|
Bolsterturfs natuur B o l s t e r t u r f s n a t u u r Dagboek maart 2009
1439
Mooi weer maartdag, deze eerste maart. Al in vroegmorgen koerde 'n houtduifdoffer zijn roe-kroeè - roe-kroeè - roe-kroeè - roe-kroeè - roe-kroeè - koèk! En in de tuin twitten en kwitterden heel de dag door meesjes. Maar net nadat ik vanavond tegen schemer met Erpel op pad was gegaan, begon het te regenen. Nee, echt nog geen meiregen. Daarvoor was deze regen te koud. Ach gaf niet, de regen niet, want nergens was er zichtbaar leven op weiden en akkers: boeren waren de laatste dagen keidruk met stronten en gieren, iets wat reeën, hazen, vossen, buizerds, ganzen, mollen, muizen, kieviten, konijnen, zelfs zwarte kraaien, helemaal niet fijn vinden. En de naast kraaien ook allesvreters roeken en meeuwen wiekten allemaal al hun slaapplaatsen toe. Toch kan mij 't gieren en stronten niet zoveel schelen, immers al heel veel jaren terug werden grutto's, patrijzen, kwartels en korhoenders uit De Lange Bleek wèggestront. En eindelijk voelde ik vandaag weer 'ns warme zon. Maar, vraag ik me af, is het echt te maf: mijn iedere maart weer heimwee hebben naar de lokroep - een scherp 'kirrek kirrek kirrek' - van patrijshaantje? Nou ja, komende nacht wil ik niet nog 'ns dromen van patrijzen en van... Ah, kijk nou toch 'ns! Terwijl ik in laatavond lustig zit te typen, glaasje rode winterwijn erbij, liggen Erpel en Bolleke moe van voorjaarsmoeheid languit. Bolsterturf, zondag 1 maart 2009
1440
Natuurlectuur schrijven en meer nog foto's knippen vind ik best moeilijk. Ontevree met alle resultaat liet ik oma uurtje met de kids alleen, ging ik met Erpel stappen. Bolsterturf, maandag 2 maart 2009
1441
Tussen Providentia en Somerense weg op stap Nauwelijks een vrij dier huist graag bij stank en vee
Nauwelijks een vrij dier huist graag bij stank en vee. Paardenboer komt uit zijn bonte kudde er eentje halen voor de slacht?
Maar wat is dit? Er stopte 'n veewagen bij onlandhek. Bolsterturf, dinsdag 3 maart 2009
1442
Spreeuwen en kramsvogels in paardenpoepwei.
Kauwen en nijlganzen op leigrijze akker. Ik verdom het om maïs als maïs te typen. Bolsterturf, woensdag 4 maart 2009
1443
Ik sta voor het raam en kijk de tuin in: grote bonte specht snoept van tussen Bolsterturf, 5 maart 2009
Langzaamste staartmees
Staartmezen zijn vluggertjes. Bolsterturf, donderdag 5 maart 2009
1444 Ik bikete door De Lange Bleek van Onnatuur Stichting Het Noordbrabants Landschap. Ook vanavond vroeg waren daarin de onverschrokken dappere mannen van 't Koninklijke Groene Gilde weer bij 't pad. Deze zwaarbewapende jagers reden in landrover, heel langzaam, over in dun kaal bos en gele pijpenstrootjes stille zandwegen. Onze onnozele reeën verruilen tegen schemer bos en veld voor wei. Daarom ging ik almaar sneller biken. m'n camera vergetend racete ik door pijpenstrootjes en langs boskanten. Ik zag vijf reeën ongewapend die mij ook zagen. Bovendien kwam ik een houtsnip, een buizerd, drie konijnen en wat blauwe duiven tegen. Niettegenstaande 't volhardend zoeken van de dappere jagers, werd er in De Lange Bleek vanavond niet geschoten. De bange van dolksnavel voorziene snip, het laffe reewild, de schijterige buizerd, de schijtduiven en de klote konijnen, ze leven nog. Allemaal. Bolsterturf, vrijdag 6 maart 2009
1445 Vijf vijftien in de ochtend. Ik kan niet meer slapen. Iets houdt me wakker. Ik sta op om deze website bij te schrijven, maar eerst ga ik met Erpel de deur uit, lopen hij en ik over 't smalle paadje langs de prikkeldraad de duisternis in. Al vlug het schrijven moe bike ik tegen kwart voor acht bos en boerenland toe. Erpel mag niet met me mee nu, want ik wil voor hem te ver te snel gaan fietsen.
Nog maar net op weg is daar een haas. Dat huppelt in weikant meter of veertig voor me uit, maar wanner ik rem en camera pak, maakt het mannetje, eventjes maar, om er dan vantussen te sprinten. Een paartje nijlganzen wordt zowat omver gerend. Geschrokken lawaaien ze de lucht in.
Het heeft flink gevroren. Het vriest nog. Ik bike flink door, maar met tintelende vingers zet ik dan verboden vennetje op foto. Zo'n vennetje, altijd mooie herinnering, voor straks als ik oud geworden ben en niet meer fietsen kan.
Even verderop zie ik in 't Keelven zwarte eenden zwemmen. Zwarte eenden? Ik snap er niks van. Maar wanneer ik dan langs de waterkant verder bike, met camera in draagtas tussen winterjas en dikke trui, komen daar zomaar nauwelijks vijf meter van me vandaan drie, nee vier, nee vijf aalscholvers boven water. Te laat heb ik camera knipklaar.
Verder maar weer. Op puinweg in De Lange Bleek laat varkensboer zijn grote veel te dikke rottweiler uit. Die krijgt alle dagen varken te vreten, denk ik dan. Maar spechtenroffels doen me rottweiler en zijn boer vergeten. En als ik dan reeën in dicht hout zie scharrelen, vloek ik even zachtjes omdat ik er met camera niet bij kan. Thuisgekomen is er eten, koffie, koek en schrijf ik weer wat website. Maar dan wil vrouw middagwandeling. Om twee uur gaan we op weg, vrouw, Erpel en ik. We zien groepje van drie reeën en ook een allenig ree. En er zijn grauwe ganzen, kleurrijker nijlganzen, een schreeuwlelijk van een gaai, wat konijntjes en een houtsnip. En tuurlijk ook veel, veelal ongezien, klein vogelgrut. En laat ik vooral de kraaien, roeken, kauwen en blauwe duiven niet vergeten. En ach, zo jammer, de jagers van gisteravond hebben met hun lompe terreinwagen het oud glazig geworden heksensnot op bospad dat ik vrouw wou wijzen 't pad in gereden. Om halfvier weer thuis schrijf ik mijn website bijna bij.
Halfzes het eten op bike ik nog 'ns aan. Deze keer ook zonder Erpel met me mee. Ik zie de twee reeën die'k gisteravond op foto zette. Ik zie een allenig ree dâk gisteren ook zag, en ik zie nog twee reeën meer die ik al langer ken. Omdat het al flink schemert mogen deze laatsten van me op foto. Bolsterturf, zaterdag 7 maart 2009
1446
In zowat lente regenochtend staan vier reeën in wei. Zij zijn een oudere bok en een tweeling jonge bokjes en hun moeder. Ik laat de reeën blij, bike via omweg aan ze voorbij.
'k Ging na de vier reeën en voor koffie met zondagskoek nog ff Verboden vennen toe. 'k Wou nog wat eenden zien en horen. Maar wat klote foto's maakte ik vanmorgen! Het digitaliseren van reeën en vogels wil me nogal 'ns niet al te best lukken. Het foto's maken gaat vaak slecht bij regen, bij te duister en als de dieren te ver weg zijn voor m'n maar kleine cameraatje Olympus C-765 Ultra Zoom. Maar geeft allemaal niks, want het dier 'vangen' in zijn habitat, in zijn natuurlijke omgeving, in zijn thuis, in de omgeving ook zoals ik die zie, zoals ik die ervaar, dat vind ik belangrijker dan het maken van mooie, haarscherpe foto's met peperdure en moeilijk mee te torsen apparatuur. Bolsterturf, zondag 8 maart 2009
Klompen onder water
Toen tegen twaalf uur de regen had opgehouden, werd de middag mooi zonnig. En na de middag was ook de avond om te zoenen. Wanneer de zon maar schijnen wil, wordt alles in bos en veld mooier, liever ook, naar het schijnt. Maar wat moest dit bruinbonte jachthondje, dâk zag stropen, in al avonduur zo helemaal alleen in wei? Ging het zomaar alleen op stap? Nee, het was niet alleen. Toen ik gluren ging door 7x50 kwam net zijn baasje achter dikke weipaal vandaan. De man was bezig met weiafrastering.
Toen man en hondje twintig minuten pas weg waren, kwam een ree wei op. Ik wou het mooi op foto zetten, maar al turend door de zoeker probeerde ik te onvoorzichtig om snel wat dichterbij te komen, gleed ik plots van schuine walkant af, viel ik net niet, stond ik alleen maar tot halverwege knieën in de sloot, met m'n klompen onder water nog aan.
Zonder sokken aan, die hing ik aan prikkeldraad, die kom ik van de week wel weer eens tegen, hopelijk in schitterend warme zonnedag, gingen Erpel en ik - ja! Erpel mocht ook deze keer weer met me mee - verder struinen. Helemaal aan noordkant van De Lange Bleek spotte ik een ree in onland en drie reeën in wei. Helaas, alle vier kon ik ze met camera slecht bereiken. Bomen en struiken waren in de weg en bovendien laveiden ze allemaal meer dan honderd meter ver. Nou ja, een kudde bonte paarden graasde nog verder weg op de bijna niks geen gras zo kale weide.
Weer terug aan de andere andere kant van De Lange Bleek, zag ik door 7x50 in al avondduister twee reeën op zo'n vierhonderd meter op zwarte akker. Ik dacht: met die donkere boskant op de achtergrond misschien toch wel mooie foto van te maken. Helaas, statief had ik niet bij me en de ter plaatse weipalen zijn aan top allesbehalve mooi waterpas. Die kon ik niet als statief benutten. Daarom trok ik jas uit, trui ook uit, vervolgens jas - warme en dikke wind- en waterdichte jekker - weer aan. Vervolgens drapeerde ik geduldig m'n trui over dikke weihoekpaal. Zo probeerde ik om camera stabiel op trui leggen. Gauw genoeg lag het lieve digiding horizontaal, maar toen, na pas driemaal knippen, ging opeens Erpel te keer, kwam er een boer aan. Anders dan Erpel lette ik niet op. De goede man was al tot op pas of vijftig genaderd.
Terwijl boer en ik leuk converseerden, bleven de reeën laveien op grassige richel van in het laatste groeiseizoen aardbeiakker. Boer keek ook eens door de 7x50. En ja! Hij vond meteen de reeën. Toen boer boerderijwaarts was gegaan, kon ik door camerazoeker de reeën niet meer vinden. Wel zag ik ze nog door de 7x50. Niet erg, immers dichtbije Erpel is veel fotogenieker dan het mooiste verwegge ree.
Tjonge toch! Ik zette mijn foto bonte specht bij paar pompoenen als de borsten van een vrouw van veertig plus die meedeed aan 'n wedstrijd modderworstelen als foto van de dag in Seniorenweb. En ik kreeg me daar toch een hoop negatief commentaar op! Alsof het mijn schuld is dat oude pompoenen zo weinig fotogeniek zijn. Maar ja, ik geef het zonder meer toe: mijn foto's, ook vanavond klote foto's. Het digitaliseren van reeën en vogels wil me echt waar nogal 'ns niet al te best lukken. bij voorbeeld - stukje eigen tekst herhalen mag toch? - bij regen, bij ruzie met vrouw en dochters, bij te duister of te mistig, en ook als de dieren te ver weg zijn voor m'n maar kleine cameraatje Olympus C-765 Ultra Zoom gaat het knippen me minder goed af. Maar geeft allemaal niks, want het dier 'vangen' in zijn habitat, in zijn natuurlijke omgeving, in zijn thuis, in de omgeving ook zoals ik die zie, zoals ik die ervaar, dat vind ik belangrijker dan het maken van mooie, haarscherpe foto's met peperdure en moeilijk mee te torsen apparatuur. Ook zonder deze website te hebben, zou ik met Erpel alle dagen wandelen, lopen, struinen, grasduinen, baggeren, dolen en dagdromen in bos en veld!! Bolsterturf, zondag 8 maart 2009
1447
De akker waarop aardbeiboer aardbeistekjes plantte
Nu ligt de akker
Bolsterturf, maandag 9 maart 2009
1447a In memoriam Erpel - 2 'er waren drie foto's van iets wat gebeurde op 9 maart 2009' Erpel is gezond, sterk en rap, en hij deed vandaag iets haast te gruwelijk en te ongeloofwaardig om waar te kunnen zijn. Ik geloof inmiddels de boerin, zijn fokster, die me vertelde dat hij kruising rottweiler en zowat raszuivere boerenfox is. Het gebeurde in 't grensgebied van Lange Bleek en Verboden Vennen, nabij puinweg door bos en veld, dat hij ... ..., maar met het oog op onder meer verkeerd kunnen of willen begrijpen door jagers, u, politie, Overheid en instanties publiceer ik van dit gebeuren niets. Bolsterturf, maandag 9 maart 2009
1448 Wijf en wasmachien Nu het vanmorgen weer regenweer is Trap ik de trappers van m'n bike maar matig snel, "Kom op, Erpel! Pakken wij de pinda. Zo rij ik Erpel over Vlaamse- en Somerense weg richting Heeze. En ondanks recessie zò klote: Toch! o dappere reejager in uw bruine terreinwagen, O dappere reejager, zò fijn! vind ik, En o dappere reejager, zò fijn! vind ik: Ik hoop dat het vijf dagen lang zal gieten van de regen. Bolsterturf, dinsdag 10 maart 2009
1449 Tussen waar ik woon en recreëer geen reeën op akkers en weiden. Tussen waar ik recreëer en woon geen reeën op akkers en weiden. Werden er teveel reeën doodgeschoten? Bolsterturf, woensdag 11 maart 2009
1450
Ik wandelde met m'n foxie Erpel Op de wei vier reeën in beetje stiefregen. Deze reeën: bok met hoger dan z'n gehoor gewei; Deze reeën, vijf minuten mocht ik naar ze kijken, Deze reeën, mooie gezonde blije reeën alle vier,
Bolsterturf, donderdag 12 maart 2009
1451 Waar ik in verband met de reejacht op regen hoopte, werd het alsof al volop lente zulk mooi weer. "Tijd voor de tuin," meende vrouw, want buurman links wist tussen Valkenswaard en Achel heel mooie coniferen te koop. "Ze zijn tussen de anderhalve meter en twee meter hoog en ze kosten maar € 2,50 per stuk," vertelde hij aan haar. Dus belde zij meteen op. En ja hoor, ze kon twintig coniferen komen halen "voor maar € 2,50 per stuk, als uw man ze dan maar uitdoet." Om kwart over acht reden vrouw en ik aan. Steekschop mee in heur auto, want in een pinda passen geen twee meter lange coniferen. Ineens stuurde vrouw berm in. "Kijk reeën!" wees ze. En ja! toen zag ook ik de drie reeën.
Over zwarte akker en langs boskant kon ik dichter bij het reewild komen. Een rikke en haar kalf van vorige lente laveiden midden in wei. En dikke veertig meter verderop deed ook een bok zich tegoed. Vrouw had had om negen uur met de coniferenbaas afgesproken, maar half negen stonden zij en ik al op een akker met duizenden coniferen, echt wel een coniferenbos. Echter om negen uur geen verkoper, dus belde ik de goede man even op. "Ik ben er over vijf minuten," meldde die meteen. En ja hoor, slechte Brabantse gewoonte getrouw arriveerde hij om twintig over negen. Maar hoewel te laat had hij het heel goed met ons voor. "Kijk," wees hij, "hier heb ik er al kant en klaar uitgedaan voor jullie staan. Hoef je niet te spitten.... Maar is het dan accoord dat ze een eurootje meer kosten? Dan neem er nog maar drie extra mee ook, voor 't geval er misschien een of twee volgend jaar niet halen." Vrouw chauffeerde tweemaal de coniferenroute, want ik mocht van haar niet meer dan twaalf coniferen per rit in haar auto laden. Heel voorzichtig hoefde ik dat laden gelukkig niet te doen, want ze had keurig kleden en vuilniszakken in de kofferbak en over de bekleding en zo gelegd. Toen met de tweede vracht coniferen chalet gekomen ik meteen beginnen wou met ze allemaal te zetten, mocht dat nog niet van vrouw, want "onze coniferen moeten wel potgrond en bij de boerenbond is de potgrond in de reclame." Zodoende moesten er eerst nog zes zakken potgrond van zeventig liter per zak bij de boerenbond gehaald. Om een lang verhaal kort te maken: om vier uur stonden er drieëntwintig coniferen allemaal zowat twee meter hoog, ingewaterd en al, in de tuin. "Maar je moet je mond houden en geen onzin typen," gebood vrouw me. Dus kan ik de reden dat ik drieëntwintig coniferen, allemaal om en nabij de twee meter hoog, moest planten niet verklappen.
En toen was na harken, stoep vegen, nogmaals inwateren van de coniferen, douchen en eten het tijd om voor donker nog vlug even bos en veld in te gaan, want nog altijd is de jacht op rikken en zowat reejaarlingen open. Bolsterturf, vrijdag 13 maart 2009
1452
Me bekend reebokkie. Met Erpel vijf minuten biken nog maar van chalet, zie ik hem staan, wanneer ik met kijker 20x50 de omgeving afzoek naar vogels, vos, haas en ree. Hij staat bij ruige bomenrij langs puinwegkant, daar waar ik paar minuten terug nog bikete. Toen zag ik hem niet. Ook Erpel kreeg toen geen weet van hem. Hij stond of lag toen boven de wind? Maar als ik dan met Erpel aangelijnd terug ga, ziet hij ons komen en rent hij over de bobbelige puinweg voor ons uit, Lange Bleek in.
Op het Eliasven paartje canadaganzen en één allene nijlgans. De zwemvogelcanadezen zullen als ieder jaar ook dit jaar weer op het eilandje in venmidden willen broeden. Dat maakt mij niet blij. Voorgaande jaren kwam er van ganzenbroed hier niks terecht. Alle jaren waren na maar één dag jonkies hebben de ganzenouders weer alleen getwee.
Stuk of vijf witte kwikstaartjes pikken in paardenpoep. Dat voor de koppen en poten van log soort indianenslachtpaarden. Ik maak er foto's van. En nu ik dit type baal ik van 't resultaat. Er loopt een lelijke horizontale lijn, foto ontsierend schrikstroomdraad, over vier van m'n vijf kwikstaart- en paard foto's. Bijna weer chalet wandelen daar over bospad twee vrouwen met zwart hondje bij zich. Ze komen eraan als Erpel en ik staan te kijken bij op gier en stront na lege wei. De dames groeten, en dan zegt de oudere van de twee: "Wij zagen al reeën. Er liepen er daarnet drie bij de manege." Als de dames zijn voorbijgegaan, zeg ik tegen Erpel: "Ja! er bestaan vrouwen die het verschil tussen bok en geit niet kennen." Gekomen bij de manege rijden daar man en vrouw of tien op bruine en zwarte paarden, maar nergens ree. Bolsterturf, zaterdag 14 maart 2009
1453
Na 't zondags avondeten wou ik net voor donker vlug met bike en fox nog eventjes reeën toe. De ranke dieren weten niet dat de dappere mannen van het Koninklijke groene gilde tot 1 mei niet meer op ze mogen schieten. Maar 't is alsof ze wel beseffen dat er ook moedige mannen zonder jachtakte die kunnen schieten bestaan. Dus zekerden ze best vaak, waren ze op hun hoede, en dus kan ik u hier 'mijn' reeën slechts op van verre afstand genomen foto's tonen. En dan waren er ook nog het grijze weer en de almaar dichterbij sluipende schemering, waarin de bokken in hun ruzie maken om grondgebied, om territoria achter elkaar aanzaten, bovendien ook struiken en pijpenstrootjes in de weg. Weinig licht en struikgewas voor de lens maken verre foto's uit het losse handje onscherper, vager. Ikzelf zag de reeën goed, duidelijk en scherp door 7x50. Maar wat te denken van de groene herrielibellen met hun grote bolle helwitte ogen die over de stille Kempen kwamen ronken en me alle wild van de weiden wèglawaaiden? Bolsterturf, zondag 15 maart 2009
1454
Met de auto onderweg naar Eindhoven om kleinzoontjes op te halen, laveien daar zomaar zes reeën op ongestront groen aan de Oostrikkerdijk, gemeente Heeze-Leende. Zij eten daar in zowat lente bij maar plus zeven van kale groene mat. Met dit koude en weinig zonnige voorjaarsweer zit er weinig groei in 't gras.
Kleinzoontjes Martijn en Thomas in oma's auto mee terug Sterksel toe, was er omstreeks negen uur nergens meer een ree te zien op wei of akker. Niet erg, want de jongens hebben nog helemaal geen erg in kleine hertjes kijken. Maar er was onderweg best ander interessants om naar te kijken en over te vertellen, zoals het van rood op groen springen van stoplichten, zoals een meneer met rood veiligheidsvest aan die stond te zwaaien op een ladder tegen geluidsscherm geplaatst, zoals heel grote vrachtwagens en zoals toen Martijntje wees: "Kijk opa! daar vogel." En ja! toen zag opa ook de buizerd.
Toen oma in avondschemer de jongens terug chauffeerde naar hun pa en ma, was Thomasje net wakker van drie uur dutje doen. Martijntje vond geen tijd om in oma's huisje te slapen, die had het heel de dag door te druk met potgrond verplaatsen, met leren fietsen op zijn trike, met puzzelen, met torens bouwen, met samen met oma koffie zetten, met beetje ruzie maken met oma om televisie mogen kijken, en ook druk met nog heel veel dingen meer. Martijntje viel in de auto al gauw in slaap. Omdat Thomasje nog te klein is om verwegge reeën te kunnen zien, zagen dus alleen oma en opa maar de drie reeën die laveiden waar niet verwacht, namelijk aan overkant van langs de Oostrikkerdijk gelegen maïsstoppel en pal voor paar bunder landbouwplastic. Bolsterturf, maandag 16 maart 2009
1455
Zowat lente laatochtend in De Lange Bleek. Twee Canadese genten achtervolgen een Canadees gansje. De achtervolging gaat snel waggelend over kale onlandwei, waarop geen kudde indianenpaarden meer. Alle bonte paarden gingen veewagens in? Alle paarden moesten enkele reis paardenslachter? Alle paarden kregen na stroomstoot door het lijf stalen pin in het edele hart gestoken? Nu is 'mijn' bonte kudde paarden bruinrode berg gezouten paardenvlees, op te vreten door allesvreter mens die vindt dat paarden benen en hoofden hebben? Niet dat ik nu behoefte heb om Canadese genten dood te gaan schieten, maar een jonge Helmondse vrouw werd onlangs bruut verkracht door een Libanees of Nederlander van Libanese afkomst. De man is gepakt, na alarm van de moeder, met wie dochter juist belde toen ze op stille weg huistoe werd aangevallen. De vuilak werd op heterdaad betrapt door de politie. Hij verdient, vind ik echt, veel meer dan een ree of zwijn de kogel. Toch te gek voor woorden dat hier bij ons in Nederland het slachtoffer van verkrachting haar hele leven bezeerd is en dat de verkrachter na een paar jaar al weer in de gelegenheid wordt gesteld om opnieuw te verkrachten? Ik vind geen vos. Ik vind geen ree. Ik vind geen haas. Ik vind één konijn. Niet meer dan dit éne konijn vind ik, want de hazen en konijnen hebben jonkies en dus mag Erpel niet vrij zoeken. Maar in stukkie dorbruine pijpenstrootjesstruikheide loopt een kuddetje makke witte schapen met witter lammetjes. Mooi idyllisch beeld, vooral wanneer eventjes de zon wil schijnen. Erpel moet "Zit en blijf!" van me wachten bij m'n bike als ik alle schapen en lammetjes in foto's vang, iets wat me niet goed lukken wil: de heide is te hoog. En ook het meer geel dan bruin pijpenstro staat in de weg. Bovendien wil de zon niet blij schijnen, blijft die uit zicht achter grote witte wolken. En dan moet ik ook nog denken: hoelang nog voordat jullie onnozel onwetende schaapjes allemaal al dan niet ritueel zijn geslacht? Maar waarom schapen en andere dieren beklagen? Er is immers op papier natuur-, wild-, vogel- en veebescherming. Deze bescherming is zelfs bij papieren wetten van de met tractoren, machines, vergiften, buksen en geweren gewapende mensen geregeld. Maar waar schapen en paarden schijten wil haas en reewild niet wezen. En voordat weidevogels als wulp en grutto deze lente gaan broeden, zal het Lange Bleek-onland van Stichting Het Noordbrabants Landschap wel weer met al te hoog gras begroeid zijn, of bevolkt zijn door pinken, nieuwe kudde paarden of schapen. Thuisgekomen trakteer ik Erpel 'n gedroogd groot varkensoor. De rest van 't eetbare van de eens eigenaar van dit oor, zowat zeker weten voor zijn dood levenslang hokvarken, werd al opgevreten door allesvreters wel een paard maar niet een koe hoofd en benen toedichtende mensen?
Waar veel konijnen veel poepten groeit al goed het gras
Tijdens het de tuin doen viel het me op: in cirkels waarbinnen veel konijnen veel poepten groeit al goed het gras.
Voorbij spelend eekhoorntje, blauwe reiger, allene rikke
Zowat lente vroegavond. In tijdnood bike ik toch nog even naar en door De Lange Bleek. Net weg van chalet kom ik voorbij een spelend eekhoorntje en landt luidruchtig een blauwe reiger in een spar vlakbij. De reiger verjaagt zonder dat te willen het eekhoorntje. Wel jammer dat de pluimstaart zo snel vluchtte, en ook jammer dat deze reiger niet mooier op de foto wilde. Maar in De Lange Bleek laveit een allene rikke. Zij is drachtig. Nog ongeveer een maand, dan zal ze trotse moeder zijn. Zij is zowat in boskant nog, op wei grenzend aan zwarte akker grenzend aan puinweg. Ik kan haar niet bereiken. Kwartier later, aan de andere kant van De Lange Bleek, hakt 'n grote bonte specht spaanders uit kapotte pijnboomtop. Door 7x50 veldkijker bewonder ik z'n takkehakken. Ook speur ik onland, weiden en boskanten af. 'k Zie grauwe- en canadaganzen, kraaien, spreeuwen, merels, mezen en één kievit, maar nergens haas, vos of ree. Dan, het wachten, het stilstaan moe, weer snel terug biken naar de zuidkant van De Lange Bleek en dan zes reeën op wei, daar waar ik uur eerder de allene rikke zag. Bolsterturf, dinsdag 17 maart 2009
1456
Ik wou een dag tuinieren bij jongste dochter in Mierlo, maar omdat het zonnetje lief scheen was het karwei te vlug af. Tegels verleggen en zo is meer werk voor regendagen toch?
Zo mooi! dominante bok en speelse rikken. Dat ze gingen is evenwel geen grote ramp, want kijkend naar over pluizige dollen een enkele buitelende kievit, zoekend naar nergens gevonden braakballen en kikkerrit en heksensnot, turend naar lelijke kop in oerige poel en kussend een zo vroeg in 't jaar al bloeiende paardenbloem in steil slootkantgroen, hoorde ik denkend aan fijne dingen van je ki-ki-ki... ki-ki-ki... ki-ki-ki een draaihals almaar lachen. Maar toen moest, o ramp, ik patsamme weer even klote baasje spelen, moest Erpel terugggggg gebruld. Die vond zomaar in het Sang voor zijn voeten een groot niet zo heel erg snel haas, zo te zien een moer met jonkies in. Jakkerde de klojo daar door van oer bruine ondiepe poel achterheen.
't Sang uit en Oeijenbraak weer in vonden we, in veel te vlug namiddag geworden, de bok en z'n drie rikken terug. Die laveiden nu in gulle zonneschijn aan boskant, tot bendetje motorcross al na één minuut de stilte en het laveien stuk kwam racen.
Geeft allemaal niks. Van jongens op een crossmotor krijgen reeën geen bladschot. Snel raceten de deugnieten oorverdovend hun motoren de zandbergen in. Maar helaas, ik kon niet wachten op terug komen van de reeën, want er is mijn horloge en te vaak zo heel erg weinig tijd. Toch, een familie reinwitte sneeuwklokjes op berg van mensenzooi en sparrentakken moest van me nog op foto.
En daarna kon ik het niet laten, digitaliseerde ik in 't voorbijgaan terug dorp toe ook nog het prachtig Sangmoerparadijsje van opa Imker. Zijn door Staatsbosbeheer vernielde zwarte elzen botten weer beetje uit. En zijn honingbijtjes zijn nu bijna lente al beetje druk. Binnenkort deze nijvere bijtjes, en ook opa's voorjaarsvlinders en zo, maar 'ns weer op foto zetten. Kijk! zo lief! Opa Imker spijkerde voor de vogeltjes een gloedjenieuw nestkastje aan beetje maar door houtworm en boktor vermolmde paal. Bolsterturf, woensdag 18 maart 2009
1457
Het was tegen halfacht. Donkeravond al. Ik zat in Lierop in m'n pinda, bijna bij Lungendonk. Daar parkeerde ik in berm van Veldweg. En daar huppelden door m'n 7x35-kijkertje op zo'n zestig, vijftig, veertig meter drie hazen over wei. Ik kreeg zittend in de auto en uit de losse hand deze hazen niet scherp digitaal, en toen 'k, te laat pinda uit, camera op boven sloot blikken vierkant had geplaatst bleken alle drie de hazen wèg.
En wat ik nu thuis ook probeer met Picture Manager, Irfan View en Photoshop, het is en blijft op alle foto's géén haas. Zelfs met de Adobe schaduw/hooglicht optie nul haas. En ik kan er niks aan doen. De foto's zo uit m'n camera vind ik, hoewel te vaak te scheef en/of te bewogen en/of te flets en/of te licht en/of te donker, bijna altijd het mooist. Ach klotezooi, neem ik voor iedere foto die ik knip een half uur van mijn tijd om hem of heur veel mooier te maken, blijft er om met Erpel bos en veld toe te gaan nog geen minuut meer over. Bolsterturf, donderdag 19 maart 2009
1458
Ik zou sprongetje reewild op foto zetten en ook wat kievit spikkeleikes. Daartoe ging 'k naar Lange Bleek-onland waaruit sinds kort kudde paarden. Hoewel niet netjes vloekte ik patsamme, want kijk: waar gisteren kievit legde en vaak reeën laveiden sneed een smerig Brabants Landschap stront in onlandwei. Bolsterturf, vrijdag 20 maart 2009
1459
Ik ging een namiddag jachthutten en hoogzitten tellen, zo ongeveer tussen Voortje in Mierlo en Broekkant in Lierop, ofwel in driekwart van honderdvijftig bunders broekbos, akkertjes, weitjes en onlandweitjes 't Sang, ook wel het Sang genoemd. Mijn foxie Erpel ging met me mee, maar die is beter in het vinden van reeën en ander wild dan in het opsporen van wildafknalbouwsels.
Maar zo mooi! Toen ik de eerste hoogzit vond waar ik die helemaal niet had verwacht, speelden er vlakbij kinderen door riet en onlandwei. Zat een Sangmoerjager nu op deze hoogzit in boskant, kon hij de vrolijke en blije kinderen zien spelen, ook genieten van hun blij en vrolijk zijn.
Minder mooi maar wel fijn: na terug lopen naar m'n pinda en stukkie omrijden Lierops Broekkant toe, vond ik auto weer uit en doodlopend puinpad het Sang ingelopen een met ketting aan halfdooie boom, ook weer eik, vastzittende hoogzit helemaal vernield.
Vlugger dan bloemen kan je in 't Sang jachthutten en hoogzitten vinden, hoewel vooral simpele hoogzitten soms bijna voor me onvindbaar bleken. Toch, jagers onderweg of op terugweg naar hun altijd in de buurt geparkeerde off-the-road-car verraden je de locaties van zelfs hun diepst en verst verstopte hoge zitten. Maar het komt ook voor dat jachthutten al vanaf een kilometer ver te zien zijn. Zo is de op bovenstaande foto's afgebeelde hut op stellage al vanaf de verharde weg Broekkant in Lierop goed te zien.
Op naar mijn vierde hoge jachtbouwsel van de dag vluchtten drie reeën weg van onder en bij dit bouwwerk, een op frame van ijzeren palen verbonden met ijzeren stangen jachthut. Een jager in deze hut hoeft geen buks te hebben. Die kan ook een ree doden door door openstaand luik in de bodem ervan een zware kei naar beneden te laten vallen. Maar ja, geef ik toe, wel een hele klus om zo'n dikke kei van tevoren naar boven te dragen. Dan is een buks toch echt wel stuk lichter. Maar raakt dikke kei een onder de hoogzit staand of liggend ree, dan is de buit al binnen. Evenwel, de prooi mag ook best verder weg zijn, want in alle zijden van deze hut zitten ruime rechthoekige schietgaten. Alle kanten toe heeft de jager zo schootsveld. Geen ree op zijn afschotlijst heeft ook maar 'n schijntje van weidelijke kans om te ontkomen aan de kogel. Trouwens ook de homo's die hier bij zomerdag in de buurt van deze hoge zit wel eens viezeriken mogen wel uitkijken, immers met beetje ongeluk ziet een jager een wat zwaar behaarde en zongebruinde homo zomaar voor ree aan.
En toen kon ik een hoogzit waarvan ik de locatie stellig wist niet meer vinden. Waar paar jaar terug nog een hoogzit tegen eik geleund, liggen er nu nog slechts wat latten en plankjes van het ding in de rondte. Nou ja, is toch wel goed te begrijpen dat deze hoogzit er niet meer is, want de vegetatie van broekbos, bramen, berkjes, andere boompjes en riet werd te dicht en te hoog om daarin zelfs van boven uit met redelijke kans op raak een ree nog te treffen. Geeft verder niet, immers ieder afknalbouwsel minder betekent meer reewild bij sluiting van de reejacht, tot dusver helaas slechts tijdelijke sluiting.
Met zowat oorlogsgeweld baande Staatsbosbeheer een pad door mooi stukkie Sangmoer. Via dit pad en voorbij voor dieren om in te verzuipen Staatsbosbeheerwatervalletjes, kwamen Erpel en ik bij onlandweitjes waarop in laatste zomer gehooid onlandgroen in lange rillen te rotten ligt. Dit zijn onlandweitjes tussen stroken broekbos in. Aan de randen van zulke weitjes plaatsen jagers graag hun hoge zitten. Plaats je aan iedere kant van een onlandweitje een hoge zit, ontkomt geen te beschieten dier aan je 7.65 mm kogels.
Waar Erpel met gemak over drie meter brede sloten springt, wankelde ik, langzaam en voorzichtig, over onstabiele voetbruggetjes. Drie meter ver springen lukt me wel, maar toch echt niet als aan beide kanten van de sloot de bodem zacht en week is. Toen ik toch 'n keertje probeerde te springen, ging het meteen mis: te voorzichtig om camera en 20x60-kijker haalde ik de overkant net niet.
Is zo mooi om te doen. Wanneer Erpel te veel wil gaan jagen, hij van me vandaan dreigt te speuren of te rakken, hem dan even plagen met een stok, zodat hij daar verzot op wordt. Vervolgens deze stok ver over sloot gooien. Hij rent er meteen achteraan, springt vlot sloot over. En zodra stok gevonden in het zompig zowat ondoordringbaar onland, komt hij die fier en trots me terug brengen. Daarna mag het spelletje zich herhalen, keer of tien. Tot slot van het spel samen vechten om de stok, tot hij gewonnen heeft en er dan als een getergde hyena woest in bijten gaat. Zo spelend vergeet hij voor een tijdje de muizen en ratten, en ook de vossen, hazen, konijnen en reeën. Maar zo klote, ik moet toch echt wel oppassen! oppassen voor de bekeurkneuzen van Staatsbosbeheer, want het is niet anders: waar onze moedige Nederlandse jagers vrijelijk dieren mogen doodschieten, mag ik gewone man met mijn Erpel samen zelfs niet met een stok spelen.
Voorbij omgevallen in zonlicht mooi dode boom slopen Erpel en ik het Sangmoer uit. Zagen we boerenland voor ons. Over weiden en akkers een zwierige spreeuwenzwerm. Zo mooi zwart de spreeuwen in het tegenlicht van ondergaande zon. En zo mooi! in dit fel lentezonnelicht alsof in de fik staand geelbruin riet. Mooier nog? het door dikke veldkijker 20x60 volgen van een boer die zijn twee bruine honden op z'n akkers uitlaat, intussen kieviteitjes zoekt. Ik kom niet zo vaak meer in 't Sang. 'k Vond er dus, denk ik, niet alle jachthutten / hoogzitten. Wat ik vandaag tegenkwam waren vijf van deze bouwsels, vijf dierdoodknal hoge zitten binnen vierkante kilometer.
Weer terug pinda in, Erpel zwartbruin van oer en moer, ik tot de knieën nat en vies, laveide daar het Sang uit op weg huistoe een vijfsprong reeën op nog onbespoten Oeijenbraakse onkruidakker langs parallelweg langs A67. Kwartiertje later spotte ik ook nog drie reeën aan de andere kant van Lierop in wei tegenover het Bontven. En toen was er thuisgekomen voor Erpel in de tuin een grote teil warm schoon water, waarna voor mij een warme douche. Bolsterturf, zaterdag 21 maart 2009
1460 De domme mens verzint wat lente. Ik vind dat de lente dit jaar nog niet gekomen is. Bolsterturf, zondag 22 maart 2009
1461
Drie Oostrikkerdijkse reeën. Bolsterturf, maandag 23 maart 2009
1462
Namiddag, tegen avond. Het is koud, bitterkoud. Tegen vriezen aan. Vlug bike ik rondje Bleke bossen. Op 't Eliasven één nijlgans tegen zon in zowat wit. Als ik hem op foto zet gaat hij op de wieken. En dan pas ontdek ik het wilde eendenpaar dat slaapt, zeker moe van almaar paren, in uit de wind lekker zonnetje op tegenover me oever van het eilandje zonder naam in dit ven.
Vroegavond, net na 't avondeten. Het is kouder nog geworden, maar vier graden meer. Ik kon niet thuisblijven, moest even nog kijken over Providentia bleke boswei. In al donker één ree, een rikke. Zij laveit daar. Zij zekert daar. Zij zag mij niet want zij heeft geen veldkijker en ook geen camera. Bolsterturf, dinsdag 24 maart 2009
1463
Ik ben nog maar net bed uit als Erpel tegen kwart over elf in alsof herfst zo rauwe morgen begint met te keer gaan. Het is echt wel heel lelijk weer buiten, maar soms gluurt lieve lentezon door donkerblauw zowat zwart wolkendek. Meesttijds echter klettert regen met hagel op het dak en tegen de ruiten, best wel met harde windstoten. Bolsterturf, woensdag 25 maart 2009
1464 Gehaast halverwege huis en werk spiegel ik en trap dan op de rem: Vlug de pinda in z'n achteruit, regendruppenportierraam naar benee Zwangere Rikke en ik kijken naar elkaar, Camera heb ik niet mee en er is het werk dat op me wacht, Bolsterturf, donderdag 26 maart 2009
1465 Tussen halfzeven en halfacht halfweg huis en werk Vlug de pinda in z'n achteruit, rent dit ree al bos toe, mag ik het nawaren. Bolsterturf, vrijdag 27 maart 2009
1465a
Vier Oeijenbraakse reeën. Ze laveien ver weg, op in dit koude voorjaar beetje maar van onkruid groene stoppelakker. Zelfs met camera op maxi optisch zoon kan ik ze nauwelijks bereiken. Bolsterturf, vrijdag 27 maart 2009
1466
Het regent weer eens. Echt wel koude en natte lente dit jaar. En in deze klote lente - pasgeboren haasjes gaan aan veel kou en regen dood - kruip ik moe en misselijk van werken in pinda over Veldweg. Een jakkeraar in grotere auto met slingerende aanhanger komt me achterop, scheurt voorbij. De bestuurder ziet niet het haas dat ik te laat zie. De langoor huppelt nat door natte wei. Door regendruppenportierruit wil ik hem op foto zetten, wat me niet goed lukt: camera zat nog in cameratas en lange regenjas en pindagordel zijn me in de weg. Na twee foto's raampje naar benee voor meer en betere foto's, maar nu regendruppen op cameralens. En dit haas huppelt almaar door, blijft toch paar seconden stilzitten. Ineens rent het ander haas toe. Eventjes begroeten de hazen elkaar. Zowat dralen gaan ze weer uit mekaar. Ik denk twee rammelaars op zoek niet naar elkaar. Bolsterturf, zaterdag 28 maart 2009
1467
De eens zo mooie Zuidoost-Drentse Ericase Peel Hij werkte zich in 't veen, bij de boer, op aardappelmeelfabriek en als stukadoor Ik ondeugde en zwierf alleen maar rond.
Bolsterturf, zondag 29 maart 2009
1468
Maandag oppasdag. Vandaag maandag mooi weer oppasdag. Dus wandelen met de jongens. Providentia toe. Providentia in. De torenklok is niet bij de tijd, maar voor de klok heeft Martijn geen tijd. Thomas die nooit naar bedje wil ook niet. Haha! Thomas valt al zowat meteen vrolijk van het wiebelen in z'n buggy in slaap. En zo mooi! Martijn vindt de lama die nodig naar de kapper moet leuker dan de wipkip. En dan, nog mooier! slapen halve dag later, na zandbak en lekker eten, de jongens in de auto heel de weg pa en ma toe. Bolsterturf, maandag 30 maart 2009
1469
Mijn jongste dochter vond in haar tuin een vogeltje. Ze liet het me zien. Ik pakte het diertje op maar kon haar niet helpen met de naam. Het is geen vink, of toch wel? Geen vogel uit de vrije natuur maar een volièrevogel? Fijn! Een reewildliefhebber die deze website leest berichtte in het bij deze website gastenboek dat dit vogeltje een rijstvogeltje is.
Na het avondeten en ruzie maken vrouw met Erpel op stap, ging ik met bike, camera, kijker en fles rode wijn reeën kijken. Ik vond een viersprong reeën; ik vond een zessprong reeën. Deze laatste sprong laveide bij na gedane knechtenarbeid verlaten vloek in 't veld witte Polentent van Heer Aardbeiboer. Ik zat erbij en ik keek naar de reeën, maar toen m'n bike omviel op mijn benen riep ik auw en nog wat meer, renden alle reeën weg. En toen begonnen twee bokken te blaffen, lawaaiden die ook de stilte stuk met hun alsof hondenblaf beuh beuh beuh beuhhhhh... Bolsterturf, dinsdag 31 maart 2009
index maart 2009
|
en ga ik schrijven. 
.jpg)
