Snelwandelvrouw zowat altijd in rood, ook deze ochtend is zij met heur zwarte hondje eerder in de bossen dan ik met Erpel. Maar gelukkig kan ik sneller biken dan zij snel lopen. Vlug bike ik heur over smal bospad voorbij. Erpel kort aan de lijn rent met me mee. En dan is ook zij er weer, staat ze in hoog weigras naar me te kijken: Providentia moeder Rikke wier kalfje Erpel en ik nog maar twee keer zagen. Zij staat in schaduw van hoge boskant. Ergens dichtbij weet ik 't kalfje, maar tuurlijk wil ik dat niet gaan zoeken.
Achter de rikke bereikt al felle morgenzon over oude eiken heen 't lange taaie, ook voor pinken nauwelijks te vreten groen. Het is alsof daar, kleine honderd meter achter deze rikke, de wei in lichterlaaie staat. Ik zie vlammetjes die er niet zijn.
Wanneer Rikke gaat plassen laten we heur gerust, bike ik en rent Erpel naar verderop.

In bij reewild geliefde hoek van bleke bossen en puinweg is om zeven uur aardbeiboer al doende met zijn waterkanon, bike ik en rent Erpel maar naar nog meer verderop.

Voorbij drie maal ree in pijpenstrootjeswoud is er ineens hazenliefde, op kaal geschoren zomerwei langs Provinciale weg. Op de weide ook stille blauwe reigers. Pal tegen zon in zie ik de grote vogels turen. Ze wachten op gewenste beweging van muis of mol. Roereloos staan ze, in geel met groene leegte van te kort gemaaide sprieten. Bijna zwartwit zijn ze zo, in dit felle lage zonnelicht, lijkt het wel.

Wanneer ik langs weikant bike, slierten slordige strepen spreeuwen de lucht in, maken alle spreeuwen alsof op afspraak golvend bewegende ovalen van donkere spikkelstippen.

Tegen achten bidt een torenvalkje boven ree-, haas- en voslege wei, stort het neer. Erpel, ik, een vink, wat konijnen, wat roodborsttapuiten, wat zwarte kraaien en wat witte meeuwen kijken toe.
"Gelukkig maar dat wij geen muizen zijn, Ep."
"Pfffttt..."

En dan zijn chalet gekomen onze hoornaars weer eens heel lief bezig met het repareren van de toegang naar hun woninkje.
"Was ik hoornaar Ep, dan...."
Ach, je kan niet alles schrijven wat je denkt.

Bolsterturf, woensdag 2 juli 2008

Onweer. Gistermiddag dreigde het al. Maar pas in begin van de avond was het er ineens, met plotse felle bliksem en knallende donder. De familie Koolmees, ouders en jonkies, zat toen op en in vrouws vogelvoederhuisje in de zijtuin.
Met de eerste donder, na echt wel al dichtbije lichtflits, vluchtten alle mezen hals over kop de blauwe en paarse vlinderstruiken in. En Bolleke, de grote grijze kater, een onverschrokken konijnenrover, kroop doodsbang weg, helemaal naar 't verste onder kamerkast hoekje.
Anders dan Bolleke heeft mijn klote foxje Erpel geen schrik van bliksems en knallen. Erpel is wat dat betreft echt wel onverschrokken dapper. Maar ook hij houdt niet van regen. Wel heeft hij stinksloten en modderplassen lief.
Of de meesjes allemaal droog gebleven zijn? Dat weet ik niet, want de regen, hard en striemend, duurde tot middernacht, nog langer misschien wel. Mijn internet viel tegen negen uur weg. En vrouw televisie deed het niet meer. Daarom ging ik met heur en Erpel maar naar bed. Bolleke wou niet onder de kast vandaan komen.

Maar bij mijn opstaan was het droog. Daarom kreeg ik zomaar grote haast, raffelde ik in uurtje tijd reeën, aardbeibloempjes plukkende Polen, een Vlaamse gaai en een door me ongeziene kleinere vogel het internet in.

Bolsterturf, donderdag 3 juli 2008

Eindelijk! Eindelijk komt er weer wat wildleven in 't Sang nabij het dorp Lierop. Waar jagers bijna alle wild doodschoten, vond ik een haas in weitje. Bang voor mij koos het beestje het hazenpad. Ik zette het vlug op foto. Maar, o domme hazengewoonte! even onderbrak het zijn snelle ren en maakte het mannetje. Klik! Schoot ik het nogmaals virtueel. Zo vaak zo makkelijk om een dier te schieten.

Bolsterturf, vrijdag 4 juli 2008

Vanavond, zaterdagavond, mocht ik werken en spotte ik onderweg naar 't werk geen haas, geen ree en geen vos. Wel zag ik wat kraaien en konijnen, en in kanaal door Helmond een meerkoet op het nest.

Bolsterturf, zaterdag 5 juli 2008

Dit was een mijn wandelavond met vrouw en fox, en ook een avond van twee hazen, gele zwam en wat reeën.

Fijn! De mooie jong van jaren gaffel-zesenderbok van blekebossenrand (zie foto's) werd nog altijd niet doodgeschoten.

Bolsterturf, zondag 6 juli 2008

Vandaag was het een zomerdag met harde wind en buien. In de namiddag ontmoette ik reeën, hazen en een vos in ruigte. En ook spotte ik, onder meer, in en boven weiden, zich verzamelende kieften, vluchten duiven, groepjes spikkelspreeuwen en drie overschuwe reigers. Ik wilde al deze dieren niet storen. Maar kon ik er iets aan doen? Een rikke met heur kalfje vluchtte voor me weg uit blekebossenruigteberm, door striemende regenbui.

Later op de dag, in de avond al, had de regen opgehouden. Jawohl, es hatte aufgehört zu regnen. Je middelbare school vergeet je nooit! Ach, kon ik het maar alles overdoen. De meiden vooral. Maar een rikke kwam van aan andere kant puinweg uit maïsveld op me toe. Ik herkende heur aan heur oren en heur litteken. Maar stuk of tien klote pinken, lomp grofsierlijk langbenig intolerant discriminerend veevrouwvolk, joegen heur de weide uit.

Toen ik aan boskant stond te laatavonddromen was daar ineens een vos bij 't pad. Zo jammer, deze vos zag me meteen. Hij of zij gaf me niet de tijd op hem of haar mooi op foto te zetten. En ach, toen kwam er ook nog een haas op me toe toen ik bijna stond te slapen.

Bolsterturf, maandag 7 juli 2008

Stel je eens voor:

je bent Aardbeipool...

Ik struin met mijn Erpel door bleke bossen en langs wei- en akkerkanten, in winderige julidag met buien. Erpel baalt. Die wil muizen in de gele aardbeiakkerkant waarin we staan, maar hij mag dat niet van me. Een loonwerker spoot gif. Onlangs deed die man dat voor de zoveelste keer. Alle grassen en onkruiden gingen inmiddels dood. Ook de bosrand ziet geel van doodgegane grassen en onkruiden. Maar de aardbeiplanten waarin geen bloempjes ogen fris en groen.
Terwijl ik Erpel aan mijn linkervoet commandeer: "Erpel voet!.. Zit!.." - Zo fijn, ben ik man zonder macht over en invloed op andere mensen, kan ik lekker wel aan mijn hondje mijn wil opleggen, - maak ik foto van aardbeiboer op langzame tractor.
Deze boer, hij zit in zijn cabine op zijn rood met groene tractor. Hij stuurt het grommend onding langzaam de akker over. De hoge en brede banden mogen geen plantjes pletten. Maar aan de tractor koppelde hij een machine, een lang machien, een breed machien, een geruisloos dood en rood machien. Op dit machien liggen, netjes in lange rij weerskanten van de tractor, uitzendkrachten, gastarbeiders, Polen, Aardbeipolen. Zo vanuit de verte te zien liggen deze mannen en vrouwen op zakken op 't machien. Ze liggen plat op hun buiken, deze Aardbeipolen. Door mijn 20x50 zie ik hun handen, de handen van mannen en van vrouwen. Het zijn bezige handen, handen die zich moeien met de aardbeiplantjes.
Ineens moet ik denken aan wat ik las over West-Indische compagnie en over slavenarbeid op plantages ver van huis. Maar nergens bloedhonden en geen Pool of Poolse krijgt met de zweep.
Wanneer natte wind van bui over de akker blazen gaat, huiver ik in luwte van eikenstam, ben ik echt wel blij geen Aardbeipool te zijn.

Kwartiertje na mijn verre aardbeipolenfoto ben ik rijke aardbeiboer en arme Aardbeipolen al vergeten, is daar mijn zomaar blijheid om een wilde eend met late zomerpullen.

Bolsterturf, dinsdag 8 juli 2008

1203a
Wind en buien, reeën, een muizend vosje en phegeavlinders

Wind en buien in julizomeravond. En in deze avond in ruisend groen een wind tegen reebok op paar meter die me niet hoort, die me niet ruikt, maar die me toch te vlug in mijn blauwe ogen kijkt. Terwijl ik wat onhandig mijn cameraatje uit het draagtassie vis, springt hij af. Toch vang ik hem nog, hoewel niet helemaal, met mn digidingetje. En dan is daar paar mins later ook zijn geit. Zij ziet mij eerder dan ik heur. Toch krijg ik d'r koppie op foto, net bijtijds.

Even verderop spot ik, met straffe zijwind en zowat tegen ondergaande zon in, een vosje in onlandpinkenwei. Het scharminkeltje is fanatiek aan 't muizen. Haar jonkies zullen honger hebben.
Maar de avondzon, de felle avondzon die daarnet door grijze wolken brak, door hem zie ik door camerazoeker nauwelijks dit vosje. Ik zou hem, deze zon, zo in 't verre west van de hemel willen plukken, om 'm dan helemaal naar 't oosten toe te gooien.
Toch krijg ik vosje op foto. Daarbij ook een pink en een vogeltje. Die kunnen zich allebei niet storen aan mij en vosje.
Ik vraag me af: zagen zij, pink en vosje, dit vogeltje?

Nieuwsgierig naar het doen en laten van aardbeiboer en Aardbeipolen bike ik voor naar vrouw, Erpel en Bolleke toe gaan nog even voorbij aardbeiakker. Aardbeiboer is in voor mij verstwegge aardbeihoek bezig met sleutelen aan zijn tractor. Van Polen geen spoor. Ook spot ik nergens aqua Polententen.
Plots betreedt een rikke de wei met witte klaver voor het aardbeiveld. Zij gaat staan kijken naar een in 't landschap vloekend rood van kleur aardbeiboermachien. Ik wil me nergens meer aan ergeren, maak foto's van heur en in weikant blauw met witte stippen phegeavlinderweelde op giftig geel jacobkruiskruid.

Maar patsamme, mijn net als 't maar ene vosje ook maar éne haas van deze avond komt ook al niet mooi op foto.

Bolsterturf, dinsdag 8 juli 2008

Ik bikete in motregen. Ik bikete door motregen. Ik bikete driemaal het zelfde rondje in motregen langs weikanten. Ik werd zeiknat: natte rug, natte kont en het water in mijn klompen. Maar Ik ging pas naar huis toen een reepaar - bok en zijn geit, geit en heur bok, zoals het hoort dus - maïsveld uitgekomen was en op weide stond.

Bolsterturf, woensdag 9 juli 2008

Guur zomerweer, guur juliweer in mijn gehaast op weg naar 't werk, maar wel kieviten, spreeuwen en boerenzwaluwtjes in en over de weiden. En in paar weiden zowaar wat koeien.

Guur zomerweer, guur juliweer in mijn tijd zat op weg van 't werk, en bij boerderij van boer die tarwe durft te verbouwen - o tarweboer ik hou van u - een henfazant met kuikentjes.
Ik stopte, ik toeterde, ik stapte uit, ik joeg met veel geluid en zwaaiende armen hen en kuikens berm uit de tarwe in.
Dit vond ik nodig, immers niet iedere automobilist heeft oog voor wild en vogels!
Maar daarna, kwartiertje later, weer kieviten, spreeuwen en boerenzwaluwtjes in en over de weiden. En in paar weiden zowaar wat koeien en konijnen.

Bolsterturf, donderdag 10 juli 2008

Tegenover bioschuur met blinde muren waarin geketende koeien spot ik in vroegavond werk toe in veelege wei langs maïsakker en Lieropse Veldweg zowat onder hoogspanningsmast een haas. Ik vraag me af: hoe weinig van de me in auto's voorbij jakkerende mensen zien dit haas? En hoeveel van hen haastige mensen missen de weidekoeien?

Bolsterturf, vrijdag 11 juli 2008

Sterksel - Lierop. Heel langzaam arbeid toe tuffend, spot ik drie hazen en een ree. Eerst van al is er in vroegavond het ree, een verwegge rikke in veelege wei met langs maïsakkerkant het ongezonde geel van door boer doodgespoten gras en (on)kruiden. Tegenover maïs en wei, aan de andere kant van verharde weg waarop ik vanuit pinda met dikke verrekijker de rikke beloer, staat een bioschuur met blinde muren. Tussen deze muren weet ik koeien die nooit naar buiten mogen.

Hoe graag wil ik bioschurenboeren ketenen?

Een uur na de rikke vind ik een hazenpaar. De hazen stoeien en ze eten van slootkant, in met brede witte band omzoomde paardenwei waarin geen paarden. Naar 't noorden toe hebben deze hazen vrij uitzicht, op rijtje blinde bioschuren waarbinnen denk ik varkens.

Door blinde muren is het onmogelijk om naar binnen te gluren, zelfs voor een mens.

Hoe graag wil ik bioschurenboeren ketenen?

Bolsterturf, zaterdag 12 juli 2008

Te snel onderweg naar vrouw en lekker bed, want gaar van met weinig slapen tussendoor tijdens 3 etmalen 3 x 13 uren avonden en nachten werken, - soms ben ik echt wel werkezel en goed de klos! - steekt plots een reegeit met twee kalfjes, pal voor mij in 90 km/uur pinda, smalle verharde bosweg over. Ik rem voor heur en heur kroost, maar blijf wel naar rechtdoor sturen, raak met voorbumper een kalfje net niet. Helaas wenst de rikke me niet te bedanken voor mijn gierend remmen. Zij loost vlugger dan ik camera kan pakken, aanzetten en scherpstellen heur kroost het bos in.

Chalet gekomen is Martijn, mn te ondeugend kleinzoontje van bijna twee jaar, er. Die haalde zijn oma al op uit Eindhoven.

En wanneer ik na vier uur slapen door Martijn wakker gemaakt word, is daar ook zijn altijd - nu nog wel altijd - lieve broertje Thomas van net twee maanden. Thomas komt met pa en ma ook bij opa en oma op bezoek.

Ze bleven lang, pa en ma en Thomas en Martijn, tot wel halftien, tot wel vroegschemer, want vrouws lekkere schotel, iets met macaroni en kaas en zo, de wijn, het witbier, de limo, de melk en ook de cola voor pa de bob smaakten. Zo ook de koffie en het ijsje voor Martijn en de groten.

Tegen halftien in de mooie avond bike ik toch nog! voor een uur naar de bleke bossen. Vrouw wil dan opruimen, iets waar ik echt slecht in ben. En Erpel moet chalet blijven. Die vrat te veel om met me mee te mogen.
Vanuit parallel aan bos paden doe ik mijn best om met rosé en bier op, en zonder statief, in zowat al donker met mn cameraatje alle reeën die ik spot, helaas maar vijf, op foto te krijgen.

Als ik tegen donker terug chalet ben, scharrelde en scharrelt er een vosje in de tuin. Vrouw keek samen met Erpel al een kwartier naar dit beestje, een klein maar brutaal teefje. Het snuft eens aan het egelhuisje bewoond door paar maanden oud nog maar egeltje, het vrat al de overgebleven macaroontjes, die Erpel echt niet allemaal mocht hebben, op, en ook nog eens het droog brood wat vrouw heur 's morgens altijd vroege kraaien had toegedacht. Toch is vrouw helemaal niet boos op dit vosje. Zij gunt heur het beetje eten en ze gunt heur ook heur leven. Maar Erpel, klote foxie toch eigenlijk wel, stuift als hij eindelijk naar buiten mag met zijn neus aan de grond als een gek in de rondte. De maf! Hij haat alle vossen, zelfs de teefjes. Hij is als een Nederlandse jager met geweer, hij gunt geen vos wat eten, zelfs niet het leven.

Bolsterturf, zondag 13 juli 2008

Een mooie dag. Een leuke dag. Een niet in het minst verloren dag.

Tijdens met foxie Erpel uitje naar de bleke bossen voor mij een rikke in wei aan maïswand, vlakbij een in 't veld roestende enorme gier- en stronttank.

En voor Foxie Erpel ook wat? vraagt u? Voor hem muizen rontelom.

Toen ik de rikke spotte, lanterfantte een veel verderwegge bok aan boskant, in zelfde uitgestrekte wei met klavertjes, net voor aardbeiakker.

Dik uur later ontmoet ik nogmaals de rikke, nu wat verder weg van de stronttank.

Minder mooi! Zowel Aardbeipolen als Aardbeiboer Van G. houden niet van natuur, en ook niet van orde en netheid. Goed te zien aan bijgaande foto's, toch? Zelfs poep en kapot geslagen bierflesjes lieten Poolse uitzendkrachten achter in berm van aardbeiakker en boskant.

Gelukkig is het typen van hoofdletter G. waarna punt, alsmede foto's maken van rotzooi geen stalken.

Aan noordkant van de Lange Bleek, "mijn" bleke bossen, is er een strookje wildernis tussen bos en wei. Een wildernisje met hoge grassen, (on)kruiden, bloemenweelde, paar reeën, enkel vosje, bijtjes, vliegjes, bloempjes, kevertjes. In dit wildernisje praatte ik met Pinkenboer die ook imker is. Deze man - ik mag hem! - kwam jacobskruiskruid plukken, deze plant zo mogelijk uitroeien met wortel en al.
"Hij is giftig, hij is heel ongezond, hij is slecht voor lever en nieren," doceerde deze man.
Maar ik vond en vind de gele kleur van het giftig kruiskruid echt wel mooi.

Toch vertelde deze sympathieke kerel me ook van het weiden van pinken in onlandweiden, en van honingbijen en hun grote vijand de Amerikaanse klotebij. Maar... ook de bosbouwschool en timberjackcursus en zo gehad hebbende natuurbeschermers van Staatsbosbeheer en Brabants Landschap lezen me. Ik klap dus dicht over boeren die bij de gratie van het randbeheer mogen boeren op gronden van Het Brabants Landschap en Staatsbosbeheer. Dit laatste, mijn dichtklappen, trouwens vooral ook wegens tijdgebrek.

My camera got crazy, my shit windows got crazier and I ran out of typing and time. I'm so sorry. Maar ach, hoornaars zijn lief voor mensen zolang de mensen ze maar met rust laten. Vrouw en ik lieten ze gerust. Toch staat hun woninkje aan blokhutwand nu leeg. Waar de hoornaars gebleven zijn? Ik weet het niet.

Nog wat droefs, maar zo mooi! Waar een vosje drie mensen zag, zagen drie mensen geen vosje. Een vos heeft ogen. Wandelaars die heel interessant doend met stokken lopen te zwaaien hebben ook ogen, maar kleppen ziende blind door bos en hei en langs akkers en weiden.

Hmmmzzz, niet zo denigrerend typen Bolsterturf! Klojo! Oetlul die je bent! Ga naar bed!

Bolsterturf, maandag 14 juli 2008

Leuk!
Een lezersechtpaar stuurde me foto's van ransuilen.
Deze uilen toeven bij schemering op balkon en in tuin
in Overijsel.

Bolsterturf, dinsdag 15 juli 2008

Bos toe loopt een vosje op bospad bij Providentia.

Drie keer spot ik een reegeit, een rikke.
En na de drie rikken is er een alleen reekalfje,
in een weide met pinken.
- De tijd van reebronst,
half juli tot half augustus,
is weer gekomen. -
Heur moeder zal op stap zijn met een lekkere bok.

Bos uit loopt weer het vosje op 't pad bij Providentia.

Bolsterturf, woensdag 16 juli 2008

Om halfzes in de morgen een schot! Het geluid knalt, van zo te horen nogal dichtbij, door het open raam de slaapkamer in. Ik lag wakker en mopper "Een klootzak schiet een ree overhoop." Vrouw, wakker wordend, reageert op mijn gemopper met "Ga je kijken?... Ga toch nog slapen..., kan je immers niets aan doen." En dan val ik - tot mijn eigen ergernis achteraf hierom - weer in slaap. Vrouw ook, valt weer in slaap.

Vrouw ergert zich misschien nog meer dan ik aan jagers met geweer, maar zij is milder als het gaat om kritiek, om haat.

Na mijn te laat weer wakker worden bike ik, met mn vriendje bastaard foxie Erpel naast me dravend aan de rechter trapper, langzaam Bleke bossen toe. Op de weiden nergens haas, ree of vos. Maar roodborsten riedelen luid en schel, en over de bossen gakken vrolijk vluchtjes ganzen.

Ik verstop mn bike in bleek sprietenwoudje en wandel met Erpel richting Provinciale weg en Strabrechtse heide.

Bij gebrek aan wild fotografeer ik rond negen uur hoog opgaande planten met prachtige gele bloemen. Deze bloemen lijken van afstand op de gele bloemen van het giftig jacobskruiskruid. Volgens een boer met wie ik maandag praatje maakte is dit geel wat ik vandaag op foto zet niet giftig maar heel onschuldig. De bloemen hierboven afgebeeld zijn dus niet de bloemen van het jacobskruiskruid. En sint-janskruid met zijn eveneens gele bloemen ziet er ook heel anders uit. Maar hoe heet deze plant dan wel? De boer noemde me de naam ervan, een naam die ik me niet meer herinner. Ja potdorie! ik lette niet goed op. Of ik word gewoon vergeetachtig. Klote! maar is niet anders. Soms laat mijn kort geheugen me een beetje in de steek. Maar achter 't bloemengeel staan pinken naar me te staren. Erpel zien de nieuwsgierige jonge koeien niet. Die is rondom me aan het muizen.

Half uur na pinken en geel bloeiende bloemen spot ik een rikke. Zij doet zich tegoed aan de aardbeiplantjes van aardbeiboer die graag rotzooi makende Polen aan het werk heeft. Ik bid eventjes dat deze rikke niet ziek zal worden van het vele gif dat aardbeiboer door loonwerker over zijn aardbeiplantjes liet nevelen.

"Eppp afff!" sis ik, want ineens loopt een zesender reebok voor me uit over het pad. Hij zag me niet. Hij ziet me niet, omdat Erpel bijtijds roerloos ligt en ik als een weipaal zo stil sta. De bok verlaat het pad, springt over sloot en gaat laveien in witte klaverwei. Kruipend besluipen Erpel en ik hem.
Ik bestudeer bokmans gedrag, vanaf pad en vanuit sloot, sloot zonder water erin. En dan vergeet ik Erpel, tot die voor me in de wei konijnen- of hazenspoor volgt. De stouterd sloop door me ongezien de sloot uit. Dat zomaar op eigen houtje op stap gaan is iets wat hij niet mag, van mij niet. En dat weet hij donders goed! Ik sis weer 'ns: "Eppp afff!" waarop Erpel niet gaat liggen maar gaat zitten. Zittend ziet hij in wat hoog gras meer dan liggend! En soms is Erpel in zijn gedrag gelijk mijn kleinzoontje van twee. Dan is hij echt wel dwars en oostindisch doof en zo.
Wanneer de bok opkijkt van het witte klavertjes snoepen, ziet hij Erpel zitten. Hij staart en staart naar dat zomaar opeens zwartbont in het groen, komt paar stappen dichterbij, draaft dan zonder veel haast te maken naar twintig meter verderop.
Ik ga verder met naar bokmans kijken. Erpel kijkt beurtelings naar mij en naar de bok. De bok laveit alweer, zekert zo nu en dan, vooral richting Erpel.
Dan krijg ik telefoon. Het is vrouw. En na kort gesprekje met haar is er een sms'je van het werk. De vergadering vanavond gaat niet door, lees ik. Zo fijn! want ik haat vergaderen. Maar Erpel en de bok hoorden ook de nulzes overgaan. En ze hoorden mijn zachtjes praten. Beiden, bok en Erpel, staan op hun vier pootjes. Ze kijken naar elkaar. Erpel kijkt ook naar mij. Hij gaat weer zitten. En wanneer ik dan de sloot uit ben, in mijn handen klap en roep "Erpel hierrr!" komt Erpel blij naar me toe rennen en racet bokmans wei af, maïsveld in.

Terug bikend door prachtig groene Brabantse zomerweelde met heide, vinkenslag en het kwitten van roodborsttapuiten, met Erpel weer naast me meegaand aan de rechtertrapper, spot ik een haas en een reiger. De laatste in gemaaide wei bij Providentia. Het haas gaat er vandoor. De reiger blijft staan, roereloos en eenzaam en alleen, een hongerig standbeeld in grazige wei leeg van konijnen, vee en ree.

Yes! This healthy and handsome buck, he trotted away from me and Erpel. And then, all of a sudden, he leapt towards these pale and poor coloured woods. Hahah, ik kan er niks van en ik weet er niks van. Van mijn talen niet en van reeën ook al niet. En over het met zachte hand opvoeden van mijn bastaard foxevriendje wil ik het niet hebben. Maar van mensen weet ik nog het minst. Non novi hominem. Vooral ken ik hem niet als ik naar mezelf kijk. Soms.

Bolsterturf, donderdag 17 juli 2008

Tegen acht uur in de avond vond ik wat reehoefjes. Die stonden heel duidelijk gedrukt in modderige berm van puinpad, in 't moer- en broekbosgebiedje het Sang te Lierop. Ook zag ik hier de eigenaresse van de kleinste hoefjes: oranje mejuffrouw Smalree. Zij stond eventjes naar me te kijken, net te kort om heur op foto te kunnen zetten.
Eventjes was ik blij om deze jonge rikke in het hout, ook blij om heur en heur vriends wat grotere hoefafdrukjes in de modder. Uit zijn forsere pootafdrukjes, en ook aan pas geleden toegetakelde boomstammetjes, kan ik opmaken dat de vriend veel oudere reebok is.

Lang-zaam-aan raakt het Sang weer bevolkt met reeën. Maar toen dit smalree ineens naar verder weg wilgen en elzen wegrende, kreeg ik droeve gedachten, dacht ik: "Kunnen dappere mannen met kogels en buks hier nog deze zomer weer reeën dood of ongelukkig gaan schieten."

Bolsterturf, vrijdag 18 juli 2008

Vandaag maakte ik in de namiddag wat “stok-breng-me-maar”-foto's van m’n foxie Erpel. Dit toen ik met hem speelde bij en in het Bleke-bossen-ondiep-eilandjeven.

Toen Erpel daarna moegespeeld en volgegeten bij het vrouwtje op de bank lag te ronken, toog ik zonder hem nogmaals naar de bossen. Daar laveide om half negen een ontiegelijk schuwe oranje rikke op grens van zon en schaduw. Voor zij, meer dan honderd meter van me vandaan, toch echt wel heel onnodig voor me vluchtte, kon ik vanaf pad tussen bos en wei van heur toch nog wat foto’s maken.

Na heur verdwijnen richting Verboden Vennen, wandelde daar ineens een rode reebok over ’t pad. Paar minuten later laveide deze bok in klaverwei. Hij en ik kennen elkaar al een tijdje. Vandaag liet hij me dicht bij hem komen, stonden hij en ik oog in oog in de wei. Tot ongeveer vijftien pas toch nog afstand mochten Erpel en ik hem benaderen.
In al schemering maakte ik wel vijftien plaatjes van deze vandaag echt wel te gek onschuwe zesender.
Ik zei tegen Erpel: “Het is de tijd van reebronst. Wie weet Ep, misschien wordt deze slome bok sneller als i paren mag met schuwe Rikke.”
Erpel reageerde niet op deze mededeling, maar gaf aan graag verder te willen gaan. Erpel toeft nooit graag lang op dezelfde plek.

En toen waren daar rond klokslag tien onder prachtige wilde laatavondlucht paar reeën op Providentia-weide.

Bolsterturf, zaterdag 19 juli 2008

Ik bike door stille ochtend, ook door motregen, stiefregen, druilregen, klote weer. Maar in dit klote weer begon de calluna paars te bloeien en is in ruige onlandwei een vosje aan het muizen.

En ver weg aan bleke-bossen-randbeheerstrook laveit een reebok. Verderop, bij Providentia, tref ik een reebok dichterbij in wei.

Ach, ben ik als een dom hebzichtig jager? Let ik teveel op ’t grote wild, verzuim ‘k daarbij te letten op muizen, kikkers, libellen, wespen, vliegen, muggen en vlooien en zo?

... is dit wit "maar" lichtval op regennatte beukenstam

In de namiddag is het droog geworden. Vrouw, Erpel en ik gaan daarom nog wat wandelen, te voet naar het ondiep eilandjeven en de verboden vennen.

Bij het ondiep eilandjeven valt ons een beuk op met in lengterichting van de stam een alsof witte streep van hars, maar bij deze boom gekomen blijkt dit wit niet het wit van hars maar het wit van gezichtsbedrog, is dit wit "maar" lichtval op regennatte beukenstam.

Bolsterturf, zondag 20 juli 2008

Vandaag kon ik niet naar de bossen. Vandaag mocht ik vrouw helpen, heur helpen met oppassen op Martijn. En ’s avonds wou ik met heur mee, Martijn terug brengen naar zijn broertje Thomas.

Ik zie, nu ik dit schrijf en mijn kleinzoons zet in ’t internet, mijn dochters toen die kleuter en peuter waren.

En ik zie mijn opa’s en mijn oma’s die er nu niet meer zijn.

Ook mijn vader, toch zo sterke kerel vroeger, en mijn moeder, toch zo mooie vrouw vroeger, zie ik nu.

De tijd gaat mij te snel, maar waarom zie ik tegenwoordig zo veel wat ik vroeger nooit zag?

Bolsterturf, maandag 21 juli 2008

In mooie zomermorgen met foxie Erpel op stap kom ik voorbij platgetreden maïshoek, ondeugend werk, denk ik, van een groep jongens. Op m’n "ondeugend" na, zeg ik er niks van.

Dikke honderd meter voorbij de vernielde maïs, rijzen een rikke en een bok. Beide reeën rennen weiland op.
Deze twee reeën lagen bezij het pad waarover ik bikete en Erpel met me mee rende. Ze komen op maar drie meter van Ep en mij overeind.
“Volgen! Blijven volgen!” sis ik.
Erpel blijft meter achter me volgen.
Dikke honderd meter voorbij de plek waar de reeën rezen, zet ik m’n bike tegen een larix aan. Dan wachten Ep en ik vijf minuten. Als ik dan vanuit boskant over de wei spied, zie ik geit en bok laveien. Heel stil en heel voorzichtig sluipen Erpel en ik terug.
Hier en nu is het geluk met de jager zonder buks die weet hoe reewild zich gedraagt.
Beide reeën zijn, nu toch wakker, aan het laveien gegaan. Ze snoepen witte klavertjes. Zo krijgen ze weer energie om straks – over paar minuten? over een uur? Vanmiddag? Vannacht? Morgen pas? Overmorgen pas? Volgende week? Over veertien dagen? – (weer) het liefdesspel te gaan bedrijven.
Erpel zit braaf naast me als ik vanaf het pad foto’s van de reeën maak. Het is kleine kunst om als je stil bent, je nauwelijks beweegt, je je niet laat zien, en je de wind van je af hebt, heel veel foto’s van reeën te maken. Wel lastig is het om bij in de weg staande struiken en bomen een ree toch groot en scherp in beeld in het internet te krijgen.

Zo jammer! Voor een ander reepaar heb ik geen tijd meer over. Vlug maak ik nog wel foto – tegen zon in - van reegeitekoppie.
Niet al te snel, - Erpeltje moet rennen, die kan niet fietsen!! – gaat het huis- en huiswerk toe.

… Maak liever een foto van de schemerlamp

In mooie zomeravond met vrouw en foxie Erpel op stap in en rontelom De Bleke bossen zijn daar paar reeën die we al kennen, een groot haas dat we al eerder zagen en een scharminkel van een wijfjesvosje dat we ook al kennen. En tuurlijk zien we weer de nodige vogels: reigers, kraaien, gaaien, duiven, roodborsttapuitjes, roodborst, vink, en meer. Maar het heel allene vleermuisje – zoogdier vleermuisje - dat aan ’t jagen is boven het ondiep eilandjeven, dat zagen we zeker weten nooit eerder.

En wat vrouw, Erpel en ik ook nooit eerder zagen zijn mensen en ballonnen geland in Bleke boswei.
"Nu zijn zeker weten alle reeën van de weide," mopper ik.
"Zeur toch niet zo," berispt vrouw, "maak liever een foto van de schemerlamp."

Bolsterturf, dinsdag 22 juli 2008

Brabantse Providentia moeder Rikke en heur kalfje. Ik ken ze. De moeder al twee jaar. Heur kalfje kleine twee maanden. Dat zag ik voor de eerste keer toen het paar dagen jong was.
Vanmorgen zag ik ze lopen in bleke boswei. Ze zullen ergens van verschoten zijn. Ze trokken, niet op hun gemak maar ook niet snel, voor me langs, helaas wel wat ver weg. Maar zo mooi! Hoe dit kalfje zijn moeder volgde, door de wei, onder prikkeldraad door, voorbij kattenstaartenrand, maïsakker in.
Ineens moest ik denken aan vroeger, aan toen ik jongen van jaar of veertien was. Toen observeerde ik vaak reeën vanuit hoge top van oude berk, berk net als de reeën van toen al lang dood, berk in heideveld al meer dan dertig jaar ontgonnen.
Vanuit deze berk zag ik hoe een reebok een rikke achtervolgde en heur besloeg. Zo leerde een domme gereformeerde jongen seks. Deze reeën, ze joegen achter elkaar aan. Ze renden onder de berk door. Ze gingen naar kattenstaartenveldje aan heiderand. Daarin schreven ze al rennend samen nullen en achten, tot hij heur mocht beminnen. Dekken is zo’n klote woord, vind ik.
Zo mooi! De oude Drentse Peel van toen. De Peel achter de Kommerhoek, De Peel aan de Noordersloot en verder nog, voorbij de Dordse Dijk op Zwartemeer en Weiteveen aan. Zo mooi! Deze Peel met zijn zand- en venekoelen; deze Peel met zijn oale wieken waarin voorns, schele snotters, baarzen, bleien en snoeken; deze Peel met zijn roze dophei en zijn paarse struikhei, ook met pijpenstrootjes en zonnedauw. En in deze Peel berkenbosjes, vliegdennetjes en blauwe gentianen. En in dit ruwmooie landschap tientallen kluchten patrijzen. Maar het is voorbij. Het is zowat allemaal weg! Teveel moois weg! Voor altijd weg! Zowat alles kapot gemaakt door Griendsveen, Purit en Staatsbosbeheer.

Bolsterturf, woensdag 23 juli 2008

Meer dan honderd Polen op een akker.
Zoiets kan alleen in Nederland?

In vroegmorgen spuit boer zijn Polenakker onkruiddood.
Zoiets kan alleen in Nederland?

Als gisteren, allene heel onschuwe rikke

Rikke van gisteren.
Zelfde houding.
Uitrustend op bijna zelfde plek in zelfde wei.
En ook vertoont ze hetzelfde gedrag.
Alleen zoekt ze nu wat eerder, hoewel niet in haast, het bos op.

Bolsterturf, vrijdag 25 juli 2008

Brabant - Sterksel - Lange Bleek.
In de morgen van nog frisse zomerzaterdag schreeuwt een gaai en krast een kraai, in boskant. Zij verwelkomen foxie Erpel en mij, en ook Aardbeiboers loonwerker die gif komt waaieren over aardbeiveld waarin wat (on)kruidjes en waarop en waarover wat beestjes: bijtjes, vliegjes, mugjes, kevertjes en krekeltjes.
Ach, dit is moderne landbouw. Dit is gifveredelde tuinbouw.

Verdomme! ik mis de godvergeten Polen die schijten in boskant en besluit om nooit meer een aardbei te consumeren niet afkomstig uit vrouws tuin.
Maar de te onschuwe reebok die witte en rode klavertjes snoept uit hooiwei naast aardbeiveld heeft geen weet van gif en geld, zomin hij weet heeft van buks en kogel en in hotels en restaurants op hun reet zittende reevlees vretende veelal te vette mensen.

Brabant - Sterksel - Providentia - Lange Bleek
In vroegavond van hete zomerzaterdag zingt een lijster en laveit een rikke voor pinken. Net als de reebok van vanmorgen heeft de rikke geen erg in man met hond, nou ja hondje, die heur beloeren.

Plots rommelt het in mooie wolkenlucht, lucht die almaar donkerder grauw, die zwart aan het worden is, sturen paar eerste dikke regendroppen man en hond naar vrouw en huisje toe.
Op zijn tijd onweer overal.

Bolsterturf, zaterdag 26 juli 2008

Mooi. De zomerochtend. De natuur.
Alsof bijna herfsttij al zoeken spinnenwebben mijn gezicht.
In sloot langs puinpad bloeien geel wat weggeworpen planten.
Voor slacht bestemde Schotse hooglandsen dromen bij bankje met vuilnisbak.
Reeds begint de Erica te dorren,
en ook spinrag in nauwelijks al bloeiende Calluna.
 

Mooi. De zomerochtend. De natuur.
Soms een leeggezogen vliegje op bloeiende zonnedauw in sterretjesmos.
Een kikker waant zich veilig op bodem van tien centimeter ondiep venwater?
Zwarte boontjes aan halfdode brem in hei stemmen me droef.
Droever nog valt uit de lucht een bijna dode libel op nog eens sterretjesmos.
Deert dit alles de grauwe vogeltjes tussen nevelwei en geile maïs?

Mooi. De zomerochtend. De natuur.
Een rikke zonder kalfje die boers weide met pinken delen moet.
Voor heur en nevel kwam ik mijn bed uit,
ook voor de zon die vanmorgen maar niet komen wil.

Bolsterturf, zondag 27 juli 2008

Een mager vossenteefje, een rood scharminkeltje van niks. Vaak al had ik heur gespot. Ik zag heur wanneer ze aan maïswand op de uitkijk zat. Ik zag heur als ze struinde over puinweg. Ik zag heur als ze overstak van maïs naar bos. Ik zag heur als ze overstak van bos naar maïs. Ik zag heur draven door het bos en ik zag heur muizen vangen in kale wei. En vanmorgen toen ik met foxie Erpel, 7x50 en cameraatje op heur stond te wachten, zag ik heur ineens spelen, rende ze eventjes maïsveld uit wei op, klein stukje maar wei op, vijftal dwaze sprongen maar. Ze speelde best ver weg, meer dan honderd meter van me vandaan. Daar dartelde ze maïswand uit, zweefde ze met weelderig gras en onkruid dicht begroeid slootje over, wei op, slootje terug over, maïs weer in. En toen zag ik ineens ook de koppies en de kleine lijfjes van heur jonkies. De welpjes speelden met heur mee, langs slootkant en in maïswand, maar ze wilden of mochten van heur de sloot niet over. Zo jammer vond ik dit laatste. Ze jammer vind ik het.

Meer dan wild en vogels ontmoet ik mensen. Mensen heb je overal. Ook in de bossen. Toen er een vrouw met drie honden aankwam over 't puinpad, vluchtten moeder vos en heur jonkies het maïsveld in. Dat deden ze al toen deze vrouw en d'r honden nog dikke tweehonderd meter ver waren.

Na kort gesprekje met de vrouw bikete ik naar verderop. Blij om weer te mogen rennen, rende Erpel met me mee. Hij vond het helemaal niet erg dat deze natuurminnede dame en d'r honden al aan de wandel waren.

Niet alleen maar naar vossen kijken, ook naar reeën kijken vind ik een prettig iets. Eerst bewonderden Erpel en ik "onze" onschuwe reebok van langs aardbeiveld. Deze maffe bok stond gewoon op slechts pas of twintig van 't pad in klaverwei naar Ep en mij te gapen. En na deze echt wel gestoorde bok, ontmoetten hij en ik nabij Huize Providentia nog een leuk wel schuwe rikke, maar in mijn gedachten zo droef zij zonder kalfje.

Bolsterturf, maandag 28 juli 2008

1223a
Van Martijntje, een gele julipaddestoel en een rikke met twee kalfjes

Na slapen in de tuin wou ik tegen schemer nog even bos en weiden toe. Half uur later was ik terug chalet, had ik in mn camera een rikke zonder kalfje, de ondergaande zomerzon en onder deze zon één vossenjong dat ik zonder kijker niet zou hebben gespot.

Bolsterturf, dinsdag 29 juli 2008

Ik toef in tijdgebrek, maar zag reeën, en meer moois.

Ik toef in tijdgebrek, maar zag vosjes, en meer moois.

Bolsterturf, woensdag 30 juli 2008

De familie vos gaf niet thuis: geen activiteit bij sloot tussen maïs en wei. Binnenkort moet ik samen met Erpel maar eens op onderzoek uit.

Het is de tijd van reebronst.
Twee reeën, bok en geit, zaten elkaar achterna in het bos.
In bloedheet weer raceten ze als maffen door het hout.
Takken kraakten onder hun hoeven.
Helaas, de bok joeg zijn geit van me vandaan, niet op me toe.

Bolsterturf, donderdag 31 juli 2008

1226a
Bont zandoogje op pispotjeblad