mocht van mij en ook van haar niet mee. Dat hij niet mee mocht, was omdat hij net 'n door kater Bolleke gevangen wild konijn met huid en haar had opgevreten. Anders dan fox Erpel is kater Bolleke wilddief ten huize Bolsterturf.

Meteen al kwam er van mijn in mooie beetje winderige zomeravond veel wild en vogels op foto willen zetten niet veel terecht. Bij Providentia bleek een pinkenwei met idioot hoog gras eindelijk gemaaid. Op dit gras nu hooigeel van kleur stond een reebok. (Echt geen afschotbok want ook jagers kunnen dit lezen!) Deze bok schrok van me toen ik vanaf half verharde weg langs wei op hem toe bosweggetje in racete. Scheldend rende hij naar sparrenbosje. Gelukkig stond, driehonderd meter verder maar, ook deze avond Providentia moeder Rikke met heur ene kalfje - als zowat altijd het kalfje goed verborgen in het op die plek vanavond nog wel hoog weidegras - naar me te kijken.

Net toen ik moeder Rikke op foto zette, viel er ongeveer kilometer verderop een schot.

Langzaam bike ik richting daarnet schot.
Wat zie ik elf minuten later?
Om tien voor tien loopt een jager op grens van maïs en wei door 't veld. Schoot hij daarnet? Op wie of wat schoot hij dan? En wat zoekt hij? Een omver geschoten ree?
Schuin achter deze jager staat op boerenpad een zilverkleur'ge off-the-road-car geparkeerd, netjes achter wat bomen en struiken.
Ineens draait jagersman zich om en loopt hij terug richting wagen. Hij ingestapt rijdt de auto over puinwegen weg, richting Sterksel. Ik blijf waar ik sta. Ik zit op stang van bike. Mijn voeten tegen stam van omgewaaide berk. Ik wil wachten op ree en haas, en vos.
Te onrustig in het lijf, dus al gauw het wachten moe, fiets ik paar honderd meter terug, naar plek waar aan boskant andere wei is. Op deze laatste wei doen konijnen zich tegoed aan gras door een mens bestemd voor koeien en schapen.
Dan, eigenlijk niet zo heel onverwacht, komt om tien over tien de zilverkleur'ge off-the-road-car terug. Ik zie de echt niet schutkleur wagen aankomen. De bestuurder ervan stopt bij ander dan daarnet langs puinweg bosje. Bij dat bosje is een jachthutje geschikt om van daaruit op reeën en ander wild te schieten. Hmmmzzz, toch lijkt mij schieten vanuit een ruime off-the-road-car stuk gerief'lijker. En, o onoplettende sufferd die ik ben, dan pas zie ik ook de nu zomerrode oneven zesenderreebok die ik al vaak op foto zette.
Een ree heeft meer schrik voor man op bike met camera dan voor man met buks in off-the-road-car. Ik, man op bike, rem en sta dan roerloos. De bok, die me zag aankomen, staat ook pal. Maar hij blijft. Hij zekert poosje. Gaat dan weer laveien. Ik blijf roerloos. Zal de jager vanuit zijn wagen schieten op deze bok?
Er valt geen schot. Wanneer de jonge bok is weggedarteld, verder boerenweide in, komt de off-the-road-car over 't puinpad op me toe gereden. Erin zitten een jager en een vrouw, jaagster, jageres of jagerin. Zij heeft grote veldkijker om heur nekkie. De auto stopt bij mij op bike. De inzittenden, jager en jageres dus, beginnen een gesprek.

Hier volgt weergave van het gesprek. Het allemaal woordelijk weergeven is me onmogelijk:
- Goedenavond.
- Goedenavond.
- ...
- ...
- Bent u tegen jacht? vraagt de jager aan me.
- Ik ben er geen voorstander van.
En dan vertelt jager me het altijd weer eendere lulverhaal van wildbeheer en reewildtellingen en zo.
- Er zijn teveel reeën, beweert de jager.
- In duizend bunders rontelom zitten er op dit ogenblik hooguit zestien.
- Het zijn er veel meer.
- Nee, het zijn er eerder minder, want bij voorbeeld jonge op zoek zijnde bokken worden door u jagers dubbel geteld. Die toeven de ene dag hier en de andere dag daar. Die worden dus ten onrechte in ieder jachtveld meegeteld. ... Ik kom hier bijna iedere dag. Leest u maar www.bolsterturf.nl. Maar schoot u daarnet? Op een ree?
- Nee, ik schoot een nijlgans.
Met de kogel? vraag ik me dan af. Ik vraag dat niet, want ben geen opsporingsambtenaar.
- ...
- ...
- Er zijn teveel reeën. Er worden heel veel reeën doodgereden.
- Er zitten er rontelom hooguit zestien. Ik meen dat het er momenteel in totaal dertien zijn. Ik kom hier bijna iedere dag. En ik rij al meer dan veertig jaar auto, reed nog nooit een ree dood. Al dan niet doodrijden is een kwestie van al of niet hard rijden, van verantwoord of onverantwoord autorijden.
En dan vertelt deze jager me nog eens het altijd weer eendere lulverhaal van wildbeheer en reewildtellingen.

Dit gesprek vond plaats op grens van enerzijds de zwaar getimberjackte Bleke bossen van Stichting Het Noordbrabants Landschap en anderzijds grond toebehorend aan particuliere boeren. Het Brabants Landschap verhuurt het genot van de jacht aan jagers. Boeren doen hetzelfde, of die jagen zelf. En beide partijen, en de jagers van Het Landschap en de boerenjagers, tellen reeën. Beide partijen telden, als ze eerlijk telden! er dertien of minder. En dan gaven ze, als ze eerlijke opgave deden! bij het aanvragen van de afschotvergunningen allebei dertien reeën of minder reeën op. Op deze manier mogen de jagers van de onderscheidene jachtvelden samen reeën schieten op basis van opgave samen zesentwintig stuks geteld in gebied van twee maal duizend bunder is tweeduizend bunder. Maar wellicht werden er bij Faunabeheer wel twee keer dertig reeën of nog meer opgegeven! Reewildtellingen gebeuren op basis van goed vertrouwen. Geen politieagent, geen ander mens ook, die de opgegeven aantallen controleert!

- ...
- ...
- Wat was dat voor bok daarnet? vraag ik.
- Een oneven zesenderbok.
In dit antwoord van de jager ligt, lijkt mij, besloten dat het jagers vooral om de kroon, om het geweitje gaat. Alsof een minder mooi geweitje, alsof een minder mooi en krachtig dier minder is dan zijn sterkere soortgenoot. Klein stapje verder maar: alsof een minder mooie en sterke mens minder is dan een mooiere en krachtiger mens.
Wij leven met ons allen in een cultuurmaatschappij met beetje maar natuur meer. In jagers zit er echter een teveel aan natuur, aan oernatuur en verlangen om te doden, een natuur waarin het recht van de sterkste altijd moet gelden, het onnozel argeloze dier met buks en geweer gereguleerd.
- ...
- ...
- U schoot niet op deze bok. Waarom niet?
- Is nog jonge bok, tweejarige.
De beschrijving van de bok was juist, maar blijft de vraag: zou deze jagersman wèl geschoten hebben als hij en zijn Diana me door hun veldkijker niet hadden gezien?
- Hij is dus te jong om dood te schieten.
- Daarom liet ik hem lopen.
- ...
- ...
- Toch zitten er teveel reeën, zegt de vrouw.
- Niet! want de tellingen deugen niet. ... Je kan onmogelijk in 1 dag een reestand geldig en betrouwbaar tellen.
- Er zitten er meer dan voldoende.
- Nou, ik zie er maar eentje nu, één ree maar, geen zeven of dertien. Zaten er teveel zouden we nu minstens zeven reeën moeten zien. Toch? Maar oké, schiet u een door een snelheidsgek aangereden kreupel ree kan ik er vree mee hebben.

Hierop wenste ik mijnheer en mevrouw goedenavond en fietste aan. Op afstand van dikke honderd meter volgden ze me even daarna. Daarom stopte ik stuk of veertig grauwe ganzen voorbij gebiketed bij onverhard zijweggetje bij plas waarop vaak veel watervogels.
Het was geen fijn gevoel. Een jager met buks in off-the-road-car in mijn rug op smal en eenzaam, maar wel verhard openbaar binnenweggetje.

't Is toch wat. Ik vraag me af: krijg ik nu binnenkort weer de politie op bezoek? Moet ik om niet beschuldigd te worden van stalken en van overtreden van het portretrecht met oogkleppen op en oordopjes in reeën gaan kijken? En moet ik me dan ook nog eens gaan verstoppen in het groene of bleke lover als er een jager aankomt? Dat laatste mag ik niet eens van de groene bordjes!

Onze Nederlandse jagers, toch zijn zij echt wel dappere mannen met hoogstaande moraal. Zij hebben het immers altijd over weidelijkheid en regulering, over het wild een goede kans geven om aan hun loden hagel en snelle kogels te ontkomen.
Ja! natuurlijk heeft een stilstaand maar honderd meter van de schutter vandaan dier een kansje om niet geraakt of om niet dodelijk geraakt te worden. Tjonge toch, een ree is daar echt wel groot genoeg voor.
En een ree heeft echt wel minder schrik voor een auto dan voor een mens. Dus is 't het weidelijkste om vanuit grote auto te schieten?

Beste lezer, het is zo simpel: wil ik, wil u betalen voor jagersbrevet, jachthuur, jachtvergunning, jachtakte, buks en loodjes en zo, dan mag u, mag ik van wetgevende, uitvoerende en rechterlijke machten àlles in bos en hei en ook op akkers en weiden. Zelfs jagen en schieten mogen we dan.
Als u in wilde staat levende dieren wil doden en een IQ hebt van zo'n zestig of meer kan u in jaar tijd zeker wel een jagersbrevet halen. Daarna mag u jagen en doodschieten. Wil u alleen maar genieten van zon en wind en wolken en mooie natuur dan mag u NIKS, nou ja, mag u op door mensen tuk op macht en invloed, ook tuk op weidelijk reguleren en doodschieten, gebaande kromme paadjes blijven.

Bolsterturf, maandag 23 juni 2008

Ik struin in mooiwarme zomerzonnedag met lekker briesje. Ik zie zonnevlekken in langs beukenlaan ondiepe hoge wallekanten sloot, maar gulle zon over de grof getimberjackte bleke bossen van Stichting Het Noordbrabants Landschap De Lange Bleek.

Havikwijf vliegt weg van noordoever van verder vogelleeg Eliasven, oever van mijn Bleke bossen ondiep eilandjeven, waarin beetje kikkerkwaak niks niet luid, waar rontelom wat vogelzang nergens uitbundig.

Hebben man en vrouw havik alle ganzenkuikentjes en eendenpulletjes op? Of verteerden die in maag van vos of bosuil?

Maar dan zo mooi! staat weer eens Providentia moeder rikke in lang gras van pinkenwei naar Erpel en mij te kijken.

Bolsterturf, dinsdag 24 juni 2008

De met fijngekauwd hout nauw gemaakte toegang tot het hoornaaronderkomentje aan blokhutwand was kapot, is gerepareerd geworden. Nu is de ingang weer allersmalst. Alleen de magere werkers en soldaten kunnen in en uit. Hun dikke koningin niet meer?

Ik kom aan hoornaarstudie, zelfs aan literatuur en aan lectuur lezen niet toe.

Twee reeën. Erpel, heb dank!

Vandaag voor mij: twee reeën, bok en geit, op grens van Bleke bossen en wei.
Erpel, heb dank!

Bolsterturf, woensdag 25 juni 2008

Vanavond voetbal, voetbal in Oostenrijk weet ik. Voetbal ook op televisie. Turken tegen Spanjolen deze keer. Voetbal hoeft van vrouw en foxie Erpel niet. Van mij ook niet. Wij doen niet mee aan de voetbalgekte. Vrouw en ik, wij keken niet eens naar Nederland - Rusland. Kan je nagaan!
Ook keken wij daarnet - ik schrijf dit paar uur na afloop van de in internet, op televisie en in alle kranten breedvoerig aangekondigde wedstrijd - niet naar Spanje tegen Turkije. Ik vind voetbal kijken niks, zie ik veel liever wat anders, reeën bij voorbeeld. Ook vrouw houdt dus niet in het minst van voetbal, niet van kijken naar benen en kontjes van voetballers. Welnee, houdt zij helemaal niet van. Van voetbal kijken niet. En ik houd er nog minder van dan vrouw.
Wanneer zowat heel Nederland weer 'ns heel sportief naar de mannen van miljoenen euri en naar de bal die altijd rolt, vliegt of stuitert kijkt kijken vrouw en ik, en Erpel ook, uit naar hazen, reeën en vossen.

Wij, vrouw en ik en Erpel, spotten vandaag geen ree. Voor reeën kijken waren wij te vroeg in de avond al in de bossen. Ook spotten wij geen vos. Voor vossen kijken waren wij te vroeg in de avond al in de bossen. Maar wij spotten 1 haas, een allene langoor die door pinken uit lang-gras-weide werd gejaagd.

En toen vrouw en ik, en tuurlijk Erpel ook, net voor afloop van de voetbalwedstrijd vennat geweest terug chalet kwamen, waren vrouw en ik allebei te eigenwijs om eventjes nog de televisie aan te zetten, gingen zij en ik met bak roomijs en fles vurige Italiaanse wijn op streeploos meer dan voetbalveld groot maar uitermate simpel groen gazon zitten keuvelen over Martijn en Thomas, ook over reeën, voetbal en maffe volwassen mensen en zo.

Erpel kon zich, als altijd, niet druk maken om al dan niet domme mensendingen. Die ging zwemmoe onder heur luie ligstoel liggen pitten in de mooie zomernacht.

Bolsterturf, donderdag 26 juni 2008

Vandaag maakte ik een foto van in aardbeiveld grillig rare sneeuwwitte streep, streep waarachter aan overzijde van waar ik stond te kijken heel opvallend mal aqua blauw gekleurde tenten.
Sneeuw. Alsof sneeuw, zo reinwit in de mooizonnige juni zomerdag oogde van ver door in deze raarblauwe tenten bivakkerende Polen aan rand van Bleke bossen bijeengevouwen gisteren nog over aardbeiplantjes gevlijd smerig landbouwplastic.
Dit sneeuwwit plastic en deze grote maffe tenten, heel mooi om vanuit de verte te zien, dat zeker wel.
Minder mooi om van heel dichtbij te zien: dit grauwe plastic en drie door de arme allochtone uitzendbureau-arbeiders in door loonwerker gifbespoten daarom nu gele akkerrand-beetje-al-boskant achtergelaten lege plastic cola- en sinasflessen.
Ik raapte de flessen op, maar opgeraapt wist ik niet wat ermee te doen. Geen vuilnisbak in de buurt. Ik zette ze daarom maar rechtop tussen de aardbeien, mooi op rij. Heel voorzichtig deed ik dat.
Krijgt nu misschien morgen al een arme Pool van een rijke Nederlandse aardbeiboer op zijn donder.

Vrouw teelt thuis in tuin haar eigen aardbeitjes. Vrouw en ik blieven geen gifbespoten fruit.

Er kwam met mijn ouder worden almaar meer cultuur in beetje maar overgebleven natuur. Ieder jaar opnieuw. Iets waaraan ik me ergerde en erger. Dit me ergeren: heel dom van me?
Na lang genoeg me ergeren, aan de aqua tenten, aan het geel van doodgespoten gras vooral, wees aangelijnde Erpel me tussen kwart voor vijf en tien over zes twee rode reebokken. De éne bok hier. De andere bok daar. De éne 'n klein van stuk spitsbokkie. De andere een forse zesender. Waar precies vond Erpel ze? Maakt niet uit toch?

Paar uur later in de inmiddels ietwat nat van stief avond, ver al na vrouws stamppot, en ook ver al na leeg geknipte batterij van camera weer opgeladen, kwetten in 't stukkie heideveld waar Erpel en ik toen toefden roodborsttapuiten nog aan één stuk door. En net die heide uit, spotte ik een muizende rekelvos. Helaas! Reintje muisde niet op Ep en mij toe. Hij muisde van mij en Ep vandaan. En toen pinken hem in hun echt wel scherpe lodderogen kregen, joegen ze hem van de grauw- en geelkale want als gevolg van superkort machinaal maaien zonverbrande weide af.

Bolsterturf, vrijdag 27 juni 2008

Ik bikete, zonder vrouw, zonder Erpel, door warme zomermiddag met lekker stevige wind en grote witte wolken. Ik keek uit naar ree, vos en haas. 'k Vond er geen van drie. Maar toen ik kwartiertje rustte op dorre dode stam, tussen weelderige boskant en onlandweide uitbundig wuivende sprieten, waren daar bijen, libellen, torren, vlinders en vliegen, en ook vogels: boerenzwaluwen, winterkoning, roodborst, roodborsttapuiten, mezen, spechten, spreeuwen, meeuwen, merels, buizerd, havik, kraaien, gaai. En ook waren er, zo goed of kwaad als tijdens het biken, mijn gedachten.

Bolsterturf, zaterdag 28 juni 2008

Een rikke stond naar me te kijken, vanmorgen, in miniem strookje bosaanplant noordkant bleke bossen. Zij zag mij eerder dan ik heur. Maar ik weet de wissels, wildwissels, reewissels. Zo kwam zij in pijpenstrootjeswoud toch nog op foto.

Een blauwe reiger met zowat wit koppie die aan 't vissen was in onlandweidepoeltje nabij Provinciale weg zag me ook al meteen. De foto die 'k van hem maakte mislukte.

Toen ik bikete over smal bospad jakkerden in fel rood-wit-blauw gestoken wielrenners me schreeuwend voorbij - dit was beetje alsof de Nederlandse vlag me lawaaiend voorbij racete. De reebok die minuut later naar de crossers stond te kijken, werd door hen niet ontdekt. Maar mij zag de bok niet. Ik hem dus wel. Van best ver zette ik hem op foto.
Zo opvallend: de snelle lawaaimannen passeerden de bok op maar meter of dertig. Toch sprong die niet af. Hij keek de schreeuwerige jakkeraars poosje na, ging toen weer verder met laveien.

Vanmorgen was ik naar de bossen. Vanavond ben ik in de bossen. Altijd als heel Nederland naar voetballen op televisie zit te gapen, geniet ik stilletjes en tevree van wild en vogels, vanavond onder meer van kwettende roodborsttapuiten in berken heikant.
O, ik wens dat er iedere avond voetbal op de televisie is.
Terwijl de ene ploeg wint van de andere ploeg, gelijk spel kan ook, zie ik ook konijnen overal. Een havik vliegt van vlakbij laag over pijpenstrootjes weg met een fors al kikdood konijn. Voor mij alleen laveien twee reeën op grens van wei en aardbeiakker, nabij puinweg door bos en veld. En ik tel drie hazen. Zo raar! In de winter laten hazen zich nauwelijks zien. Nu in de zomer, nu wanneer ze zich kunnen verschuilen in hooiweiden en maïs en te overvloedig hoog opgaande bosgrassen zie ik er in uur tijd drie huppelen. Het is alsof hazen weten dat er van mensen in lente en zomer niet door mensen op hen geschoten mag worden. En dan let ik weer eens niet op, spot een vos op smal en moeilijk om over te biken pad tussen bos en pinkenwei mij eerder dan ik hem.

Bolsterturf, zondag 29 juni 2008

Het bewoog verweg, in kale wei. Heel even dachten vrouw en ik aan een vos, maar 't bleek een grijze kater. Ook spotten wij vanavond konijnen en roodborsttapuiten, en meer vogels. Maar, o kleine ramp, aardbeiboer plaatste een waterkanon. Dat ding lawaait en waaiert almaar grondwater over aardbeiveld in hoek van bleke bossen en puinweg.
"Kijk!" wees vrouw, "daar gluurt een eekhoorntje. Daar! van achter die dennestam."
Dit eekhoorntje maakte me weer beetje blij. Maar toen, ineens, zo mooi! stond daar Providentia moeder Rikke, maakte ik serie foto's van heur en vrouw en Erpel, ook van een haas en pinken. Ja zo mooi! vooral toen tot dan onbeweeglijk staande moeder Rikke eventjes naar achter heur keek, naar de plek in 't hoge gras waar zij heur kalfje wist.
Toen vrouw en ik al halve kilometer verder biketen, en Erpel keurig volgend die afstand rende, was zij er nog, zagen vrouw en ik door 7 x 50 nog heur edel koppie bij tijd en schemerwijle opduiken uit het hoge gras.

Toen, heel onverwacht, tien minuten later ongeveer, nog een eekhoorn. En ook nog een haas. En eindje verder dan dit haas laveiden een donker van dos Providentia-reebok en zijn rode rikke.
Wij, vrouw en ik, wilden via kortste weg bed toe. Die weg was voorbij deze reeën. Maar toen zij en ik met bikes aan de hand heel-langzaam-aan verder gingen, Erpel netjes ons volgend, had bokmans daarop flink commentaar. Nadat hij en zijn gemalin tot aan bronst of kogel vanwege onze langzame nadering de wei verlaten hadden, begon bokmans te schelden, vanuit het bos. Zo waarschuwde hij zijn omgeving voor ons, voor vermeend gevaar.

Bolsterturf, maandag 30 juni 2008