|
Bolsterturfs natuur B o l s t e r t u r f s n a t u u r Dagboek oktober 2008
1288 Ik voelde me moedeloos en grieperig, bikete toch naar het Bultven
Oktober herfstmaand. Dat het inmiddels ècht herfst is maakten pittige hoosbuien met krachtige westenwind goed duidelijk. Toch scheen met tussenpozen warme zon door de ruiten. Ik voelde me grieperig en moedeloos, lag de halve morgen en de hele middag in bed. CV lekker ook op slaapkamer aan. Tegen schemer had ik genoeg moed verzameld, mòest ik er van mezelf eventjes met bike en Erpel tussenuit, de frisse lucht in. In laagste versnelling bikete ik naar het ondiep Bultven, ook wel Eliasven genoemd. Erpel kon me makkelijk bijhouden. Onderweg naar het ven kwamen hij en ik wat konijnen tegen, geen haas, ree of vos. Maar rapper dan konijnen kunnen rennen spatten blauwe duiven uit 't groen eikenlover. En van over wei waarop ik reeën verwachtte, kwam het helder koer-li van een wulp die ik nergens kon ontdekken. Op het kleppen van de duivenvleugels, het koer-li van de wulp en wat schorre kraaienkras na vandaag nergens nog vogelgeluiden, maar Ep kon dit niet deren. Die speelde door 't venwater, die vindt rondspetten en pootjebaden altijd fijn. Min of meer in het midden van dit ondiep Bultven is een eilandje. Het meet nauwelijks tien bij tien meter. Naar dit mini eilandje waden wel eens reeën. Hun prenten vond ik, paar keer al, in het oeverzand. Ook vond ik er soms vossenvoeten. Toch..., vanavond betraden Ep ik het eilandje niet. Had ik gewoon geen zin in. Net voor hoosbui aan waren we weer chalet. Bolsterturf, woensdag 1 oktober 2008
1289 Reekontje in ruigte en dwaze pinken
Tussen plensbuien door gingen we naar de Bleke bossen, m'n foxie Erpel en ik. Nog maar kwartier van huis zagen we allebei een groot haas zandpad oversteken. Konijnen waren er tig. Tegen avondschemer spotte ik twee reeën. Erpel kon deze reeën niet zien. Om reeën in ruigte te kunnen zien is hij te laag bij de grond voor. Op meter of vijftig afstand bewogen ze. Helaas, vanaf 't bospad kon ik de ranke dieren niet goed op foto krijgen. Het was al te donker en hoge gele grassen en ook boompjes waren in de weg. Wachten tot de reeën het pad op zouden komen, bleek vergeefs. Ze speelden van Erpel en mij weg. Toch, op de eerste foto, in het midden van beetje maar gelukt reeplaatje, ziet u een reekontje.
Bijna weer thuis kwamen nieuwsgierige pinken in onlandwei Erpel vervelen. Toen die hem zagen op het pad, hij liep meter of tien voor mij uit, kwamen ze als horde dronken meiden aangedold. Tot aan de prikkeldraad. Maar toen Erpel even later muisde in boskant, poseerden ze leuk en dwaas. Bolsterturf, donderdag 2 oktober 2008
1290 Vrouw zegt: "Reeën op de wei."
Kwart over negen in mooi zonnige herfstmorgen. Nog maar net uit bed mopper ik wat, over beroerde nacht, goed verkouden zijn en te hete koffie. Tot vrouw naar buiten kijkt en zegt: "Reeën op de wei."
Wanneer vrouw om kwart na één in de middag thuiskomt van boodschappen doen, vertelt ze dat de vier reeën nu aan de andere kant van het tegenover chalet bos op maïsstoppel laveien. Bolsterturf, vrijdag 3 oktober 2008
Vrouw zegt: "Eerst mijn auto wassen, daarna eten en daarna pas bier"
"Ik blijf vanmiddag chalet, ga lezen en computeren", zeg ik tegen vrouw. Die is dan net druk met stofzuigen. Maar er komt van computeren en lezen niks. Opeens ben ik ben ik aan het eikels rapen van gazon. Ook mag ik alle eiken- en berkenblad en alle dennennaalden rond chalet en blokhut netjes bijeen harken. Terug met lege kruiwagen opper ik: "Zo... en nu een blikje bier." Mooi niet dus. Volgens vrouw is het nog lang geen tijd voor bier, niet voor bier uit flesje, niet voor bier uit blik. En ze houdt voet bij stuk: "Eerst mijn auto wassen, want dat heb je paar maanden terug al beloofd om te doen, daarna eten en daarna pas bier." Bolsterturf, vrijdag 3 oktober 2008
Reeën op met gif bespoten aardbeiveld en gestronte wei
Na auto wassen en eten, bike ik Bleke bossen toe. Daarin spot ik driesprongetje reeën zo ongeveer op rand van met gif bespoten aardbeiveld en gestronte klaverwei, plus nog twee reeën meer wat dichterbij op zelfde gestronte wei tegen boskant aan. En dan is het al bijna donker, moet ik braafste burger Net voor donker ben ik, Erpel wou bij varkensoor en vrouwtje blijven, terug chalet en is er Leffe trappist dubbel. Bolsterturf, vrijdag 3 oktober 2008
1291 Na wandelen op de Leenderheide naar restaurant Paradijs
Vrouw, Erpel en ik wandelden op de Leenderheide. Dit omdat het vandaag dierendag is, maar ook omdat vrouw en ik morgen vijfendertig jaar getrouwd zijn. Op grens van bos, veld en akkers vonden vrouw en ik reewildprenten en vossen- en hazenvoeten. Ook stonden er in padzand hoeven veel breder en groter dan reewildhoefjes. Van damherten? Van edelherten? Van verdwaalde wilde zwijnen? Vrouw en ik houden het op losgelaten zwijnen. Zo klote! Dat hier bij ons in 't mooi Zuidoost Brabants Landschap geen herten en wilde zwijnen ongestoord kunnen toeven. Zijn ze er niet, vindt men dat jammer. Zijn ze er wel, moeten ze meteen door jagers van Staatsbosbeheer of zo gereguleerd, dus uitgedund, net als de reeën, de vossen en de hazen beheerd = doodgeschoten.
En zielepoot Erpel! Is het dierendag mag hij van baasje en bazinnetje niet eens achter een door hem opgespoord haas rakken.
Toen we voorbij boerderij met grote koeienschuur kwamen, was de boer net zijn koeien aan het voeren. De beesten stonden zoals ze alle dagen van het jaar staan, in twee lange rijen op stal. Ze kregen door de nog jonge kerel hun dierendagmaaltijd, persvoer van alledag, ingekuild gras uit een grote bult afgedekt met zwart zand, voorgezet.
Maar na de Leenderheide met zijn kale bossen en zijn van pijpenstrootjes bleke heide, gingen zij en ik bij restaurant Paradijs in Geldrop Cantonees eten, Peking menu genieten. Erpel lust graag witte rijst en vlees, maar die kon helaas niet mee, die moest eerst naar chalet en kater Bolleke gebracht.
In dit restaurant Paradijs, bij de soep, rijst en vis en zo, - ja! ik ontkom er niet aan, ik eet wel eens vis en vlees, - werden voor heur en mij glazen gevuld uit karafjes met koele droge witte wijn. Nou ja, ik dronk meer dan vrouw. Bolsterturf, dierendag zaterdag 4 oktober 2008
1292 ... tot ze er opeens waren, Martijn en Thomas met pa en ma
Vijf oktober 2008. Een heel de dag wind- en regendag.
Bolsterturf, zondag 5 oktober 2008
1293 Beetje over reeën
.jpg)
Oma ging oppassen vandaag, op de jongens, op Thomas en Martijn, in Eindhoven. Opa bleef chalet, oppassen op hond en kat, maar had verder nergens zin aan. Toch verzette opa zich. Hij wilde niet heel de dag niks doen, gaf daarom niet toe aan onvree en lamlendigheid. Lezen bood ff uitkomst. Toen John Steinbecks Grapes of Wrath hem niet meer beviel, dit boek las hij al zo vaak, tot vervelens toe, ging hij beetje technisch klooien aan deze website. En nadat de veiligheidskopie was teruggezet, knipte en plakte hij reewildplaatjes en schreef toch maar wat. Onze reeën gaan de winter tegemoet. Maïs, aardappels en bieten zijn zowat van het land. De dieren zijn goeddeels hun beschutting kwijt. Ze kunnen nu voor dekking alleen nog maar in onze veelal kale bossen en in hei en pijpenstrootjes terecht. Wist u dat ze met hun grijze en grauwe winterdossen daarin toch wel erg moeilijk te ontdekken zijn? Nog maar paar weken te gaan, dan zijn alle reeën het oranje en rood van de zomervacht kwijt. Klik en kijk maar: deze rikke (reegeit) is volop in verharing . Je ziet nog goed heur zomers oranje, maar ook al het grijs van de winterjas. Hoe jonger een ree hoe vroeger het verhaart. Maar een rikke met laat in het voorjaar geboren kalfje kan soms tot in de zomer nog winterhaar hebben. Ziet u dit ook? Een moeder die met bontjas aan in warme zomerdag heur kind de tiet geeft. Vooral zomers kan je reeën heel goed herkennen aan hun kleur. Reekalfjes zijn nooit oranje of rood. Die moeten genoegen nemen met hun geelbruin-met-witte-stippen dosje, later in de zomer meer bruinrood en stiploos. Bovendien zijn ze echt wel flink kleiner dan al eenjarige reeën. Jonge bokken en jonge rikken, jagers noemen een jonge rikke een smalree, zijn oranje tot felrood. Driejarige dieren meer bruinrood. Vier- en vijfjarigen bruiner. En dan worden, gelijk oude mensen vaak grijs en vaal van haardos, de oudere reeën ieder jaar wat valer van kleur. Een rikke heeft nooit een gewei. De meeste maanden van het jaar hebben de bokken wel een gewei. Alleen in nawinter tijdelijk niet. Dan verloren ze hun gewei. Het liet los van hun koppies. De stangetjes vielen op de grond. Dan zijn ze moeilijk van de rikken te onderscheiden. Een bok echter is vierkanter van bouw, van romp, dan de slankere en meer elegante rikke. Maar geen nood. U kunt als u een ree ziet en de moeite wil nemen letten op het schortje, dat is het sikje onder aan de kont, van de rikke . En ook kan u letten op het penseel van de bok . Bolsterturf, maandag 6 oktober 2008
1294 Bijna bodemkleurig Lierops ree op honderdvijftig meter op maïsstoppel
Sterksel - Mierlo Bolsterturf, dinsdag 7 oktober 2008
En weer rauzen timberjacks door
Mierlo - Sterksel Vijf minuten later liepen vrouw en ik, en ook ons foxie Erpel, in De Lange Bleek. Wat we waarnamen in dit natuurgebiedje maakte ons niet blij. Niks dan vernield bos zagen we. Hier mooie eiken en beuken wèggecirkelzaagd. Daar berken, dennen, lariksen en sparren ook wèggecirkelzaagd. En overal boompjes, allerhande soorten, wèggetimberjackt. En nog is de firma Meulendijks er niet klaar mee. Er moet van Stichting Het Noordbrabants Landschap nog meer getimberjackt, ook nog meer gecirkelzaagd. Veel met rode strepen gemerkte, vaak machtig mooi dikke bomen staan nog overeind. Alle wild vluchtte weg uit De Lange Bleek. Het was er deze middag wild- en vogelleeg. Vanwege de verwoesting mocht van me Erpeltje ook 'ns rauzen. Die deed echt wel zijn best, maar vond geen wild en ook geen vogel, zelfs geen muis.
Tussen gisteren nog machtig mooi maar nu omver getimberjackt stuk voornamelijk naaldbos mocht van De Stichting een halfdode berk blijven staan. Aan en in deze berke Na het door me op foto zetten van de zwam, liepen vrouw en ik, en rakte Erpel, over vandaag wildleeg stuk hei terug naar mijn pinda, waarbij we zowel nog levende als al heel lang dode bomen veel mooier vonden dan afgerukte takken en naar hars geurende getimberjackte en in stukken gezaagde stammen. Bolsterturf, dinsdag 7 oktober 2008
De stierenliefde van Stichting Het Noordbrabants Landschap
Voor donker bikete ik in mooie en stille avond nog 'ns naar Stichting Het Noordbrabants Landschap De Lange Bleek, natuurgebiedje van kleine driehonderd bunder, nu in de avond zonder boswerkers met dreunende timberjacks en gillende cirkelzagen. Ik wou in stilste hoek een ree, haas of vos ontmoeten. Nu vandaag het ene van twee Lange Bleek-pijpenstrootjesheideveldjes werd getimberjackt, verhuisde men de twee stieren uit dit gebiedje naar de twee stieren in het andere gebiedje, paar meter maar tot halve kilometer verderop. Wat de firma Meulendijks en Het Brabants Landschap doen met dieren en landschap heet natuurbeheer. Ja, naast al grof getimberjackte bossen nogmaals timberjacken, is ook het bij elkaar plaatsen van vier stieren natuurbeheer 2008. Het Staatsbosbeheer en Stichtingen als Het Brabants Landschap zijn de bankiers van onze vrije natuur. Helaas, de bazen van deze instanties maken er gelijk de bazen van de geldbanken een grote puinhoop van. Zij geven al te vaak blijk niets om natuur en dierenleven te geven. Zij zijn louter geïnteresseerd in geld, in euro's, in bomen en reeën om te oogsten, in jachthuur en in donateurs. Onze Brabantse bossen zien er niet meer uit. Ze zijn kalend, vaak bijna helemaal kaal. Men zaagt, kapt, hakt, cirkelzaagt en timberjackt, maar vergeet om aan te planten! Wat na alleen maar bomen om- en uitdoen rest zijn pijpenstrootjes. Na al te veel cirkelzagen en timberjacken krijgen stormen vat op de bossen, blazen die misschien al gauw de paar overgebleven bomen om. En dan zal over jaar of honderd in kranten en schoolboekjes staan: stormen vernielden onze bossen. Onze voorouders van Westeuropese origine wisten het. (Van hoe andere culturen met hun bossen omgingen heb ik weinig weet.) Die waren zoveel wijzer als de leiders van onze hedendaagse Landschappen en Het Staatsbosbeheer. Onze voorouders hadden bomen en dichte wouden lief. Ja, zij wisten het wel, dat wanneer je mooie bossen wil, je er niet in moet gaan trekken en hakken. De oude Germanen aanbaden de Wodanseiken, kapten die niet om. Ik kan er niks aan doen, aan het cirkelzagen en timberjacken niet, aan de stierenliefde van Stichting Het Noordbrabants Landschap ook niet, zelfs niet aan de liefde voor de jacht van deze stichting, maar was ik donateur van deze Stichting Het Noordbrabants Landschap dan zegde ik nog vandaag mijn lidmaatschap op. Bolsterturf, dinsdag 7 oktober 2008
1295 Brabants Landschap wandelvaria
Ik wandel met vrouw en hond. Chalet uit, park door, poort uit. Voorbij Huize Providentia en boerderij met rode pannen en altijd blaffende hokhond gaan we een houten klaphekje door. Zo komen we in Lange Bleek-pijpenstrootjesheideveldje en zo ziet ook vrouw vier jonge Schotse hooglandstieren die naar koe verlangen en die sinds gisteren of eerder al met elkaar dollen om de dominantie. Vanmiddag zijn deze dieren wat rustiger dan gisteren. Ze zijn zeker moe geworden van het almaar koppen bonken en op elkaar willen klimmen. * Someren - Keelven - vroegere Somerense heide = tegenwoordige Somerense (bleke) bossen.Bolsterturf, woensdag 8 oktober 2008
Nieuwsgierig naar natuurbederf
Nieuwsgierig naar natuurbederf toog ik na het avondeten naar Stichting Het Noordbrabants Landschap-natuurgebied De Lange Bleek. Ik vond kapot gemaakt bos. Bekijkt u maar de foto's van gevelde eiken en beuken. Zelfs de ter plekke mooiste bomen moesten om. Gisteren was hij nog mooie beuk in al vaker getimberjackt dun bos. Hij stond hoog en breed en mooi te wezen. Hij torende groen aan begin van idyllisch paadje door dit bos. Hij was een paradijs, een Hof van Eden, voor de vogels die heel de zomer zongen in zijn kruin en voor de muizen die woonden aan zijn voet. Vandaag werd deze beuk wèggecirkelzaagd , door een boswerker van de firma Meulendijks.
Ik vraag mij af: heeft de boswerker de
in de beuke Wie kerfde de beginletters van zijn en heur naam in deze beuk? En hoe lang geleden al? Ik wou dat ik dat wist.Ik kende deze letters niet, zag ze pas op de foto die ik gisteren van de nu gesneuvelde beuk maakte. Dit terwijl ik toch misschien al wel meer dan honderd keer deze nu wijlen prachtige boom te voet of op bike passeerde. Het stuk afgezaagde stam met misschien nog de de initialen erin kon ik nergens vinden tussen de stapels in stukken gezaagd beukenhout. Niet alleen beuken, ook mooie eiken, dennen en berken moesten er aan geloven. En nog is de firma Meulendijks niet klaar met vernielen, nog zijn er bomen en boompjes met rode verf gemerkt. En kijk! boswerkers zijn voor bomen met nog dunne stammen erger dan herten en reeën. Zij beschadigen ook heel veel natuur die ze niet timberjacken en cirkelzagen. Maar na het aanschouwen van vernielde natuur werd ik dik kwartier later weer blij, toen zo'n zestig meter voor me een ree pad tussen bos en wei overstak. Voorzichtig sloop ik weikant toe, om paar foto's van dit ree, een rikke, te maken. Op weg terug naar chalet zat een lapjeskat op weipaal aan rand van wildbeheerstrook, strook grond aan rand van bos en wei met daarin voor hazen en reeën aangeplante lekkernij, zodat deze dieren tijdens jacht op hen in of nabij deze strook met geweer respectievelijk buks kunnen worden doodgeschoten. Zo raar. Toen ik naar de poes stond te kijken, viel me ineens op dat er maïskorrels op een paddenstoel lagen. Dit terwijl ter plekke het dichtstbijzijnde maïsveld paar honderd meter ver is. Maar toen was het al bijna donker geworden, spatte een houtsnip voor mijn klompen weg, vlogen late duiven hun slaapbomen toe en fladderden vleermuisjes rond mijn oren. En de nieuwsgierige pinken, die 'k heel het voorjaar en heel de zomer al zag in deze nabij Providentia Brabants Landschap Lange Bleek-weide, graasden voor het geel en rood en wit van ondergaande zon, zo te zien onbekommerd. Bolsterturf, woensdag 8 oktober 2008
1296 Stammen en takken van machtige bomen kwakten op mooihoge bosrododendrons
We, vrouw, Erpel en ik, wandelden door de namiddag en het was prettig wandelen, want stralend najaarsweer. Nou ja wandelden. Erpel wandelt nooit. Die volgt al dan niet aangelijnd aan de voet, of die loopt een meter of tien tot twintig voor.
Gekomen bij het Bult- of Eliasven in 't Lange Bleek-bos, van pijpenstrootjes bleek bos van Het Brabants Landschap, gingen vrouw en ik op houten bankje aan venoever zitten rusten. Erpel hoefde geen rust. Die wordt nooit moe, die vermaakte zich opperbest met pootjebaden, zwemmen, snuffelen en muizen.
Wat verderop, na paar honderd meter wandelen over smal bospad, kwamen we voorbij mooie meer dan drie meter hoge rododendrons helemaal in de vernieling.
Ver van het deze week vernielde stuk Lange Bleek-bos, bijna bij Providentia, renden er opeens twee reeën over wei. Ze kwamen uit ook Lange Bleek-bos, bos aan puinpadkant, aan fietspad, bos grenzend aan de bebouwing van Providentia. Ze renden hard, deze reeën, vooral het eerste ree, een kalf van bijna half jaar. Het gaf me nauwelijks de tijd voor een foto. Maar toen kwart minuut na dit kalf zijn moeder voorbij snelde, kon ik die bereiken met m'n camera. Bolsterturf, donderdag 9 oktober 2008
Te voet naar bed
Na het avondeten pakte ik m'n bike,
En toen racete ik alweer terug,
Nee, 'k ging gewoon te voet naar bed. Bolsterturf, donderdag 9 oktober 2008
1297 Deze website in de knoop en Providentia's torens op foto
Hoe het kon gebeuren is groot raadsel, maar deze webpagina zat ineens mesjokke in de knoop. En net toen met fles wijn - liter witte droge huiswijn van de Mierlose Plus - het herstellen (typen, knippen en plakken) me lekker lukte, gebeurde groter ramp: geen internet meer. De chat op de achtergrond van de monitor viel stil en ik kon niet meer uploaden. Toen we van chalet gingen stond een wat doffe maan in ietwat roze hemel. En zowat tegenover deze maan, lager in de alsof nog zomer lucht, ging de zon vlammend onder. Vier reeën liep ik van twee weiden. Ik denk dâk dat deed omdat mijn gedachten elders waren. En toen bij derde wei ik fanatiek achter camera op statief stond, joegen mountain bikers twee voor mijn camera te verre reeën uit aardbeiveld langs klote puinweg. Er wilde geen wild komen. Geen levend wezen wenste te poseren, geen konijn, geen ree, geen vos, geen haas. Ook geen uil, laat staan een wezel, bunzing of hermelijn, laat staan een stiekeme jager of stroper. Toen zette ik maar, in zowat donker al en met in gedachten de Engelse soldaten die stierven in hospitaal Providentia 1945, Providentia's torens op foto.
Bolsterturf, vrijdag 10 oktober 2008 
1298 Met de maan in de rug de torens van Providentia
Vrouw maakte het laat, tè laat. Ze kwam pas ver na middernacht thuis. Dus lag ik laat, tè laat in bed. Veel tè laat in bed dus. Zo fijn om heur daarvan de schuld te geven. Later in de middag onderweg naar dochter viel me nog iets op: boswerkers laten hun timberjacks van de baas ook op zaterdag rauzen. Ik vraag me af: is er voor boswerkers nog altijd geen vijfdaagse werkweek in het troebel paradijs van Balkenende en andere mooipraat het klootjesvolk bedottende ministers? Te laat terug van dochter bikete ik na vlug eten tegen schemer chaletpark uit, camping over, Providentiapark door, naar achter Providentia. Daar stond aan boskant een fiets met grote fietstassen tegen een berk, daar was een jonge vrouw bezig met kastanjes rapen; daar repten zwarte kraaien en houtduiven, blauwe duiven zwart tegen de avondlucht, slaapbomen toe; daar fladderden vleermuisjes, zo te zien ook zwarte, voor roze lucht met roze vliegtuigsteepjes; daar kwamen aan overkant van brede sloot drie verwegge reeën andere maïsstoppel op en daar fotografeerde ik met de maan in de rug en over grijze en zwarte akkers en zwart bos heen de torens van Providentia. Bolsterturf, zaterdag 11 oktober 2008
1299 Je camera wil altijd scherpstellen op stam of tak
Fijn! in nevelmorgen echt wel nat en kil met je foxie op stap. Foxie, die vermaakt zich opperbest, die snuffelt, snuft en speurt. Jij struint zomaar wat langs boskanten. En je grasduint over maïsakkers. Beducht voor prikkeldraden luister je door weiden. Op veel plaatsen is het zicht nauwelijks dertig meter. Zò lekker dicht de nevelflarden. Soms loop je door een droge sloot. Tot drie keer toe je ergernis om blafhond bij boerderij. Eén maal groter ergernis, als op puinweg een zwart windhondje en drie schapendoezen ineens op je hondje afstuiven. De brutaalste does trakteer je flinke mep. Het viertal druipt af, terug naar in verbouwing woonhuis waarachter grote schuren waarin vee. De boer komt in schuurdeur staan, om naar jou en je foxje te kijken. Eind verderop laat een man zijn Mechelse herder uit op door paarden kapot getreden zandpad. Op smaller pad tussen bos en nog niet geoogste maïs wandelt een vrouw met kleiner hond, zwart hondje formaat kwart forse bastaard boerenfox, inktzwamachtige paddenstoeltjes zomaar achteloos voorbij. Misschien zijn het inktzwammetjes. Je weet te weinig van paddo's. Achter Providentia veel reeprenten, ook vossen- en hazenvoeten. Konijnenvoetjes vind je niet de moeite waard, maar wel is 't heel fijn dat deze beestjes dit najaar niet de myx kregen. Voorbij aardbei- en preiveld aan rand van Lange Bleek, jakkeren twee mannen hun auto's over puin. Overal paddenstoelen, zelfs in puinbermen. Op smal paadje tussen wei en bos komt je een sliert van vijftien mountain bikers tegemoet. Je gaat aan de kant. Je laat vijftien jonge kerels passeren. Ze fietsen hard. Ze zijn sportief. Ze groeten je stuk voor stuk. Vijftien keren groet jij je "Hoi" terug.
Wanneer je pad een scherpe hoek maakt, staat er een rikke tussen wei en bos. Zij heeft je gezien. Zij kijkt naar je. Jij sufferd! je lette niet goed op. En je hondje muisde achter je. Zij vlucht. Zij is bang voor je. En van weikant af vlucht heur kalf met heur mee. Je bent geduldig. Je wacht volle vijf minuten. Dan pas loop je verder, heel behoedzaam. Na meter of veertig sla je zijpad in, je hondje nu keurig volgend aan je voet. En dan zie je weer de reeën. Ze zijn rustig. Ze meanderen wat door het bos. Ze zoeken naar een nog mals blad of naar een dito kruid of sprietje. Wanneer de rikke plots het pad waar je op staat over draaft, ben je te langzaam. Is ze voor cameraklik aan de overkant. Dan maar wachten op heur kalf. Dat zal zeker zijn moeder willen volgen. Mooi niet. Het kalf komt niet. Als dan de rikke terug pad oversteekt, ben je net snel genoeg, knip je heur in boskant. Opnieuw blijven moeder en kalf in het hout. Ze drentelen wat. Ze kuieren heen en weer. Maar dan dwarsen ze toch weer het pad. Nu schiet je vier maal foto.
Mooie foto's werden het niet. Een afsluitpaal van Het Brabants Landschap was in de weg. En reewild meter of veertig van je weg, reewild in het bos, in het hout, tussen bomen en struiken, is moeilijk scherp op foto te krijgen. Altijd sta je op de verkeerde plek, vaak staat ook de zon aan de verkeerde kant van de hemelboog en altijd wil je camera scherpstellen op stam of tak. Bolsterturf, zondag 12 oktober 2008
Haasje op de fundamenten van Huize Elias
Met vrouw en fox Erpel wandelde ik naar de fundamenten van Huize Elias. Huize Elias is in De Lange Bleek, vlakbij het Bunt- of Eliasven, een ondiep ven met eilandje in het midden. Ven en wat over is van Huize Elias zijn eigendom van Stichting Het Noordbrabants Landschap. In de laatste grote oorlog nog was dit Elias een groot landhuis. Dit landhuis werd afgebroken, maar tegelvloeren en fundamenten liet men zitten.
Meer nieuwsgierigen dan vrouw en ik kwamen vandaag eens kijken naar deze fundamenten, ook kijken naar hoe boswerkers mooi bos naar de kloten hielpen. Wij ontmoetten, toen wij daar in de zon op een muurtje zaten, twee jonge vrouwen en twee jonge mannen en ook een echtpaar met twee kindjes.
Opeens kwam een zacht schreien, een zacht jammeren uit gisteren pas door boswerkers met timberjack neergekwakte takkenhoop meter maar van vrouw en mij vandaan. Was die dekselse Erpel van ons de berg afgezaagde en afgerukte takken ingedoken.
Nieuwsgierig naar het dier dat zo schreide, - vrouw en ik dachten aan een gewond konijn, immers een gezond konijn zou zijn weggerend -, haalde ik wat takken weg. En toen zat daar een haasje op het gras. Dat had zich onder de takken verstopt. Dat zal daarin gevlucht zijn voor eerder op de dag bezoekers van Huize Elias. Dit haasje is al groot genoeg om zich alleen te kunnen redden, maar zal het binnenkort, wanneer boswerkers de door hen in stukken gezaagde boomstammen komen laden, nogmaals kunnen ontkomen aan de brede rupsbanden van rond rauzende timberjacks?
En vijfien oktober gaat de hazenjacht weer los. Dan mag er weer op hazen worden geschoten. Bolsterturf, zondag 12 oktober 2008
Dit verplegend personeel... Ik maakte er maar geen foto van Tegen schemer bike ik naar achter Huize Providentia. Daar jaagt een buizerd boven kale maïsakkers weerszij sloot - dit is een diepe sloot zonder water erin, een sloot met op wallekanten dikke bomen, beuken en eiken, de beuken forser nog en dikker dan de eiken. Daar eenden- en ganzenherrie uit vlakbije zandafgraving. Daar een merelman, zo mooi zwart, in boskant. Daar zo nu en dan geraas van auto's die racen over doorgaande weg tussen Providentia en de Pan. Daar komen een boer en zijn vrouw thuis, vanuit hun off-the-road-car openen ze de deur naar de garage volautomatisch. Daar komt van bij verderwegge boerderij het geluid van metaal op metaal. Daar koplamplicht van auto's die langzaam rijden over het terrein van Providentia. Daar reeën-, vossen- en hazenvoeten in de na de oogst weer kale akkers. Daar zelfde voeten ook in de zandwegen, maar nergens haas, vos of ree te vinden. Daar turen een man en een vrouw in witte uniformen in elektrisch licht naar me als ik over 't weiland aan achterkant van Providentia bike. Dit verplegend personeel drukt de neuzen bijna door de ruit. Ik maakte er maar geen foto van. Bolsterturf, zondag 12 oktober 2008
1300 Vierenhalf uur struinen rond Providentia Mijn Erpel en ik. Wij twee, wij struinen. 't Gaat door bos en hei. In mooi zonnige middag. Vierenhalf uur lopen. Almaar door. Zonder rust. Straks, tegen donker, wachten op wild.
Kort van huis nog maar ruikt Erpel aan schimmelwit. Toevallig voorbij gaande dame met miezerhondje bij zich trekt heur grote neus op.
Ik waar de lady na. Dikke kont in nauwe broek. Vaag visioen van dikke drol op 't pad. Gaaien lawaaien in het hout. Havik of sperwer ving een specht.
Kieften, blauwe duiven en zwarte kraaien. Die snoepen verloren peulen. Dan stuift een Erpel over plots leeg land. Alles vogel de lucht in. Warreling van duizend vleugels over voor u en mij verboden zandafgraving.
Boeren druk met werken. Nog moet vergift gespoten. Nog is niet alle maïs van 't land. Mijn Erpel rakt door suikerbieten. Zomaar ongevraagd. Zomaar in deze warme najaarsdag. Hij zoekt haas. Hij zoekt fazant. Hij zoekt patrijs. Hij vindt niks. Alles bietenblad hangt slap. De bieten hebben dorst. Erpel ook.
Zandwegpoel biedt Erpel zalig modderbad. 'n Goeie fox heeft hekel aan schoon water.
Voorbij akkers de torens van Providentia. Mooi voor op foto. Ook mooi? zelfde torens op foto samen met bioschuren.
Haaks op vorige puinweg andere gemeente. Ook gemeente met veel bosbezit. Paar honderd meter maar te grof getimberjackt bos in scheiten en zeiken hier Schotse runderen in voor mensen verboden vennen. Geen ambtenaar die er over zeurt. Mag mijn Erpel daarom niet zwemmen met talingen en groter eenden?
Veel volk, ook veel kinderen, rontelom deze verboden vennen: herfstvakantie ook in het te drukke Brabants platteland der mensen.
Terug puinweg over droefenis in De Lange Bleek, bosgebiedje van Stichting Het Noordbrabants Landschap. Hier toeven Erpel en ik liever niet lang. Hier vernielt men heel onnodig bos. Ach, de brave donateurs van deze Stichting weten niet. Zij wandelen zelden tot nooit, zij doneren slechts.
Maar zij schoffelen, aardbeiboer in blauwe overall en zijn loonslaaf. Om vijf voor vijf zijn deze twee nog heel druk. Precies vijf uur maak ik foto van ze. Een minuut over vijf zijn ze opgehouden met schoffelen, lopen ze samen auto toe. Boer in blauw kan het niet laten. Die schoffelt vlug links en rechts nog wat onkruid weg.
Nergens ree. Ook nergens vos, haas, fazant, patrijs of houtsnip. Wel wat kraaien, kauwen, roeken en vinkachtigen op en boven akkers. En buizerds, mezen, winterkoning, roodborst, merels en een boomklever in en boven bos. Tig muggen, enkel vinkvogeltje, enkele vlinder, enkele libel.
Wachten op wild. Na vierenhalf uur struinen zittend wachten. Aan weikant. Samen met het rakken nog niet moe Erpel. Wachten op houtsnip, haas, vos en ree. Uil, wezel, havik, bunzing, hermelijn en eekhoorn zijn ook welkom. Na uur wachten op 0 wild toch tevree huistoe. Bolsterturf, maandag 13 oktober 2008
1301 Wou ik stropen, had ik geraced ... Vandaag m'n echt wel van modder en slijk vieze Fiat Pinda gewassen. Van buiten en van binnen gaf ik 'm een goeie beurt. Ook vandaag 't chaletgazon gemaaid, tuurlijk met handmaaier. En toen ik tussen kwart voor twaalf en halfeen in alsof gloednieuwe Pinda over binnenweggetjes tussen Helmond en Sterksel reed, kwam ik veel onvoorzichtige konijnen in groot koplamplicht tegen. Wou ik stropen, had ik geraced, waren er nu drie konijnen minder. Bolsterturf, dinsdag 14 oktober 2008
"Mijn" chalet thuis draadloos internet doet het al vanaf vrijdag niet meer
"Mijn" chalet thuis draadloos internet doet het al vanaf vrijdag niet meer. Het parkinternetgeheugen viel toen 's middags zomaar uit nabije kerktoren. Wel kan ik inmiddels weer online deze site lezen. Uploaden kan ik vanuit chalet nog altijd niets. Dit laatste, het uploaden an sich Bolsterturf, dinsdag 14 oktober 2008
1302 Geen zon over Brabant maar motregen Vandaag geen zon over Brabant en maar vijftien graden. Geeft niks. Minder vind ik dat het tegen vier uur vanmiddag begon te motregenen. Maar geeft ook niks, ga ik zo wat later van huis, niet meer voor de arbeid nog ff het Lierops Sangmoer in. Bolsterturf, woensdag 15 oktober 2008 te 18.35 uur
1303 Geel en roze lacht afnemende trage maan
In schemer scheur ik van huis.
Geel en roze lacht afnemende trage maan Bolsterturf, donderdag 16 oktober 2008
1304 Vier keer vernielde boskant is vernield bos
Ook in De Lange Bleek nabij Huize Providentia mochten boswerkers van de firma Meulendijks met timberjacks en cirkelzagen hun gang gaan. Stichting Het Noordbrabants Landschap gaf daartoe opdracht. Van stuk bos van paar honderd vierkante meter werden in maar 1 dag alle boskanten zowat wèggezaagd en wèggewalst. En ook de met rode streep gemerkte bomen in het binnends van dit stukje natuur werden door Meulendijks stoere mannen niet vergeten. Dit stuk bos was al geen mooi dicht bos meer. Het werd reeds eerder getimberjackt. Nu echter kan je nog makkelijker dan voorheen dit bos inkijken, kan je er zelfs doorheen kijken. Tja, Stichting Het Noordbrabants Landschap heeft aan zijn Lange Bleek te zien niets met natuur en fatsoenlijk natuurbeheer. Deze stichting houdt te veel van bomenkap en van bos vernielen, ook te veel van plezierjacht op onder meer ree en haas. Ja, u hebt het goed! Ik zag vanavond in en bij dit bos geen ree, geen haas, geen vos, geen konijn en ook geen vogels. Alleen boers pinken waren er nog wel. Bolsterturf, vrijdag 17 oktober 2008
1305 Wandelen met je vrouw, spelen met je hond en zwammen kijken is fijn
We wandelen, vrouw, fox Erpel, en ik. Voorbij vliegenzwammen rood met witte stippen aan eikjesvoet. De jongste zwammetjes achter het eikje. Die jongste komen niet op foto. Oninteressant? Gezeur? Waarom? Oké, park Recrenova uit. Voorbij Providentia De Lange Bleek in. Het is mooie droge herfstdag. Veel wandelaars. In de herfst en met de kerst wandelt meer volk op bospaden dan in lente en zomer. Vind ik gek. Vrouw en ik hebben het er uitvoerig over: over hoe dit nou kan. Waarom het zo is. Ook praten we een poos met een door de bossen fietser van jaar of vijftig. Dit wanneer we deze man voor de derde keer tegenkomen. Vriendelijke man. Praat graag. Verhaalt over reeën. Vertelt over zijn kunstbeen. Hij heeft daar hinder van, van zijn pootprothese, het gaat schrijnen bij de knie na lang fietsen. Toch fietst hij alle dagen. Vrouw doet ook het woord. Ik monster deze man, zijn groene kleren, zijn fiets met grote fietstassen en weet dan: zeker iemand van het IVN. Dan komen er vijf, ook tamelijk groene, mannen aan. De vijf zijn te voet. Zeker vogelaars. Drie vogelaars hebben knoeperd van veldkijker. Twee camera als een kanon. Zeker mannen van een IVN of van de KNNV weet ik. Vrouw is het met me eens. Maar dan ergernis om door firma Meulendijks toegetakeld bos. Groter ergernis daarna, om man die het vertikt zijn labrador aan te lijnen. Dreigend komt de hond, forse reu, op aangelijnde Erpel af. Gelukkig aarzelt hij, valt dreigend Erpeltje niet aan. Bespaart hem schop of klap. Bolsterturf, zaterdag 18 oktober 2008
't Hijgend hert der jacht ontkomen...
Na soep, appelmoes en spaghetti uur naar De Lange Bleek. In m'n uppie. Kwartier biken. Dan vlij ik bike tegen de grond en ga er naast zitten, met rug tegen berke
Vijf mins op pijpe Er komen twee reeën meer. Ook van kant puinweg. Deze twee, rikke en kalf, maken weinig haast. Onbekommerd heel-lang-zaam-aan naderen ze de rikke van daarnet. Zo te zien.
Kijker en statief heb ik niet bij. Alleen mezelf, m'n kleren en m'n bike. Ja, ook m'n camera, klein klootdingetje. Ik wil spiegelreflex voor nix. Heb ik wel tegoed van jagers en Stichting Het Noordbrabants Landschap. Toch? Om zeven uur ga ik naar 't lieve wijf. En naar Erpel. Op dat tijdstip is het na half oktober te donker geworden voor verre veldfoto's. En voorbij honderd meter zie je in schemer zonder nachtkijker weinig ree. Bolsterturf, zaterdag 18 oktober 2008
1306 Vliegenzwammen aan voet van Amerikaan
In herfstzondag bij chalet Denkt ook u er trol of kabouter bij? Bolsterturf, zondag 19 oktober 2008
1307 Een oppasmaandag
Kwart voor zeven. Foxie Erpel en ik liften paar honderd meter met het vrouwtje mee. Zij gaat in alle vroegte naar dochter en schoonzoon. De jongens ophalen, hun jongens, ook oma's jongens, ook mijn jongens. Een uitbundig verlichte timberjack van de firma Meulendijks komt in De Lange Bleek, op puinweg bij Recrenova en Providentia, mij en mijn Erpel tegemoet. Stukken stam van onlangs omgezaagde bomen moeten verzameld. De chauffeur ervan begint in nog donkerte met zijn rauzend zowat alles boven bodem platwalsend verzamelwerk. Ik laat de timberjack timberjack en struin met Erpel via kortste weg, welke weg is door bos en veld, wei toe waarop ik ree, haas of vos hoop. Half uur later, nog is het behoorlijk donker, ligt wildlege wei voor ons.
Op Eps en mijn weg terug naar huis, om acht uur tien, heeft de timberchauffeur, jonge kerel nog, al heel veel stukken stam verzameld. Netjes maakte hij met zijn lawaaiige helse machien er lange en hoge stapel van. Reeds is hij begonnen aan tweede hoop vers dood hout.
Vijf minuten verder schijnt plots lage zon. Bij T-splitsing van bospaden komt die me rood en geel en wit verblijden met verblindend licht. Toch zingt er nergens een vogel en hupt er geen konijn. Thuisgekomen zijn er dan ook de jongens. De oudste ondeugend lief, de jongste lief lief.
Wanneer klein Thomasje dutje doet, zijn oma, Erpel en kater Bolleke op hem oppassen, wandel ik in heerlijke net nazomermiddag met twee jaar ouder broertje Martijntje van tweeënhalf vliegenzwammen toe. Onderweg naar de rood met witte stippen maak ik hem verhaaltje wijs, waarop de lieve uk wil gaan wachten op stoute trol, beetje stoute elf en lieve kabouter.
En in namiddag, als Thomasje al twee uur wakker is en Martijntje slapen ging, mag ik van vrouw met Erpel nogmaals bos toe, kijk ik rontelom zelfs in heetste zomerdagen te baden en te zwemmen verboden vennen - zwemverbod alleen geldend voor honden en mensen! - naar braaf over wandelpaden kuierende mensen en in venmidden duttende tafeleenden. Bolsterturf, maandag 20 oktober 2008
1308 In mottig weer alsof zonbeschenen mooi vliegenzwammenrood Waar ik toef was het goeddeels droog najaar tot nu toe. Volop zon. Op z'n tijd lekkere wind. Weinig regen. Ook weinig paddenstoelen. Wel veel vliegenzwammen. Bij de woonwagen van vrouw en mij staan ze mooi te wezen onder dikke Recrenova-eiken.
Vliegenzwammen, altijd weer vind ik ze fotogeniek. Maar ach, 'k ben zo vaak fotograaf van niks. Heel de week al lukt het me niet om 't rontelom deze oude Amerikaanse eiken groepje vliegenzwammen mooi vurig rood op foto te krijgen.
Maar nu ik vanmiddag door m'n knieën ging, heel moeilijk min of meer lukraak cameralens op onderkant van forse rood-met-witte-stippen-zwammen richtte, ben ik heel tevree met wat foto's van in mottig weer alsof zonbeschenen zo mooi vliegenzwammen rood . Bolsterturf, dinsdag 21 oktober 2008
1308a "Gekke meid, rot op!"
Bij mijn vertrek van huis was ik in dubio. Bike ik naar achter Providentia? Of bike ik naar De Lange Bleek? Ik koos voor Het Brabants Landschap z'n getimberjackte bleke bossen. Bij bungalow maakte een man ontiegelijk herrie met een cirkelzaag. Vergeleken met de herrie van zijn zaag hanteren de boswerkers van de firma Meulendijks stille zaagjes. En waar tegen schemer in klaverwei vaak reewild laveide, graasden vanavond koeien. Eén stuks melkvee holde op me af. "Gekke meid, rot op!" schreeuwde ik sjaggie om herrie en alle vee tegen haar. Bolsterturf, dinsdag 21 oktober 2008
1309 Op wandelweg naar vernield Lange Bleek-bos bij bungalow achteraf drie Belgen met jachtgeweren
Vrouw en ik wandelden door De Lange Bleek. Op weg ernaar toe was er onze ergernis om bij bungalow drie Belgen met drie dubbelloops jachtgeweren. Ja, deze mannen moeten haast wel Belgen zijn. Ze stonden bij drie geparkeerde auto's met Belgische kentekens. Eén man, jagende Belg met zowat heel het jaar leegstaande bungalow in Nederland, stopte net zijn bruine jachthond in zijn kooi. Deze hond mag nu, weten vrouw ik niet voor hoelang, zich gaan vervelen in zijn gevangenis. Gelukkig voor het beest laat Nederlandse buurman hem uit. Hoe vaak? Niet vaak, nooit meer dan tweemaal daags.
Ook van de bossen van Het Brabants Landschap werden vrouw en ik niet blij. Hier, nabij Providentia, een tak van eik die nog mag blijven leven door timberjack zowat afgerukt. Daar, nabij Huize Elias en het Buntven, heel onnodig vernielde bosrododendrons. Overal te kaal getimberjackt bos en overal kapot gereden bospaden. Nergens haas, vos of ree. Ook nergens houtsnip. Wel wat konijntjes, vinken, mezen, spechten en duiven. Bolsterturf, woensdag 22 oktober 2008
1310 Arbeid toe Lierops ree in boskant Werk je heb je op werkdagen weinig of geen tijd voor bos en veld. Toch! zo mooi! op weg arbeid toe een ree in boskant. Je spiegelt, je remt, je stuurt boskant in. Dan zie je dat ze rikke is. Zij en jij kijken naar mekaar. Tot zij, het kijken moe en heel wantrouwig, wègrent. Bolsterturf, donderdag 23 oktober 2008
1311 Waar zijn de hazen gebleven? Vaak domme jagerspraat
Waar zijn de hazen gebleven?
"jachtforum.nl Heren jagers toch! In uw jachtforum lees ik soms wijze woorden, vaak domme praat. Immers, het antwoord op 'Waar zijn de hazen gebleven?' is o zo simpel:
- houden boeren en tuinders op met gif strooien,
Zo jammer! Ik kan niet reageren in jachtforum.nl. Deze site eist wachtwoord.
"De beheerders en moderators van dit forum zullen proberen ongewenst materiaal zo snel mogelijk te verwijderen van de site. Het is echter onmogelijk om ieder bericht te controleren. Door in te stemmen met de voorwaarden erken je dat alle berichten op dit forum de meningen en gezichtspunten van de gebruikers zijn en niet van de beheerders, moderators of webmaster (behalve bij de berichten die door deze mensen geplaatst zijn). Het beheer kan niet aansprakelijk gesteld worden voor de inhoud van berichten van gebruikers. Bolsterturf, vrijdag 24 oktober 2008
1312 Brabants Landschap-jager met superposé knalt in De Lange Bleek stille morgen stuk
In vette nevel zijn Erpel en ik vroeg op pad. Hij grasduint en ik bike met hem mee, De Lange Bleek in. Nergens spot ik wild. Ook nergens vogel. Maar dan doemen koeien op. Wazige koeien. Ze grazen in de nevel. Ik maak foto van ze, wazige foto. En dan let ik niet meer op. Dom van me. Er komt een rikke aardbeiveld af. Zij blijft staan in padkant, kijkt verschrikt naar Ep en bike en mij. Dan! Eén sprong. Wèg is ze. Uit zicht gesprongen. Verdwenen in dun bos, nee, in pijpe
Ineens eendenkoor. Gekwek en gesnater van jewelste. Ep en ik er op af. Spoedig bereiken we het Keelven, ook wel Roels gat genoemd, gemeente Someren. Reeds is de zon doende om, heel langzaamaan, boven bos en bomen uit te stijgen. Na zomaar foto van zon, nevel, hemel en bos, foto pal tegen zon in, zie ik dan op vrouw na mijn eerste mens van de dag. Aan overkant van het ven wandelt een in nevel man met veel kleiner nog dan mijn Erpeltje in nevel hondje. 't Hondje netjes aan de lijn? Er vliegen eenden over 't ven. Dus komen man en hondje ook op foto. Nee! Nu lieg ik! Ik wil èn eenden èn man èn hondje op foto.
Zelfde weg terug. Weer De Lange Bleek toe. Maar dan gaan we door naar het Buntven, ook wel Eliasven genoemd. Ik vind ondiep eilandjeven mooier en juister naamgeving. Een ven met een eilandje erin, alsof slapend gelukkig samen, zo mooi en stil in deze nevelmorgen. Bij gebrek aan wild en vogels zet ik ze maar weer eens met weerspiegeling op foto.
Net na half tien loopt op pad tussen twee klaphekjes van met prikkeldraad omzoomd Lange Bleek-heideveldje een man. Hij is een lang en dapper man. Hij is jager met geweer. Hij loopt richting stuk niet onlangs getimberjackt bos, naar waar dieren bang voor boswerkers met timberjacks, cirkelzagen en vrachtwagens naar toe vluchtten. Ep en ik komen hem achterop.
Hij is de man die er voor zorgde dat op 23 mei dit jaar een politieman mij chalet thuis kwam opzoeken.
In 't voorbij biken kan ik het niet laten en vraag ik hem: "Moet het beetje wild nu al weer kapot geschoten?" Bolsterturf, zaterdag 25 oktober 2008
1313 Alle kanten op geen wild en vogels Wintertijd. Veel klokken te verzetten, althans de tijd ervan. Vijf klokken door me al verzet. Nog niet alle klokken verzet, thuis nog niet en in chalet nog niet. Ook in auto's nog niet. De klok van m'n Fiatje pinda, van m'n cameraatje en van m'n 06 moeten nog verzet. Zo moeilijk soms, een digitale tijd verzetten. Vaak heb ik, zowat digibeet, daar een gebruiksaanwijzing bij nodig.
Tegen schemer, om kwart voor vijf wintertijd, struinde ik met Erpel de deur uit. 'n Uurtje naar onlangs getimberjackt Lange Bleek-bos en naar rontelomme maïsakkers en weiden. Nergens vonden we wild. Overal alle kanten op geen wild. Ook geen vogels. Wel vee: schapen, pinken en koeien. Vijftien oktober ging de jacht met geweer en hagel op onder meer het haas tot en met december los. Maar vandaag is 't zondag. Gelukkig mag er van onze overheid op zon- en paar feestdagen niet gejaagd. Jagen op werkdagen mag wel. Op heel veel plekken in Nederland werd er deze oktobermaand al gejaagd, altijd te vaak gejaagd.
Alle dieren des velds, onder meer herten, reeën, zwijnen, vossen, hazen, konijnen, houtsnippen, fazanten, patrijzen en grijpvogels hebben grote schrik voor jagers. Zij verstoppen zich daarom bij daglicht in nog te oogsten akkers, ook in bos en hei en ruigte. Daarin blijven ze schuilen tot in donkerte. Maar de mens, de jager, gunt het wild geen rust. Het moet bejaagd, wèggeschoten, doodgeschoten.
Bolsterturf, zondag 26 oktober 2008
1314 Lekker hele dag zowat niks doen
Vrouw is naar Eindhoven. Ze vertrok al in nog donkerte. Ze is oppassen op Thomasje en Martijntje. Ik bleef thuis. Oppassen op Bolleke en Erpel. Bolsterturf, maandag 27 oktober 2008
1315 Uur na kapot bos en heksensnot drie reeën, 'n houtsnip en twee hazen
Mooie herfstmiddag. Wandelen door kapotte Lange Bleek. Na de boswerkers van firma Meulendijks het bos in puin. Grote rotzooi. Paden kapot. Hoefjes van bij nacht dolend reewild in modder van vrachtwagenspoor. Doorgaand pad in opdracht van Stichting Het Noordbrabants Landschap met (niet op te ruimen?) eikentakken versperd. Ook de wandelaar-donateur mag omlopen naar het ondiep eilandjeven. Daarop geen eenden. Daarboven, - zomin als in, tussen en boven ven en bos, - spechten en duiven. Ook nergens muis, gaai, vink, mees of buizerd. Laat staan fazant, vos, bunzing of havik. Ja! 't Wijffie, ons foxie Erpel en ik hebben het voor mekaar: dit kapot getimberjackt, dit alsof dood bos is in vanmiddag soms motregentje voor ons drie alleen. We horen zelfs geen jager die met geknal op een per ongeluk toch nog aanwezig konijn zonder geweer de troosteloze boel beetje opvrolijkt.
Maar dan wijst vrouw me witte klodders op weipaal! "Kijk, sterreschot."
Vrouw en ik uitgekibbeld, vindt Erpel uur later drie reeën, 'n houtsnip en twee hazen in hei en pijpe Helemaal opgevrolijkt zelfde weg terug, in De Lange Bleek over zelfde kapotte paden, rode wijn, erpel, worteltjes en alleen voor Erpel varkensoor toe. Bolsterturf, dinsdag 28 oktober 2008
1316 Van tuinvogels, twee grote geiten en twee kleine bokken
Vrouw en ik kijken uit het raam. Na nachtvorst nevelmorgen een drukte van belang in de tuin: merels; vinken; groenlingen; kuif-, staart-, kool-, pimpel en zwarte mezen; een boomkruipertje; zwarte kraaien; de bonte specht; een ekster en een gaai, allemaal snoepen ze van vrouws gulheid: brood, noten, vetbollen en best wel duur vogelzaad. En dan staat er voorbij het vogelvolkje zomaar in vette nevel een reesprongetje - twee volwassen rikken, echt wel grote geiten, en twee kleine bokken - in wei tussen chalet en bos. Terwijl vrouw deze reeën door heur zeven keer vijftig-kijker bestudeert, zet ik ze op foto.
Bolsterturf, woensdag 29 oktober 2008
1317 Een vink bonsde tegen chaletruit
Een vink bonsde tegen chaletruit. Tè harde klap. "Die is of gaat dood," zei ik, want onze Bolleke deed zijn felgele ogen open, sprong van de bank en wilde meteen door zelfde ruit naar buiten toe. Bolsterturf, donderdag 30 oktober 2008
1318 0 res 0 lius op foto
Tegen schemer ging ik vergeefs met foxie reewild kijken. Bolsterturf, vrijdag 31 oktober 2008
index oktober 2008
|
van bordjes en wetgevende macht bos en veld uit zijn.
bedoel ik, lukte wel met computer bij dochter thuis en met oude computer op het werk.
