Een mooie eerste decemberdag, een maandag met zonneschijn, dag zonder vorst. Een dag ook zonder kille regen en koude wind. Dit is een mooie oppasdag om in te wandelen. De jongens, onze jongens die oma en opa al ophaalden in Eindhoven, het lief ondeugend kleinzoontje Martijn en het lief lief jonger kleinzoontje Thomas, gaan tussen hun spelen en slapen door met opa en oma mee uit wandelen.
Oma, opa en Martijntje lopen, tuurlijk foxie Erpel aan z'n lijntje ook mee, park over en eind bos in. En dan langs de vijver weer terug naar chalet. Alleen Thomasje wordt gereden. Thomasje kan nog niet lopen. Die kan alleen maar heel klein beetje al kruipen.
Thomasje keuvelt en kraait wat in z'n eigen in zijn blauwe kinderwagen. Martijntje bestudeert een hoopje konijnenkeutels. En hij verzamelt mooi gekleurd blad en mooie kiezelsteentjes. Verder mikt hij 'ns paar dennenappels onlangs door stropende hondjes - Erpels vijandjes - veel te groot gemaakt konijnenhol in. In een plas modderwater mag Martijntje van oma niet stampen. Niet eerlijk vindt opa, want stampen in plassen is reuzeleuk. Maar goed, zo wandelt het langs bomen en paddenstoelen, ook voorbij de éne overgebleven vliegenzwam van wel groep van dertig onder dikke eik. Deze oude vliegenzwam, hij is niet meer mooi rood met witte stippen. Hij is oud en vaal en bruin geworden en hij voelt leerachtig aan. Maar zijn enigst wit been, zijn witte paddovoet, die is zo mooi zuiver sneeuwwit. Martijntje heeft meer aandacht voor de bruine hoed met krenten. Eventjes, langzaam voorzichtig, aait zijn linkerhandje de hoed, voelt hij aan de niet meer mooiwitte stippen.

Wanneer slaperig geworden van het buiten zijn Martijntje en Thomasje middagdutjes doen, kijkt oma televisie. Zomaar midden op de dag kijkt ze televisie. "Jij kan vanavond ook wel stofzuigen," zegt ze tegen opa. Nou, opa vindt er niks aan! Aan televisie kijken niet. En stofzuigen haat hij.
Opa pakt zijn bike. Hij gaat met Erpel Bleke bossen toe.

Aan boskant in wei bij aardbeiveld laveit om kwart voor vier driesprongetje reeën. "Altijd zijn reeën ver weg," zegt opa tegen Erpel. Maar Erpel is druk met muizen. Die antwoordt kort maar krachtig: "Pffttt." Daarmee zegt hij eigenlijk "Man, zeur niet zo!"
Opa vangt twee van deze drie reeën, twee rikken, moeder en dochter, in z'n cameraatje. Opa wacht lang met knippen. Hij moet zuinig zijn met foto's maken. Een ledje knippert almaar rood: batterij bijna leeg!
De reeën laveien naar verder weg. Ze willen niet opa's en Erpels kant op komen. Het derde ree, een oude bok, loopt zelfs wei af, Bleke bossen pijpenstrootjes in. Deze bok is zeker te schuw om lang op de wei te willen blijven.
Opa wachtte te lang met knippen. De bok komt niet terug, en opa wil verder biken. Erpel wil ook verder. Die wil zowat altijd en overal meteen door naar verderop. Alleen maar niet als hij haas, konijn, rat of vos in de neus heeft.

En dan is het geluk met opa, spot hij kilometer meer huistoe om vier uur ander driesprongetje reeën. Dit sprongetje, twee geiten en een bokje, laveit in wei bij Providentia. Opa ziet geen kans om vlug en ongezien dichterbij te komen. En het begint al te schemeren. Ook komt er nevel aankruipen over de wei.

Wanneer opa en Erpel via omweggetje oma en de jongens toe biken, rijdt er een boer over achteraffe halfverharde landweg. Achter de boer op tractor een grote rode tank met gier. Deze tank moet in schemer van de koude nevelavond nog leeggemaakt, op ieder jaar opnieuw door reeën met pinken te delen wei.

Bolsterturf, maandag 1 december 2008

Gelukkig kan je Frontpage altijd opnieuw installeren en ik maak backups van mijn soms met bloed en tranen gecreëerde werk. Frontpage installeerde ik dus overnieuw. De meest recente backup zette ik terug. Maar..., hoe het nu precies allemaal kan of niet kan is me raadsel, nog is de fout niet weg. Nog verwijst in deze homepage de linkbar niet alleen maar naar de volgende pagina, hij verwijst ook naar zelfde eigen homepage, naar zelfde eerste pagina van deze site.

Zin om de linkbar te wissen, een nieuwe linkbar te gaan maken en dan daarna ook nog eens alle pagina's van m'n site handmatig opnieuw in moeten voeren, invoeren in de nieuw gecreëerde linkbar dus, nee, daarin heb ik geen zin.

I k steek m'n domme handen in eigen broekzakken: toch me binnenkort maar eens gaan verdiepen in het nieuwe Frontpage D(ynamic) W(eb) T(emplate)? Daarmee kun je, zeggen ze, beter en vlugger een navigatiestructuur in een website aanbrengen.

Nee! Doe ik nog niet. Moeilijk doen met Frontpage niet. Eerst Kerstmis en Oud en Nieuw vieren. Vrouw heeft de bomen al helemaal klaar. Twee sparretjes met kluit. Binnen een sparretje met lichtjes en nepvogeltjes. Buiten een sparretje met lichtjes, pindasnoeren, vetbollen en overdag echte vogeltjes. Bovendien, het computeren en programmeren is me te moeilijk allemaal. En er zijn zaken die veel fijner zijn dan computeren. Toch? Ik hou het gewoon bij m'n ouwe Frontpage link bar met 1 beetje maar foute verwijzing. m'n onderste link bar is trouwens een kopie van de bovenste. Ja! ik laat gewoon het linkfoutje linkfoutje, want o ikke gemenerik, uw klikken in index.html op index.html jaagt m'n hit counter = klantenteller in korte tijd naar duizendtallen. (Inmiddels is de fout hersteld. Bolsterturf 4 april 2009.)

Bolsterturf, vrijdag 12 december 2008

Lang geslapen. Bij m'n uit bed komen tuin en op terras kerstboom op wat meesjes na vogelleeg. Keek ik ook maar naar de nepvogeltjes in in chalet kerstboompje.

Maar 's middags tijdens wandelen met vrouw en foxie Erpel waren er zomaar vijf reeën. Die rustten alle vijf midden in zonbeschenen winterwei. Langzaam wandelden vrouw en ik met Erpel los volgend aan de voet over 't pad. Het wild bleef liggen. Tot groepsleidster rikke opstond. Meteen na haar stond ook een bok op. De jongere reeën bleven liggen. Dit nog blijven liggen tot ik drie meter van het pad afging. Dit omdat bomen en struiken in de weg waren bij het foto's maken. Binnen een seconde stonden ze toen allemaal op de ranke lopers. Na één vlugge foto stapte ik weer pad toe. Om meteen verder te wandelden. Vrouw met fox wandelde ook weer aan. Het reewild meteen weer gerust bleef in de wei, ging laveien.

Was mijn camera een buks had ik heel makkelijk zeker wel twee reeën kunnen doden. Deze reeën zijn halftam. Ze zijn volk gewend, ook volk met hond bij zich. Ze vinden het niet nodig om voor iedere mens en iedere hond meteen op de vlucht te slaan.

Zo jammer dat dit niet meteen vluchten straks na 1 januari het doodvonnis voor veel reeën zal betekenen. Na de eerste januari mag er weer op reewild gejaagd. Wanneer er dan een moedig jagersman met een buks komt aangewandeld, zal vaak reewild ook blijven liggen. De jager en de reeën zullen naar elkaar kijken. Hij, een dapper en onverschrokken man, wacht kalm tot de geit die hij wil neerknallen is opgestaan. En als die dan is opgestaan, zet hij heel dapper zijn buks aan de schouder. Rustig mikt hij. En dan jaagt hij het 7.65mm lood in heur hart. Of hij knalt smalree of drachtige rikke zonder dralen, meteen dus, al een kogel door de hals.

Jagers vertellen vaak verhaaltjes. Eén zo'n verhaaltje is dat wild altijd een goede kans moet hebben om te kunnen ontkomen aan de dood. Ja, jagers zijn echt wel lieden met gevoel voor moraal en ethiek. Maar heeft een ree dat op zo'n veertig meter van de jager staat een goede kans om te overleven? Gelooft u mij gerust: de kans voor een ree om niet de kogel is het lijf te krijgen, is even groot als de kans die een mens die voor vuurpeloton terecht komt heeft. Nou ja, bij toch niet dodelijk treffen krijgt de ter dood veroordeelde mens een genadeschot. Een ree niet dodelijk geraakt haalt vaak nog de dekking van bos of ruigte. Zo'n dier zal in eenzaamheid de dood vinden.

Ondanks jacht op dieren die geen geweren hebben, die niet terug kunnen schieten, en ondanks alle verdere dapperheid van de moedige mens met zijn wapens en zijn economische groeiwensen en zo, was het voor vrouw en mij en zeker ook voor Erpel fijn half uurtje toeven bij helemaal hoewel maar dunnetjes toegevroren Eliasven.

Bolsterturf, zaterdag 13 december 2008

19 okt. '08              1 dec. '08              7 dec. '08             14 dec. '08

Half december. Ik zowat oud sta bij oud geworden vliegenzwam onder oude eik. Oude vliegenzwam oogt niet meer majestueus rood met witte stippen. Geen kabouter wil nog op hem wippen. Hij staat er in mekaar gezakt bij. Eventjes denk ik hem mens: ik stokoud in mekaar gezakt. Ach deze stokoude vliegenzwam. Zijn hoed en steel zijn stijf bevroren geweest nu in warmer winterdag warm winterzonnetje aan 't ontdooien. Tenen heeft hij niet. Zelfs geen bevroren tenen. Ik aai hem eventjes. 't Voelt niet lekker. 't Voelt koud bevroren geweest glibberig. Ik slechterik, eventjes moet ik denken aan ander warmer voelen. Toch vind ik hem nog altijd mooi. Is hij dood? Of leeft hij nog? Hij viel niet om. Hij staat er nog altijd. Hij leeft dus nog. Of toch niet? Ja! Hij leeft nog. Alleen zijn hoed en steel zijn oud en denk ik dood. Onder mijn voeten woekert het mycelium rontelom de eik heur, herstel: zijn kleinste wortels, de eikhaarwortels.

Bolsterturf, zondag 14 december 2008

Maandag oppasdag.
Zodra oma en opa met kleinzoontjes chalet gekomen is het vogeltjes kijken.

Dan met de lieve ukkies spelen, fijn in verwarmd oma's huisje.
Daarna eventjes maar met ze wandelen,
immers Martijn heeft voor wandelen geen tijd
en voor Thomas is het buiten te vies nat en koud.

En als Martijn dan middagdutje gaat doen,
laat opa oma zomaar alleen met de kleintjes en ziek foxie Erpeltje.

Die opa toch! Hij gaat vol uur biken.
Helemaal alleen.
Waarom toch is hij zo vaak zo graag alleen?
Ach, hij weet onderweg niet beter te doen
dan twee toch nog door 't Brabants Landschap gespaarde beuken
alsmede een bosbodem ingereden boomstam op foto te zetten.

Bolsterturf, maandag 15 december 2008

Middag. Mezen, 't meest van al pimpelmezen, doen zich tegoed in vrouws vogelvoederhuisjes en de op terras kerstboom. Vrouw verwent de vogeltjes met nootjes, zaadjes en vetbolletjes. Ook de familie Sperwer is daar blij mee.

En Erpel verwent ze ook. Die ligt op de bank. Die is zo zielig. Hij plaste bloed. Hij plaste steeds meer bloed. En hij liep soms krom van de pijn. Dit alles het gevolg van een zieke en niet zonder steeds maar weer pillen en spuitjes van de dierenarts beter willen worden prostaat. Hij werd geopereerd.

Bolsterturf, dinsdag 16 december 2008

Halfzes. Het donkert. In chalet branden al lampen en kerstboomlichtjes. En ook buiten op terras is er vrolijke kerstverlichting. Dat is ook wel nodig: een roodborstman en maar liefst drie merelmannen zijn nog op. Zij zijn zowat altijd vrouws laatste voedertafelgasten, deze merels en deze roodborst.

Bolsterturf, woensdag 17 december 2008

Twee reeën laveien om vier uur in de middag halfweg Lierop en Sterksel, in koud, grauw, nat en donker weer. Zo'n zeventig meter ver zijn ze. Wanneer ik m'n fiatje pinda berm in stuur, gaan ze staan zekeren. Zodra ik motor afzet, vluchten ze ieder 'n kant op, bos in.

Chalet gekomen zijn er als in alle avonden de tuinpimpelmezen. En dan daarna nog eventjes tot donker toe drie merels en een roodborst.

Bolsterturf, donderdag 18 december 2008

Erpel lekt 's nachts, en tuurlijk ongezien door vrouw en mij ook overdag, nog altijd bloed. Grote min of meer geelbruine plas met bloed vlekken in z'n laken. Maar hij is blij en vrolijk en snel en vlot en hij vreet alsof hij husky sledehond is. Hij voelt zich na de door hem ondergane operatie heel zichtbaar niet in het minst ziek of beschadigd.

Met vrouw uurtje maar gewandeld. Erpel mocht ook mee. Die wou almaar rakken. Mocht hij niet. 'k Vind dat echt wel zielig voor hem. Vrouw vindt het nog veel zieliger. Toch, de operatiewond aan zijn piemel en zakje is volgens de dierenarts pas na tien dagen genezen. Dus bleef hij aangelijnd.

In De Lange Bleek niet teveel wild en vogels gespot: wat houtduiven en paar kraaien, een sperwer en een fazanthaan. Wel ook heel fijn heleboel ganzen en vluchtjes mezen en vinken gezien.

Bolsterturf, vrijdag 19 december 2008

Erpel bloedt uit z'n piemel.
Beetje maar, maar dus nog altijd.
Hem niet verder dan rond chalet uitgelaten.

In regen bikete ik half uurtje
alleen
naar Lange Bleek en Providentia.

Een lange man liet jachthond uit.

Drie reeën renden over wei.
Die moeten uit De Lange Bleek gekomen zijn.
Ze waren te snel, ook te ver, voor op vlugge foto.
Te snel renden ze Providentia armzalig bos in.

Bolsterturf, zaterdag 20 december 2008

Vrouw en ik hebben onze zorg om geopereerde Erpel. Hij oogt gezond. Hij vreet als een hyena. Hij heeft geen pijn. Hij is blij en vrolijk, fanatiek en snel ook. Toch bellen we morgenvroeg de dierenarts. Dit omdat we nog altijd ons te ongezonde bloedvlekjes vinden op zijn kleed over de tweezitsbank.

●

'k Had om Erpel nergens zin aan, maar tussen niks en weinig doen in, en zomaar gewoon door voorruit van chalet heen, toch maar 'n fel hakketakkend bont spechtwijf op foto gezet. Gelukkig voor haar waren man of vrouw Sperwer niet in de buurt.

Bolsterturf, zondag 21 december 2008

Oppasdag. De jongens, kleinzoontjes Martijn en Thomas, gehaald in Eindhoven. Met hen is alles goed. Ze speelden zo goed en ze aten zo flink. En ook met foxie Erpel gaat het goed. Die verloor vannacht geen bloed meer.

Maar toen ik in de namiddag ging wandelen met aangelijnde Erpel, waren er mijn ergernisjes om drie mannen: 'n lange man met klote cirkelzaag, 'n keuterboertje dat geen reewild op zijn weitjes duldt, en 'n in vloekend wit autobusje rondtuffend schapenkeuterboertje.

Toch was ik blij met de zwarte kraaien, blij met de blauwe duiven en blij met de grauwe ganzen in de lucht. Tot Erpel me in donker op een dode houtduif wees. Door havik plots gevangen duif? Door hagelkorrels geraakte en langzaamaan doodgegane duif?

Bolsterturf, maandag 22 december 2008

Heel de dag mistte het.
Dikke mist bij mijn vanmorgen vijf over negen opstaan.
Dikke mist toen het om vijf uur al weer donker werd.

In deze dikke mist waren er vrouws tuinvogels:
kool-, staart-, zwarte en pimpelmeesjes, mat- en of glanskopjes,
'n paartje bonte spechten, vinken en 'n allene groene specht.

Verder merels, diepzwarte en mooibruine, en 'n vlucht blauwe duiven.
Eén blauwe doffer maar koerde z'n roe-kroeè - roe-kroeè - roe-kroeè - koèk,
eventjes maar, te kort van duur, en zachtjes ingetogen .

In De Lange Bleek en rondom Providentia miste ik "mijn" reeën.
Dit laatste omdat het dus mistte en er dichtbij met geweren werd geschoten.
Ik weet niet op wat voor ongewapend wild het laffe jagersgilde schoot.

Bolsterturf, dinsdag 23 december 2008

1371a
Erpel bloedt niet meer uit z'n piemeltje

Erpel bloedt niet meer uit z'n piemeltje.
De boze prostaat is overwonnen.
Wetenschap en dierenarts heb dank.

Vrouw, Erpel en ik,
we hadden weinig keus en Bolleke mocht niet meebeslissen:
òf elke paar maanden voor hem een chemospuit,
òf heel zijn verder leventje lang gedonder met een implantaat,
òf meteen maar zijn balletjes weg.

Ergens zit het me toch niet lekker,
want was het mijn prostaat die donderjagen ging,
zou in ieder geval mijn keuze anders zijn geweest.

Erpel is een lepe hond, maar zijn balletjes mist hij niet.
En vannacht na middernacht mocht hij zoeken naar konijnen
die te graag aan stammetjes van tuinboompjes knagen,
rende hij heel fanatiek van z'n linkerachterpootje de voetzool stuk.

Bolsterturf, dinsdag 23 december 2008

Links en rechts hoefafdrukken van wilde zwijnen, in 't midden die van reeën

Vandaag waren vrouw en ik weer 'ns in het Strijper veld, gemeente Leende. Zij en ik zochten daar naar levensteken van negen wilde zwijnen. Tevergeefs! We vonden geen door zwijn omgeploegd stukje wei. Ook geen spoor, geen prent, geen hoefafdruk van zwijn. We vonden alleen maar sporen van ree, vos, haas, konijn, bunzing of hermelijn en kat. Wel nog ook paar plekken waar zwijnen werden bijgevoerd met maïskolven.

Ach, vrouw en ik lazen het al in de krant. En wat in de krant stond werd waarheid? Alle negen vredelievende Strijper wilde zwijnen zijn inmiddels door met buksen bewapende dappere mannen van het moedige jagersgilde doodgeschoten? Alle negen Strijper zwijnen? Alle negen? Allemaal??

Zwijnenjacht in de Brabantse Peel en Kempen. Staatsbosbeheer is er voorstander van. Vrouw en ik niet.

Het is toch zo simpel mensen! Gewoon geen zwijnen uitzetten in gebiedjes als De Peel en De Kempen. Dan hoeft er daarna ook niet op zwijnen gejaagd te worden. Dan is er weer wat dierenleed minder.

Ook simpel. Geef de dappere tweebenige jagers, in ieder land ter wereld wat vrouw en mij betreft, een paar duizend bunders bos en veld waarin ze op elkaar mogen jagen. Alle vossen, herten, hazen, zwijnen en reeën en ook al het ander wild waarop van overheden gejaagd mag worden zullen het heus niet verkeerd vinden.

Rara, hoeveel jagers zullen er in al die duizenden bunders veld en bos dan op elkaar gaan jagen?

●

Zo fijn: bij thuiskomst blije vogeltjes in kerstspar

Bolsterturf, woensdag 24 december 2008

In somber dooiweer keek ik gisteren, eerste kerstdag, zeer bewust tijdens foxie Erpel uitlaten naar oude in elkaar gezakte vliegenzwam onder oude eik. Ik was al niet vrolijk. Ik werd er droever van.

Gisteren, tegen donker worden, ook eventjes op bike naar de Bleke bossen. Wat ik in deze te kaal gemaakte bossen zag? Op puinweg tussen enerzijds Somerens bos en anderzijds Sterksels bos drie personenauto's. In iedere auto zat één man.
Verderop in fletsgroen knollenland weidden wat grauwe vogels: ganzen. Nergens haas, nergens vos, nergens ree. Toch, toen ik in stil paadje luisterde naar in avondwind ritselend dor eikenblad en mijn geweten, vlak bij huis wel een konijntje.

Maar het is een heldere tweede kerstdag geworden. Vannacht begon het flink te vriezen. Ik vroeg bij 't pad genoot mooie zonsopkomst, waarin een ree voor mij alleen laveide.

Nu is het zonnige middag, ga ik weer slapen.

Bolsterturf, Tweede Kerstdag vrijdag 26 december 2008

Website maken, website hebben: ergens echt wel een hartstikke klote iets. Ja! Ik heb weer eens flink zitten kloten met m'n website. Deze website kost me teveel tijd aan technisch gedoe. Wanneer bij voorbeeld op mijn middelgrote monitor bijna alles in de website er mooi en netjes uitziet, wordt hetzelfde bijna alles klote lelijk weergegeven op kleiner of groter beeldscherm. Klote dus. Met al het klote websitegeklooi kom ik patsamme aan jagers, vossen, hazen en reeën nauwelijks meer toe!
Mijn oprechte mening: de mens had moeten stoppen met uitvinden toen het fietswiel was uitgevonden. Ja! Gewoon klote, dit digitaal internetgebeuren. Het bezorgt me steeloogjes van op schermpie turen. En het houdt me weg van zomer en winter. Ja! het internet houdt me zomers teveel weg van zwemmen in 't diepst verboden ven. En nu ik dit type houdt het me weg van schaatsen en slibberen op ondiepe verboden vennen. Was er geen internet had ik geen technisch geklooi ermee. Dan was een met pen geschreven stukkie van me voor in 't plaatselijk krantje goed genoeg.
Maar vrouw kreeg een persoonlijk schrijven van Staatsbosbeheer: of ze weer abonnee van het Staatsbosbeheer natuurtijdschrift wil worden? Haha, mooi niet! Vrouw is solide stevig wijf en heur mening is de mijne: Staatsbosbeheer met zijn bomenkap en verder bosverniel, met zijn watervalletjes voor jong wild om in te verzuipen, met zijn in hooibalen inpakken van vlinders en kikkers, met zijn vergassen van ganzen, met zijn liefde voor de plezierjacht, met zijn bekeurkneuzen en met zijn -bordjes en verdere -bordjes vinden we een waardeloze klote organisatie. Vrouw en ik zegden ons lidmaatschap van Staatsbosbeheer, ook van Natuurmonumenten en het Brabants Landschap en zo, op. Zo sparen zij en ik inmiddels al jaren om een onverhoopte bekeuring - zelfs met behulp van overdag 20x50 en bij nacht en schemer 7x50 verrekijker valt een in groen autootje onder groen geboomte verscholen bekeurkneus nauwelijks op - voor in bos of hei of zo lopen, al dan niet met 't hondje bij ons, lachend te willen betalen.

Bolsterturf, zaterdag 27 december 2008

Bijna Nieuwjaar. Nog mag er niet op reeën gejaagd. Na 1 januari mag dat wel weer. Dan mogen tot en met 15 maart onverschrokken mannen met buks, kogels, jachtvergunning en jachtakte reegeiten, ook zwangere reegeiten, en reekalfjes weer doodschieten. Pas daarna, tussen 1 mei en 16 september, mogen reebokken de kogel krijgen.

Tijdens mijn werk-woonverkeer vanmorgen laveiden tussen halfnegen en negen uur in beetje witheid van vrieskou twee reesprongetjes. Een sprongetje op Lungendonk, kilometer maar van Helmonds centrum. Vijf autominuten verderop een ander sprongetje net voorbij Lierops dorpshart in laatste lente en zomer door jagers hartstikke reeleeg geschoten broekbosgebiedje het Sang.
In op beetje maar verkeerslawaai na stille morgen bestudeerde ik door 20x50 beide sprongetjes zo'n tien minuten. Zo mooi! dit ranke niets en niemand kwaaddoend reewild in stille winterkou, maar ook in dikke en daarom warme winterdos.

●

In vrieskou naakte varkens in winddoorwaaide laadbakken

Ik opa moest heel het weekend werken. Daarom kwam kleinzoontje Martijn van 2 jaar en 5 maanden dit weekend bij oma logeren. Dan was zij niet zo alleen.

Alle vakanties duren te kort, zelfs voor peuters van nog geen drie. Voor opa's na werken in de dag slapen gaan, brachten hij en oma Martijn via snelste route, beetje snel alsof ze zo vlug mogelijk van van hem af wilden, terug naar zijn pa en ma en kleiner nog broertje Thomas.
Op de heenweg op de A67 scheurde een grote vrachtwagen met grote open laadbak op de linkerbaan aan oma's auto voorbij. Zij reed toen negentig. Deze vrachtauto stukkie harder dan honderd. In zijn open vrieswinddoorwaaide laadbak stonden varkens in hun blootje.

Maar de varkens al weer meteen vergeten zette Martijn in eigen huis in grote stad Eindhoven voor opa en oma koffie. Dit terwijl oma met mama klepte en opa door de ruiten naar Martijns roodborstje, vinken en merels keek.

En toen koffie op oma en opa terug naar oma's huisje reden, haalde op de A2 weer een grote vrachtwagen met open laadbak in. Ook deze laadbak volgepropt met blote varkens, varkens zonder wintervacht, varkens zonder bontjas aan. Zo uit warme stal werden ze de laadbak ingedreven. Zo uit warme stal moesten ze, ik weet niet voor hoelang, van het grootste varken op aarde wind met vrieskou in, op weg naar de dood.

Bij thuiskomst tegen enen in de middag waren in Mierlo alle weiden nog wit, vroor het stevig.

Bolsterturf, maandag 29 december 2008

Onderweg naar het Eliasven, nu klein ijsbaantje in de bossen, waren er de dappere jagers van Stichting Het Noordbrabants Landschap. Die lieten zichzelf weer los op het beetje ongewapend wild dat nog niet door boeren werd vergiftigd, door mensen in auto's doodgereden of door zelfde of andere jagers doodgeschoten.

't Is toch wat! Deze jagers, deze onverschrokken lieden, deze moedige mensen van Stichting Het Noordbrabants Landschap. Ze hebben er hun wreed plezier in, in het dood- of ongelukkig schieten van dieren.

Maar dan zijn daar ven en ijs, hebben vrouw en ik dit ven en alle ijs voor ons alleen. Nee, ook foxie Erpel waagt zich op het glad geworden water. Die gaat 'ns neuzen op het eilandje in dit ven, wild- en vogelleeg eilandje.

Bolsterturf, dinsdag 30 december 2008