|
Bolsterturfs natuur B o l s t e r t u r f s n a t u u r Dagboek november 2008
1319
Het regent en het is november. En ik baal: ik vond geen ree, geen haas en geen vos daarnet buiten. En 'k zie nu geen vogeltjes in heur vogelhuisjes, ook buiten. Alle vogeltjes rontelom, waar toeven jullie? Schuilen jullie dan echt allemaal in heur vlinderstruiken? Nu stofzuigt zij. Ik haat heur vriend Stofzuiger. Dus zuip ik rosé en lees gedichten die ik mooi vind. Rosé wijn is als ik? Slappe zooi. Jenever sterk maar slechter. Dat spul verdooft teveel. Jenever gaat volgens heur en ook, als ik goed begrijp, volgens woordenboek boven de juiste maat uit. Ja! ik word er gek van, van woordenboeken en heur almaar poetsen en stofzuigen. Bolsterturf, zaterdag 1 november 2008
1320
November. Najaar. Stille herfst. Stilte en rust. Overal waar ik struin. Op de akkers. In de weiden. Ook in bos en hei. Maar veel wandelaars vandaag. Op de bos- en heidepaden. Naar mijn zin te veel wandelaars. Vooral rond Het Grootst Verboden Ven wandelt men: jonge Ouden van Dagen en mensen ongeveer mijn leeftijd. Geen kinderen. Geen jongens en meiden. Allemaal doen deze wandelaars 't zelfde rondje. Allemaal wandelen ze tegen de klok in. Dit wandelvolk, het kuiert, het schuifelt. Rennen doet het nooit. Netjes langzaam gaat het over sintelpad. Kuddedieren. Wandelvee. Paar paartjes ouwe gekken schuifelen hand in hand. Beetje ouwe kerel al loopt wat krom met hand in broek rond metgezelles dikke kont. Ik maak er foto van. Durf die foto niet te publiceren. Foto van zoiets maken, zoiets doet men niet. Toch? En er is het portretrecht. Voor je 't weet mag je bij de rechter komen. Wegens het portretrecht. Of wegens stalken en gluren. Al deze mensen, deze wandelmensen, ik vind ze echt wel raar. Geen man of vrouw struint 'ns fijn door 't bos. Dit laatste mag niet van de groene bordjes. Maar het kan wel, hoewel beetje moeilijk en gevaarlijk. Je breekt zomaar zowat je nek over door boswerkers met timberjacks achtergelaten boomstammetjes en takkenzooi. Of je schrikt jezelf halfdood van een rijzend haas of een wegspattende snip. Alleen dappere kerels met hoge groene laarzen aan en geweer en jachtakte bij zich mogen door onze bossen struinen. Die mannen hebben daar opleiding voor gehad. Die haalden een jagersbrevet. Gewoon niet willen knallen op ongewapende beestjes dom volk moet op wegen en paden blijven. Dat mag de bosjes niet in. Van de groene bordjes dus niet. Maar hoor je hem? De Zwarte Specht. Hij lacht. Hij schatert. Hij ziet ook het mooie plaatje van manhand in vrouwbroek het pad verlaten. In stille middag. En helemaal niet koud. Nog is het geen winter. Dicht geelgroen berkenbosje
leuke privacy. Dertig stappen maar bezij sintelpad. Bolsterturf, zondag 2 november 2008
1321
Ik grasduin in stilzacht beetje mottig nevelweer. Dit is begrafenisweer, weer dat droeve gedachten oproept. Gedachten aan mijn moeder. Gedachten aan het donker meisje dat ik kende maar dat er al drieënveertig jaar niet meer is. Ja, dit vandaag weer maakt dat je denken moet aan vroeger, aan wat was, aan alles wat mooi was maar voorbijging. Bolsterturf, maandag 3 november 2008
1322
Mist. Echt wel een mistige dag. En in deze vandaag mistige dag, middag al, scharrelt er een vogeltje met bruin koppie door vrouws bomen- en bloementuin. Het pikt in rap tempo zaadjes van heur voedertafeltjes. Terwijl ik dit bedrijvig ding, een ringmusje, op foto zet, valt me op dat driehoekige blokhuttop flink roest.
Later in de middag wandel ik met vrouw en foxie Erpel door De Lange Bleek. Terwijl Erpel daarin muist en een haas en een rikke door pijpe Missen in de mist Ik trapte door septembermorgenmist Missen in de mist. Ik miste jou en ook een bekende bocht miste Missen in de mist. De bocht gemist: krom fietswiel en vermiste Missen in de mist. O, ik was heiden met een kater. Ik miste Missen in de mist. Je zat gewoon in de door me gemiste mis, En dan lacht vrouw dat het middag en november is.
Wanneer ik vrouw en hondje terug chalet toe heb gewandeld, gaat zij erpel en bloemkool koken, of stoven of zo, weet ik veel, en verwent ze Erpel - hij is ons foxie in Erp geboren - met een gedroogd groot varkensoor. Maar ik pak dan mijn bike, race terug naar wei die ik vanmiddag al zag. Bolsterturf, dinsdag 4 november 2008
1323
Het is november, al de vijfde op rij helemaal niet koude nevelnovemberdag. Nevel is nat en vies. Nevel vindt niemand fijn. Nevel verveelt gauw, maar tuurlijk kan er in nevel gewandeld. In deze neveldag wandelen vrouw en ik in de Bleke bossen voorbij hoopje veren. Het zijn de veren van een houtduif. In 't zowat windloze weer waaiden ook de lichtste veertjes niet weg. Een havik had grote honger, zo te zien. Er bleef op de veren na zowat niks over van de duif. Alleen maar stukje ribbenkastje met borstbeen. Ons Erpeltje kan er niks mee. Die heeft liever vlees dan al afgekloven bot. De Bleke bossen uit, op Someren-Heide toe, ligt op venoeversterretjesmos een dood vogeltje. Vrouw kijkt zielig. Ik maak foto, heb niet het fatsoen om het verfomfaaide hoopje veren zonder ogen te willen begraven. En Erpel neemt niet de moeite om erop te gaan rollen. Maar dan is het even later en terug in de Bleke bossen in dichter beetje al schemer nevel alsof voor ons de zon gaat schijnen, laveien een moeder Rikke en heur kalf op aardbeiveld. Bolsterturf, woensdag 5 november 2008
1324
Leende. Leenderstrijp. Strijp. Mooi bos, mooie ruigte, mooie akkertjes en mooie weitjes aan Leenderheiderand. Op en boven dit alles duizenden houtduiven, bij 't opstijgen zwermen blauwe vogels witte vleugelspiegels. Ook zijn er zilverreigers, blauwe reigers, een henfazant en zwarte kraaien.
Maar bij boerderij aan de Heggerdijk heel zielig koeien in enorme schuur, waarbij koekalfjes in klote kleine boxen buiten.
Wel weer mooi: een natuurlijk bronnetje in meetstokrechte sloot tussen bos en akker. Het voedt een stroomversnellinkje.
Helemaal niet mooi: als vrouw druk is met vertellen komt heur en mij een groene terreinwagen achterop. Zij loopt voor me over 't pad. Ik luister en ik kijk naar heur kont, ook wel naar links en rechts, let toch niet goed op, kijk nooit 'ns achterom. De auto is al gevaarlijk dichtbij gekomen, tuurlijk net als ons foxie Erpel rakt door pijpe
Opeens zie ik twee wilde zwijnen rennen. Vrouw ziet ze ook. Erpel ziet ze niet. Die baalt omdat hij aangelijnd is. De zwijnen verdwijnen te snel voor mij en camera in dichte dekking van gagelruigte.
Nu we deze zwijnen te laat zagen, maak ik maar foto's van hun hoeven in akkerland en wegkanten. "Kijk maar," wijs ik vrouw, "reehoefjes zijn veel kleiner. Bovendien zie je bij reeën, en ook bij herten, de achterklauwtjes alleen maar in het zand afgedrukt als de dieren rennen. Bij wilde zwijnen zie je die ook als ze gewoon, als ze langzaam lopen."
En dan struinen vrouw, Erpel en ik tot schemer toe nog wat rond langs Leenderheidekant. Bezoeken we weer eens een vennetjes boordevol prachtig dikgroen kroos. Een watervogel die we horen schreeuwen laat zich niet zien. Meerkoet?
Een al heel veel jaren blanco bordje zit nog altijd vastgepind aan niet meer zo gezonde berk. Geen gezicht, maar wel lachen om de domheid van overheid of jagers.
Als vrouw en ik stil staan bij brede sloot, landt een zilverreiger dichtbij. Jammer dat de vogel niet wacht tot ik de camera uit draagtassie heb en aangezet. Toch vang ik hem nog in de zoeker, in zijn weidse trage vlucht.
Wanneer de zon beetje rood ondergaat boven België, besluit vrouw dat ze huistoe wil gaan.
Maar dan halverwege Leenderheide en grote schuur met geketende koeien en boxkalfjes zet opeens Erpel zijn nek- en rugharen overeind. Ook gromt en grauwt hij van jewelste. Dan staat hij voor aan slootkant. Grauwend. Dreigend. Maar de sloot durft hij niet over, niet het veld met nog niet geoogste hoog opgaande maïs aan overkant daarvan in. En dan zien vrouw en ik heel even wat zwart van een groot wild zwijn dat zich omdraait en van ons af naar verder weg de maïs in dendert.
Vrouw en ik hebben hebben wat tegen kinderachtige en overdreven fanatieke boswachters. Maar er moeten wel boswachters zijn. Anders wordt het een zootje in bos en hei. Dan zal er heel onnodig van alles en nog wat vernield gaan worden. Als er in bos en hei geen toezicht van overheidswege zou zijn, als er geen boswachters zouden zijn, dan misschien nog minder wild dan er nu nog maar is. Evenwel, graag zullen vrouw en ik zien dat de heren boswachters in plaats van lieve wandelaars op een bon te trakteren, bij voorbeeld omdat het hondje spelenderwijs rondrent, nu eens daadwerkelijk crossers op snelle en lawaaiige motoren een bekeuring gaan geven. Zo ook stropers die bij nacht en ontij op wild schieten, bekeuren dus deze mannen. En dan bovendien koste wat kost de legale plezierjagers met buksen en geweren, lieden die gewoon overdag lopen te knallen, uit het veld wèghouden. Om nachtelijke stropers te bekeuren is grote dosis moed en lef nodig. Om plezierjagers met centen en jachtakte uit de natuur te weren is meer moed en lef nodig. De boswachters van Staatsbosbeheer hebben te weinig lef en moed. Die bekeuren geen gewapende mannen bij nacht en ontij. De bazen bij Staatsbosheer hebben nog minder lef en moed. Die durven gelegaliseerde jacht en jagers niet aan te pakken. Deze bazen schreeuwen heel hard van natuurbeheer en habitatcreatie en weet ik veel wat nog allemaal meer, maar ze hebben daarbij niet de minste moeite met het laten afknallen van wild in terreinen waar u en ik zelfs zonder hondje niet mogen komen. Mijn mening: Staatsbosbeheer is waardeloze organisatie. En wilde zwijnen uitzetten? Hier in de gemeente Heeze-Leende, hier in Strijp, hier in uitloper van de Leenderheide, nee, dat vinden vrouw en ik maar niks. Vandaag zagen zij en ik twee wilde zwijnen heel even langs ruigtekant rennen. Vandaag ontdekten zij en ik dankzij Erpel ook nog een wild zwijn in maïsveld. En vandaag vonden zij en ik veel sporen van volwassen wilde zwijnen. Deze wilde zwijnen van vandaag zullen jonkies, zullen biggen krijgen. En deze biggen zullen volwassen worden. En dan moeten straks van jagers, van moedige Het uitzetten van zwijnen, ontiegelijk slechte zaak. Bolsterturf, donderdag 6 november 2008
1325 In donkeravond en lichte regen rem ik op de Veldweg tussen Lierop en Helmond voor vier in groot licht deze weg overstekende reeën. Er is ook een kalfje bij. Bolsterturf, vrijdag 7 november 2008
1326
Slaapdronken chauffeer ik tegen klokslag negen over de Bussersdijk in Lierop. Slaapdronken meen ik bij camping De Somerense Vennen beweeg te zien in in midden wei nevelflard. Bolsterturf, zaterdagmorgen 8 november 2008
1326a
Wanneer ik in donkeravond in mijn pinda langzaam over Lierops Broekkant rijd, vang ik ze in flauwe bocht in groot licht: twee reeën op door boer beetje bewerkt, lichtjes geëgd, maïsstoppelland. Helaas is de afstand te ver voor foto's vanuit de auto. Ook helaas is vijf mins later en ik auto uit mijn klein cameraatje-flitslicht te kort voor foto's vanaf akkerkant. Toch maakte ik wat foto's van deze reeën. Bolsterturf, zaterdagavond 8 november 2008
1327
Zondags maak ik gewoonlijk of heel vroeg in de ochtend al of heel laat in de middag pas een boswandeling met vrouw. Dit omdat op zondag overdag nogal wat door de week moeten-werken-mensen ook een boswandeling wensen te maken. Zaterdags doen de mensen de tuin, of ze gaan dan winkelen, boodschappen doen en zo. Heel vaak hebben deze vrouw en mij mede-zondagswandelaars dan ook nog eens een hond, soms wel twee of drie of nog meer honden, bij zich. En het is niet anders: waar veel mensen en honden toeven, daar zie je geen hazen, reeën en vossen. Vandaag kwamen vrouw en ik zelfs in avondschemer mensen tegen in de bossen. Dus zagen we geen wild en weinig vogels. Alleen maar wat konijnen, duiven, kraaien, gaaien, mezen en een buizerd. Zòveel mensen in de bossen vandaag! Tè veel mensen gewoon. Zal wel komen omdat het herfst is. In de herfst willen misschien wel teveel mensen de bossen in. Waarom weten vrouw en ik niet. Misschien omdat er dan geen ondeugende muggen en teken zijn. In de herfst is het echt wel op z'n mensendrukst in de bossen. De ergste mensen dan de dierenbeulen, de plezierjagers met geweer. In lente en zomer wanneer er niet door mensen met geweren gejaagd mag worden, zijn onze bossen, gelukkig maar vinden vrouw en ik, lekker mensenleeg tot zowat mensenleeg. Alleen met kerstmis als er sneeuw ligt willen er nog meer mensen, jagers en gewone mensen, in de bossen zijn dan in de herfst. Ik kan er niks aan doen: liever dan mensen, jagers en honden zet ik bij voorbeeld haas, houtsnip, havik, vos, hert of hermelijn op foto. Bolsterturf, zondag 9 november 2008
1328
Maandag. Oppasdag. Oppassen op Martijn en Thomas. Martijn te lief ondeugend. Thomas te lief lief. Thomas is bezig met het krijgen van een tandje. Hij heeft daarvan rood kontje maar toch grote drinklust. Zowat heel de dag drinklust. Thomas' drinklust, te gek gewoon. Maar hij heeft ook voor het drinken altijd lief humeur. Na het drinken lief humeur plus natte en volle bruine luier. En wanneer Thomas dan tussen tweede en derde fles lief slaapt, wordt Martijn helemaal te lief herrie makend ondeugend. Dan mag Martijn met opa mee naar buiten, naar het bos. Dan kijken hij en opa naar vogels, naar Erpel die ook mee mag, naar pinken, naar schapen, naar konijnen, naar paddenstoelen en naar waaiend blad. Er staat wat wind vandaag, maar het is mooi droog en zacht weer. Vijftien graden is het. En het voelt als vijftien graden. De wind is helemaal niet koud en kil. Opa en Martijn gooien bladeren in deze wind, zo hoog mogelijk. Ook mikken ze dennenappels en konijnenkeutels in een konijnenhol. En ze banjeren door de grote plassen die de regen maakte in de nacht. Tot Martijn als een dolle midden in een best wel diepe plas gaat staan springen. Oma moppert niet op Martijn als die met natte sokken, natte broek en natte rug veilig terug chalet gekomen is. Volgens heur - hoe schrikkelijk kunnen vrouwen, moeders, oma's ook dus, overdrijven! - zit er in zijn groene laarsjes zeker wel een liter water. Bolsterturf, maandag 10 november 2008
1329
In winderige tegen schemer avond Er herriet daarin een lange man met klote cirkelzaag; Erpel is heel blij en heel tevree.
Bolsterturf, dinsdag 11 november 2008
1330
Van Sterksel naar Helmond is het dik half uur rijden. Van Helmond naar Sterksel ook. Over smalle weggetjes binnendoor rijden of over bredere wegen omrijden maakt daarbij in tijd nauwelijks uit. Tenminste niet als ik rij. Ga ik buitenom, rij ik meestal harder. Binnendoor zowat altijd stuk langzamer. Meestal rij ik door bossen en langs weiden en akkers waarop ik wild verwacht. Zo ook vanavond. Een groot Lierops haas huppelde over weihoek. In avonddonkerte. Ik ving hem in groot licht toen ik flauwe bocht in stuurde. Het haas hoort thuis in 't Nederlandse landschap, maar er zijn maar bitter weinig hazen meer. Ik zie er tussen dorp en stad bijna nooit meer eentje. Hazen worden gedood door boeren. Hazen worden kapot gemaaid door de scherpe messen van maaimachines en ze worden vermorzeld in maïskneuzers. Ook vinden veel hazen de dood door land- en tuinbouwgif, het snelverkeer, de jacht op hen alsmede door hazenziekten. De hazen die machinerie, vergif, verkeer en ziekten overleefden, moeten altijd vluchten. Alles rover wil hen vangen: haviken, bosuilen, vossen, bunzings, hermelijnen, mannen zonder jachtakte met geweren en mannen met jachtakte met geweren. Een jagende man zonder jachtakte wordt aangeduid als stroper; een jagende man met jachtakte heet jager. Het verdere verschil tussen jager en stroper? Een stroper is dapperder dan een jager, want die trotseert een bekeuring als hij jaagt. Een jager is veelal rijker dan een stroper. Een jager heeft vaak grote en dure off-the-road-car en altijd de centen om akte, vergunning en jachthuur te betalen. Een stroper heeft vaak niet meer dan oud geweer en oude fiets. Het is grote schande dat er hier bij ons in tolerant en druk Nederlandje door het dapper en onverschrokken jagersgilde, door mannen met grote geweren, vergunning en jachtakte, nog altijd op hazen mag worden gejaagd. Bolsterturf, woensdag 12 november 2008
1331
Vrouw maakte zich zorgen. Om Reintje en Reininneke Vos. Geen van beiden kwam de laatste nachten op 't voer: twee dubbele boterhammen met dik margarine en snijworst, twee eieren, wat soepvlees, bakje Erpelbrokken, de helft van door mij langs de weg opgeraapt door een andere mens doodgereden konijn. Foxie Erpel lustte kwart konijn en het vierde kwart was voor de eksters en zwarte kraaien. Het vierendelen van 't konijn liet vrouw graag aan mij over. Ja! Vrouw deponeert voor "onze" vossen iedere avond tegen tienen eten in de tuin. Erpel mag daarna niet meer alleen naar buiten. Bolleke pas weer de deur uit als die binnen zijn buik rond gegeten heeft. Gister- en eergisterochtend lag alles wat vrouw neerlei en -zette om acht uur nog bij en in het vossenvoederhuisje. Maar..., o groot geluk! vanmorgen was alle voer wel weer weg. Vrouw blij om vos of vossen, zò blij dat ik daarnet geen rode kool bij de erpel hoefde, ook geen beetje ervan. Ik mocht appelmoes. En vanavond mag ik een ruby portje meer. Bolsterturf, donderdag 13 november 2008
1332 Het gebeurde rond middernacht. Reekalf in groot koplamplicht. Op de Veldweg tussen Lierop en Helmond. Het jonge dier kwam uit natte donkerte. Ik reed omtrent tachtig. Te snel in kleine auto in stikkedonker. Ik remde. m'n pinda oud model gleed, slingerde beetje. Pinda bleef op de weg, raakte niet in berm, raakte niet in sloot, raakte ook boom en kalf niet. Reekalf is lekker. Ik vrat reekalf, bij een oom van me die jachtopzichter was. Zijn Trijn, mijn tante, kon koken en braden om je vingers bij af te likken. Maar er zijn ook erpel en spruiten en zo. En er is kwark en pudding en zo. En zo'n beestje, zo'n reetje, dat is veel mooier in de natuur dan in de pan. Toch? Bolsterturf, vrijdag 14 november 2008
1333
Novemberdag. Donkere dag. Druilerige dag. In deze dag boswandelen met het wijf (bos w andelen met het w ijf: 't allittereert zo lekker ook, deze twee w'en, nee, deze w's van wijf en wandelen) en de hond. Een buizerd op weipaaltje. Te vlug vlucht de grote grijpvogel weg. In het bos paar konijnen. Rontelom, slordig, vluchtjes blauwe duiven in de lucht. Nergens vos, ree of haas. Wel paddenstoelen overal. Deze paddo's, 't zijn allemaal zwammen waarvan wij veelal de namen niet weten. Bolsterturf, zaterdag 15 november 2008
1334
Onlangs volgde ik een woordenstrijd op televisie. Cabaretier Freek de Jonge viel misdaadverslaggever Peter R. De Vries aan. Deze heren hadden het onder meer over het door potsenmaker De Jonge te berde gebrachte begrip awareness, dat is (volgens The Penguin Englisch dictionary) having knowledge. De Jonge probeerde uit te leggen wat dit begrip awareness, kennis van iets hebben, iets begrijpen op een hoger level, precies inhoudt. Ik kon onze cabaretier echter echt niet in zijn redenaties volgen. Daarom ging ik online op zoek naar dit begrip *awareness. Of De Vries De Jonge helemaal begreep, begrijpen kon? Nescio. I don't know. Ik weet dat dus niet. Wel weet ik dat ik van deze De Jonge sowieso niet veel begrijp. Maar dat zal wel komen omdat ik te dom ben voor het kunnen hebben van intelligente awareness, van kennis, van zelfkennis, van kunnen begrijpen in of op een hoger level. Deze intelligent-intellectuele potsenmaker Freek de Jonge, ik vind hem een enge man. Onder meer zijn kop staat mij niet aan. Ik vind hem vies. Zoals ik bij voorbeeld ook onze op tv kotsenmaker Paul de Leeuw en de koks Joop Braakhekke en Herman den Blijker vieze en enge mannen vind. Als het gaat om de integriteit van Peter R. De Vries heb ik ook wat twijfels. Toch kan ik veel meer waardering voor hem hebben dan voor bij voorbeeld de rechters die de verdachten van De grote Enschedese brand en van De Puttense moordzaak ten onrechte veroordeelden. Waarom gaat het op tv nooit over deze, mijns inziens voor hun werk echt wel ongeschikte, rechters?? Tjonge toch, waar lul ik nu toch allemaal over? STOP! Patsamme nog an toe! Wèg met lultv en met al die bekende Nederlanders die mij stuk voor stuk geen reet kunnen schelen. Ook wèg met alle over-intelligente al dan niet integere intellectuelen die via 't kijk- en luisterdoosding mij allemaal hun zegjes komen doen. Zonder alle tv-gelul weet ik het ook wel: onze streng kapitalistische samenleving is een puinhoop geworden. Het verkeer: grote puinhoop. Het geldverkeer: grote puinhoop. De huizenmarkt: grote puinhoop. De werkgelegenheid: grote puinhoop. De zorg voor verslaafden, zieken en bejaarden: grote puinhoop. Landbouw en veeteelt: grote puinhoop. Gif tiert welig. Beetje ziek maar vee - schapen, koeien, varkens, ganzen, kippen - of helemaal nog niet ziek vee werd op last van onze overheid vermoord. Vermoord? Sorry, juistere woorden zijn geruimd en vernietigd? Nog altijd worden in wilde staat levende dieren en vogels door plezierjagers doodgeschoten. En er is de mens- en dieronwaardige vivisectie. De euro is oppermachtig. De staatsmoraal hartstikke ziek. Maar het kan veel slechter. Dat geef ik toe. Nog schieten de mensen hier in ons drukke Nederlandje mekaar niet in grote getale overhoop. Nog kunnen kleine zelfstandigen en arbeiders, de laatsten eufemistisch werknemers genoemd, eten en drinken. Ja! nog altijd mag, nee moet het tweebenig werkvee werken. Toch heeft alle werkvolk het goed, immers en bij voorbeeld: krijg je van je baas helemaal niet door eigen schuld ontslag, kan of mag je niet meer werken, beur je nota bene met wat geluk en veel gezeur van overheidswege ten hoogste paar jaar kort een klote ww-uitkerinkje. Met wat geluk meer krijg je bij baanverlies via de kantonrechtersformule ook nog een oprotpremietje mee, waarover je met wat pech tweeënvijfig procent belasting moèt betalen. Na einde WW moèt je gedwongen weer aan 't werk, gedwongen klote baan gaan vinden. Ook als je, nogmaals bij voorbeeld, alleenstaande invalide ouder bent of als je bij voorbaat al door de dames en heren werkgevers gedumpte al dan niet zieke mens ouder dan pakweg vijfig bent. Ach, waar maak ik me druk om? Ook ik zorgde en zorg zo goed mogelijk voor mezelf. 'k Ben niet rijk geworden, maar ook niet arm gebleven. Bovendien nooit gek geworden van de klotezooi die moderne maatschappij heet en 'k raakte niet verslaafd aan sigaret, drank of drug. Selfawareness. Zelfbehoedzaamheid. Zelfzorg. Wat kan een wel-willen-maar-niet-kunnen-begrijpen-mens in corrupt kapitalistische beetje maar echt democratische op seks en centen gerichte flutmaatschappij meer doen voor vrouw en kroost en voor zichzelf dan zelfzorg toepassen? Het kan altijd slechter. Het kan altijd beter. En er kan altijd meer gedaan worden. Maar zorgde ik voldoende? Deed ik altijd het goede? Hahah, dit laatste zeker niet. Ach, hier in deze website moet het van mij over kleinkids, natuur en dieren gaan, over Martijn en Thomas, over wild en over vogels, minder over volwassen mensen die aan elkaar willen verdienen, die over elkaar de baas willen spelen, die elkaar beliegen en bedriegen, die elkaar vaak niet willen, kunnen of durven vertrouwen. Ach, laat mij domme opa zeur mijn hokkie op het Brabants platland, laat mij wat bos en hei en veld, laat mij wild en vogels om naar te kijken en te luisteren, laat mij politiek en overheid om op te schijten, laat mij mijn vrijheid, vrijheid, vrijheid, vrijheid, vrijheid, vrijheid blijheid, goed te vreten ook, laat mij vrouw en dochters, Thomas en Martijn, mijn computer en mijn Erpel, wind en zon en lucht en wolken en ik ben gelukkig en tevree, zelfs wanneer ik in 't vrije buiten denken wil, denken moet aan Walhalla en Haljæ en je al dan niet eeuwige leven na je aardse leven. *Awareness: "Awareness is a relative concept. An animal may be partially aware, may be subconsciously aware, or may be acutely aware of an event. Awareness may be focused on an internal state, such as a visceral feeling, or on external events by way of sensory perception. Awareness provides the raw material from which animals develop qualia, or subjective ideas about their experience. Also used to distinguish sensory perception is the word "awarement." "Awarement" is the established form of awareness. Once one has accomplished their sense of awareness they have come to terms with awarement. Popular ideas about consciousness suggest the phenomenon describes a condition of being aware of one's awareness or, self-awareness. Efforts to describe consciousness in neurological terms have focused on describing networks in the brain that develop awareness of the qualia developed by other networks." Bolsterturf, zondag 16 november 2008
1334a
Vanmiddag, deze zondagmiddag, wandel ik met vrouw en fox Erpel. De hoeveelste wandelzondagmiddag al met heur en Erpel? Ik turfde het niet. Maar zeker weten: het was en is iedere keer weer fijn, dit wandelen met heur en Erpel. Vanmiddag komen zij en ik geen andere mensen tegen in "onze" bleke bossen. We hebben met Ep De Lange Bleek helemaal voor ons alleen. Maar minder mooi: we zien ook geen wild, alleen maar wat vogels: een buizerd, wat kraaien, wat houtduiven, wat over bleef van door havik of sperwer gepakte merel, hier en daar beetje vogelgrut. De wandelaars-donateurs en ook de wandelaars niet donateurs op Stichting Het Noordbrabants Landschap-grondgebied mijden steeds meer De Lange Bleek. In dit gebied is het sinds kort dan ook heel beroerd wandelen. In opdracht van dit Ons Brabants Landschap vernielden boswerkers van de firma Meulendijks in De Lange Bleek grote stukken bos en prachtige rododendronstruiken. Een bospad werd met dikke takken en stukken boomstam heel opzettelijk totaal onbegaanbaar gemaakt. Ook ploegden de bosarbeiders met grote machines en zware vrachtwagens bospaden om. Een buurtbewoner, een De Lange Bleek-buurtbewoner dus, zaagde met cirkelzaag de grootste boomstammen die de firma Meulendijks op en over bedoeld bospad kieperde reeds tot op te stoken stukken hout. Deze man maakte het voor vrouw en mij mogelijk om een doorgang te forceren. Het lijkt wel of de bazen van Stichting Het Noordbrabants Landschap er groot plezier in hebben om de wandelaar-natuurliefhebber zo veel als maar kan dwars te zitten. Dit Brabants Landschap ploegt bospaden om; dit Brabants Landschap blokt bospaadjes door er een paar bomen overheen te laten vallen; dit Brabants Landschap vernielt bos; dit Brabants Landschap is zelfs niet te beroerd om met takken en stammen een wild- en wandelpaadje langs weidraad totaal te blokken. Kennelijk zijn de machtigen van Het Brabants Landschap er op uit om zoveel mogelijk wandelaars weg te houden uit De Lange Bleek. Kennelijk wenst men dat alleen jagers met buksen en geweren nog toegang hebben tot De Lange Bleek. Maar zo mooi! "Kijk!" wijst vrouw, "een sneeuwwit paddootje. Klein half uur later zien zij en ik een ree. Het dier rent over wei. Waar vandaan het kwam? Weten vrouw en ik niet. Waarschijnlijk opgejaagd door toch nog een zondagswandelaar meer. Net voor halfvier zijn we, vrouw, Erpel en ik dus, weer thuis.
Negen reeën op wei en aardbeiakker en een flits van donk're vos
Uur later, om half vijf precies, ga ik op m'n bike nog alleen op stap. Zonder vrouw. Zonder Erpel. Ik bike over kortste weg naar wei naast aardbeiakker. Bij deze wei en akker gekomen, tel ik negen reeën. Helaas! waar ik negen reeën tel, passen op mijn foto met de meeste reeën maar acht stuks. Een negende ree laveit te ver naar links of te ver naar rechts. Het is herfst. Wat de tijd betreft klote tijd. Vind ik echt. Zo vroeg donker al. Ik kan al vlug niet meer goed scherpstellen. De sluitertijden worden te lang. En een statief heb ik niet bij me. Daarom leg ik m'n cameraatje op weipaaltje. Maar dit weipaaltje blijkt aan bovenkant niet horizontaal. Ook de buurpaaltjes hebben allesbehalve een recht bovenvlak. Dan maar eerst mijn jas op een paaltje gelegd. Dan maar scheve foto's maken. Foto's kan je bijknippen. Desgewenst ook bijkleuren. Te vlug komt de donkerte. Ik vind de reeën niet meer door m'n brille Wat ganzen gakken door de lucht. Een bosuil roept. Erpel stuift opeens kaalslag op. En dan zie ik, nog geen seconde maar, een vos, een flits van donk're vos. Bolsterturf, zondag 16 november 2008
1335
Maandag. Opa en oma haalden de jongens weer op. In Eindhoven. Ja, ze logeerden weer bij oma en opa: lief lief Thomasje en lief ondeugend Martijntje. Iedere maandag is chaletdag voor onze jongens. Zo mooi! Deze jongens, onze jongens, oma's jongens, opa's jongens. Zelfs Erpel is gek met de jongens. En Bolleke helemaal niet bang voor ze. En zo mooi om naar te kijken voor opa: hoe oma Thomasje schuine luier aan doet. En zo mooi om met Martijntje te blokkenbouwen, te kleuren, te lezen, door de ramen heen vogeltjes te kijken, ook met de ogen binnenshuisje blijvend kindervideo te kijken. Daarna is wandelen met de jongens mooi, deur uit, park over, park uit, naar speel- en dierentuintje van Providentia toe. Hahah, toen pa en ma de jongens 's avonds kwamen halen, had Martijntje helemaal geen zin om eigen home te gaan. Hij wilde bij oma en opa blijven. Thomasje wou wel mee met pa en ma. Thomasje vindt nog zowat alles goed. Zolang die maar bijtijds zijn fles en fruithapjes krijgt is hij met alles gelukkig en tevree. Bolsterturf, maandag 17 november 2008
1335a
Jammer maar helaas. Vanavond vroeg kwam ik te laat aan bij wei waarop ik reewild vermoedde. Aardbeiboer was me voor. Die kwam van de andere kant. Die joeg net drie van zes reeën uit zijn aardbeiplanten. Tien seconden later gingen de andere drie van deze zes reeën er vandoor. Reeën van een aardbeiakker jagen. Wat wil, wat kan, wat mag ik hiervan zeggen? Ik zeg er niks van. Immers, het zijn Aardbeiboers aardbeiplanten, het zijn zìjn planten, niet mijn planten. En beter reeën wegjagen van een akker dat ze doodschieten of laten doodschieten. Maar toch wel klote voor het reewild. In de bleke bossen gingen en gaan de boswerkers van de firma Meulendijks te keer met timberjacks, cirkelzagen en hout-ophaal-vrachtwagens. Op de rontelomme akkers eggen en cultivateren boeren en lopen jagers met geweren. Op de rontelomme weiden lopen paarden, pinken, ponies, schapen en jagers met geweren. Over nabije puinweg rijden teveel auto's. In het dichtbije bos van de gemeente Someren wandelen heel de dag door mensen rondom Verboden Vennen. Nergens, nergens vindt momenteel het Sterksels reewild rust en vree. Bolsterturf, maandag 17 november 2008
1336
Vandaag heel de mooie en droge herfstdag in chalettuin gewerkt. Geharkt, gewied, gesnoeid, gazonkantjes recht gestoken, tien kruiwagens loofboomblad en dennennaalden geruimd. Ook twee dakgoten schoongemaakt. Alle blad daaruit, vooral eikenblad, alle blad door echt niet te brede spleet onder de onderste dakpannen vandaan gevist. Toen na goten en tuin doen ik tegen schemering met Erpel bleke bossen toeging, begon het te regenen. Toch maar doorgezet en in deze regen in diepe sloot met droge bodem op ganzen, vossen, hazen en reewild gaan zitten wachten. Wat slordige slierten ganzen kwamen over. Meest kolganzen. Soms een streep grauwe ganzen. Twee maar koppeltjes nijlganzen. Een mooie vlucht kollen wiekte voor Erpel en me langs, heel dichtbij, net toen ik stond te pissen. Pas tien voor vijf, toen het al bijna helemaal donker geworden was, betraden één voor één en langzaamaan zes reeën - zo te zien geit met twee kalfjes, geit met één kalfje, en een oudere bok - het aardbeiveld naast de wei waarbij Erpel en ik wachtten. Het lukte me niet om van ganzen en reeën mooie foto's te maken. Richtte ik op ganzen, werd meteen de lens flink nat van regendruppels. Regendruppels op je lens, dan op je foto's wazige vlekken. Mikte ik op reeën, bleken die echt wel te ver weg. De dieren gingen maar niet op de wei laveien. Ze bleven dralen op dit jaar ontiegelijk veel keren met gif bespoten aardbeiveld. Zeiknat kwamen Erpel en ik chalet. Bolsterturf, dinsdag 18 november 2008
1337
Tegen half elf in de morgen roestten tientallen houtduiven in bij chalet dikke Amerikaanse eik. Heel dom maakte ik geen foto van ze vanuit de kamer. Toen ik de deur uit was, heel voorzichtig mijn kop om chalethoek stak, zagen ze me al, klepten ze allemaal eik uit. Ik met camera schoot er maar twee digitaal. Plattelandshoutduiven zijn ontiegelijk schuw, want doodsbang voor jagers met geweer.
Na nog maar zeven foto's "Battery empty"
In de namiddag ging ik in donker maar droog weer met bike, foxie Erpel, statief en cameraatje naar de bleke bossen. In boskant cameraatje net op statief geschroefd, betrad er al zowat meteen een mooie moeder reegeit op ongeveer zestig meter van me vandaan aardbeiveld. Minuut later kwamen er nog drie reeën meer uit Lange Bleek geelblonde pijpe Erpel lette op naast me. Groepen ganzen gakten door lage lucht. Wat duiven rommelden in al helemaal kale berken. Onzichtbaar gierde klote straaljager en bonkte klote helikopter over. Ik dacht: "Het gaat vanavond niet regenen en de wind staat gunstig voor me. Deze reeën zullen zo wel mijn kant op komen. Om te gaan snoepen van gras en klaverblad. Kan ik ze straks in schemering fijn over sloot heen van heel dichtbij op foto zetten." Bolsterturf, woensdag 19 november 2008
1338
Dit is een zowat wildlege avond zonder regen. Ik pak m'n bike. Tegen schemer gaat het tussen wei- en boskant toe. Erpel mag mee. Meesttijds rent hij voor me uit. We komen voorbij achteraffe soortement Finse bungalow. Bij deze bungalow de bende rijke helden: vijftal tweebenige jagers. Deze vijf mannen, ze hadden hun wreed plezier aan 't knallen van loden hagel in ongewapend wild. De dappere geweerdragers stappen net in hun landrovers. Ze rijden vlug weg, het veld uit. Hoeveel blije want dit jaar niet myxzieke konijnen schoten ze kapot? Hoeveel nooit meer kunnen vliegen blauwe duiven? Werd het laatste haas door uitzinnige jachthonden uit elkaar getrokken? Ik weet dit alles niet. Ik deed dom. Ik sliep in de jachtdag. Een allene zwarte kraai krast zijn eenzaamheid over maïsstoppel. Schoten de jagers zijn maatje dood? Een vlucht kollen en 'n paar wilde eenden wieken snel over kraai en Ep en ik. Dan is daar de droge sloot tussen wei en bos. Net camara op statief laveit er een ver ree tegen achtergrond van Providentia-torens. Het ranke dier wil niet dichtbij komen. "Het heeft geen zin aan mooi poseren, Ep." Plots meldt "beuh beuh beuh" een ander ree vanuit pijpe Het was de wind die ons verried. Het donkert. Er is geen maan. Er zijn geen sterren. Er is geen vee. Ook nergens mensen. Zelfs geen koene jagers met honden en geweren. Ik spot alleen maar Ep en ik. Maar duizend muizen willen eten en ik voel de avondwind die de duistere stilte overwaait. Zo als mens alleen in 't veld, zo zonder andere mensen in de buurt, zo ben je gezond bij jezelf. Blij ook? Vergeefs zoek ik door nachtkijker naar ree, vos en haas. Even meen ik watersnip te horen. Zal wel wishful hearing van me zijn. "Vang mij maar een lekkere haring, Ep," schreeuw ik tegen straffe wind in. Erpel hoort me niet. Of hij wil me niet horen. Hij is te keidruk met muizen. Dit is een zowat wildlege avond zonder regen. In stikkedonker tijgen Erpel en ik home. En nu kruip ik met hem en mijn plezier om het in foto's vangen van een ree, twee torens en paar keer hem in flitslicht te bed. Het is nog lang geen nacht. Vrouw is de hort nog op. Bolsterturf, donderdag 20 november 2008
1339 Kwart over zeven. Ochtendschemer nog. Toen we van huis vertrokken was het zo goed als droog, maar nu striemt straffe noordwestwind regen in mijn en Erpels tronies. Me te vaak moet ik mountain bike af om m'n brille Plots knetterende donder, meteen gevolgd door helle bliksem. Erpel joenkert aan de trapper. Ik laat bike vallen, duik bezij pad greppel in. Maar zo raar, zo onwezenlijk, er volgen geen donders meer, ook geen bliksems.
En dan heeft Wanneer we - Erpel en ik dus - flink wat dichter bij de aardbeiakker zijn gekomen, regent het overnieuw en is alle reewild foetsie. Maar dan zie ik bezij de akker de konten en ruggen van beide reeën, nee, zijn er zomaar drie reeën, nee vier, nee vijf reeën. De ranke dieren bewegen van Ep en mij af. Haast maken ze daarbij niet. En naar oost toe is er nog meer bruin beweeg, zie ik nog meer reeën. Deze laatste dieren huppen door het hoge gele gras op de andere vijf toe. En dan gaan, zo is het of zo lijkt het, deze reeën, zeven reeën, samen even spelen in de regen. Veel te vlug naar mijn zin steken ze, min of meer mooi op rij in gutsende regen en dikke honderd meter ver, bospad over. Erpel mag van me niet achter ze aan.
In chalettuin vogeldrukte
Thuisgekomen van onweer, regen en reeën heeft vrouw voor Erpel badhanddoek om hem droog en warm mee te poetsen. Voor mij, man met geen droge draad meer aan het lijf, staat heet bad met soortement wonderolie klaar. Mijn natte kleren kunnen zo het wasmachien in. En dan zijn er, half uur verder, tijdens en na koffie, het van kleinzoon Martijn en diens ouders gekregen vogelboek 'Vogels over de vloer' van Robert Burton (Vogelbescherming Nederland) en vrouws tuinvogels. Vanmorgen smullen in en rontelom heur vogelvoederhuisjes een paartje zwarte kraaien, wat merels, veertien tortelduiven, wat vinken, onder mekaar flink ruziënde koolmezen, kuif- en pimpelmezen, twee roodborsten, een vlaamse gaai en twee bonte spechten. Bolsterturf, vrijdag 21 november 2008
1340
Na najaarsmist en -regen komt vorst. Nog altijd. Dit niettegenstaande door mensen, dieren en machines in de brede zin van de scheet uitgestoten klote broeikasgassen. Het is koud in 't veld. Min één graad. Het voelt kouder. Maar in de helderheid van beetje vroege winter zien vrouw en ik fazanten, zien we eerst alleen maar de witte halsring van rennende haan. Zowat onzichtbaar rent zijn hennetje met hem mee. Wanneer jagers en fazanten al door vrouw en mij vergeten zijn, dartelt ons foxie Erpel vrij en blij door beetje sneeuw in pijpe O ramp! er vlucht een rikke wei af. Zij zag vrouw en mij en Erpel. Zij is op mensen en honden bedacht. Vrouw en ik hopen dat ze straks in 't voorjaar niet door een jager met buks en kogels zal worden afgeknald. Bolsterturf, zaterdag 22 november 2008
1341
Ik bikete al vroeg door vanmorgen einde november wit vroeg wintertje. Ik zag een vos op dikke honderd meter. Ik zette dit beestje op foto. Wel vijf keren. Maar Reintje of Reininneke, rap bruin wezentje, was te ver weg en het was nog te donker en ik had koude handen en tintelende vingers en mijn cameraatje is maar klein cameraatje. Na dit vosje kwamen er 8 reeën. Helaas geen andere vossen meer en 0 (NUL) hazen. 'k Kreeg 4 van de 8 reeën beetje mooi gedigitaliseerd. Daglicht genoeg laat m'n cameraatje me zelden in de steek. En zo mooi! het verboden Bultven, alias Eliasven, 'mijn' eilandjeven, het lag deels toegevroren, voorbij eindelijk omgedonderde al jaren dooie beuk. Ook lag het, zo ontiegelijk duidelijk vanochtend, voorbij door reebok tijdens te vlug weer voorbijgegane lente en zomer mishandeld lijsterbesje. Bolsterturf, zondag 23 november 2008
1342
Onze jongens, Martijn en Thomas, waren weer chalet. Om zeven uur vanmorgen reden oma en opa al aan. Om ze te gaan ophalen achter in Eindhoven. Om even over acht zagen we de jongens eindelijk. De reis duurde half uur langer dan gepland. Het verkeer zat weer eens hopeloos vast. Al in Heeze file. Ook in Geldrop file. En in Eindhoven nog 'ns file. En dan laveide er onderweg nergens een ree in wei, op akker of langs boskant. Volgende keer pakken oma en opa maar weer gewoon de saaie maar zelfs als er file is snellere snelweg Achtste Barrier toe. Toen papa en mama naar hun werk waren gegaan en oma de jongens en opa over de snelweg chalet toe chauffeerde, begon het te regenen. En toen de jongens daarna fijn in chalet aan het spelen waren, - ja! ook Thomas kan al beetje spelen -, begon het zelfs nat te sneeuwen. Echt wel vies winterweer.
Toch! Opa en Martijn rolden in de tuin een mooie sneeuwpop van mooie plaksneeuw. Nou ja, Martijn rolde de sneeuw maar vijf minuutjes. Hij kreeg te koude handjes. Oma wist daar echter wel raad mee. Terwijl Martijn koekje snoepte, warmde zij met heur lieve handen zijn handjes. Opa hield het sneeuwballen rollen dikke tien minuten vol. Vlug genoeg had opa de sneeuwman af, piste foxie Erpel meteen tegen hem aan, tegen de sneeuwman dus.
En toen was de tuin alleen voor de sneeuwman en de vogeltjes. Er kwamen twee roodborstjes op bezoek. Ook vinken, merels, tortelduiven en allerhande mezen. Allemaal snoepten die van vogelzaad en vetbollen en zo. Zelfs een ekster, een vlaamse gaai en een dikke houtduif deden zich tegoed. Bladerend in vogelboek met grote vogelplaten keken opa en Martijn wel een uur lang naar al deze vogels. Een helemaal niet schuwe zwarte merelman vonden Martijn en hij het mooist van al.
Opeens gingen alle vogels er vandoor, waren er geen vogels meer te zien. Dat kwam omdat oma Bolleke de Grijze Kater buiten zette. Net als foxie Erpel mag die van haar niet binnen poepen en plassen. Toen Martijn middagdutje ging doen en Thomas van oma mocht lurken aan fles warme heel erg voedzame babymelk, toen ging opa met Erpel, bike en camera Bleke bossen toe. Dat werd geen succes. Opa zag weliswaar in niet door mensenvoeten bedorven sneeuwdek heel veel sporen en prenten van dieren. Bovendien vond Erpel voor opa drie reeën in pijpe
Bike tegen berk geparkeerd ergerde opa zich opeens aan nergens te bekennen keuterboer die zijn dikbilvee in kale wei laat kleumen. Deze beesten horen nu op stal, dacht opa. De dierenbescherming bellen? dacht opa. Ach nee, ook reeën hebben immers geen warme stal, dacht opa. En opa dacht ook: meld je iets bij de dierenbescherming, hoor je nooit iets terug. Ach, in sommige gevallen van dierenverwaarlozing of -mishandeling kan je beter niet de dierenbescherming bellen. Soms zijn er voor betreffende dieren betere oplossingen mogelijk. En het is altijd en overal wel wat, alleen al omdat mensen zo verschillend denken, alleen al omdat iedereen voor wat dan ook de eigen grens heeft. Niet iedereen heeft dezelfde moraal. Vindt opa iets niet kunnen, vinden anderen, bij voorbeeld de mensen van de dierenbescherming, dat het wel nog kan. Maar hoe het ook zij: opa zijn is makkelijke baan. Toen oma opa's vuile jas en broek in de wasmachine stopte, pakte opa fijn lekker warme douche en ging hij daarna warm en blij samen met Thomas slaapje doen. Bolsterturf, maandag 24 november 2008
1343 Merelman en paartje bonte spechten in armetierig pijnboompje
Het wintert. Gelukkig beetje maar. Als ik net bed uit door chaletruit de mooie en heldere dag inkijk, spot ik voorbij op vogelvoedertafeltje kool-, kuif-, zwarte- en pimpelmezen een merelman en twee spechten in armetierig pijnboompje. Deze spechten zijn grote, en zo te zien heel blije, bonte spechten. Ze zijn kopje groter dan hun familieleden de kleine bonte spechten. Maar dit pijnboompje, dit is een pijnboompje van niks. Het is een zielig klein grove dennetje. Het is tijdens parkaanleg te veel toegetakeld geworden door lompe machines van parkbeheerder, maar alle tuinvogels en ook vrouw en ik zijn blij met dit boompje van niks. Koekalfjes in witte winterkou in open witte boxjes
Meteen na koffie met lange vingers, - gelijk kleinzoontje Martijn lange vingers lekker vindt, vindt zijn opa lange vingers lekker, - rijden vrouw en ik in fiat pindaatje voorbij Providentia en door Sterksel-dorp en Leende naar gehuchtje Strijp. Waar we in dit Strijp in schuine berm parkeren, verwelkomen ons kleine koekalfjes. Te droef staan deze kalfjes in witte winterkou in open witte boxjes bij enorme bioschuur onze kant op te kijken. Te droef loeien ze naar vrouw en mij, smalen ze, klagen ze hun nood. We worden er droevig en depri van, boos ook, boos op overheid, boos op de dierenbescherming en boos op veeboer. Erpel, vandaag fox met schutkleur
Vrouw heur hoge struinschoentjes en ik mijn hoge groene laarzen aangedaan, wandelen we zandpad af, langs sloot tussen maïsakkers en boskant de Leenderheide toe. Erpel, vandaag fox met schutkleur, rakt voor en achter en bezij met ons mee. Meesttijds rent hij over kale akkers waarop opmerkelijk veel maïskolven liggen - zo slordig oogstte een maïsteler nog nooit en nergens, vindt ook vrouw - en waarin veel prenten van reeën en wilde zwijnen staan afgedrukt. We zien echter nergens zwijn of ree. Een tocht over en door de Leenderheide
Voorbij zandpad bezaaid met de afdrukken van zwijnen- en reeënhoeven, zandpad tussen weitjes en akkertjes enerzijds en anderzijds Leenderheiderand, lopen we richting Leenderheideschapenschuur met rood pannendak. Wanneer we deze schaapskooi voorbij dit pad verlaten, steken we brede zandweg over en dan gaat het stevig doorstappend richting België. Ineens rijdt er verweg, helemaal tegen blauwe bossen aan, helemaal aan overkant van de grote heide, een auto. Heel langzaam rijdt deze auto. Net als ik door 20x50-veldkijker de andere kant opspied, richting waar door Erpels neus gevonden twee patrijzen naar toe vlogen, knalt het. Het is een schot uit kaliber twintig hagelgeweer. De klote knal jaagt kraaien en duiven de lucht in. Waar paar honderd meter voorbij daar zomaar geparkeerde groene bosbederfmachine ons pad doodloopt op struikheide, pijpe Het is moeilijk lopen door lange calluna en over ruige buntpollen, maar al gauw komt er een wildwissel. Dit en andere wildpaadjes volgend, een vos en paar reeën gingen ons voor, zijn we half uur later zowat bij De Achelse Kluis. En weer twintig minuten later maak ik terug in Strijp en al weer bijna bij de Heggerdijk foto van witte zilverreiger op min of meer witte maïsstoppelakker. Een rotte van negen wilde zwijnen
En dan, zomaar ineens, zomaar heel onverwacht, zien vrouw en ik een rotte wilde zwijnen het bos uitkomen. Deze zwijnen, ze hebben honger, ze komen vlotjes het bos uit gerold, ze gaan vlug eten van de rijkelijk door gulle boer op akker achter gelaten maïskolven. Wanneer, ook heel onverwacht, een ree tussen ons drie (vrouw, Erpel en ik) en de zwijnen doorrent, gaan twee bruine paardjes ook rennen. Dit noopt de zwijnen om er vandoor te gaan, het bos weer in. Vrouw raapt wat maïskolven
En dan is geduld een schone zaak. Vlug lopen vrouw en ik, Erpel volgt gehoorzaam aan de voet, dikke honderd meter verder. Daar verstoppen we ons achter dikke eik en berkenbosje. Wanneer na tien minuten de zwijnen niet terug zijn, gaat vrouw eind verderop, richting geparkeerde pinda toe, maïskolven rapen. Deze kolven wil ze meenemen voor heur houtduiven bij chalet. Altijd bij ons hebbende plastic tas volgeraapt gaat ze met Erpel aangelijnd aan overkant van de akker, tegen boskant daar aan, op me staan wachten. Een rotte van negen wilde zwijnen 2
En dan zie ik ineens weer beweeg van zwarte varkens, gebaar ik vrouw om Erpel niet vrij te laten. En dan ziet zij door mijn kijker mij met camera, en ziet ze ook hoe de zwijnen overnieuw het bos uitkomen, hoe die eerst achter elkaar, daarna in linie de maïsstoppel weer betreden. Wilde zwijnen zijn voorbestemd om te worden doodgeschoten
Vrouw en ik vernamen het via de televisie: "... is er in de Nederlandse restaurants een nijpend tekort aan wilde zwijnenbout". En vrouw en ik, wij begrijpen, "onze" zwijnen van vandaag, deze hongerige zwijnen, deze hongerige wilde zwijnen, deze rotte van negen hongerige wilde zwijnen, deze rotte wilde zwijnen die wordt bijgevoerd met vette maïskolven, deze rotte wilde zwijnen toeft in de gemeente Heeze-Leende omdat er de zich volvretende restaurantbezoekers zijn. Ja! Het lijkt vaak allemaal zo mooi in bos en veld, vooral met mooi weer. Dan lijkt alles zo diervriendelijk, zo haasvriendelijk, zo reevriendelijk, zo hertvriendelijk, zo varkenvriendelijk, zo idyllisch. Toch! er zijn mensen die willen alle wild doodschieten. Toch! ook deze negen wilde zwijnen, allemaal elders gevangen en op of nabij de Leenderheide weer vrij gelaten, denken vrouw en ik, allemaal zijn ze bestemd om één voor één, soms misschien twee of drie op zelfde dag, te worden doodgeschoten door plezierjagers met kogelbuksen kaliber negen. En dit wild uitzetten en doodschieten mag en moet van onze vraatzuchtige medemens. Ook moet het van onze schadevergoeding beurende boeren en bovendien moet het van mens- en diervriendelijk Vrouw en ik zegden al jaren terug ons Staatsbosbeheerdonateurschap op. Ze kunnen ons de pot op, de bordjes plaatsende en vaak heel kinderachtig bekeurende boswachters van Staatsbosbeheer. Zo ook hun bazen ten kantore. Ach, dat boswachters liever racers op crossmotoren vangen en alle jagers met geweer of buks het veld uitschoppen. Mijn advies wat betreft Staatsbosbeheer? Zeg wanneer u donateur van deze smerige organisatie bent en wanneer u wild en wildleven een warm hart toedraagt vandaag nog uw lidmaatschap van Staatsbosbeheer op. Erpel komt baasje toe, zo snel als hij kan
Ik dwaal af. Me ergeren aan plezierjagers, wildbraad minnende medemensen en Staatsbosbeheer en zo is niet goed voor me. Bovendien lost foeteren meestal weinig of niks op. En ik wil in deze mooie beetje sneeuwwitte novemberdag heel graag blij blijven. Dit laatste lukt me makkelijk wanneer ik "Erpulllllllll" roep. Als vrouw hem van de lijn doet, rakt hij op me toe, over sloot en door modder en plassen. Kijk! daar komt hij aan, zo snel als hij maar kan baasje toe. Kijk! Hier is hij al bij me, springt hij met vier modderpootjes hoog tegen me op. En wanneer vrouw dan op haar beurt "Erpulllllllll" schreeuwt, rent hij al weer terug, op heur toe. Door 20 x 50 zie je wilde zwijnen veel beter en groter dan door camerazoeker. Dus ben ik het poosje later helemaal eens met vrouw als ze tegen me zegt: "Zo mooi! deze dikke varkenskonten met zwiepende staartjes." Reepaar in wei waar ik nooit eerder reewild zag
En dan zijn tien minuten later vrouw, Erpel en ik in onze pinda op terugweg. Vrouw kreeg opeens haast. Iets met vriendin, iets met dochter, iets met de bank. Altijd moet ze wel wat regelen, maar tussen Leende en Sterksel stop ik toch nog even. Om een reepaar te digitaliseren. De reeën laveien in jachtveld waar ik nooit eerder reewild in zag, en maar heel zelden een haas. Heel mooi wanneer groepje vrolijke kinderen, zeker onverwacht vrij gekregen van school, op fietsen langslawaait. Het wordt de reeën niet gewaar. De reeën zien de kinderen wel. Geschrokken rennen ze naar achteren toe, verder wei in. Gelukkig! Vlug genoeg worden de ranke dieren weer rustig, gaan ze verder met laveien. Een sperwer in de grote eik
Terug chalet, tussen koffie zetten en nulzessen door, roept vrouw ineens: "Kom vlug kijken! Er zit een sperwer in de grote eik." En dan maak ik paar seconden later door de ramen heen foto's van deze felle grijpvogel. Zij, - dit is een wijfjessperwer, wel een derde groter dan mansperwer, - toeft wel dikke vijf minuten in de eik. Het duurt voordat meesjes, vinken en merels zich weer wagen bij...
Eindelijk vliegt vrouw Sperwer weg. Het duurt lang voordat meesjes, vinken en merels zich weer wagen bij tuinelf, drinkschaal en voederhuisjes. Bolsterturf, dinsdag 25 november 2008
1344
Ik zag vier reeën minuut schuin voor chalet laveien. Tijdens m'n maken van eerste foto van ze, merkte Erpel ze ook op. In te domme territoriumdrift stoof die meteen door even open tuindeur terras op, tuin in, kefte hij de mooie ranke dieren weide af. Bolsterturf, woensdag 26 november 2008
1345
Ik ben blij met de konijnen. Ik heb meelij met de konijnen. Bolsterturf, donderdag 27 november 2008
1346
Een roodborst vliegt tegen chaletruit. Beduusd zit dit vogeltje voor terrasplantenbak waarin venkel, maar niet lang genoeg beduusd om het beduusd op foto te kunnen zetten. Als ik in camera het vat hipt 't net halve meter vooruit.
Met de auto op weg naar bank en supermarkt staat in Lierop een haanfazant op groen akkerland. Vrouw stuurt twintig meter verder berm in. De fazant staat stil, maar niet lang genoeg. Als ik in camera hem vat rent hij net weg.
Terug komend van supermarkt en bank ziet vrouw rikke en reekalf in wei bij camping De Somerense Vennen. Ze stuurt honderd meter verder berm in. Als ik te voet met camera bij de wei kom, rennen de reeën net het bos in. Kleine tien mins later ziet vrouw weer reeën. Deze keer zijn het er vier. Ze lopen helemaal tegen boskant van gemeentebossen Heeze aan. Ze stuurt vijftig meter verder berm in. Als ik met camera deze vijftig meter terug gelopen ben, zet ik 't viersprongetje met optisch en digitaal zoom op verre foto.
Wanneer voor gaan Chinezen met vrouw ik met vrouw en foxie Erpel voorbij Providentia door de Bleke bossen wandel, ziet vrouw drie reeën in het hout. Als ik met camera paraat ben, zijn de reeën al uit zicht. Wanneer ik met vrouw en foxie Erpel en zowat uitgewandeld de Bleke bossen uit op Providentia toeloop, ziet vrouw in bunt en hei koppie en oren van op meter of zestig ree. Dit ree beweegt niet. Is het alleen? Waarom blijft het almaar zekeren? Vrouw en ik denken dat het blijft waar het is, omdat zij, Erpel en ik staan voor oude boerderij met rood pannendak en altijd te keer gaande in hok en ren opgesloten herdershond. De hond blaft als bezeten. Ook nu. Dit ree is de herrie van deze hond gewend. Als ik met camera paraat ben, maak ik verre foto van reekoppie en daarna vanaf twintig pas pad terug nogmaals verre foto, nu van koppie èn romp van dit ree, een rikke. Zo fijn! Mijn vrouw heeft valkenogen. Bolsterturf, vrijdag 28 november 2008
1347
Waar onlangs de firma Meulendijks in opdracht van Het Brabants Landschap in natuurgebiedje Lange Bleek veel te veel mooie en lelijke bomen kapte, snuffelt wel 'ns een foxie naar muizen. Vanmiddag vond dit foxie onder meer muizen in te kaal geworden bos aan voet van nog altijd overeind staande al heel veel jaren dode boom.
Waar heel de zomer en heel het najaar een aardbeiboer gif strooide over zijn aardbeien, liepen vanavond zeven reeën te laveien. Heel langzaamaan kwamen ze tegen donker aardbeiveld af, laveiden ze aangrenzend weiland toe. Bolsterturf, zaterdag 29 november 2008
1348
De laatste novemberdag 2008: een koude en natte zondag. Heel de dag de temperatuur rond nul. Beetje sneeuw soms. Boordkachel heel gauw al l ekker warm, rijdt net na negen uur in de morgen vrouw mij en Erpel in heur auto Drenthe toe. We gaan naar de oude Bolsterturf en naar Drentse reeën waar ik die weet.Nog maar kwartier onderweg stopt vrouw bij twee buizerds in Lieropse wei. Jammer! als ik via drukken op knoppie portierraampje naar benee zoef, vliegen deze grote vogels meteen weg. Veel vogels zien we noordwaarts rijdend langs Brabants wegen niet. Alleen maar hier een zwarte kraai en daar een bonte ekster. Ook een enkele blauwe reiger. Maar in Gelderland, voor Nijmegen al, veel ganzen, eenden, meerkoeten, kieviten, spreeuwen en roeken in weiden en op akkers. Bij Coevorden draait vrouw snelweg af, rijden we Schoonebeek toe. En dan liggen daar restantjes hoog en laagveen te midden van zeiknatte dalgrondakkers. Zo te zien regende het de laatste tijd in Zuidoost-Drenthe veel meer dan in Zuidoost-Brabant.
Reewild kunnen vrouw en ik nergens ontdekken. Wel spotten we hoogzitten, hoge zitten, jachthutten op palen. Vanuit of vanaf een hoogzit kan een jager heel makkelijk, want ongezien door het wild, reeën en andere dieren doodschieten.
Maar dan zien we ze eindelijk: reeën. Het zijn er negen, negen reeën in het Schoonebekerveld, negen reeën tussen geasfalteerde jakkerbanen door het veld. Gruwelijk! wat wordt er hier in 't veld tussen Schoonebeek, Nieuw-Amsterdam en Weiteveen hard gereden. Vrouw parkeert in berm. Ik stap uit, loop op m'n sloffen paar honderd meter onverharde vandaag kletsnatte veldweg af. Dit mijn lopen in dekking van strook veen met veel berkenopschot. Een haanfazant herriet van bezij pad weg. De reeën zekeren even, gaan dan weer door met spelen en laveien op maïsstoppel. Met kletsnatte sokken aan maak ik foto's van ze, schuifel daarbij voorzichtig steeds betere positie toe. Maar dan lawaait een grote groep blauwe duiven eikenbomen uit. Deze herrie bevalt de negensprong niet. De duiven maken de reeën te onrustig. Het dartel wild aarzelt, rent toch maar akker af, de ruigte van eikenwal toe, eikenwal in.
En dan worden vrouw, Erpel en ik half uur later in Nieuw-Amsterdam door een blije ouwe Bolsterturf verwelkomt. Hij maakt het goed. Ja, het gaat heel goed met hem. Benauwd heeft hij het niet meer. Nooit meer, zegt hij. Vrouw en ik kijken wat wantrouwig als hij dit laatste zo stellig beweert, maar goed, hij oogt heel blij en heel tevree en van mijn broers en zussen hoorde ik over hem de laatste tijd niet anders. Hij kijkt net naar voetbal op televisie als we binnenkomen. De dominee en de preek waren vanmorgen al op tv. Ajax speelt tegen FC Utrecht. Utrecht staat voor met 1-0. En dit laatste vindt hij niet fijn. Terwijl vrouw koffie maakt, kijken we alle drie naar het voetbal. Alleen Erpel kijkt er niet naar. Die doet dutje. Ik vind er ook niks aan, aan voetbal niet, en vrouw interesseert het nog minder, maar onder genot van koppies koffie, en daarna voor mij ook nog 't genot van kersenbrandewijntjes, wordt het 1-1. Deze eindstand doet mijn vader deugd. Maar overgrootpa Bolsterturf is echt niet te voetbalgek. Hij vraagt meer dan vrouw en ik antwoord op zijn vragen weten. En ook onder 't voetballen door vertelt hij honderd uit, over mijn moeder die er niet meer is, over vroeger werken bij de boer en in het veen.
Tegen kwart over drie, dat is nog ruim voor schemering, rijden vrouw en ik het Schoonebekerveld weer in. Daar zien zij en ik dan meteen een jaarling reebokkie in paardenwei. En dan is er bij de breedbandweiafrastering ook zijn moeder. Die kruipt onder de laagste band door, voegt zich bij haar zoon.
Tien minuten later kijken vrouw en ik naar andere reeën. Van drie reeën maak ik twee foto's. Op de eerste foto zie je de drie. Op de tweede foto zie je zelfde drie + nog eens drie reeën heel klein achterin de foto. Deze laatste drie zagen we niet in het veld.
En dan staat daar, na vijf minuten door berm langzaam verder rijden, - zoefff zoefff racet men voorbij, - links van paartje nijlganzen een allenig ree op natte en ruige akker. Vrouw en ik wachten poosje, wachten of er toch niet meer reeën zijn. Wanneer om kwart voor vier dit ree nog alleen is, rijden we aan.
Voorbij in afgerasterd kaal en geelgroen onlandterrein grote kudde schapen, verlaten vrouw, ons foxie en ik om vier uur Drenthe, gaan we via snelwegen - Coevorden, Zwolle, Nijmegen, Eindhoven - weer op chalet op aan. In Drenthe dan regen. Na anderhalf uur ligt er op de Veluwe laagje sneeuw. Nogmaals anderhalf uur verder in Brabant weer regen, gelukkig beetje regen maar. Bolsterturf, zondag 30 november 2008
index november 2008
|
mannen met kogels en buksen, en ook van Staatsbosbeheer(!?) er hier in gemeente Heeze-Leende, hier op en rontelom de Leenderheide net zoals op de Veluwe naast reeën veel varkens aan- en kapot geschoten worden. 
150705.jpg)
150705.jpg)
