|
Bolsterturfs natuur B o l s t e r t u r f s n a t u u r Dagboek september 2008
1258 In onlandruigte langs de Somerenseweg, tussen Strabhei en Bleke bossen
Vanmiddag langs de Somerenseweg, tussen Strabhei en Bleke bossen,
In hoge ruigte kan je reeën met camera niet raken.
Maar waarom zag ik in het veld alleen maar heur?
Vanavond met m'n haren, kleren en gezicht vol spinnenwebben,
Zij stond naar me te kijken achter gladde en prikkeldraden,
Nee, zij poseerde niet mooi, ze rende van me wèg,
Maar waarom zag ik in dit stukje Brabants Landschap-jachtveld Bolsterturf, maandag 1 september 2008
1259 Leef je overnieuw na je aardse leven?
Ik zou een ree op foto zetten.
Ergens haat ik boeren; ergens heb ik boeren lief,
Ik zou een ree op foto zetten.
Zelfs Erpel vond nergens in het onland ree,
En grasduinend uit onlandwei
Straks zullen timberjacks weer rauzen en cirkelzagen snerpen.
Men gaf het een naam: Nederland op zijn smalst.
Gekkenzooi! Heel het leven.
Maar nu kom ik op waar ik het nu niet over hebben wil, Bolsterturf, dinsdag 2 september 2008
1260 Zwaluwtjes die in nazomerzon glinsteringen van water toverden
Ik meende een ijsvogeltje te zien. Dat was toen 'k fietste over dam en zo'n veertig meter van me vandaan in sloot schelle schittering van opspattend water zag. Maar het was geen blauwgroen ijsvogeltje dat het water beroerde; het bleek een kleiner snelle boerenzwaluw die laag aankomend het natte oppervlak eventjes met pootjes of snaveltje raakte. Bolsterturf, woensdag 3 september 2008
1261 Reeën consumeren blad en gif
Nederland gifland. Voor de hoeveelste keer dit jaar spuit aardbeiboer?
Dolen en struinen door Lierops Sangmoer
Voor te werken nazomeravond dool ik
Na ruig breken tussen pad en pad, -
Aan padeind ligt een blauwe baal met gistend gras,
Bijna tijd om naar de arbeid te chaufferen Bolsterturf, donderdag 4 september 2008
1262 ... tot wij twee, hij nog fit, ik bekaf, bed in rollen
Na veel uren wakker zijn,
Hij en vluchten kollen
Wachten op Reininneke "... Het is een vrouwtje,'' vertelde vrouw, "ze heeft geen pieleke."
Ik zit naast vrouw op de tweezitsbank,
Elke ochtend is vrouws vossenvoer weg. Bolsterturf, vrijdag 5 september 2008
1263 Berner Sennenreu valt Erpel aan
Toen ik om even over negen met Erpel uit de bossen kwam, zei vrouw: "Reininneke is weer geweest. Ze was er om half negen precies."
Ach, de vrouw bood mij haar excuses aan. En ik zei dat ik niks mankeerde en bood haar mijn excuses aan. Omdat ik haar hond schopte. Bolsterturf, zaterdag 6 september 2008
1264 Voor en na natuur genieten is er onze angst en ergernis
Het is zondag,
Ter hoogte van 'n onooglijk dooie berk
Waar bleek bospad overgaat in bleek bos
Kwartier later wandelen wij
Waar vrouws paadje zomaar eindigt bij bleek bos
En dan kijken wij best lang naar grauwe regenlucht,
Maar na ons genieten komt weer onze ergernis Ja! Er is ook onze angst voor deze hokhond.
Waarom ben ik toch zo eigenwijs,
Ja! Niet door eigen schuld vals geworden hokhonden, Bolsterturf, zondag 7 september 2008
1265 Rikke en reekalfje op foto, maar Reininneke Vos niet Bijna donkeravond. Ik zat te chatten. Ik was in dubio. Ik dacht: wat doe ik? Nu al bij vrouw en tv op de bank gaan zitten wachten op Reininneke Vos, of nog ff met bike en hond naar Bleke boswei bij Providentia?
Vijf minuutjes na mijn twijfelen arriveerden Erpel en ik bij de wei, net toen er ook een ruiter en een amazone aankwamen en een rikke met heur kalfje boskant in vluchtte. Die laatste twee waren zeker geschrokken van het hoefgetrappel van de paarden, naar ik vermoed meer geschrokken van de man. Akelig schel luidkeels verhaalde die over een mislukte inbraak.
Vijf minuutjes na de reeën lag ik op de bank, fijn met kussen in de rug. Maar Reininneke wilde niet komen. Tegen negen uur maakte ik met camera op nachtstand op statief door voorruit heen twee proefopnames, van donkere tuin waarin bakjes met foxevoer en wat stukken boterham met worst. Het is niet anders: om echt mooie nachtfoto van Reininneke te krijgen, zal ik in blokhut met openstaand raam moeten gaan posten. Misschien kan ik dan ook eindelijk eens een bosuil digitaliseren. Bolsterturf, maandag 8 september 2008
1266 Zowat altijd geldt mijn ergernis vooral mijn medemens
In mooie nazomermiddag met mijn Erpel Zowat altijd geldt mijn ergernis vooral mijn medemens. Bolsterturf, dinsdag 9 september 2008
1267 Tweeëntwintig snelwegooievaars in Lierop
Tweeëntwintig ooievaars bijeen. Langs de snelweg in Lierop, even voor parkeerplaats met tankstation Oeijenbraak. Ik spotte ze bij T-splitsing toen ik werk toe tufte en het leek er of een ongeluk was gebeurd, zoveel auto's en mensen stonden in de berm en op de weg. De ooievaars waren geland op super kort gemaaid en daarna door hete nazomerzon grauw, grijs en wit geblakerd weiland. De meesten stonden zomaar wat te staan. Heel dichtbij de A67. Zo'n zestig tot tachtig meter vanaf de plaats waar ik m'n pinda tussen twee eiken schoof. Een paar pikten wat in stuk kalende grasmat. Door m'n ouwe10 x 50-veldkijker (deze kijker heb ik al vijfenveertig jaar) constateerde ik dat de meeste ooievaars al eens in mensenhanden terecht kwamen. Te veel van de grote zwart met witte vogels hadden me een ring aan, halfweg een stelt. Naast me stonden bij dure en mooie auto een man en een vrouw ook aandachtig naar deze geluksdragers*, hier allemaal zonder baby bij zich, te kijken. De vrouw zei tegen hem: "Kijk! Ze doen net als de reeën. Ze bivakkeren bij drukke snelweg. Zo voelen ze zich veilig." Dat deze vrouw dit zei verwonderde me, want ze oogde als dure Lady en ze had mooie kleren aan. De man zag er trouwens ook flink wat minder sjofel uit dan ik. * Het woord 'ooievaar' betekent letterlijk 'geluksdrager'. Ooievaar is een oud Duits woord.Bolsterturf, woensdag 10 september 2008
1268 Eén snelwegooievaar in Lierop
Waar in voorgaande avond tweeëntwintig ooievaars
Schapenboer: " 's Nachts schieten stropers ze kapot en overdag de jagers."
Toen ik door bandenspoor van terreinwagen
Wat deze man me over de ter plekke reewildstand meedeelde Zal ik binnenkort mijn Erpel naar dode reeën laten zoeken? Bolsterturf, donderdag 11 september 2008
12 69Natuurbeheer 2008: Staatsbosbeheer vergast brandganzen
Nu ik dit type is het winderige middag en regent het dat het giet.
Wilt u ook zien hoe Staatsbosbeheer brandganzen vangt
Klik voor Faunabescherming.nl-filmpjes in Faunabescherming.nl Bolsterturf, vrijdag 12 september 2008
1270 Wandelen na gaatjes spitten met gekneusde ribben
Na de zomer komt de herfst. Nu ik dit type is het nazomer, midden september, maar vandaag leek het wel al herfst. Kil en nat was het. Maar toen vrouw en ik met ons foxie Erpel uit wandelen gingen, boorde heel voorzichtig de zon door stukkie lichtgrijs in grauwer hemel. Een rikke toen in wei had zeker de zonnestraaltjes voelen aankomen. In de verte zagen wij heur bewegen, van boskant af midden weide toe.
Vaak lopen vrouw en ik om als we vanaf pad een ree in wei of op akker spotten. Vandaag maakten we geen omweg. Dit omdat ik moe was van het aanschaffen van een zak turf, twee zakken potgrond, drie rododendronnetjes en vijf lauriertjes. Met Erpel tussen ons in en zonder te praten kuierden we verder, in de hoop dat het ree zou blijven. Dat wilde ze niet. Toen we nog zo'n honderd meter van haar weg waren, vluchtte zij voor ons. Halfweg onze wandeling baalden we bij gemaaide en gestronte wei. Boven deze eergister nog weelderig groene mat een kraai, maar verder geen vogel en, op wat muizen in boskant na, ook geen zoogdier te bekennen. Toch was het huistoe nog volop genieten: van een regenbui; van een druipend bos met ondiep eilandjeven en bleekpaarse heideveldjes; van een zijn holletje in flitsend konijn; van allerhande zwammen en schimmels die groeien op en in ooit geteerde weipalen, ook in en op dooie takken van dooie of zowat dooie bomen; van een buizerd zwevend boven bleek bos en van de lapjeskat die wegsloop van houtduifkarkas. Bolsterturf, zaterdag 13 september 2008
1271 Martijn, hij is twee jaar en twee maand en recordhouder
Martijn. Opa's en oma's lieve deugniet. Nog maar twee jaar en twee maand jong is hij al recordhouder. Hij kreeg het voor elkaar om van school gestuurd te worden. Hij mag twee maanden niet meer in de opvang komen. Hij is geschorst. Dit omdat hij sterke eigen wil heeft en voor zijn leeftijd groot en sterk is en peuterleidsters de baas. Niet meer welkom zijn in de kinderopvang. Echt wel een grote prestatie voor een kind van net twee. Eigenlijk een van-school-verwijderd-worden-record waar hij trots op mag zijn. Wanneer Martijntje zijn zin niet krijgt en vervolgens tegendraads wil zijn, zegt hij weinig, gebruikt hij zijn knuistjes, weigert hij om te gehoorzamen, keert hij liever juf de rug toe. En wanneer zij hem dan vastpakt, zet hij in zelfverdediging zijn tanden in heur arm. Het is feit. Martijntje kan soms slaan en bijten. Anders dan zijn opa's leerde hij nog niet dat je niet meteen moet gaan vechten en dat je niet altijd kan winnen, dat je wel eens moet verliezen. Maar 't komt zeker weten goed met hem. Immers, beter dat hij nu al heftig in de contramine ging dan wanneer hij dat pas gaat doen als hij jaar of dertien is. Martijns broertje Thomas van bijna vijf maanden is ook groot en sterk. Die kan al heel goed alleen zitten. Nog beter lief en guitig lachen. Ook Thomas kijkt als hij niet slaapt meestal onbekommerd blij de wereld in. Als die maar op tijd zijn fles krijgt, is hij misschien wel recordhouder liefste baby. Maar owee, als hij honger heeft! Dan blieft hij ook likjes pap en appelmoes. Anders schreeuwen als twee te magere varkens. Toch lukte het zijn moeder om hem aan tafel mooi en stil voor een leeg bord op foto te krijgen.
Op wie de broertjes lijken? Op wie van zijn opa's Martijn het meeste lijkt? Daarover zijn de meningen verdeeld, daar is de familie nog niet uit. En van wie Thomasje z'n zowat altijd lief zijn heeft meegekregen? Van de opa die dit typt natuurlijk.
Toen opa wakker werd in frisse maar zonnige late zondagmorgen was dat omdat Thomas en Martijn met hun pa en ma op visite kwamen. Dus werd het voor ouwe hem en ouwe heur een drukke middag. Terwijl de moeë ouders wat uitrustten, maakte oma lekkers klaar, lag Thomas in z'n blauwe kinderwagen wat met zichzelf te keuvelen en luisterde Martijn met opa naar Claire die van de purperen heide zingt . Ook luisterde, en keek, hij naar digitale vogels. Opa vertelde hem de namen van de vogels die hij op monitorscherm zag, namen die hij heel duidelijk nazei. O, opa genoot met Martijn. Zo zag opa hem lief genieten van het zingen van de nachtegaal . En toen oma hem daarna voorlas uit Leven en werken van de Kabouter * wees zij hem ook een plaatje van een vieze trol. Martijntje zei "trol" en daarna zei hij "bah". En toen liep hij op een drafje naar de keuken, haalde daar een poetslap uit het aanrecht en probeerde Trols snotneus weg te poetsen.Na broodjes en koffie en zo ging heel de familie, Thomas, Martijn, ma, pa, oma, foxie Erpel en opa wandelen naar Providentia. Kater Bolleke liep maar honderd meter mee. Voorbij groen bordje met domme witte tekst daarop ging het langzaam naar speel- en dierentuintje toe. Het duurde echt wel lang voordat eindelijk de schommel en de dieren in zicht kwamen, want Martijn had voor gewoon te veel dingen onderweg zijn grote belangstelling. Van spelen in de speeltuin kon Martijn geen genoeg krijgen. Hij wipwapte, hij schommelde en hij draaide wel honderd rondjes in draaimolentje. Net als de Teletubbies van de televisie riep hij daarbij "keer keer keer". Maar ook de geiten en schapen, een veel te dikke rood-met-witte-plekken koe, snelle pony's en het grote trage bruine huifkarpaard hadden zijn belangstelling. Lief en teder kuste Martijn de vette koe. Op d'r snoet. Te vlug moest de familie weer weggaan van Providentia, want Thomas en de fles.
En toen, bij oude hoge kerk en oud, hoog en uitgestrekt kloostergebouw van al lang gehemelde witte paters, vond de moeder van de jongens de omgeving van Huize Providentia zò mooi, zò oud, zò nostalgisch en zò huiveringwekkend, vond zij opeens dat ze wandelde in al lang voorbije eeuw. *Leven en werken van de Kabouter, met tekeningen van Rien Poortvliet en tekst van Wil Huygen. (Van Holkema & Warendorf)Bolsterturf, zondag 14 september 2008
1272 Mijn hondje wijst me wild wat van me moet blijven rusten
Septembermiddag. Soms warme zon in mijn gezicht, maar veertien graden in de schaduw maar. Ik bike, ik struin, in m'n houten klompen en met vaalgroene broek aan en jagergroene trui. Het gaat langs wei en akker, het gaat door onland en door bos. Alles rontelom lijkt wild- en vogelleeg, alleen wat V-tjes ganzen heel erg hoog over spaarzaam roodbont vee. Mijn hondje rent met me mee. Mijn hondje zoekt met me mee. Hij wijst me wild wat van me moet blijven rusten.
Van Aardbeiboer, gestronte weiden en zwaluwen
Aardbeiboer in dikke rood met groene trekker strooit kunstmest over aardbeien zonder vrucht. Hoe vaak dit jaar zag ik hem bezig met Polen, mest en gif? Op na maaien grof gestronte weiden, tot maïs en ginder blauwe bossen toe, geen vogel en geen ander dier door verrekijker. Maar dan opeens lage zwaluwen boven wei en laatgele zonnebloemen. Nog maar eventjes, zijn alle zwaluwen weer weg.
Kalfje nu al zonder moeder?
Ik ken het al vanaf één dag jong. Het kijkt naar mij en Erpel. Het lette beter op dan hij en ik. Het staat en staart, halve minuut. Nu vlucht het weg voor man en hond. Heel onnodig. Ik maak foto als het rent. Ik maak foto als het blijft staan bij prikkeldraadweiafrastering. Stil en langzaam laten wij het gerust, kalfje nu al zonder moeder? Bolsterturf, maandag 15 september 2008
1273 Rikke met bokkalfje, waarna ballonnen, waarna rikke met rikkekalfje
Het reekalf van gisteravond. Ook vanavond is het weer present. Als ik over bospad fiets, zie ik het in wei laveien. Hoe onvoorzichtig toch van dit domme bokje! Ik zou jager of stroper met buks kunnen zijn. Wanneer ik afgestapt ben, geeft het me gelegenheid om foto's van hem te maken. Pas na halve minuut, wanneer Erpel naar nieuwsgierig op hem toe komende pinken begint te blaffen, rent het naar zijn moeder in boskant toe. Mams geeft dan het juiste voorbeeld, zij duikt het bos in. Bokje achter haar aan. Waarom is dit reetje een bok? Kijk naar zijn kontje! Dat heeft een niervormige witte spiegel. En hij heeft geen wit haarflosje onder aan de spiegel. Daarom is hij een bokje. Anders dan ik gisteren dacht is dit bokje geen wees. Gelukkig maar! Was hij wees zou hij, denk ik, tegen winter niet meer in leven zijn.
Tot mijn ergernis komen er over bos en wei ballonnen aan. Voor de reeën zijn het alleen maar sissende gevaarten. Ballonnen verjagen reeën van wei.
In stuk bos waarin Erpel me vanmiddag van reeën vertelde, - hij rook er in het hout, - vind ik er vanavond vier, vier reeën. Reeën in schemering in het hout zien is één; ze vervolgens mooi en duidelijk op foto krijgen geen twee.
De ballonnen - klote dingen vind ik het - voorbij gevaren, staan er ineens in hoek van wei weer reeën. Ditmaal een rikke, andere rikke van daarnet, met heur rikkekalfje. Ja, dit kalfje is een rikke. Kijk maar, heur kontje! Zij heeft een wit haarflosje, een schortje, onder hartvormige spiegel.
Er is dit jaar veel minder reewild dan vorig jaar. In het Sang tussen Lierop en Mierlo werden de reeën dit jaar bijna uitgeroeid door jagers. In dit kleine broekbosgebied zijn er meer jachthutten dan reeën! Dit jaar werd hier door mijn fox Erpel een dode rikke gevonden, en werden door mensen uit de buurt zelfs twee aangeschoten en doodgegane reeën gevonden.Te vaak ook knalde het in 't bosgebied tussen Sterksel en Heeze, meestal in de avond, wat minder vaak in de ochtend. Zo jammer, vind ik, dat er ook in ons drukke maar nog altijd mooie Nederland veel mannen zijn die het fijn vinden om dieren, die niet terug kunnen schieten, dood te knallen. Bolsterturf, dinsdag 16 september 2008
1274 Twee allene rikken en wat pinken
Vrouw wil bloemenranden tussen bostuin en gazon. Daarom moest er gras geplagd, de zoden weggekruid. Waarna ik de van groen ontdane stroken mocht omspitten. Na een dag hard werken in de tuin, - mijn gekneusde ribben voel en voelde ik, maar niet te erg, - moèst ik van mezelf toch nog veld en bossen toe, zag ik twee allene rikken en wat pinken. Zo mooi! Wild en vee kijken in 't door timberjacks en bioschuren ontsierde Brabants bos- en boerenlandschap. Bolsterturf, woensdag 17 september 2008
1275 Ganzenslierten babbelden door de lucht, en misschien in de natte nevels ergens ree of haas. Maar toen...
Ganzenslierten babbelden door de lucht. In zonnig koude nazomerochtend. Laag over bos en maïs kwamen ze aan, de dikke langnekken, in slordige formaties, om ginder achter vette witte ochtendnevel ergens te gaan landen. En nu geef ik fijn zo'n slordige sliert de schuld dat ik een vos die wegrende van wei miste. Voordat mijn koude handen de camera schietklaar hadden, dook rekel Reintje slordige strook Brabants Landschap randbeheerzonnebloemen in. m'n foxie Erpel wou achter hem aan, wat hij niet van me mocht.
Zowat meteen was ik Reintje alweer vergeten. Struinde ik met Erpel naar verderop, voorbij in boskant vechtende gaaien naar onland en weiden toe. Maar alle weiden waren klein vanmorgen. Nevel overal tussen de prikkeldraden en misschien ergens ree of haas. Bolsterturf, donderdag 18 september 2008
1276 Maar weer maaide Staatsbosbeheer zijn onlandweitjes
Avonddienst toe gaand parkeer ik vaak een uurtje bij het Sang, om voor of tegen schemering een zand- of puinpad in te wandelen. Zo ook vandaag. Net na halfacht tegenover boerderij vier reeën
Gelukkig! het Sang weer uit en m'n pinda weer in, spot ik net na halfacht tegenover boerderij vier reeën. Ik zie ze vanaf verharde weg. Twee staan op grens van bos en verse maïsstoppel, dikke honderd meter ver. Twee laveien nog verder weg, aan andere kant van zelfde maïsstoppel. Achter deze reeën het groene loof van niet geoogste asperges. Daar weer achter de Lieropse benzinebossen met motorcrossbaan. Deze crossbaan ligt net achter tankstation Oeijenbraak aan de snelweg A67. Bolsterturf, vrijdag 19 september 2008
1277 Dikke bleekgroene kikker op chaletgazon
Dikke bleekgroene Kikker. Hij zat zomaar opeens op chaletgazon. Daar zat hij stil verdwaasd. Hij moet van hooiwei gekomen zijn. Hij leek beduusd, wat in de war, ik denk de kluts kwijt geraakt van zestien denderende brede rubberbanden en van slurpend en zuigend geweld. Waar hij eergisteren het met brede en scherpe messen maaien van zijn wei door boer op snelle tractor overleefde, overleefde hij vandaag zo mogelijk nog groter gevaar. Vijf minuten terug nog maar raceten twee jongens van jaar of achttien op zelfde en andere tractor over de wei. Een van de jongens stofzuigde de wei. Al het afgesneden, inmiddels geelgroen geworden, gras werd wèggezogen. De aan zijn tractor gekoppelde enorme stofzuiger slurpte alles van de wei, grote en brede kar achter de tractor bestuurd door de andere jongen in. Ja, deze bleekgroene kikvors overleefde ook dit stofzuigen. Hij werd niet met muizen en insecten en ik weet niet hoeveel andere kikkers bedolven onder vracht in te kuilen veevoer. Hij hoefde niet te stikken. Hij werd niet geplet. Zijn leven werd gespaard. Ik maakte foto's van deze kikker. Maar toen zag ik kater Bolleke en foxie Erpel naar hem gluren. En, o ramp voor hem en alle andere door boer en boerenzoons eergisteren en vandaag gespaarde kikkers, er landde een blauwe reiger op de geschoren en gestofzuigde wei. En zo gevaarlijk voor hem! Hij zat zowat op het plekkie gazon waar vrouw elke avond Reintje en Reininneke Vos uit twee rode pannetjes te eten geeft. Toen ik hem, deze kikker dus, wilde oppakken, ging hij er dwaas springend vandoor. Helaas, de foto's die ik van hem in sprong maakte, mislukten allemaal. Daar geef ik Erpel en Bolleke de schuld van. Die twee wilden hem ook vangen. Ik joeg Bolleke weg en schreeuwde "Erpel affffff..." Toch was Kikker de klos. Hij kon niet ontkomen aan mijn handen, maar bij parkvijver met veel riet liet ik hem vrij. Meteen dook hij onder cirkel van waterlelieblad. Bolsterturf, zaterdag 20 september 2008
1277a Drie Aardbeipolen mij en reeën in de weg
Tussen zeven uur en halfacht in de avond op weg naar de arbeid - domme mensen als ik werken ook wel eens in 't weekend - spotte ik vanuit mijn pinda reeën. Door 20 x 50-kijker bleken even later deze reeën de vier reeën die ik ook gisteren zag. Toen ik met camera gereed uitstapte, om via omweg, langs wegberm en over akker, ook langs me dekking gevende persvoerbult van boer, windaf flink wat dichter bij de viersprong te komen, stopte zo'n honderdvijftig meter verderop net een volkswagenbus in zelfde berm als waarin ik m'n autootje parkeerde. Bijna aangekomen bij de plek van waar de reeën op foto moesten gezet, was er geen ree meer te bekennen. Terug in mijn pinda ging ik zitten wachten. Misschien wilden de reeën terug komen. Aan de volkswagen, gewone auto met Nederlands kenteken, besteedde ik verder geen aandacht. Na bijna half uur zitten wachten, ik wilde net verder gaan, werk toe rijden, moest ik ineens lachen om mezelf, om mijn domheid, zag ik door de kijker drie Aardbeipolen met drie kruiwagens bij zich aan het werk waar eerst de reeën liepen. Denkt u nu niet dat ik mezelf dom vind. Zelfs Aardbeipolen vind ik niet dom. Wij - deze Polen en ik dus - toeven in de natuur, op het akkerland, in de buitenlucht. Veel gezonder toch en veel fijner ook dan bij voorbeeld werken op duf kantoor, in de zieke zorg, in saaie winkel, in klote magazijn of in vieze stinkfabriek? Nou ja, wanneer Aardbeiboer net gisteren zijn aardbeien van vergif voorzag, vind ik werken in de aardbeien ook niks.Bolsterturf, zaterdag 20 september 2008
1278 " Over veertien dagen gaan wij samen uit eten, jij en ik," beloofde ik
Ondanks de halve middag zoeken naar reeën spotten vrouw en ik er nul. Ook ons foxie Erpel kon ze nergens vinden. Maar wel vond die een in verboden venoever verstopt achtergelaten mooi boeket. Bolsterturf, zondag 21 september 2008
1278a Zeven maal bikete ik voorbij wei en bos en maïs, rond wei met pinken
Zeven maal bikete ik voorbij wei en bos en maïs, rond wei met pinken. Zeven maal ergerde ik me aan ballonnen met een mandje, ook zeven maal aan het blaffen van een in ren gevangen herdershond. Bolsterturf, zondag 21 september 2008
1279 Denken over karre(n)sporen
Fijn! Heel fijn! Ja! vind ik heel erg fijn.
Maar waarom moet ik wandelend denken over
Bolsterturf, herfstbegin
1280 Gelukkig, vandaag een regendag
Gelukkig, vandaag een regendag. Bolsterturf, dinsdag 23 september 2008
1281 Over Staatsbosbeheer, het Sang, reewild en het ijsvogelvlindertje
De maïsoogst is begonnen. Nog paar weken maar, zijn alle landbouwvelden weer winterkaal.
'n Derde kilometer maar verwijderd van een loonwerker op maïskneuzer, en ook maar 'n derde kilometer van het Lierops broekbosgebiedje het Sang vandaan, laveien vanavond drie reeën op grens van gif bespoten aardbeiveld en lang loof aspergeakker, pal voor uitgeleefd op zandkop bosgebiedje met zomers stadsjeugdtentenkamp en altijd motorcrossbaan.
Van waar ik naar deze reeën sta te kijken de andere kant op, over puinpad het Sang in, 'n derde kilometer ook maar, schoor Staatsbosbeheer onlangs alle onlandweitjes kaal. Zo hebben straks zijn jagers weer fijn vrij schootsveld op de reeën. Zo kunnen die jagers heel makkelijk van 't winter de reeën wègschieten van de onlandweitjes. En het ijsvogelvlindertje wat Staatsbosbeheer zegt te beschermen door het kaal maken, het verschralen van de onlandweitjes? Dit vlindertje is, met meer insectensoorten, ook vlindersoorten, afgevoerd geworden, mooi verpakt in grote balen rottend onlandhooi. Bolsterturf, woensdag 24 september 2008
1282 De stille avond stuk kneuzen
Pinken zijn nieuwsgierig,
Maar voorbij de stille pinken, Bolsterturf, donderdag 25 september 2008
1283 En dan is om kwart voor negen het lief ondeugend logeetje Martijn nog op
In mooie twee graden Celsius september nevelmorgen ben ik met foxie Erpel fijn al op stap, laveit een mevrouw Rikke in wei, rent mevrouw Rikke wei uit, dendert een loonwerker met maïskneuzer de stilte stuk, komt 'n nieuwsgierig mager koebeest naar Erpel kijken, staat er links van nimbus een andere mevrouw Rikke in het hout en rechts van zelfde nimbus zowaar een heer Reebok.
In mooi zonnige herfstmiddag dendert zelfde loonwerker nog altijd de stilte stuk.
Ik luie lanterfanter sta aan akkerkant, kijk naar het kneuzen, zie hoe bange konijnen, pas wanneer zowat alle maïs al gekneusd, als verdwaasd, zowat kruipend, helemaal niet rennend of zo, het kaal gekneusde veld verlaten.
En de kneuzer kneust tot alle maïs gekneusd, tot alle konijnen bos in gedoold of ook gekneusd.
In mooie stille herfstavond krijgen pinken weer eens blauw bezoek van hongerige reiger, gaat achter in pinkenvlaaien wroetende reiger en grazende pinken de zon rood onder, kleurt zelfde zon daarna boven bos en veld de hemel paars en roze, struin ik met Erpel over paden, paadjes en langs sloten, zet ik met flits een zuigend wit koekalf op foto net als hij blaft naar twee Schotse hooglandstiertjes.
Deze stiertjes, zij zijn eenzaam en alleen. Zij toeven in hun degelijk met prikkeldraden afgezet stuk hei zo dicht mogelijk bij keuterboers witte runderen. Deze witte hebben eigen, eveneens zorgvuldig omrasterd, stuk kalend groengeel onland. Toch, de stiertjes hebben zo hun zin in 't leven. Ze bonken met de dikke koppen tegen mekaar. Zij vechten zo jong al zelfs bij donkerte om rangorde.
En dan is kwartier later, om kwart voor negen, het lief ondeugend logeetje Martijn nog op. Bolsterturf, vrijdag 26 september 2008
1284 Herfstvakantievaria
'k Geniet herfstvakantie en struin in m'n uppie. m'n foxie Erpel moest thuisblijven, bij Martijntje en het wijf. Witte zon over weekendnevelochtend met natte bossen en natte velden. Vaalbruine heide, ook nat, soms wazig paars en purper. Valer onlandweidepoelen blauwe- en purperreigerleeg. Zelfs mijn om in hete dagen in te zwemmen meest diepstblauw Verboden Ven verzopen in nevelwit. Van 't door bleke bosgrassen lange tijd sjokken verzamelde zich warm geworden water in m'n klompen. Zich verzamelen, patsamme nog an toe. Nog vind ik geen tijd om sokken uit te wringen, want in dit mooi wazig Sterksels wit wereldje op en over venwater stille wilde eenden. Op het wieche wieche wieche van de eendenvleugels na zowat doodse stilte. Alleen nog drie piepjes van onzichtbaar vogeltje. Toch, in witte glinsterwebben wachten nog plus duizend kruisspinnen mijn gezicht en vliegen waar rontelom zeven Somerense Verboden Vennen deez' eind september onder witte berkjes te mooi zachtroze de Erica nog bloeit. O Erica, mijn Erica van de jaren veertig zestig. Patsamme! vaak mis ik dit Drents veenkoloniale gat waarin ik tussen turf, hei en kattenstaarten het christelijk gereformeerde leven binnentrad.
Met blote voeten in de houten blokken, - mijn sokken hing ik te drogen over berketak, die kom ik wel weer 'ns tegen, - tuur ik naar donker vogelsilhouet op weipaal. Als het de lucht in wiekt weet ik: Mevrouw Buizerd. Maar dan word ik ff goed misselijk, kom ik na meer spinnenwebben en twee nevelvogeltjes op dunner palen op landweggetje voorbij twee mannen jaar of veertig in jagerstenue in terreinwagen. De mannen groeten me met handgebaar. Ik groet terug. Hoe laf kan een man zijn? Ach, jacht en herenjagers en boeren, hagel en kogels en herrie en vergift, alles op zijn tijd, wat liefde, veel ellende, zo is het nu eenmaal geregeld in onze goede en klote regels hebbende nogal eens onbeschaafde Nederlandse samenleving. Maar de tijd tikt. Hij tikt almaar door. En het regende de laatste weken nauwelijks en de bossen hebben dorst. Tegen kwart voor elf wint eindelijk de zon. Kijk! kom naast me staan, kijk! kijk over de lange sloot, kijk tussen de maïsakkers door, ginds in de verte spuit Aardbeiboers kanon.
Na warme douche is het met Martijn en Erpel fijn paar uur pitten in de dag.
En dan mag na heel de middag oppassen op te ondeugend Martijntje opa van oma het lieve wijf nogmaals naar de Bleke bossen. En Erpel mag met hem mee. Kijk! zij tijgen naar weide waarop vaak reeën.
Terwijl Erpel heel braaf - hij luistert minstens honderd keer zo goed als Martijntje! - bij opa en bike wacht, spot opa heel ver weg een ree, zich verplaatsend roodoranje stipje tegen verre boskant. Een kijker heeft hij weer eens niet bij zich. Zo'n ding vindt hij bar lastig aan z'n nek. Om even over zeven laveit er langs dichtbijer boskant opeens een derde ree. Ook een rikke. En wanneer opa en Erpel op terugweg naar bazin en Martijntje over wildpaadje tussen hei en wei gaan, staat er zomaar nog een ree, ook een rikke, naar hen te kijken.
Poosje later, bijna al op openbaar puinpad chalet toe, vraag opa aan Erpel: "Erpel, zoek baasje 'ns een reebòk?" Bolsterturf, zaterdag 27 september 2008
1285 Altijd vind je wel een goede smoes
Mag ik voorstellen?
Toen oma Martijntje bezig hield, met boterhammen geven, met voorlezen en met Jan Huygen in de ton en zo, piepte opa er met foxie Erpel tussenuit, digitaliseerde opa aan spinnedraad zwevend eikeblad.
En ook in vroegavond liet opa alle zorg voor Martijntje aan oma over. Toen bikete opa nogmaals bleke bossen toe. Erpel rende naast de rechtertrapper met hem mee. Over smalle paadjes rende die net achter 't achterlichtje van de bike. Zo bikete opa en zo rende Erpel in vluggigheid kilometer of zes. Er was weinig tijd. Om zes uur zouden Martijntjes pa en ma Martijntje komen ophalen. Op dat tijdstip diende opa, voor Martijntje, voor Martijntjes ukkie nog maar broertje Thomasje, voor zijn pa en ma, en ook voor het goed fatsoen, terug chalet te zijn. Ach, dit laatste vond Martijntjes oma toen Erpel en opa van chalet gingen. Om tien over zes gingen Ep en opa knoerend hard, zagen ze te laat weer chalet. Toen waren ma, pa en Thomasje al gearriveerd.
De boze blikken van oma de vrouw deerden Erpel niet en opa nauwelijks, want iedereen was blij gezond en het eten net opgediend. Erpel viel meteen aan op volle bak zondags vreten. Maarrr..., is het opa's schuld dat chalet toe er omweg moest gemaakt, omdat ouwe boer zijn grote en gevaarlijke herdershond uit aan 't laten was? Bolsterturf, zondag 28 september 2008
1286 Zo jammer dat de remmen van m'n bike weer olie moeten
Beetje sjaggie om lawaai geproduceerd door moderne landbouwmachines bikete ik vandaag tweemaal, vanmiddag en vanavond, beide keren een uur, door De Lange Bleek. Vanaf paden langs boskant zette ik in almaar maïskneuzerherrie weinig op foto: één heel allene grauwe gans op maïsstoppelakker aan rand waarvan in ruig bosselke een hoogzit, één bonte specht op schrikstroomweipaaltje van vale wei, één gespaarde maïs op zelfde maïsstoppelakker aan rand waarvan in bosselke dus een hoogzit, en ook nog, in schemering, één dreigend donkere wolk. Zo raar, vind ik zelf, dat de éne gespaarde maïsstengel me pas tegen schemer opviel, maar morgen zullen de herfstregens er wel zijn. En zo jammer dat de remmen van m'n bike weer olie moeten. Toen ik vanavond plots remde piepte het nogal, bleven een rikke en heur kalfje niet mooi poseren in boskant, gingen die er vandoor, vluchtten ze de hoge geelbleke grassen van de Sterkselse Bleke bossen in, waren ze binnen een seconde uit zicht. Bolsterturf, maandag 29 september 2008
1287 En zo vonden ze het leuk en fijn, deze oudjes en hun hondje
Voor de regen van namiddag en avond aan wandelden een opa en een oma met hun klote foxje naar de Bleke bossen. Daar toefden ze in en bij het ondiep eilandjeven. Onderweg en ook bij en in het ven kwamen ze geen mensen tegen, wel boonsel, keutels, paddenstoelen, vogels, muizen en konijnen. En zo vonden ze het leuk en fijn, deze oudjes en hun hondje.
Bolsterturf, dinsdag 30 september 2008
index september 2008
|
270106.jpg)
,
Het logeetje, deez' opa's oudste en ondeugend kleinzoontje Martijntje. In vanmorgen zonnige zondagmorgen kwam hij weer eens jeugdig blij onbekommerd op foto.
