Te laat in de ochtend was ik op. Toch vond ik ze nog: Schuwe Rikke en Onschuwe Bok. Ze liepen door Aardbeiboers flink met gif bespoten, ook met kunstmest bestrooid, aardbeiveld toen ik ze trof. Maar anders dan ik voor hen, hadden ze geen aandacht voor mij, wel voor elkaar.
Ineens ging Bokmans, alsof er geen jagers met buksen bestaan, achter heur aanjagen. In wilde ren ging het, door de aardbeiplantjes, over weiden, voorbij ganzen en een kraai, maïskant in, maïskant uit. Heel even klom hij op heur in verre vaalgroene wei, maar meteen rende zij onder hem vandaan, vluchtte ze bos in. Hij weer achter heur aan.
Een mooi iets: bronst. Maar gelijk had ze! Of doet u het wel open en bloot in wei?

Op mijn weg voshol toe kwam ik mooislanke Rikke tegen. Zij kwam uit wei. Zij ging naar wei. Zij stak juist stoffig puinpad over toen ik kwam aangefietst. Zij keek naar mij, eventjes maar. Ik keek naar heur, kwartier ongeveer. Zonder haast, in mijn verbeelding minachtend zoals een mooie jonge vrouw minachtend kan doen, stapte zij pad af, wandelde ze door boompjesberm, weide over, bos in.

Toen ik na heur weggaan andere kant op keek, zag ik aan maïswand iets wat leek op een oranje met wat wit graspolletje. Door kijker en camera zag ik meer: twee vosjes genieten van de vroegoppe zomerzon. Blij om vosjes, zon en zomer bikete ik chalet en koffie toe.

Bolsterturf, zaterdag 2 augustus 2008

Ik beloofde vrouw: "Is goed, gaan wij om halfzes chinezen." Reden genoeg voor heur om me te vragen voor samen een middagwandeling met Erpel de Bleke bossen in. Voorbij stoffige puinweg, onfris met gier bemeste weiden en over paadjes door maïs en hei kwamen we bij kale geelgroene wei. In verwegge hoek van dit nog niet met uit bioschuren stront bekladde veeloos groen, laveide een rikke tegen maïswand aan. Zowat noord van de rikke een smalle door jagers met buksen zogenoemde wildrandbeheerstrook.
Terwijl vrouw de rikke bestudeerde, zette ik tegen zowat witte achtergrond van het zomers op z'n bleekst lange bosgras heur en Erpel op foto. Daarna nam ik zomaar een prikkeldraadhindernis om vijf zonnebloemen te plukken uit de randbeheerstrook van de dappere jagersmannen van Stichting Het Noordbrabants Landschap. Dit durfde ik, want met de ter plekke boeren sta ik op goede voet, en een zonnebloem is geen zomaar in het wild levende plant. Bovendien zag ik nog nooit een bordje "Verboden om zonnebloemen te plukken." En het redden van een omgevallen niet meer overeind kunnen komen zwanger schaap, alsmede het uit sloot vissen van paar bijna verzopen schapen dient beloond, toch?
Maar zo mooi! Een bij in 't gouden hart van zonnebloem. Voorzichtig hielp vrouw de bij van bloem naar op padkant rode klaver.
Mooier? Bijna weer chalet het op foto zetten van een rikke die naar je hondje eindje voor je op het pad staat te kijken. Erpel door me "afff" geholpen met handgebaar liepen vrouw en ik voorbij de rikke. Die keek nu ook naar vrouw en mij. Erpel "voettt!" liepen wij gedrietjes van heur weg. Omkijkend zagen vrouw en ik de rikke naar ons blijven staren.
Mooier nog? De tijdens lange wandeling gaan treuren kroon en blaad'ren van de zonnebloemen fleurden meteen op nadat ze in vaas mochten.
Misschien niet mooier maar wel lekker: terug home je hondje trakteren op ook een roomijsco en dan met je vrouw gaan chinezen in de stad, maar nu ik dit stukkie tekst na door almaar regen thuisgekomen tik, drink ik sloten kraanwater.

Bolsterturf, zondag 3 augustus 2008

Het was nog daglicht en mooi weer, maar Reintje de Vos kwam maïsveld uit, draafde wei over, betrad camping. Ja, het was voor hem echt wel te vroeg in de avond om al op stap te gaan.

Ik ging Reintje achterna.

De meeste campingmensen zaten buiten. Daarom bleef Reintje wat onzeker staan voor een oud, jaren terug groen geverfd, prachtig lelijk schuurtje. Na paar seconden lang mensenpraat en mensenlach van achter 't schuurtje, maakte hij rechtsomkeert.

In zijn omdraaien zag mijn foxje, die op zijn beurt mij was nagelopen, hem, racete die op hem af. Toen brulde ik: "Erpel hierrrrr", want anders dan heel veel mensen heb ik de vossen lief.

Reintje rende tig keren sneller dan hij was gekomen camping af, wei weer over, terug maïsveld in.

Niemand van de chalet-, caravan- en tentjesmensen die hem zag dan mijn vrouw, mijn dochter, mijn schoonzoon, mijn kleinzoon Martijn en ik.

Bolsterturf, maandag 4 augustus 2008

Na mijn als altijd blijheid om 't zien van een rikke en heur kalfje, -
'k zag ze in het hout, -
is daar mijn ergernis om Aardbeiboer
die zijn aardbeiplantjes weer eens komt verwennen met vergif.

Alle leven
behalve Aardbeiboers dit jaar niet vrucht mogen dragen aardbeiplantjes
moet dood.

Na mijn als altijd ergernis om Aardbeiboer, -
'k zag hem gif spuiten vanuit het hout, -
is daar mijn blijheid om schuwe reebok
bij daglicht nog wandelend op bospad.

Bolsterturf, dinsdag, 5 augustus 2008

Ik heb haast als ik aan watervogels, watervogels zomaar langs jakkerbaan, watervogels zomaar in mooie zomermorgen in een ven langs de provinciale voor mensen, wild en vogels levensgevaarlijke Somerenseweg, weg tussen Someren en Heeze, voorbij scheur.

Ik rem, keer en rijd paar honderd meter terug.
Al te haastig ben ik dus niet.

Watervogels hebben geen angst voor mensen in voorbij razende auto's. Voor automobilisten gaan ze niet op de wieken. Wel hebben ze schrik van die ene mens die zijn auto parkeert in berm om wat watervogels, vanmorgen veel zwemeenden, een paar duikeenden en één blauwe reiger, op foto te zetten.

Ik kan er niks aan doen dat mijn watervogels zo klein op foto komen. Toch vind ik het klote dat ook watervogels zo erg bang voor me zijn.

Geen mens die ze zag, en toch maar 1 vossenjonkie meer?

In laatochtend ging ik even het veld in. Om vosjes te tellen. Ik telde er één, één welpje.
Nu vraag ik me af: waar zijn de broertjes en zusjes van dit vosje gebleven? Waar is het broertje of zusje van dit vosje gebleven? Zitten die in het hol? Zit dat in het hol? Durven die de maïs niet uit? Durft dat de maïs niet uit? Zijn die voorzichtiger dan dit oranje rakkertje? Is dat voorzichtiger dan dit oranje rakkertje? Of kwam hier reeds de dood? Werden de andere welpjes ziek? Werd het éne andere welpje ziek?
Ik weet het niet! Ik laat dit vosje, misschien nog altijd deze vosjes, gerust. Ga ik met of zonder Erpel af op 't vossenhol, jaag ik zeker weten ook het allerlaatste vosje weg.
Zo zielig! Zo bekrompen! Zo dieronvriendelijk! Zo de euromens eigen! De drang om te heersen en te doden. Hoeveel jagers, hoeveel boeren, hoeveel mensen willen de laatste vos hartstikke dood?

Bolsterturf, woensdag 6 augustus 2008

Onderweg naar en van het werk spot ik, elke werkdag opnieuw, wel een konijn, haas, ree of vos langs binnenweg. Ook zie ik soms een egel en altijd wel een vogel, duif of zo, op de rijbaan.

Rij je zachtjes en voorzichtig auto, rij je geen leven dood, zelfs geen insect die je anders zou pletten tegen je voorruit. En de vlinders, vliegen, slakken, kikkers en andere beestjes die je onder je banden plet mist geen mens.

Bolsterturf, donderdag 7 augustus 2008

Toen ik langzaam in mijn pinda door het veld reed, zag ik hem: reebok in de morgen, oranje toekomstbok in vorig jaar en dit voorjaar door jagers helemaal reeleeg geschoten het Sang te Lierop. Deze bok kwam met camera op portretstand (achteraf geconstateerd) vanuit de auto op foto. Geeft niet, die portretstand niet, is niet erg. Deze reebok in de morgen maakte me blij.

Nu, dit typend en denkend aan dappere mannen met buksen in off-the-road-cars, zijn mijn gedachten niet in het minst blij.

Bolsterturf, vrijdag 8 augustus 2008

Ik grasduin door mooie zonloze zomerochtend. Erpel, m'n foxje, doet dat ook, hoewel die meer struint dan dat hij grasduint. En waar ik vanaf puinpad spied òver nevelflarden, snuffelt Ep ìn zelfde flarden in weiden.

Het is vandaag niet anders dan zowat altijd bij grasduindag, voor Erpel dus struindag. Waar hij in maïs en wei vossen, reeën, konijnen, muizen en hazen ruikt, spot ik wild in wei, langs slootwal en aan maïskant, vandaag een vosje aan maïskant.

Maar er is ook pa Vos, een grote en dappere vos. Die heeft echt wel onvoldoende schrik voor jagers met buksen en geweren. Pa Vos jaagt open en bloot, bij daglicht en bij nacht. Vanmorgen rakt hij door wei met pinken.

Wanneer ik in vosmans rakwei van dit moment een mij goed bekende rikke, rikke met litteken op rechterschouder, voor pinken spot, richt ik mijn aandacht op heur, vergeet ik zomaar alle vossen, ...

... tot ik, voor eventjes het zinloos (?) grasduinen moe, weer hetzelfde vosje (van daarnet, van foto van 07.01 uur) aan maïswand spot.

Te vlug is het na koffie en boterhammen in chalet, en thuis en bij chalet in vluggigheid de tuin doen, al weer namiddag geworden. Dit is een namiddag waarin een jonge reebok op zoek is naar een rikke kan me niet schelen hoe ze eruit ziet. De jonge bok dendert door het hout. Ik zie en hoor hem komen. Erpel ziet en hoort hem ook. "Erpel afffff!" sis ik. Maar deze bok, zo jong en zo geil, wordt Erpel en mij niet gewaar. Hij steekt zijn snoet in reewissel, trot weg parallel aan bospad.

En dan zijn daar, dikke honderd meter verder maar, de mij goed bekende sterke Providentia-zesender en Rikke van vanmorgen.

Deze zesender, grote en sterke bok, ook hij wil seks, hier en nu. Maar Rikke doet moeilijk. Zij wil geen toeschouwers bij het liefdesspel. Gluurders als Erpel en ik hoeven voor haar niet.
De zesser jaagt heur achterna. Zij rent voor hem uit. In nullen en achten gaat het door het paar jaar terug getimberjackte bos. Ik hoor beide reeën hijgen. Hij drijft heur, almaar door, in wijde kringen. Zij "vlucht" voor hem, dicht sparrenbosje toe. Ik maak wat foto's als ze even rusten, maar verder hebben Erpel en ik met camera net als de jongere, minder sterke bok het nakijken.

Avond.
Als ik om half negen met Erpel weer naar de bossen wil, weet vrouw: "Je bent vandaag al twee keer met Erpel op stap geweest. En morgen krijgen we bezoek. Weet je toch?... Waarom heb je alle gazon nog niet gemaaid? En de kantjes moeten ook nog afgestoken."
Tegen tienen klaar met maaien en kantjes afsteken, donkert het geweldig en begint het zachtjes aan te regenen.

Bolsterturf, zaterdag 9 augustus 2008

Bolsterturf, zondag 10 augustus 2008

Laatochtend. Straf zomerwindje. Lage en felle zomerzon. Ma Vos en heur welpjes genieten tussen maïs- en slootkant en uit de wind van deze zon. Heel onvoorzichtig wagen ma en kids zich paar keer in kaalgeschoren wei.
Ik sta te kijken naar de vossen. Paar fietsers, een wandelvrouw met drie honden, een man op brommer en paar mannen in auto's gaan over stoffig puinpad aan mij, mijn foxie Erpel en dit vosgezinnetje voorbij. Deze mensen hebben geen erg in de vossen. Maar Erpel wil over vossenpaadje de maïs in. Hij heeft vossenvoeten in zijn neus. Toch moet hij bij me blijven. Netjes op het pad. Nee, van mij mag Erpel beslist wei en maïs niet in.
Ik beloer de vossen. Door 20x50. Ze zijn dikke honderd meter ver. Ze wanen zich veilig. Ma en jonkies. Tot ik plots schreeuw: "Heeee ma Vos! Toedeloeeeeeeeeeeeeee, doe niet dom! Zoek veiliger plekkie voor je jonkies. Rot op van bij puinpad en zicht vanuit baander."
Ma gaat zitten. Ze kijkt mijn en Erpels kant op. Ze weifelt. Dan... na mijn "Erpel luid!" en Erpels "wef wef wef... wef wef wef..." wordt ze eindelijk wijs, trekt ze zich terug, het maïsveld in. Hol toe? Heur maar twee (meer) jonkies volgen heur.

Vosgezinnetje in augustusavond

Vroegavond. Zowat windstil. Lage zon achter wolken. Ik kreeg van vrouw toestemming om ondanks bezoek even met Erpel naar "mijn" vossen toe te gaan.
Als vanmorgen betrap ik ma Vos en welpjes aan slootkant en in wei. Weer wil Erpel wei en maïs in, vossen toe. En weer schreeuw ik mijn waarschuwing naar ma Vos: "Dom vossewijf, ben weggggggg van hier!"
Wanneer ma en jonkies uit zicht zijn, bike ik en draaft Erpel chalet, vrouw, het vrouwtje, Martijn, Thomas en meer mijn familie toe.

Blauwe reiger in augustusavond

En dan is daar tijdens limonade voor Martijn, melkfles met speen voor Thomas en koffie voor de groten de bosuilroep. En ook is er een reiger die over chalet, tuin en wei naar boom in boskant toe flapt.
Wanneer de grote blauwe vogel is geland, wil ik hem van dichtbij op foto zetten, jaag ik - klote ik! - hem voor deze nacht uit slaapboom, stijgt hij schreeuwend op, om zwijgend naar verder weg te flappen.

Bolsterturf, maandag 11 augustus 2008

Na regen heel de nacht en morgen, kwamen er warme wind mee onweersbuien in voormiddag en vooravond. Maar tussen donder en bliksems en naar de televisie kijken door spotte ik in de Bleke bossen twee Schotse hooglandkalveren, een allene buizerd, wat roodborsttapuiten, wat mezen, een enkele bonte specht, wat konijnen, wat duiven en wat kraaien.
Helaas, nergens kon ik vanmiddag ree, haas of vos vinden, maar als altijd bij zomerdag liepen in armzalig onlandweitje de schapen en het rundvee van keuterboer.

Ook vanavond onweerde het. Tussen buien door bikete ik bij regenboog, en heel soms minder fletse zon, bossen en weiden toe. Ik spotte wel honderd dichtbije konijnen. Ik zag in verre wei een ver ree laveien. Ik zag verwegge duiven vliegen, voor ruige wolkenmassa's langs. Ik zag een moervosje zitten in verwegge padkant. Ik zag door 7x50 een verwegge rikke met heur kalfje scharrelen in dun bos. Ik zag ook een door regen rennend verweg ree tegen achtergrond van varkensproefbedrijf.

En wat zag m'n foxie Erpel vandaag? Die zag zeker weten ontiegelijk veel meer dan varkens in een varkensproefbedrijf ooit zien. Maar ik vraag me af: zag Erpel meer of minder wild dan ik? Misschien rook hij heel veel meer dieren dan ik in vierentwintig uren grasduinen ooit zag.
Erpel mocht maar éne keer met me mee vandaag. Het gaat niet aan om je hondje zich kapot te laten rakken! Maar Erpel wilde vanavond ook helemaal niet met me mee. Hij mocht bij vrouwtje op de tweezitsbank, met een van heur gekregen gedroogd varkensoor en een knoerend hard spierbot welk ik hem gaf.

Is het vrouws of mijn schuld dat een hond vooral vleeseter is?

Bolsterturf, dinsdag 12 augustus 2008

Tussen zeven en acht uur in de ochtend vond ik aan noordelijke Bleke boskant wat reeën: een moeder Rikke met twee kalfjes. In het zuiden van de Bleke bossen spotte ik nul reeën.

Maar waar ik eerder in de morgen nul reeën vond, laveiden om halftwaalf in pinkenwei een andere moeder Rikke en heur twee kalfjes. En zo mooi! toen waren er, even later maar, ook nog een andere rikke en d'r minnaar bok in het bos. Deze twee gingen spelen in het hout en over de wei. Almaar door. Moeder Rikke kon het niet meer aanzien, verliet met heur kalfjes de wei.

Bolsterturf, woensdag 13 augustus 2008

Bolsterturf, donderdag 14 augustus 2008

In mooie te gaan werken zomeravond spot ik drie reigers in wei in Lierop. De grote blauwe vogels vormen een driehoek in de wei, de reigers de hoeken van de driehoek. Helaas, twee reigers flappen weg als ik m'n auto stop om vlugge foto te maken; één reiger maar komt op foto.

In stikdonkere nacht in koplamplicht dood konijn op rijbaan en snelle havik boven rijbaan

Na de mooie zomeravond werken, raap ik om even voor middernacht een konijn van de rijbaan. Het beestje werd door andere automobilist doodgereden.

Net het konijn opgeraapt, onder duozitting gelegd en weer rijdend over stikdonkere verharde weg door bossen, vliegt een lichtkleurige grote vogel op uit de berm. Met snelheid 50 km/u, of ietsje sneller, wiekt de vogel voor me uit, zo'n anderhalve meter maar boven de weg, in het felle schijnsel van mijn groot pindalicht. Pas als ik rem weet hij te ontsnappen uit het hel en moordend koplampschijnsel.
Hij was een havik. Nee, hij is een havik. Ik reed hem niet dood.

Bolsterturf, zaterdag 16 augustus 2008

Een mid augustusmiddag
In deze mooi zonnige nazomermiddag, - tè snel gaat de tijd! - wandelde ik met vrouw en fox Erpel. We gingen langs weiden waarop geen wild. Zelfs geen konijnen. Nergens niet. Wel waren er weinig vogels in de lucht. Alleen wat roeken, zwarte kraaien en blauwe duiven. Maar ze vielen vrouw op, de muizen en de nu bijna uitgebloeide kattestaarten bij puinwegsplitsing, aan kant van onlandwei.
Nee, hazen, konijnen, reeën en vossen lieten zich niet zien. Die toeven hier, waar vrouw en ik graag recreëren, op mooi zonnige weekendzomerdagen in hoge maïs en in de lange bleke sprieten van na veel timberjacken boomarm geworden De Lange Bleek. Ook wel verstoppen deze dieren zich in de tussen almaar maïs spaarzame aardappel- en bietenakkers van boerkes rontelom.

Als met de hazen gaat het bar slecht met onze rappe viervoetige klimmertjes. Zo zijn er weinig eekhoorns meer. En nergens in Kempen en Peel vind je nog een boom- of steenmarter. Marters hebben wouden nodig. Waren er nog wel marters, zouden die ongelukkig zijn, de overal in Brabant wèggetimberjackte en wèggecirkelzaagde hoge en dichte bossen missen. Dieren geboren om te klimmen en van boom naar boom te springen, kunnen in getimberjackte bossen niet het leven houden.
Niks aan te doen. Aan 't klote timberjacken niet. De donateurs betalen toch wel aan Het geldgierige en jachtlustige Brabants Landschap. En niks aan te doen, aan de gewoon tè lawaaiige fietstochtje makende zomergasten op de half- en onverharde paden niet. Niet iedereen hoeft van stil genieten te houden.

Mag ik verlangen naar hoge en dichte woeste wouden?

Een mid augustusavond
Na eventjes aanwezig zijn bij overvloedige barbecue met spek en eieren en zo, met bier en wijn ook, wandelde ik met vrouw en fox Erpel. Waar wij vossenhol weten spotte vrouw een vos. Die vos zat aan maïswand. Mooi rechtop. Ach, deze vos was vlugger dan ik met camera. Hij wou niet op foto, hij trok zich terug in maïsveld.
Maar toen was er een, ook bang voor vrouw, fox en ik, blauwe reiger tussen pinken. En er laveide een rikke zonder koppie, zo te zien, verweg in onlandweide . Heur zette ik van ver op foto. Van dichterbij lukte me niet, want er passeerde een luchtballon met schreeuwlelijke mensen in een mandje . Doodsbang voor ballon en schreeuwen racete de rikke wei af. Niet zo erg, dat deze rikke wègracete, zo blijft ze schuw, loopt zie ietsje minder risico om door een jager met buks en kogel straks als de reebokjacht weer gesloten en de rikkejacht weer open is uit het leven wèggeknald te worden.

Uitgewandeld genoten vrouw en ik, ook vanavond weer, van de konijn en. Die deden zich in wei en aan maïskant tegoed aan vorige week nog gestront gras. Die speelden over de wei en over rontelom chalet gazon.
Erpel genoot stuk minder dan vrouw en ik en de konijnen. Die baalt altijd als hij van mij "Volg!... Volgen!!... Aan de voetttt!!!..." of "Afff!... Blijfff!... Hierrr blijven...!!" moet.
Niet mijn schuld dat ik Erpel vaak koeioneren moet. Dit hem kort houden wordt me opgelegd door vrouw, buren en wetgever. Toch heeft mijn Erpel een goed en gelukkig leven, want ik ben slecht in het gehoorzamen aan groene bordjes waarop natuurliefhebber- en hondonvriendelijke tekst.

Ondanks mijn aanvankelijk "Hier blijven!" kwam deze avond ook Erpel aan genieten toe. Aan prikkeldraad voor chalet zittend en koffie drinkend, hoorden vrouw en ik een door merg en been gillend schreien. De jammer kwam uit maïsveld, smalle wei over, pal voor chalet. Ook Erpel hoorde dit gillen. Alsof raketje stormde hij gazon af, prikkeldraad onderdoor, wei over, maïsveld in.
"Roep hem terug!" zei vrouw tegen me.
Ik riep hem niet terug.
Anderhalve minuut later was Erpel er weer, met een stuiptrekkend konijn in zijn bekkie .
Ik kletste dit konijn - Artemis en Diana mogen vechten om zijn zieltje - achter de oren en glimlachte naar vrouw: "Reintje of Reininneke zal zich een ander konijn moeten vangen."
Maar toen was er ineens oorlog op chaletgazon, vlogen er foxe- en katerharen in de rondte, maakten Erpel en Bolleke grote ruzie om een van vos, misschien van wezel, bunzing, hermelijn of ontsnapte nerts, afgepakt konijn. Erpel won, maar Bolleke kreeg van me een van Erpel afgepakt lekker kwart konijn.

Vrouw en ik praatten nog lang over dit voorvalletje. Of dit konijn door uil of havik werd gepakt, niet door een vos of ander viervoetig rovertje? De doodsjammer van het konijn kwam duidelijk uit "onze" maïskant van vijftig meter breed maïsveld, vanaf ons gazon gezien meteen voorbij ook vijftig meter brede wei. Was de jammer uit het bos voorbij wei en maïs gekomen, dan zou Erpel niet zo gauw al met afgepakte buit terug kunnen zijn.

Nu, nu ik dit tik, slapen ze volgevreten, Bolleke en Erpel, slapen ze alsof broers in loopgraaf in oorlogstijd, zó dicht tegen mekaar aan.
Vrede op aarde en in de mensen en dieren een welbehagen. Mooi niet!

Ach, mag het? Nu lach ik eventjes heel hard om mezelf en de rare ideeën van Midas Dekkers.

Bolsterturf, zaterdag 16 augustus 2008

Het is even voor middernacht. Met 60 km/u zoeft m'n zwarte pinda over met asfalt verharde bosweg als ik een ruk aan het stuur geef. In 't groot koplamplicht steekt een egel over. Plette ik dit beestje? Of reed ik het alleen maar een voetje af? Ik voelde geen bons of bonk, twijfel dus. Paar honderd meter verderop keer ik de auto en rij terug. De weg is egelleeg.

Een stuk of wat konijnen, konijnen op zowel bos- als veldwegen, konijnen gevangen in felle lichtbundel, rem ik voor. Zo ook voor de bosuil die wegvliegt vanaf verkeersbord 'overstekend wild', het donkere bos in.

Het is even na middernacht. Met 60 km/u zoeft m'n zwarte pinda over met asfalt verharde veldweg als ineens twee reeën berm uit springen. Het zijn een groot ree en een klein ree, het is een rikke met heur kalfje. Ik rem flink. De rikke rent meteen weg uit het verblindend acculicht. Maar het kalfje raakt in paniek. Dat zigzagt paar seconden voor de auto, om dan halsoverkop over sloot, nee, door sloot maïsveld in te vluchten.

En dan rijd ik even later over een egeltje heen, jonkie nog dat midden op de weg zit. Ik zag het maar net bijtijds, stuurde maar ietsje bij. Na nogmaals paar honderd meter verderop de auto keren en terug rijden, is in 't koplamplicht ook dit egeltje nergens meer te zien.

Hoeveel mensen rijden over bos- en veldwegen met 100 km/u of meer?
Jakkeraars rijden veel te veel dieren heel onnodig mank of dood.

Bolsterturf, maandag 18 augustus 2008

Ik liet de batterij te lang uit mijn cameraatje
Olympus C-765 Ultra Zoom,
klunsde daarna met het opnieuw instellen
van tijd en datum.

Die moderne digitale dingen
zijn toch zo verrekkes ingewikkeld!

Of heb ik alleen maar leesbril nodig,
keek ik niet goed, las ik niet goed,
is mijn zien slechter dan toen ik jongen was?
Las ik in de camera een 0 als 8?

Zo kon het gebeuren dat de foto's van twee rikken -
rikke in ochtend in al zonbeschenen onlandpinkenwei
en
rikke in avond in wei bij aardbeiveld en zonbeschenen boskant -
van mij en camera het jaartal 2088 meekregen.

Lelijk woord vind ik het: zonbeschenen,
maar 'k weet niet mooier of beter te verwoorden.
Verwoorden vind ik ook klote woord.

bij voorbeeld N. Scheepmaker kon het zoveel mooier duiden.
Die dichtte:
"De zon legt haar verguldsel op de velden
Het lijkt wel of zij alle schapen kust
Een prachtig beeld al zal men mij wel melden
Dat er helaas al copyright op rust."

Ach, poëzie en zonbeschenen.
De avondrikke laveide bij bosrand door Aardbeipolen volgescheten.

Halfrijm is ook rijm. Toch?
En waarom de aardbeiboer vermoorden?

Stel je eens voor:

je bent Aardbeipool...

Bolsterturf, dinsdag 19 augustus 2008

Voorbij op puinpad, volgens verkeersbord ter plaatse fietspad, door auto geplet konijn zwierven mijn foxie en ik onder dreigende buienluchten door Brabants bleek bos. Erpel snuffelde zo best. En ik deed mijn best met kijken. Maar spiedend vanaf paden en struinend door het veld konden we geen enkel ree vinden. Toch was het - als altijd - fìjn, ònze struintocht, struintocht van hem en mij, struintocht van Erpel en ik (zei de honden- en reeëngek), want het regende niet en door witte en blauwe wolken heen glunderde telkens weer de zon.

Zomaar ineens, dik uur nadat we terug chalet waren en ik naar buiten keek, laveide er een rikke schuin voor chalet aan maïskant.

Bolsterturf, woensdag 20 augustus 2008

Er zijn er van die dagen dat een mens werken moet. Ik werkte en vergaderde in 48 uur 27½ uur exclusief 1½ uur reistijd.
Hartstikke bekaf van de vergaderellende zag ik vanmorgen nauwelijks bijtijds een dikke houtduif op de rijbaan. De vogel overleefde, omdat mijn zwarte pinda niet harder dan 150 km/uur kan en ik nooit plankgas rijd.

Bolsterturf, donderdag 21 augustus 2008

Straks, in dit najaar, met wat geluk voor wild en vogels beetje later, in de winter, zullen ze komen, de boswerkers met hun bostanks, hun timberjacks en ook met hun cirkelzagen.

Jachtminnende beheerder van De Lange Bleek, wat zal het fijn zijn voor alle bos- en heidedieren wanneer u in plaats van te laten jagen door mannen met buksen en geweren, wanneer u in plaats van te laten timberjacken en cirkelzagen, 'ns wat hekwerken langs de Somerense weg laat plaatsen en wat wildtunnels laat aanleggen. U kan dit wellicht doen in samenwerking met Staatsbosbeheer. En het aanleggen van paar wildtunnels of -viaducten moet toch makkelijk kunnen van het rontelom miljoen dat, ieder jaar weer, donateurs in de Stichting Het Noordbrabants Landschap-geldkist storten?

Ja! Ik kan ontevreden zijn en zeuren, maar als ik hei zie bloeien stemt me dat altijd blij. Het reetje vergeten, zoeken Erpel en ik tussen struikhei, pijpestrootjes, zonnedauw en wat al weer uitgebloeide godvergeten blauwe gentiaantjes naar vossen-, hazen- en reewildvoetjes.

Maar dan zijn er voorbij heideveldje en bij boerderij geparkeerde auto's drie blauwe reigers in andere, kalere pinkenonlandwei. Vlug maak ik foto van meest dichtbije reiger. Ook zij, de reigers, onze blauwe standbeeldjes van wei, akker en waterkant, zijn erg bang voor mensen.

Na het digitaliseren van dichtstbije reiger maak ik foto's van de bij boerderij geparkeerde auto's. Mooier dan deze wagens vind ik het prachtig rood pannendak van de oude hoeve.

Aan wat er allemaal aan groene kleding en voorwerpen in de auto's ligt, maak ik op dat deze van jagers zijn. Ach, zij zijn zo dapper en zo koen, de eigenaren van deze auto's, heren jagers met jachthonden, buksen en geweren. Zij durven zelfs zwangere rikkes en reekalfjes van een wei af te schieten.

Zijn de jagers aan het vergaderen? vraag ik me af. Of lopen ze ergens door bos of veld? Ik heb geen zin om dat uit te gaan zoeken. Heb ik te weinig tijd voor. Bovendien is het te link voor me. Voor je het beseft heb je van jachtminnend Nederland een aangifte wegens stalken van dappere mannen met geweren in hun handen aan je broek. Voor stalken is immers niet meer nodig dan dat je alleen of met meerderen, hond bij je mag ook, over de fietspaden fietst, of over de wandelpaden wandelt, en dan de heren jagers ergens tegenkomt of bezig ziet met levensgevaarlijke (!) beestjes doodschieten in het bos of op een wei of akker.

Maar nu type ik in mineur, voel ik me een beetje laf. Dit omdat ik deze jagers niet opzocht maar verder ging met reigers op foto zetten.
"Ach," zeg ik tegen mijn Erpeltje, "misschien praten de heren jagers nu over het uitzetten van wolven en edelherten. Misschien willen ze straks, na het cirkelzagen en timberjacken door de boswerkers, - misschien al gauw -, ook herten en wolven een kogel door hart of hals gaan jagen."
"Pfffttt...," is alles wat Erpel me antwoorden wil.

Bolsterturf, vrijdag 22 augustus 2008

Ik wandelde met foxie Erpel over paadje tussen bleek bos en bleke sprieten. Betrad voor ons twee een rikke met heur kalf het paadje, op dertig passen afstand maar. Terwijl de rikke naar me keek, tastte ik naar camera in draagtassie. Tuurlijk was ik te langzaam. Zij en heur kalfje sprongen af, renden weg.

Nog hoor ik Rikkes schrikgeluidje "wèk!" geluidje dat ook mijn kleinzoon Thomas van vier maanden wel 'ns maakt.

Teleurgesteld zei ik tegen Erpel: "Dit is pech hebben, ze hadden zo'n dertig passen eerder moeten komen... Had zij ons misschien niet gezien." Antwoordde m'n hondje me met "Pffttt..." Daarom moest ik lachen. Het maakte me minder sjaggie om "mijn" draadloos internet dat het weer eens niet doet.

Maar toen zag ik even later hoge zonnig gele zonnebloemen voor koeien en schapen wit, was ik plots helemaal niet meer sjaggie om "mijn" draadloos internet dat het weer eens niet doet.

Bolsterturf, zaterdagmorgen 23 augustus 2008

Maandag.
Iedere maandag.
Iedere maandag weer.
Iedere maandag mag ik helpen met oppassen op tè ondeugend Martijntje.
Ramp?
Welnee!
Als opa houdt Martijntje van zijn computer,
maar opa en oma wandelen met hem naar Providentia-speeltuintje
en ook naar Providentia-dierentuintje.
Op de moppers na die ìk krijg van vrouw en oma is passen op Martijntje genieten.

Bolsterturf, maandag 25 augustus 2008

Vandaag zagen vrouw en ik tijdens avondwandeling geen reeën of andere dieren in het bos. En op de rontelomme weiden spotten we alleen wat vogels. Maar... tegen schemer was er ineens onze ergernis: ergernis om met rood gemerkte bomen; ergernis vanwege door of in opdracht van Stichting Het Noordbrabants Landschap weer eens mooie bomen met bloedrode verf beklad. Deze keer kladde men opnieuw bloedrood in De Lange Bleek nabij Providentia.
Waar bomen rode strepen kregen en u en ik een bekeuring krijgen als we door een boswachter of agent van politie buiten wegen en paden worden aangetroffen, zullen binnenkort weer timberjacks rauzen en cirkelzagen janken, zal bos vernield gaan worden en alle bosjes platgewalst. Veel mooie natuur moet weer eens kapot getimberjackt.

Stichting Het Noordbrabants Landschap: een klote organisatie vinden vrouw en ik. Immers, deze stichting weet wat betreft natuurgebiedje De Lange Bleek niet beter te doen dan donatiegeld op te strijken en bomen om te doen. Van nieuwe bosaanplant is geen sprake. Met giften van donateurs plant deze Stichting echt geen bos aan. En liever ploegt het bospaden om dan dat het ten behoeve van wandelaars de hoog opgeschoten bleke grassen op bospaden kort maait. Ook verhuurt het 't genot van de jacht aan particuliere jagers, aan voor de lol dierendoodschieters. Met vierwiel aangedreven off the road cars kunnen jagers makkelijk over geploegde paden en door hoge sprieten, om fijn vanuit open zijruit een vos of ree omver te knallen.
Niet alleen heel veel prachtige en minder mooie bomen moeten van De Stichting geveld. Ook het laatste haas en de paar reeën die huizen in van bleke grassen bleke bossen rond Providentia moeten dood. Met hagelgeweren zit men achter zowat het laatste haas aan. Met buksen wordt ons mooie reewild van akkers en weiden wèggeknald.
Ik heb sterk de indruk dat men, dat het gewone niet jagende Nederlandse volk van jacht en almaar bomenkap geen notie heeft.
Zolang men geen notie heeft van bomenkap en jacht kan Stichting Het Noordbrabants Landschap naar buiten toe zich onder andere via haar website en haar natuurtijdschrift ongestoord opwerpen als dierenbeschermer.

Met het oog op het natuur- en ja chtbeleid van Stichting Het Noordbrabants Landschap schreef ik onderstaande parodie op het gedicht Tableaux Vivants van Ann Langeraet, gedicht dat ik vond in de website van de Stichting . Of deze mevrouw ooit een ree zag weet ik niet. Wel weet ik dat vee, ook koeien, in Nederland veelal heel het jaar op stal staat.

Ja! hier moppert een domme en machteloze man wat op en over een rijke en machtige Stichting. En ach, ik weet het wel. Mevrouw Langeraet bedoelt het hartstikke goed. En tuurlijk doet Stichting Het Noordbrabants Landschap wat voor de natuur in Brabant. Maar het kan allemaal zoveel beter! Toch? Waarom de plezierjacht, eufemistisch vergoeilijkend aangeduid als beheersjacht, niet afgeschaft? Waarom niet stukken al bijna kaal bos radicaal omdoen en daarna dan flink wat nieuw bos aanplanten?

Half uur na foto's maken van met rood gemerkte bomen liepen vrouw, foxie Erpel en ik naar een ouwe weipaal aan maïswand, paal waaraan vrouw en ik altijd dachten dat een jute zak hing. De zak bleek van dichtbij een bundel touwen.

Vrouw en ik zochten in de maïs, naar het hol van de vossen die we vaak bij de paal aan maïswand zagen zonnen. We vonden het vossenhol. Het was ongeschonden, geen sporen van laarzen en schoppen.
"De jonge vossen zwerven nu rontelom," zei ik.
"Laten we hopen dat ze het redden," antwoordde vrouw.
"Grrrrrrrrrrrrrrrrr," grauwde Erpel met al zijn nekharen overeind.

Bolsterturf, dinsdag 26 augustus 2008

Waar met foxie Erpel in donkere windstille morgen
ik reeën langs boskant verwachtte,
laveiden er geen.
Wel graasden grauwe ganzen en roodbont vee.

Waar voorbij zonnebloemen in donkere windstille morgen
ik reeën aan maïswand verwachtte,
laveiden er twee.
Maar waarom nam ik niet paar zonnebloemen mee?

Reeën laten mij graag met rust.
Het omgekeerde is ook het geval:
ik laat reeën graag gerust.
Maar ik, ik grote slechterik die vergat
om vanmorgen heur te kussen,
ook vergat om vanmorgen al te plukken,
trakteerde vrouw op negen zonnebloemen
en u hoeft niet te weten op hoeveel zoenen.

Bolsterturf, woensdag 27 augustus 2008

Soms valt iets tegen.
Vandaag vond ik maar 1 ree.
Geen kalfje.
Dit ree laveide tegen puinweg aan,
voorbij gisteren gesneden gras,
in tig keren gif bespoten aardbeiveld.

Ik lust ree, maar blief geen vlees.
Ik lust aardbeien, maar blief geen gif.

Bolsterturf, donderdag 28 augustus 2008

Ons Martijntje van net twee is erg ondeugend.
Hij heeft eigen willetje en is te actief.
Ook is er iets met zijn oren. Die horen echt wel selectief.
Maar nog nooit betrapte ik hem op een leugen.

Bolsterturf, vrijdag 29 augustus 2008

1255a
Moerhaas in mooigroene avond

Moerhaas in mooigroene avond
zit op d'r kont in pinkenwei.
Mij maakt ze niet blij.
Zij is vrij.
Mijn moeten werken vind ik zond',
maar waarom zie ik d'r haren zo roodblond?

Bolsterturf, vrijdag 29 augustus 2008

In vluggigheid -
kwartiertje maar van chalet vandaan,
half uur maar van chalet weg -
spotte ik in nabij Providentia pinkenwei
een moeder rikke met heur kalfje.

Bolsterturf, zaterdag 30 augustus 2008

Er staat één mens, een opa, in het zondags bos.
Met natte sokken van nat altijd in schaduw gras
staat hij in hete zomerdag,
kijkt hij naar in onlandwei roodbonte pinken
en op fietspad bonter uitgedoste mensen.
De mensen fietsen allemaal voorbij het bos.
Patsamme! zòveel fietsers op dit fietspad!

Fietspaden mijdend biket opa zijn zomers home op aan.
Onderweg vloekt hij zijn ergernis om kuddetje
schapen dat hitte lijdt in net geen schaduw
paars calluna heideveldje over.
De arme beesten kunnen schaduw van eik niet bereiken:
schrikstroomprikkeldraden zijn hen in de weg.
Onbarmhartig brandt de zon.

Maar dan zijn chalet terug er de jongens,
zijn jongens, Martijn en Thomas.
Oma vulde voor de jongens al het zwembad,
ook de kleinste mag er nu in.
Voor schaduw zijn er tentje en parasols,
ook de tuineik met zijn echt wel enorme kroon.
Nee, nergens prikkeldraad.
Wel is er 'n flesje met Thomas' melk - uitgekiend op temperatuur -
en Martijn krijgt limo, koek, koekjes, snoep, taart en ijsjes.
En hhhmmmm... zo lekker! voor hem opa, ook voor oma, pa en ma
is er koele wijn, koel bier, koele cola enzovoorts.
Last but not least: heel veel barbecue te vreten.

Bolsterturf, zondag 31 augustus 2008