|
Bolsterturfs natuur B o l s t e r t u r f s n a t u u r Dagboek juli 2009
1561
In mooie zomermorgen schuifelt opa zijn ondeugend Thomasje, zijn tot nu jongste kleinkind, door bos en veld. Dit schuifelen, goed voor blij tevree Thomasje - hij slaapt driekwart van de schuifeltijd. Ook is dit schuifelen goed voor opa, vooral voor de bevroren spieren van zijn zere rug.
Thomas en zijn broertje Martijn in vroegavond weer thuisgebracht bij pa en ma, smaakt opa, na kijken naar reeën in voor driekwart met net omzoomd aardbeiveld, in chalettuin en aan de prikkeldraad van smalle boswei koele wijn, is het opnieuw genieten van simpel kijken naar, is het genieten van beste vriendjes foxie Erpel en kater Bolleke, en later in de avond, van dik uur voor middernacht tot ver na middernacht, ook genieten van door nachtkijker Zesender Lierbok in aan overzij boskant stikdonkerwei. Bolsterturf, woensdag 1 juli en donderdag 2 juli 2009
1562
Ik digitaliseerde wat reeën en een konijn met pijn in de rug, Bolsterturf, donderdag 2 juli 2009
1563
Mierlo - Lierop. 't Sang. Eventjes loop ik puinpad in en uit. Op en bij dit puinpad geen reeën. De reeën werden hier in 't oerig moerig broekbos Sang door jagers vrijwel uitgeroeid: nog hangt aan ketting aan halfdode eik het restant van 'n hoogzit. Wel ontmoet ik twee hazen, een buizerd, witte en bruine vlinders, hoornaars en heel veel muggen. De muggen voel ik bovendien. Bolsterturf, vrijdag 3 juli 2009
1564
Met pijn in de rug rijd ik voorbij een haas en een rikke met twee kalfjes arbeid toe.
Kan mijn bazen mijn rugpijn iets verdommen? Geven die me nu 'ns paar dagen vrij? Welnee! mijn bazen zijn er voor de centen en de klanten. Klanten leveren centen op. Ik kost alleen maar geld. Misschien moet ik maar klant worden. In de ziektewet gaan? Nee! Heb ik niks aan. Kan ik de deur niet meer uit. Bovendien is 't tegen mijn principes: voor poosje maar stijf bevroren spieren de ziektewet in duiken. Zolang ik lopen kan, wil ik werken, maar kunnen mijn bazen mij iets verdommen? Bolsterturf, zaterdag 4 juli 2009
1565
Het was in Brabant een droge lente, het is een droog begin van zomer.
Ieder ree kan een voor driekwart maar omheinde akker op
Er laveide een rikke op met gif besproeide aardbeiplanten:
'n Geweitje aan de muur oogt mooier dan aan de wand 't schortje van een rikke
Laatavond kijk ik reeën in de Heezer Herbertusbossen. Bolsterturf, zondag 5 juli 2009
1566
Met Thomas en Erpel en wat vage rugpijn ben ik op stap. Onderweg zijn er als gewoonlijk de saaie Schotse stiertjes en de saaier schapen, maar gedrietjes veroveren we het eilandje in bijna helemaal drooggevallen Eliasven. Een familie Nijlgans, een paartje witte kwikstaarten, wat bijna vliegvlugge eendenpullen en een stelletje dodaarsjes waarderen dit niet. Zeur toch niet zo over mogen en niet mogen! Alle ganzen, eenden en dodaarsjes zwemmen nog altijd vrolijk rond. Ook de jonkies.
En wanneer ik dan blij met Thomas speel, de handvatten van z'n buggy de grond laat raken, hij verst achterover leunt, ik mijn rugpijn niet meer voel, ik hem kietel op z'n buikje, dan lacht hij blij en vrolijk, schatert zijn jonge lach luider dan lelijk gaaigekras over 't dorstig ven en door het dorstig bos. Bolsterturf, maandag 6 juli 2009
1567
Eindelijk regen. Alle tuinen, alle weiden, alle akkers, alle gewas heel blij. Bolsterturf, dinsdag 7 juli 2009
1568
Fijn! nog wat regen meer. Bolsterturf, woensdag 8 juli 2009
1569
Het is half tien in mooie zomeravond, begin schemer al. Vrouw en ik wandelen door Brabants Landschap, door De Lange Bleek in Sterksel. We kuieren bospad af, naar met gif bespoten en voor driekwart rondom met twee meter hoog net tegen wildschade beveiligd aardbeiveld. Vrouw vertelt. Ze heeft het over 'onze' Zesender Lierbok: "... ... en toen kwam hij bij de prikkeldraad, sprong hij erover, stond hij in de tuin. Erpel zag hem toen ook, begon als een gek te blaffen. Nou, en ..."
Plots valt ze stil. Voor ons op zo'n zeventig meter staat een ree in lang weigras. Het dier zekert onze kant op. Hoorde het vrouws vertellen?
Wanneer vrouw, Erpel en ik verder gaan, spring de rikke af, rent die langs zuidkant van het voor driekwart om 't aardbeiveld netwerk boskant toe. Puinweg over verdwijnt ze in Somerens bosgebied.
Met het wegrennen van de rikke draait een grote zilverkleurige terreinauto, off the road car, zandweggetje langs het aardbeiveld in. Langzaam rijdt deze wagen tussen aardbeiplanten en weiden. Als de wagen bij bocht in het weggetje gekomen is, zien de inzittenden het laveiend ree.
Vrouw en ik besluiten om deze jacht van dichterbij te gaan bekijken. Snel lopen we twaalf minuten om, zijn dan nog zo'n driehonderd meter van jagers en aangeschoten prooi. Maar ook de schemer schreed vooruit. Uit de losse hand foto's maken is nog moeilijker geworden. De jagers zoeken een kwartier. Om 21.56 uur komt een jager met een dood ree het maïsveld uit. Moest hij het in doodsnood weggekropen dier met jachtmes doden?
Deze jagers zijn mannen die jagen met goedvinden van Staatsbosbeheer, Brabants Landschap, Faunabeheer, Vereniging 'Het Reewild' en KNJV. Bovendien zijn deze jagers kantjesjagers. Zo'n honderd meter maar van de aanschotplek vandaan mag van de gemeente Someren in de Somerense bossen niet gejaagd. Jagers hebben de mond vol van wildbeheer en weidelijkheid, van het wild een faire kans geven om te ontsnappen aan de dood, maar - vraag ik me af - hoe weidelijk, hoe ethisch, hoe sportief is het, en hoe dapper ook, om een onschuldig en argeloos ree stiekem en geniepig vanuit een auto dood te schieten? Bolsterturf, donderdag 9 juli 2009
1570
Altijd weer wanneer ik vrij heb, vrij ben, niks hoef, niks moet, ben ik blij als een gelukkig kind. Alle klote werk, alle geploeter om wat rotcenten en alle welvaartspijn vergeten, lees ik dan boek of gedichten, kijk daarbij op z'n tijd n's lui lamlendig uit het raam, maar... zwerf daarna weer overnieuw door bos en veld.
Vandaag mijn luierdag op de tweezitsbank speelden twee hazen door vensterruit en stapte, helaas paar seconden maar goed in zicht, Zesender Lierbok door kaal bos aan overkant van altijd veelege wei, waarna ik tegen donkeravond samen met foxie Erpel een hermelijn over parkpad flitsen zag en het wezeltje dat woont in takkenhoop tweehonderd meter maar van chalet bijna digitaliseerde. Bijna dus, want Erpel rukte aan de lijn, trok mijn hand met camera in onbalans. Hij dappere deugniet wou het kleine beestje gaan vangen. Foei toch! Maar toen voorbij een goed oplettende rikke met ook er vandoor gaand kalfje ik in laatavondduister Herbertusbos een te ver weg ree - is dit bosree rikke of bok? - op foto zette, kroop en sloop hij stiller dan zijn oude vriend Bolsterturf, vrijdag 10 juli 2009
1571
Om vijf uur werd ik wakker, want moest pissen. Bed uit keek ik naar buiten, zag ik in natte ochtend Zesender Lierbok op de wei voor 't chalet. Vlug camera gepakt en de deur uit, maar patsamme! wat is deze reebok toch schuw geworden: ik net in de tuin, zag hij me al, bleef hij - heel anders dan andere keren dat ik hem ontmoette - niet staan maar rende als een gek overkant toe, boskant toe, ging me daar staan uitschelden. Maar kijk! de sufferd bleef op honderddertig meter fijn heel eventjes mooi dwars staan.
Heren jagers, hebt u niet wat veel reebokken doodgeschoten?
In dan weer een tijdje droog, dan weer miezelregen was ik tussen halfacht en halfelf in de avond met Erpel op stap. De route: Lange Bleek - Herbertusbossen - Lange Bleek. Terwijl ik reeën telde, liep en draafde Erpel vrolijk met me mee. Elf reeën is mijn score, drie bokken en acht rikken, geen ree dubbel geteld. Drie van de acht rikken hadden ieder één kalfje, ja, helaas maar één kalfje elk. Eén reetje, een smalreetje, vond ik 't liefst. Zij klein van stuk, beetje groter maar dan een reekalf, speelde vlug, rap en dartel over onlandwei en door ruigte van boskant. Ach, kwestie van tijd, dan zal ook zij, dit klein speels reetje, zo goed als de jonge gaffelbok die bij haar was, door de dappere Brabants Landschapjagers worden doodgeschoten. Heren Brabants Landschapjagers, ik vraag het me af: hebt u niet wat te veel reebokken al doodgeschoten? En hebben de vorig jaar vossen die er dit jaar niet meer zijn met zijn allen misschien wel driehonderd reekalfjes opgevreten? Heren jagers, weet u misschien waar de paar maar Sterkselse vossen van vorig jaar gebleven zijn? Heren jagers, ik mis deze vossen en ook mis ik Providentia Zesender Eibok en de Providentia jaarlingbokjes Gaffelaartje en Spitsbokkie. Bolsterturf, zaterdag 11 juli 2009
1572
Net als ik naar de Heezer Herbertusbossen wil gaan fietsen, betreedt Zesender Lierbok de wei voor chalet. Vlug loop ik met camera de tuin in, richt vanachter laurierstruiken op hem. Paar keer hebbes. Als ik dan daarna wat op en neer loop, ziet de bok me, zekert hij een poosje aandachtig, maar gaat er niet vandoor. Hij gaat zelfs weer verder met laveien. Weer maak ik foto's van hem, nu van bij de weiprikkeldraad. Paar dagen terug zag vrouw, dat een buldog en twee foxjes van paar boerderijtjes verderop achter Lierbok aanzaten. Logisch dat een ree daarvan flink schuw wordt. Dus best raar dat de bok vandaag helemaal niet schuw op me reageert. Deze zesender reebok kent mij, kent me goed. Hij en ik zagen elkaar al vaak. Misschien is hij anders dan alle andere reeën. Misschien is hij meer als de mensen, kan je daarom op hem geen peil trekken. Maar wat is dit? Heeft 'mijn' Zesender Lierbok, die paar maanden terug een gezwel aan zijkant hals had, nu een gezwel op zijn linkerschoft?
Paniek om luchtballon
Ik fiets door De Lange Bleek, hierin vind ik één reegeit, één haas en één paartje patrijzen zònder jonkies, naar de Herbertusbossen. In deze bossen ben ik getuige van grote paniek. Een enorme felrode en met tussenpoosjes luid sissende luchtballon vaart over bos en weiden. Bij mijn komst glijdt de ballon juist perceel weilanden in bosmidden toe. In de weiden kuddetje pinken en drie rikken (drie rikken door mijn 20 x 60-kijker).
Maar 1 bok, 1tje maar! Gelukkig maar ook nog een roodborst
Huistoe fietsend spot ik twee rikken op grens van Heezer Herbertusbossen en Heezer gemeentebossen, in wei dichtbij de Somerense weg. Terug chalet is de wei ervoor reeleeg. Wel zitten er tig konijnen in. En een allenig klein vogeltje, een roodborst, is nog druk bezig bij en onder de prikkeldraad. Gelukkig maar, want het zien van dit kleine ding maakt me altijd blij.
Vandaag, 12 juli, bijna reebronst, telde ik 9 reeën: 1 bok (Zesender Lierbok) , 7 rikken en 1 kalfje. Maar 1 bok dus, 1tje maar!
Bolsterturf, zondag 12 juli 2009
1573
Met Martijn en Thomas naar dieren- en speeltuin Dierenrijk in Mierlo - Nuenen. Opa, maandag 13 juli 2009
1574
Mijn rugpijn, mijn spierpijn, niks aan te doen, moet vanzelf weer over gaan. Bolsterturf, dinsdag 14 juli 2009
1575
Half juli: begin reebronst, maar ik zag nergens ree, geen ree op de wei voor chalet, geen ree tijdens in avond en ochtend mijn telkens dertig kilometer door bos en veld woon-werkverkeer. Bolsterturf, woensdag 15 juli 2009
1576
Vandaag met spierpijn in onderrug
Tijdens het zitten en liggen wat machteloos gevloekt, Bolsterturf, donderdag 16 juli 2009
1577
Te erge rugpijn. Toen ik naar bed ging in hete gisteravond kon ik nauwelijks nog staan, kon mijn rug me niet meer dragen, maar vanmorgen na dikke donderbui met fikse regen nu koeler weer en de rugpijn heel eind over. Hahah, nu kan ik er weer tegenaan, weer schrijven en weer typen en tussen klote werken door ook weer hazen, vossen en reeën zoeken. Bolsterturf, vrijdag 17 juli 2009
1578
Voor weekendwerken gaan wandelde ik puinpad het Lierops Sang in. Mijn doel was reebronst zien, was geile reebok jagend achter geile rikke vinden,* maar nergens flitste het bruin of rood van ree. En in padkanten stond nauwelijks een reeprent. Wel genoot ik van drie minuten mooi groot haas kijken. Het haas deed zich tegoed in half wei half onlandwei, bezij puinpad moer en broekbos in. Maar zo jammer! toen tijdens mijn kijken naar dit haas me een horzel in onderlip prikte, petste ik de kleine rotzak pijnlijk dood, bewoog ik daarbij te onverhoeds, zag en hoorde het haas me, koos het meteen het snelle hazenpad, ging het in hoogste versnelling er vandoor. En toen jeukten heel de nacht op 't werk mijn lip en mijn muggenbulten.
* ... was geile reebok jagend achter geile rikke vinden, ... Bolsterturf, zaterdag 18 juli 2009
1579
Ik weet een haas te wonen bij grote en drukke camping in Lierop. Het is een groot haas en het is of een mannetjeshaas of een vrouwtjeshaas. Dit laatste, dit of ... of ..., dit niet weten, zit me dwars, want ik zou het, vind ik van mezelf, al lang zeker moeten weten. Bolsterturf, zondag 19 juli 2009
1580
Ik ben weer gelukkig mens, heb geen rugpijn meer. Ja! ik kan weer buigen, met gestrekte benen met handpalmen de vloer bereiken, ook weer tientallen kilometers lopen en honderd kilometer fietsen, weer reeën, vossen en hazen kijken. Om dit laatste te doen fietste ik naar de Heezer Herbertusbossen, waar in ochtendstilte ik twee allene rikken en een allene reebok trof. Nog is de reebronst niet begonnen?
Echt wel heel mooi, rode en oranje reeën zien in dorheid van hete en droge zomerochtend.
Wandelen met Thomas, fietsen met Martijn en spelen met allebei
Na mijn reeën kijken fietste oma met Martijn naar speelgoed- en snoepwinkel. Ik opa haat winkelen, haat het meer nog dan bordjes 'Verboden Toegang', wandelde liever met Thomas door Providentia en door De Lange Bleek. Onderweg alle sloten droog. Toch blijven de boeren grondwater oppompen van onder de dorstige bossen. En helaas, waar Thomas en ik, en ook foxie Erpel, altijd naar eenden, ganzen, aalscholvers en meeuwen in de Sterkselse zandafgraving keken, bleek het toegangshek naar het water gerepareerd, daarvan alle staven weer rechtgetrokken en bovendien de zaak met weidraad flink verstevigd. Niet te erg, Erpel is dunnetjes hoewel zeker niet mager, die kon tussen de spijlen door, rende naar de afgraving, zo het diepe water in, zwom een hortje. Klein uur lopen voorbij hier een groepje grauwe ganzen in wei en daar een vlucht witte meeuwen boven wortelgewas, speelde Thomas met nat geel zand in het inmiddels bijna helemaal droogstaand Lange Bleek Eliasven. Heel weinig water bevat dit ven nog maar, zo weinig water dat de ganzen, eenden en dodaarsjes in en bij dit ven niet meer willen zijn. Ik vond er zelfs geen reiger en geen kikker meer. Je kan in je mooiste kleren en met je duurste schoenen aan zo naar het eilandje in venmidden toe wandelen. Hahah, mijn duurste schoenen zijn mijn nieuwe klompen.
Voorbij schapen in te kale onlandweitjes en Schotse stiertjes in van dorst wegkwijnenDe Lange Bleekhei, vond Thomas een ronde paddo in boskant van pinkenwei, een paddo als een sneeuwbal op door zon en wind bruingeschroeid gras, een paddo heel mooi. Maar tuurlijk zag hij deze paddo, deze zwam heel anders dan ik die zag. Chalet terug gekomen jakkerde huurboer net een lading gier over zijn gehuurde altijd veelege wei.
Toch was het buiten spelen met de jongens fijn, heel fijn. Ze houden met gemak opa en oma jong. Kijk! Zo mooi! Martijn zoekt met de verrekijker al naar reeën en hazen voor opa.
Van alleen maar kijken naar wordt de reestand niet kleiner of ongezonder
Echt wel heel mooi, rode en oranje reeën zien in dorheid van hete en droge zomeravond. Dan zo mooi wit het lange half boerenweidegras half onlandgras in de Heezer Herbertusbossen. In schemerbegin trof ik hierin zeven reeën, vijf rikken, twee bokken en nul kalfjes. Op één reepaar, bok en geit dus, na waren ze solitair. Wel kwam ik maar liefst driemaal een mensenechtpaar tegen. Deze zes mensen waren ook aan 't reeën kijken. Helemaal niet erg dat deze mensen ook naar reeën zochten, want van alleen maar kijken naar wordt de reestand niet kleiner of ongezonder. Bolsterturf, maandag 20 juli 2009
1580a
De Nederlandstalige televisie is niet veel bijzonders meer. Het is alle dagen van het jaar ellende, geweld, gezeur, gezeik, hopeloos zelfingenomen gelul van politici en bestuurders en meer droefenis. En alle nachten van het jaar is het meer geweld, meer platte erotiek en ook nog eens heel veel reclameseks, is het blote tietenshow en gezeur of je o6-nummers bellen wil. Nooit of zelden eens een echt mooie natuurfilm of -documentaire. Maar nu zag ik vanavond op tv het, ik denk gespeeld blij gebrachte, rtl4-nieuws. Een voor het oog heel erg blije presentator en een ook voor het oog heel erg blije presentatrice verhaalden vrolijk dat een op Vlieland in het duingebied aangetroffen vosje dood moet. Dit beestje zou helemaal in zijn eentje alle Vlielandse weidevogels opvreten. De burgemeester of zo van Vlieland plus een bekeurkneus van Staatsbosbeheer mochten een hele tijd lang jammeren over 't vosje.
Waar ik in Brabant in Sterksel tussen bos, heide, veelal veelege weiden en enorme bio-industrieschuren volgestouwd met koeien, varkens en kippen toef, woonden vorig jaar stuk of wat vossen. Voor zover ik weet wonen er inmiddels in Sterksel geen vossen meer. Nergens nog vind ik hun voetsporen, hun uitwerpselen, hun vossenhol. Staatsbosbeheer vind ik echt wel een waardeloze organisatie. Het grossiert in zijn natuurgebieden in voor u en mij bordjes 'Verboden Toegang'; het houdt van jacht en jagers met buksen en geweren; het gunt in Oost-Brabant, waar ik nu dus woon, zowat overal de weidevogels geen broedgebied; het jammert moord en brand over één Vlielands vosje en het vangt en vergast ganzen bij duizenden. Wilt u op de hoogte blijven van het verloop van de smerige streken van Staatsbosbeheer? Dan kunt u zich abonneren op de gratis digitale nieuwsbrief van De Faunabescherming. Bolsterturf, maandag 20 juli 2009
1581
Om zes uur rommelde het reeds vervaarlijk in het westen maar pas tegen zeven uur begon de donderbui, bui boven Recrenova en Providentia, bui met harde donders en felle bliksems, ook met plensregen. De tv viel er van uit. Om half acht evenwel werd het droog. Om kwart voor acht zag de lucht er weer lief uit, met mooie witte wolken in lichtblauw, fietste ik aan om reeën te gaan zoeken in de Heezer Herbertusbossen. Langzaamaan echter werd, na een bruin ree, een rood ree en een oranje ree alle drie te ver weg voor mooi op foto, net als eerder in de avond in Sterksel de hemel donkerblauw, bijna zwart. Ook rommelde en ratelde het steeds harder. Lichtflitsen kliefden over de bossen, soms ook de bossen in. Ik besloot om naar chalet terug te fietsen, maakte daarbij erge haast, trapte als bezeten de trappers rond, kon de donderbui niet voorblijven. In van gutsende regen bijna donker botste ik net bos uit, op het fietspad langs de Somerenseweg, op een haartje na tegen een tegenligger ook zonder verlichting, een jongeman op renfiets. Ik zag hem nog net bijtijds. Toch vloekte de dwaze sukkel verdomme kijk uit! Ineens kwamen donder en bliksem van overal, van links en rechts, van voor en achter, ook van pal boven me, moest ik denken aan dat kruis bij die gedenksteen in de Oostenrijkse bergen, ook aan in het Zuid-Duitse Zwarte Woud twee kleiner kruizen van schoolkinderen onder een zwart doormidden gespleten eik. Benauwd zag ik de banden van mijn fiets al branden, racete ik door almaar knetter en knal, door weerlichten en slagregen. Toen de regen deels hagel werd, wolkbreuk werd, moest ik afremmen, zag ik ondanks helleschichten nauwelijks nog pad en bomen.
Het deurloos houten hutje bij het Sterksels varkensproefbedrijf was mijn redding. Fiets neerkwakkend rende ik dit onderdakje in. Mijn ogen weer geopend sprong een kikkertje het hutje binnen. En toen ik met geen droge draad meer aan het nat en zwetend lijf - bosgroen T-shirt, bruine korte broek, versleten onderbroek en zwarte wollen sokken in sandalen had ik aan, daarbij rode boerenzakdoek in linker broekzak, alles alles zeiknat - dit klein mooi naakt wezentje op foto zetten wou, viel bij ratelende donder de lensdop van m'n camera, butste die kapot op betonnen vloer. Toen ik na het onweer mijn fiets opraapte, waren in het door regen en hagel gegeselde padzand de bandensporen ervan, en ook de voetstappen van mijn komen naar het hutje, door de regen weggewist en nu voel ik me, na toch fijn nog vlug terug fietsen naar de Herbertusbossen en daarin toch nog een ree, een rikke op foto zetten, tot weer willen werken gaan blij herboren. Bolsterturf, dinsdag 21 juli 2009
1582
Na hevige donder- en regenbuien in avond, nacht en ochtend fiets ik, Providentia en Lange Bleek voorbij, om kwart voor zeven de Heezer Herbertusbossen in. Vanaf het fietspad langs de Somerenseweg deze weg overgestoken, is daar in nat padzand meteen het bandenspoor van een auto. De chauffeur ervan moet sleuteltje van het hangslot aan ketting aan houten slagboom hebben. Te voet, op fiets en op brommer heb je geen sleuteltje nodig om in bos en hei te kunnen komen. Op je benen en op maar twee wielen kun kan je bijna altijd wel voorbij van hangsloten voorziene bostoegang belemmerende hindernissen. Het bandenspoor leidt me over natte paden naar en rond weiden. Zo kom ik voorbij alle Herbertusbosweiden. Onderweg spot ik vogels, meesttijds houtduiven en vinken, maar ook een reiger, een lijster, een merel, een roodborst, een havik en een sperwer. Verder zijn er wat konijnen en twee hazen maar nergens reeën, helemaal nergens een ree. Wie chauffeerde er heel vroeg in de ochtend al door deze bossen? Wat was er hier te doen? Zulk een route langs alle bosweiden rijdt een niet-jager niet. Ook de politie volgt zo'n route niet. En in reebronsttijd nergens een ree te zien? Schoten toen alle fiets- en wandelvolk nog sliep de dappere Brabants Landschap-jagers vanuit hun geriefelijke jachtauto al één of meer reebokken dood? Bolsterturf, woensdag 22 juli 2009
1583
Veel geslapen, veel gelezen en te lang gekloot met deze website. Toch, tussen dikke regenbuien door zette ik werktoe in wei met ook pinken twee verwegge hazen te lelijk op foto. Bolsterturf, donderdag 23 juli 2009
1584
Tegen middernacht ving ik een vos, zo te zien een rekel, in mijn pindagrootlicht. Ja! Ik leerde van mijn botsen met een ree. Waar ik voor juni dit jaar bij nacht over stille binnenwegen 80, soms zelfs sneller - best verantwoord want nog lang geen 150 dacht ik toen - reed, rij ik nu 50 of langzamer. En waar ik toen in bochten 60 reed, rij ik nu 30 of langzamer. Bolsterturf, vrijdag 24 juli 2009
1585
'k Heb weinig zin in schrijven, ook in website schrijven geen zin. Eigenlijk heb ik nergens zin in, maar de reebronst is begonnen.
In mooiweermiddag onderweg met vrouw Lierop toe, speelde een reepaar in goudgeel tarweakkertje langs de Kempenweg in Lierop. Vrouw chauffeerde. Ze reed weer eens te hard voor goed reeën te kunnen kijken. En toen ik riep "STOP! ik zie reeën," trapte ze ook nog eens veel te laat op de rem.
In vroegavond laveide er een reepaar in Heezer Herbertusboswei, net toen er uit tegenovergestelde richting over zandpad een vrouw van jaar of veertig met reebruin gezicht, reebruine benen en reebruine handen aankwam. Ik weet niet hoe haar beter te beschrijven, maar ze was duidelijk van Oosterse afkomst, ook aan haar kleren te zien. Haar zwarte hondje, Blackie riep ze het, had ze niet aangelijnd, iets wat niet mag van politie en jagers. Alsof viswijf op de markt schreeuwde ze toen ze me zag het beestje bij zich. Kennelijk zag ze in me een bekeurkneus. Reebok en rikke verschoten van haar schelle stem, renden meteen weg, naar helemaal achter in de wei.
In laatavond, late schemer al, bijna donker, laveiden bij aardbeiveld langs puinweg in De Lange Bleek in Sterksel een heel ver, zo'n 500 meter ver, ree en een ver, dikke 200 meter ver, ree. En toen het al bijna niet meer lukte om deze reeën op foto te krijgen, ik ze door camerazoeker niet meer zag, huppelden door 7x50-kijker achter elkaar drie hazen onder vleermuisjes op muggenjacht boskant uit, gingen die hazen in de donkerte spelen met elkaar, renden ze blij en vrij over alleen maar op late foto's blauwe boerenwei. Al met al tien reeën gezien, maakt niet uit hoe en waar precies. Bolsterturf, zaterdag 25 juli 2009
1586
Te laat wakker geworden na klote ochtenddroom, dus te laat in de ochtend van chalet gegaan, vond ik toch nog in de Heezer Herbertusbossen tweemaal een rikke met kalfje. De eerste keer om kwart over zeven ten zuiden van de Somerenseweg; de tweede keer net voor acht uur noordelijk van deze weg. Ook in de Herbertusbossen racete een fliefde reebok achter een rikke aan. Eventjes maar gaven deze twee me de kans om een foto van ze te maken, meteen renden ze weer verder, wei uit, bos in. En daarna was er in De Lange Bleek nog een flieft reepaar, waarvan ik alleen maar de rikke in foto vangen kon. Heur vrijer, heur bok voor 't ogenblik wilde niet eventjes poseren. Die zal al eens een kogel uit een jachtbuks hebben horen fluiten. Voorbij pinken en 'hun' reiger ging ik droef maar toch niet ontevree met wat ik zag terug naar wit bier en bed.
Waar er weinig reeën zijn kunnen er weinig worden doodgeschoten
De reebronst is in volle gang. Alle reeën zijn nu bij 't pad, dag en nacht erg actief. Toch zag ik er tijdens middagwandeling met Erpel in Sterksel, in De Lange Bleek, maar twee. Niet te erg, waar er weinig reeën zijn kunnen er weinig worden doodgeschoten en de lijsterbessen pronken nu uitbundig kralenrood. En Erpel badderde in plassen en zwom met mij in 't diepst bos- en heideven.
Van reeliefde en tijdelijke weesjes
In mooie avond fietste ik door de Heezer Herbertusbossen, fantaseerde ik daarin wat onzinnigheid bij de beek die zich slingert door de westkant van deze bossen, genoot ik van simpel zitten tussen op oever springbalsemien, liet ik uit late bloemen nog wat balsemienzaadjes springen.
Alle reebokken willen nu ook hun zaadjes kwijt, want de rikken zijn bronstig. Alle rikken willen bevrucht, moeten bevrucht, immers het doel van het leven is seks, is het voortbestaan van de soort, in dit geval van de soort ree. Alleen een heleboel mensen en wat apen denken anders over seks.
Iedere zomer weer zetten overal in Nederland de reeën de bossen op hun kop. Dan racen de geile bokken achter de geiten aan, dan zijn alle reebokken idioot onrustig. Ze hebben dan zelfs geen schrik meer voor de mensen, ook niet voor de moedige
Ik ontdekte zo'n allenig reetje, zo'n in de steek gelaten reekalfje. Het stond heel zielig helemaal alleen in weimidden. Het stond met krom rugje in het lange gras, alsof het ziek was, alsof het dood zou gaan. Maar kijk! het leeft! het kan al heel hard rennen. En straks, misschien morgen al, zal zijn moeder weer bij dit heel tijdelijk maar weesje zijn. Bolsterturf, zondag 26 juli 2009
1587
In voor buien van felle zon hete voormiddag schuifel ik Thomasje door bos, wei en aardbeiveld de middag in. m'n foxie Erpel is er ook bij. Onderweg zie en hoor ik nergens reeën, niet wanneer Thomasje slaapt, ook niet als hij wakker is en heel tevree de natuur inkijkt, maar zo heel mooi! ik zie Thomasje.
Alleen met Erpel op stap zijn er in de zomeravond drie hazen, een allene rikke en een moeder rikke met kalfje. Helaas allemaal te ver weg voor op foto.
Helemaal alleen bij 't pad later in de avond tel ik meer reeën. Net wanneer ik de rikke met haar kalfje terug gevonden heb, piept mijn cameraatje 'tuut tuut tuut' en lees ik in het venstertje ervan Battery empty. Ik baal stevig, vloek eens zachtjes om mijn domheid, fiets dan snel terug naar chalet om volle batterij te halen. Glimlachend om mezelf peddel ik in stille donkerte voorbij een egel en twee forse schapenrammen in stille donkerte, computer en wijn toe. Bolsterturf, maandag 27 juli 2009
1588
Het is een prachtige avond. Ik zit op een pol bunt in De Lange Bleek, in boskant, bij reewissel naar wei en aardbeiveld. Voor me reppen wat late blauwe duiven zich hun slaapbomen toe. Achter me racet een wielrenner met vloekend felgeel shirt aan over smal paadje. Hij ziet me niet, zijn ogen fixeren het paadje. En er komen twee jongens aangeschreeuwd, meteen gevolgd door een man die een invalidenwagentje, daarin een vrouw met lang blond haar, voortduwt door het rulle zand. Zomin als de wielrenner zien deze vier mensen me. Wel ziet de vrouw mijn fiets. Die zette ik tegen een berk met na de droogte van de zomer al flink wat gele blaadjes.
Een half uur lang kijk ik naar houtduiven en ganzen en eenden. Dan, om vijf voor negen, huppen en spelen twee verre hazen, helemaal aan overzij van de wei, helemaal bij maïsmuur. En zo mooi! om negen uur komt er een rikke de wei oprennen, te plots is ze er, ik zie haar te laat, ik zat te dromen op mijn pol. Meteen na haar is er dan ook een bok. Deze rent achter de rikke aan, hij drijft haar over de wei voor zich uit, probeert op haar te springen. Maar dit wil ze niet hebben. Telkens glipt ze onder hem uit.
De reeën reageren nauwelijks op het verweg schot. De bok jakkert al weer achter haar aan, nu sneller nog, heftiger. Zij is nog jong, en zij is mooi en rank, een machtig mooie vlugge jonge geit.
Ineens glipt de jonge rikke onder netgazen afzetting door, afzetting naar voor driekwart omrasterd aardbeiveld. De bok wil haar meteen volgen de aardbeien in, maar dat gaat zomaar niet, hij raakt met zijn gewei vast in het net. Even zie ik het net heftig bewegen. Dan heeft hij zich losgerukt, vliegt hij al weer achter haar aan.
Een oudere rikke al in de aardbeien kijkt naar dit snelle liefdespaar, naar deze bok en jonge rikke. Mijn ogen zoeken naar een reekalfje, kunnen het nergens vinden.
Dan, moe van het snelle liefdesspel, gaan geile bok en zijn jonge rikke liggen rusten in het aardbeiveld. In de inmiddels donkere zomeravond zie ik ze zonder kijker niet meer en door de kijkerglazen alleen nog maar hun koppies.
Bijna tien uur laveit er Sterksel toe door m'n veldkijker in de donkerte een ree met kleur van winterdos, zò bruingrijs zijn kleur, laveit dit dier bij boskant en maïswand, op dikke tweehonderd meter, pal voor zowat kilometer verderoppe Providentiatorens. Wanneer ik over wei en langs boskant probeer om dichterbij te komen, begint alsof een kwaaie bosduivel een ander ree hard en fel te blaffen en te schelden: beuh - beuh - beuh - bwèèèèè - bwèèèèè - bwèèèèèèèèèè, wordt het bruingrijs ree van deze herrie schuw, zekert het, maar is het telkens wanneer mijn camera bezig is met lange sluitertijd foto maken na de knip weer aantal meters maïswand toegegaan. Bolsterturf, dinsdag 28 juli 2009
1589
Lange mooi weer wandeling gemaakt, met Thomas en Erpel. We gingen park uit door Providentia Turfven toe, en vandaar via de Ronde Bleek naar de grens tussen de gemeenten Heeze-Leende en Someren. Vervolgens liepen we, na bij carnavalsverenigingensymbool linksaf slaan, richting Somerenseweg/Provincialeweg, lange puinweg zonder naam af. Zo gingen we gedrietjes door bos en veld, langs maïs-, bonen-, bieten-, prei- en aardappelvelden. Tot slot door De Lange Bleek weer park toe. Bolsterturf, woensdag 29 juli 2009
1590
In mooie avond langzaam werktoe rijdend zag ik een reebok maïsveld uitkomen. Hij draafde door wei, mooi voor koeien langs, ander maïsveld in. Maar toen hing er paar uur later een dikke donderbui boven grauwe stad, zag ik op wolken, bliksem en één arme boom na nergens meer natuur, wel ook heel mooi boven huizen, auto's en beton de regenboog. Bolsterturf, donderdag 30 juli 2009
1591
Dit was een mooie zomerdag in mooie hoewel tot nu bijna augustus te droge zomer, een mooie zomerdag met in de ook mooie zomeravond tijdens mijn naar reewild zoeken vier reeën maar in heel De Lange Bleek te Sterksel. Ja! vier reeën maar. De dappere jagersmannen van Stichting Het Noordbrabants Landschap deden goed hun best. Die schoten dit jaar al veel reeën dood. Toen vrouw, Erpel en ik tussen half negen en kwart voor tien in De Lange Bleek wild zochten, knalde het aan overkant van de Provinciale weg Someren-Heeze één keer in de Strabrechtse heide, korte droge knal, werd er daar, om tien over negen precies, in deze mooie zomeravond weer een reebok doodgeschoten, denken vrouw en ik, weten vrouw en ik bijna zeker. Bolsterturf, vrijdag 31 juli 2009
index juli 2009
|
.jpg)
jagersman met buks. En zo goed als alle reebokken zijn ook alle moeders rikken dan de hort op. Die spelen, die breken, die donderjagen met de bokken achter zich aan door hout en veld. Als gekken jagen de bokken. Ook wel in dolle drift achter elkaar aan. Altijd weer in de natuur wil de sterkere de zwakkere verjagen. Alle rikken moeten gedekt, bokmans zwakkere concurrenten voor zover al niet door het dapper
