|
Bolsterturfs natuur B o l s t e r t u r f s n a t u u r Dagboek augustus 2009
1592
Ik sta buiten, geniet van stille morgen waarin tuin, zon, vogels, konijnen, muizen, bomen en bloemen. Maar dan, om tien voor acht in de vredige weekendochtend, een schot, een buksschot. De knal - hard, droog, kort - komt uit richting Leende. Paar seconden later nog een schot, identieke knal uit zelfde richting. Ik kan er niks aan doen, ik vind niettegenstaande hun vrome praatjes over duurzaam wildbeheer en weidelijkheid en zo veel jagers natuurverkrachters. Wanneer ik op pad ben moet ik reebokken echt wel zoeken, vind ik zowat alle weiden en onlanden in 't Sang, in de Pan, in Lungendonk, in Boksenberg, in Rummeling, in Lange Bleek, bij Providentia en in de Herbertusbossen reebokloos.
Waarom toch mag er niet bij iedere onland- en boerenwei een reebok huizen? Waarom moeten plezierjagers met geweren altijd maar weer ingrijpen in de natuur? Deze moedige Bolsterturf, zaterdag 1 augustus 2009
1592a
Tegenover de Strabrechtse heide, vanaf deze heide aan andere kant van de Somerenseweg, ligt De Lange Bleek, een door Brabants Landschap met timberjacks en cirkelzagen schandalig toegetakeld bosgebied van kleine driehonderd bunders. Aan rand van deze Lange Bleek, meteen ook dus langs genoemde weg, is een onlandwei, daarin zomers altijd pinken en 's winters altijd paarden. En grenzend aan deze wei vind je een smalle strook, echt wel een strookje, bosaanplant. Tussen dit strookje en het kapot gemaakte bos loopt in vrijwel rechte lijn een smal paadje. Te voet kan je goed over dit paadje vooruit. Op de fiets gaat het al stuks moeilijker; met een wandelwagen, invalidenwagen of rollator is vooruitkomen zowat onmogelijk. Aan puinpadkant van 't paadje, puinpad vanaf de Somerenseweg Sterksel en Someren-Heide toe, plaatste men een ronde en bruine, inmiddels van mos en wieren groene, bijna drie meter lange paal, weipaalmodel maar dan veel langer. Aan oostkant is er aan deze paal een groen bord met opschrift verboden dit en verboden dat en ook nog eens verboden dit en dat geschroefd. Aan tegenovergestelde kant, voorzover men bij iets ronds van kant kan spreken, begint anderhalve meter boven de bosbodem de kauwgomroute. Deze route doet zijn naam eer aan, is geplaveid met stukjes gekauwde kauwgom. Hij eindigt driekwart meter onder het bord. Maar zeker weten zal bij niet doodgaan van de kauwgomkauwer de route nog worden verlengd, worden afgeplakt. Nu ik dit type is hij nog werk in uitvoering maar het is degelijk werk. Alle stukjes kauwgom zijn goed ver in een verticaal door de paal lopende spleet geduwd en naar beide kanten toe zorgvuldig plat gestreken.
Toen ik paal en kauwgom bestudeerde was er geen over kauwgom paalverkeer. Toch plakte de kauwgom niet, geen enkel stukje plakte er, geen beestje bleef eraan plakken. Misschien als de route is gereed geplakt, er nog honderd of meer kauwgoms meer zullen zijn uitgesmeerd, zullen mieren, kevers en torren er gebruik van willen maken. Misschien dus, want boven aan de paal is er alleen maar het groene bord met domme tekst. Wie de kauwgomplakker is? Ik keek nooit naar deze persoon uit, had immers geen weet van paal en kauwgom. Maar plakt deze mens iedere keer bij passeren van de paal maar één kauwgom dan kom ik hem, of haar, vast nog wel eens tegen. Bolsterturf, zaterdag 1 augustus 2009
1592b
Vrouw, Erpel en ik zagen het konijn zitten op het gras van de camping. Alle drie meenden we dat het onschuw kerngezond was. Ja! ook ons foxje Erpel dacht dit, weet ik zeker. Maar toen we, met hem aangelijnd, vlak bij het beestje kwamen, bleek 't konijnekoppie veel te opgezwollen dik, daarin de ogen niet rond maar spleetjes. Ineens werd ons vierpotig Erpeltje fel, rukte die aan de lijn, want duidelijk een konijn met myxomatose. Ik wilde het beestje laten grijpen. Had Erpel zijn gang mogen zijn, dan was het nu dood, een vlugge dood gestorven, zou het meteen niet meer lijden, maar: "Nee!" zei vrouw, "je houdt hem bij je! hij blijft eraf! er zijn konijnen die de ziekte overleven."
Nadat het konijn was weggerend, daarbij zich stotend tegen berkenstammetjes, praatten vrouw en ik over konijnen, en ook over vossen. Bovendien ook nog eens over de maffen van Staatsbosbeheer die ganzen vergassen en die het éne Vlielands vosje door jagers willen laten doodschieten. Dit laatste omdat dit ene vosje alle weidevogels zou opvreten.
"Zaten er hier bij ons nog voldoende vossen zouden die de echt zieke en de doodgegane konijnen opeten," wist vrouw. Bolsterturf, zaterdag 1 augustus 2009
1592c
Nu het in en rond Sterksel in ochtenden en avonden al vaak knalde, moet ik in de wijde omgeving naar de reebokken zoeken, struikel ik echt niet over ze. En vind ik er eentje is hij bijna nooit een grote en forse zesender, is hij geen kapitale bok, is hij bok met minder grof en groot gewei. Zoekend naar een oude bok met al dan niet iets al teruggezet machtig zesendergewei op grijze kop, vond ik in vroegavond aan Heezer beekkant in wei een rikke met haar kalfje. Altijd weer kan ik ervan genieten, van simpel kijken naar zo'n moeder met zo'n dartel klein ding. Klein uur later was er in andere wei een bok, geen al oude bok, gewoon een bok, een denk ik balende bok, een bok door grotere en sterkere bok weggejaagd van bronstige rikke.
Toen ik stond te kijken naar deze bok, zijn ene geweistang is wat langer dan de andere, jakkerde plots de ter plekke plaatsbok, ook geen dier met machtig en mooi gewei, achter een rikke aan. Helaas die twee bleven niet in de wei. Ze renden voederakker met hoog opgaand groen in. Daarin vond ik even later alleen de rikke terug. Bolsterturf, zaterdag 1 augustus 2009
1593
Klein beetje regende het in de nacht, en nog is de zon er niet, maar wanneer ik om zeven uur naar de lucht kijk ziet die er best lief uit.
Net als ik, het is dan nog ruim voor halfacht, midden in wei in deze bossen een ree spot, wiekt een wijfjeshavik uit padkant het hout in. Ik vergeet om te kijken wat de felle grijpvogel misschien achterliet, want ben te benieuwd naar het ree. Om even voor halfacht jakkert, net als hij gisteravond ook deed, de plaatsbok, een grotere en sterkere bok dan deze bok, achter zijn rikke voor nu aan, over de wei, het hout in, terug over de wei, weer het hout in, en weer terug, helaas te snel en te ver weg om foto's van te kunnen maken. Ik fiets verder, rondje om de wei, en dan, even na halfacht, zie ik rikke en bok in door jagers aangelegde voerakker, staan ze hierin uit te rusten. De rikke komt eventjes goed in beeld, de bok blijft verscholen in het hoge groen. En dan, terwijl ik sta te wachten of de twee toch nog samen willen komen poseren, gutst daar ineens om twaalf voor acht warme zomerregen met bakken uit de lucht. Drijfnat kom ik chalet, maar dan is voor mij de morgen toch nog zonneschijn, zet vrouw in d'r blote billen koffie. Bolsterturf, zondag 2 augustus 2009
1594
Alweer was het maandag, wandelde ik in onze maandag wandeldag met Thomas en Erpel, door de bossen, door de heide, ook langs maïsvelden en bioschuren. Thomas vierde onlangs zijn eerste verjaardag, werd een hele dag ontiegelijk door oma's en mama verwend. Zijn broertje Martijn is inmiddels drie. Deze maandag schoof ik Thomas over alleen maar verharde fietspaden en over brede paden door bos en veld. Toch was het fijn, genoten hij en ik. 't Meest nog van elkaar In aardbeiveld in De Lange Bleek waaierde aardbeiboer - of een knecht of loonwerker - met tractor en gifspuitmachinerie gif. Te gek gewoon, in schemering en duisternis eten hazen en reeën van gif bespoten aardbeiplanten. Betreffend aardbeiveld is maar voor driekwart krakkemikkig afgezet. Alle wild heeft vrije toegang tot de aardbeiplanten. Iedere morgen en iedere avond kan er een jager in een auto langs de aardbeiakker komen rijden. Deze jager kan dan heel makkelijk een kogel jagen in een aardbeiblad snoepend ree. Ik at maar paar keer ree. Zo'n veertig jaar terug, toen ik op vakanties was bij een oom en tante en drie nichtjes Jachtopzichter. Dat was toen bij gebrek aan aardbeien gifvrije reebout. Erpel stootte een kluchtje patrijzen, twee oudervogels en zes jonkies, op uit puinberm bij preiakker. Een prachtig panorama, de op de vleugels gaande patrijzen. Ze snorden weg over hoge maïs. En Thomas? Die zat heel de tijd als een prinsje in zijn buggy. Hij pitte maar half uur. Hij zag de patrijzen ook. Maar die Thomas toch! Hij keek onderweg keer of tien zomaar achterom naar me, legde daarbij zijn achterhoofd helemaal in zijn nekje, en dan lachte hij, lachte hij, boog ik daarop voorover en kietelde hem over zijn buikje: "kiet kiet kiet potverjandikkiedozie, wat ben je toch een stout knuppeltje." Iedere keer schaterlachte Thomas dan. En toen hij zo schaterlachte over stille puinweg door stil bos, verschoot van zijn schateren een gaai in dikke eik, begon die te schelden. Krijsend fladderde de bonte vogel naar verderoppe eiken. Thomas trok zich van dit gekrijs niks aan, die keek al weer achterom naar opa.
Ach ons Thomasje. Hij is lief, hij is blij en tevree. Altijd als hij met opa op stap is, is hij zo. Nooit 'ns doet hij onderweg vervelend. Nooit 'ns blèrt of jankt hij de vogels uit de bomen. Reeën, vossen en hazen zagen Thomas, opa en Erpel onderweg niet.
Toen Thomas, al lang weer veilig thuis bij pa en ma, zoet in zijn bedje sliep, fotografeerde opa in schemering de over paar dagen volle maan en een reegeit. Bolsterturf, maandag 3 augustus 2009
1595
Een spin. Hij of zij zat zomaar op plant in terrasbloembak. De naam van deze spin wist ik niet, maar in 't internet vond ik Argiope bruennichi. Gelukkig was er een oplettende lezer. Dankzij deze lezer weet ik inmiddels dat deze spin een wespspin is, iets wat ik gezien tekening en kleuren van de spin had moeten kunnen raden. Bolsterturf, dinsdag 4 augustus 2009 Naar aanleiding van de wespspinfoto's, in mijn gastenboek
Lezer:
Bolster:
Lezer:
Bolster:
Lezer:
1595a
Half juli - half augustus: reebronst. De tijd van de reebronst is bijna voorbij. Waar ik een rikke en haar kalfje wist te wonen is dit kalfje weer terug bij moeders. Een paar dagen en nachten was het kleine ding alleen, vond ik het in strookje bosaanplant met lange grassen. De moeder was al die tijd met een bok op stap. Op de foto zie je moeder Rikke niet ver van paaltje wat vroeger weipaaltje was. Zij kijkt naar me. Zij is weer in blijde verwachting, ze zal volgend voorjaar weer moeder worden, als ze niet verongelukt of wordt doodgeschoten. Haar kalfje zit bij het paaltje onder sparretak.
En dan staat daar, twintig snelle fietsminuten zuidelijk, opeens tussen oude Hessenweg en ven de schuwe roodbruine zomerbok. Zijn rikke zag me. Die ging er snel vandoor. Hij evenwel heeft geen erg in me. Hij kijkt verbaasd in de rondte, is haar kwijt. Zes foto's blijft hij, springt dan blaffend de dekking in.
Kijk! Zo mooi deze bok! Zo mooi zijn habitat! Al die kleuren! Alsof het herfst in zomer is. Bolsterturf, dinsdag 4 augustus 2009
1596
Vrouw en ik fietsen wijn mee in hete zomermiddag, door de bossen, door de heide, door de velden, kortom: door het zomerdronken land. (Sorry, maar ik gebruik best graag eens een afgezaagd cliché.) Erpel is ook mee. Die draaft dan weer een tijdje door boskant, dan weer rust hij poosje uit, in zijn achter fiets rode hondenwagentje met zwarte gazen ruitjes. En tuurlijk wordt er onderweg gezwommen, door Erpel het meest. Die zwemt heel het diepst verboden ven over, die apporteert stokken uit het Sterksels kanaal en die baddert in op zandwegen na de regen van paar dagen terug modderplassen. Onderweg zijn er me te weinig reehoefjes in de zandpaden en te veel andere fietsers op die paden. Vrouw zegt daarom dat ik zeur. Zij kijkt graag mensen, vanmiddag veelal min of meer ouwe lullen en hun ouwe echtgenotes. Jonge meiden in bikini zijn er niet bij, zelfs geen vrouwen in driedelig badpak. Terwijl we in schaduw van wat dennenbomen op een houten bankje met een groene vuilnisbak erbij een glaasje droog en wit drinken, komt er een tractor met daarachter een grote kar aangeronkt. Op het lawaaiding een dunne man in blauwe spijkerbroek en lichter blauw hemd met lange mouwen. Die mouwen zijn zeker tegen vliegen, muggen en wespen. Hij is de man die de Somerense bossen schoon houdt, de man die de rotzooi die u wegflikkert netjes opruimt. Zomaar ineens word ik heel jaloers op deze man. Op zijn mooi dun zijn, op zijn heerlijk alle werkdagen mogen werken in de natuur, 't meest van al op zijn prachtige kop met lange witte haren en zijn lange volle ook witte baard.
"Zo mooi deze man," zeg ik.
Ben ik later op de dag, alleen met mijn fiets in bijna donkeravond, maar weer simpelweg blij en gelukkig met een rooie rikke en heur meer bruiner kalfje. Bolsterturf, woensdag 5 augustus 2009
1597
Om acht uur fietste ik door De Lange Bleek, een met cirkelzagen en timberjacks vernield bosgebied van zo'n 275 bunders. Je vindt het in de gemeente Heeze - Leende, in Sterksel. Stichting Het Noordbrabants Landschap en jager Jan K. zijn de bazen in deze Lange Bleek. Ondanks natuurpadroutes kom je er weinig wandelaars tegen. Overal in de bospaden zag ik bandensporen. En ja! jager Jan K. kwam me in zijn bruine jachtwagen tegemoet gereden. We groetten elkaar niet. Jan reed richting weiden aan de Somerenseweg; ik ging verder richting puinweg.
Tien minuten later ongeveer kwam ik twee andere jagers tegen. Deze twee liepen over smal bospaadje. Ze waren net de kauwgompaal voorbij. Ze werden, denk ik, door Jan K. gedropt. De oudste jager, man van jaar of vijftig, had een buks in zijn handen. Even daarna kwam ik drie reeën tegen. De dieren, een geit, een smalree en een spitsbokje, waren duidelijk op weg naar onlandwei. Ik hoefde niet veel te doen om ze van richting te laten veranderen, alleen maar eventjes afstappen en naar ze zwaaien. Met sierlijk grote sprongen stoven ze weg, heideveldje in. Ieder ree, ook ieder spitsbokje mag van mij de kans krijgen om oud te worden, om kapitale bok te worden. De jagers zag ik tijdens mijn zoeken naar reeën, vossen en hazen heel de avond niet terug, Wel kwamen veel ganzen over, koerde er zo nu en dan een blauwe doffer en vond ik tegen donkerte de wagen van Jan geparkeerd bij boerenweiden en aardbeiveld, helemaal aan de andere kant van De Lange Bleek. Er werd niet geschoten. Geen schot knalde de stilte stuk. Geen reebloed kleurde groene weide rood.
Wat telden de jagers? Dit weet ik niet. Ik weet alleen maar wat ik telde. Ik vond in heel De Lange Bleek en op aangrenzende weiden en onlandweiden een rikke met kalfje, nog een rikke met kalfje, 'mijn' zesender van gisteravond met zijn rikke, alsmede een minne bok, dunne half zesender half gaffelaar met geweistangen van ongelijke hoogte.
Pas tegen donker nam ik de tijd om foto's te maken. Op de wei bij het aardbeiveld laveiden toen onder vleermuisfladder twee reeën, twee geiten. Nog maar net had ik één van de twee op foto, renden ze wei af. Gelukkig waren de jagers wel al weg. De eraan komende mensen bleken voor mij en alle reeën heel ongevaarlijk, waren een man en een vrouw gezellig nog aan 't samen fietsen. Bolsterturf, donderdag 6 augustus 2009
1598
Met vrouw en Erpel wezen fietsen over de fietspaden van de Strabrechtse veelal dooie of halfdooie heide. Erpel zowat al de tijd mee in zijn hondenwagentje achter fiets, want er zijn de bekeurkneuzen van Staatsbosbeheer. Op deze heide heel veel mensen en heel veel schapen gezien, maar nergens reeën, hazen of vossen, heel weinig vogels. We kwamen voorbij een bekeurkneus. Die had zijn groene autootje geparkeerd op pad waar u en ik alleen maar mogen lopen of fietsen. Op, in of door de heide lopen is u en ik ten strengste verboden! Dat mogen alleen bekeurkneus Heidewachter en de jagers! Deze heidewachter, jonge man nog, was gelukkig ongevaarlijk bezig. Hij maakte foto's van wat door de droogte van deze zomer dood aan 't gaan bermgroengeel.
Dorheid droef op de heide. De haver van een haverveldje ingezaaid ten behoeve van de Staatsbosbeheerjagers groeide maar tien centimeter hoog. Wel fijn voor de jagers, kunnen ze heel makkelijk de paar nog over reebokken doodschieten. Bolsterturf, vrijdag 7 augustus 2009
1599
Wezen fietsen in mooie avond, door Sterksels en Heezer natuurgebied. Reeën geteld op weiden en weitjes, in stukjes stroomgebied van de beekjes Sterkselse Aa, Grote Aa, Kleine Dommel en Rielloop. Bolsterturf, zaterdag 8 augustus 2009
1600
Heeze. Herbertusbossen, dicht bij bebouwde kom. Bolsterturf, zondag 9 augustus 2009
1601
Ik ben rotzak, grote rotzak, tè slechte mens, zeiden mensen, zeiden ze van mij, tegen mij, maar geeft niet want er zijn de jongens. Hahah, de ondeugende, tè ondeugende broertjes, maar zijn ze niet lief en schattig ook?
Wanneer ik in al avond alleen door het Lierops Sang zwerf, vind ik geen ree en nauwelijks een vogel. Wel lokken met vurig rood de kamperfoeliebessen.
En dan rij ik tegen middernacht over de Veldweg in Lierop, vang ik in groot *pindalicht een erg klein van stuk reekalfje. Het blijft even staan in berm, steekt dan weg over, verdwijnt in bos. Dit reetje is, denk ik, een kalfje eind mei of in juni pas geboren, een kalfje van nog maar twee maanden jong ongeveer. * pinda = Fiat panda Bolsterturf, maandag 10 augustus 2009
1602
Dit was een stille en sombere ochtend. De blauwe doffers koerden niet. Zachte zomerregen op de wip: het regende dan weer klein beetje, dan weer helemaal niet. Geen spoor meer van reebronst. Wel fietsbandenspoor in de bospaden, van vroeger dan ik wakker man of vrouw me al voor geweest.
In de lieve regen goed voor bos en tuin tussen zeven en negen in Sterkselse Lange Bleek en Heezer Herbertusbossen één ree, één ree geteld, maar één ree geteld, een rikke. Bolsterturf, dinsdag 11 augustus 2009
1603
Prettig om te weten?
Hoe dapper is de jager die in gastenboek komt vervelen maar in eigen hol een vreemde luis niet duldt?
Het is echt wel een klootgevoel: je voelt je het vosjes achtervolgt door de bloeddorstige meute. Bolsterturf, woensdag 12 augustus 2009
1603a
Toen ik fijn in bed lag te slapen en buiten ruisende regen, ik droomde van ik lief vosje
Toen ik in de avond naar wat werken reed, was ik ontevree. Graag had ik de gaffelaar op foto gezet. Maar ja, had vrouw me eventjes gewekt had ik met slaapdronken kop misschien wel op heur gemopperd, of wat anders gewild dan reebokfoto maken. * Diana = Artemis, dochter van Jupiter = Zeus: Godin van de jacht, maar ook maagdelijke beschermster van natuur en wild. Zij jaagde graag, maar strafte meteen de jager die meer doodde dan hij kon opeten. Zo'n jager liet ze bij voorbeeld van zijn paard gooien. En dan stuurde ze wolven of een beer. Die vraten hem dan op. Bolsterturf, donderdag 13 augustus 2009
1604
Een mooie zomeravond met voorbij een dikke buizerd op een paaltje voor me zeven reeën, een bok, vier geiten en twee kalfjes. Er zijn reeën bij, de meesten, ook de kalfjes, die liever dan gras en klaver met gif bespoten aardbeistekken eten. Deze reeën passeren het slordige want hier en daar neergevallen manshoog net om 't aardbeiveld. Maar dan komt er laag van over maïsveld een sissende rood met gele ballon aan. Hiervan hebben de reeën grote schrik. Ze stuiven uiteen, ze snellen de aardbeien uit, bos en maïs toe. Eentje rent met volle vaart in 't net, stuitert terug, krabbelt overeind, bereikt in paniek de maïs. De reeën blijven weg, komen niet terug. Vloekend op ballon met mensjes in een mandje fiets ik tegen donker voorbij paar honderd ganzen in dichter bij huis boerengroen voor Providentiatorens huiswaarts.
Bolsterturf, donderdag 13 augustus 2009
1605
Mooie zomeravond in De Lange Bleek.
En dan zijn er later in de avond nog konijnen en een haas, en een zwarte specht die kliiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii roept, en honderd en nog meer ganzen in de lucht, en een bosuil, en een rikke met een uier, en een rodere rikke in het hout, en ook nog een ander reepaar op laatschemerwei, te verweg voor beetje mooie foto. Bolsterturf, vrijdag 14 augustus 2009
1606
Vanmorgen vroeg, gelijk iedere zaterdagmorgen, brood en koek halen. Samen met het wijf. Ja sorry! zij is vrouw, lieve vrouw. Brood en koek halen per fietsen met grote fietstassen. Door de bossen. Kasteel Heeze voorbij. Bij dit kasteel een blauwe reiger. Zomaar in groene wei. Schreeuwend en schijtend vlucht de blauwe visvreter, wanneer ik afstap en vlugge foto's van hem maak.
Na de bakker, tussen tuin doen door, en ook vanavond vroeg nog eens, wespen op foto gezet.
Tegen donkeravond vier wilde konijnen op rij. Op zandpad bij zelfde recreatiepark. Nog zijn ze niet myxziek, en schrik hebben ze geen. Mannen met geweren en boeren met vergiften doodden hun predatoren: havik, vos, marter, bunzing, hermelijn en wezel.
Verderop, kilometer van chalets en caravans, zitten, zoals zo vaak in mooie zomeravonden, een man en een vrouw, een echtpaar. Zij genieten daar te zitten op meegebrachte stoeltjes, bij hun auto en een roestende giertank.
En dan is daar vette klaverwei naast klote afgenette akker met gifbespoten aardbeiplantjes. Aan het net, net nog in de wei, een rode reebok met ook oranje rikke bij zich. Bolsterturf, zaterdag 15 augustus 2009
1607
Terwijl vrouw in chalet tv kijkt, is nooit wat leuks op het klote ding vind ik, en Erpel en de kater volgevreten bij haar luieren op de bank, fiets ik anderhalf uur door bos en veld, vind ik daarin nul hazen, nul vossen, nul bunzings, nul patrijzen en van veel meer dieren ook nul, wat ik jammer vind. Ook nul mensen kom ik tegen, wat ik prettig vind. Wel spot ik rundvee, schapen en reeën, meer rundvee en meer schapen dan reeën: 21 pinken, 4 koeien, 4 koekalfjes, 1 grote dikbilstier, 2 Schotse stiertjes, alsmede maar liefst 44 schapen op maar 9 reeën, de reeën bokken, rikken en kalfjes in totaal.
Voorbij een rikke, voorbij een andere rikke, voorbij een bok, een reebok, voorbij een bok met rikke zijn daar dan ineens maar wel zo'n driehonderd meter ver nog een bok en een rikke met 2 kalfjes. Van te ver zet ik in al schemering deze laatste reeën op foto, lukt me haast niet zonder statief. Mijn foto's klote foto's? Geef ik lekker niks om, want zo heb ik straks, o kon ik ieder jaar maar jaar jonger worden, als ik misschien niet meer lopen en fietsen kan de leuke herinnering, iets om met plezier naar terug te kijken. Bolsterturf, zondag 16 augustus 2009
1608
Opa genoot als altijd in bos en veld.
Eerst genoot in vroegmorgen opa heel alleen, van zomaar wat fietsen door de Bleke bossen en van kijken naar alle groen. In het groen op best veel plaatsen veel gele blaadjes, gevolg van te weinig zomerregen. Net in middag genoot opa van wandelen met kleine Thomas, die driekwart van de tocht heerlijk sliep. Zelfs op het deze zomer al te brede Eliasvenstrand, waarop wat pleviertjes en wat witte kwikstaartjes, wilde Thomas niet wakker zijn. Maar Thomas zag een oranje rikke, die vreselijk geschrokken van ineens foxie Erpels boskantwei opstuiven wègsnelde, wel. Hij was toen net wakker geworden, keek de snelle rikke na, lachte daarbij luid en lief.
En toen was chalet terug Thomas ouder broertje Martijn zwaargewond. Die had niettegenstaande meer dan drie keer waarschuwing van oma heel eigenwijs zijn rechterwijsvingertje op net uitgezette en dus nog hete gaspit geduwd. Bolsterturf, maandag 17 augustus 2009
1609
Mag ik voorstellen? Bolsterturf, dinsdag 18 augustus 2009
1609a
Kleine Martijn, hij is net drie jaar, zag tijdens wandeling maakt niet uit waar de rare drolletjes vol blauwe bessen en bramen het eerst. Hij keek ernaar, hij wees ernaar, hij vond het maar rare poep, stiefelde al weer verder. Wisten jullie het ook, heren jagers? Dat een vos naast muizen, zieke en gezonde konijnen ook bessen en bramen eet. Of weet kleine Martijn al meer van vossen en hun eetgewoonten dan jullie doodschieters? Bolsterturf, dinsdag 18 augustus 2009
1610
Mooi! vind ik: een rode rikke voor roder slangenhaspel. Bolsterturf, woensdag 19 augustus 2009
1611
Weer eens te laat voor reeën kijken bed uit, niet al voor zes uur maar pas om kwart over zeven, meende ik in de Bleke bossen om half acht vanmorgen toch nog een ree te zien, zette ik wat overbleef van door boswerker wèggetimberjackte boom op foto.
Onder zwarte lucht moeder en kind met kleur van giertank
Weer was het een hete dag. Maar na het avondeten kwam het onweer, rommelde en bliksemde het in de lucht. En in het westen en zuidwesten kleurde de lucht almaar donkerblauwer, bijna zwart, zwart. Toch wou ik nog eventjes eindje gaan fietsen, eventjes nog de Bleke bossen in. Bolsterturf, donderdag 20 augustus 2009
1612
Bij de foto's.
Op weg naar en terug van garage, - m'n pinda diende APK-gekeurd en behoefde nieuwe banden, - stonden en lagen wat schapen van Staatsbosbeheer treurig bijeen op van hitte en droogte gebarsten venbodem. Toch blijven de vogels en daarvan vooral de houtduiven blij. Nu ik dit stukje proza type koeren rontelom chalet paar blauwe doffers lustig er op los. Het zijn lieve vogelmannen, deze zo mooi koerende doffers met witte halsring en witte vleugelspiegels. Samen met de duifjes broeden ze de twee witte eitjes in de slordige nesten zonder dak uit. Zestien dagen en zestien nachten broeden duiven. Dan zijn de jonkies geboren, kale en onooglijke lelijkerdjes. Na vier weken zijn ze vliegvlug. Drie net vliegvlugge winterkoninkjes tripten en renden in hete dag, over bodem van hartstikke droogstaande sloot, sloot met wel vier meter hoge walkanten. Een echt wel gifgroen kikkertje op een kurkdroog bospad. Waar komt het vandaan? Waar wil het naar toe? Waarom is het zo gifgroen? Een Nederlandse groene kikker is nooit giftig toch? Een haas dat zich tegoed deed aan nog groen gras. Het at tot het me gewaar werd. Toen drukte het zich meteen. Zo klote, vind ik, dat hazen zo bang moeten zijn voor de mens. Daarom, vind ik ook, wèg met alle hazenjacht en jagers. Toen het haas was weggesprongen, maïsveld in, zag ik een stronk met prikkeldraad omwonden. Gelukkig voor deze stronk is hij al dood, want ontkopt, gecirkelzaagd. Bolsterturf, vrijdag 21 augustus 2009
1613
Plots sloeg foxie Erpel aan, ging hij als maf tekeer. Kilometer ver zette boer een dieselpomp aan, pomp die, voor Erpel onverwacht, en met veel gesis en gebortel, grondwater grond uit stuwt. Maar in de bosvennen raakt alle water op. Weg zijn ganzen, eenden en dodaarsjes, alleen nog maar wat pleviertjes en wat kwikstaartjes vond ik op breder dan ooit Buntvenstrand. Bolsterturf, zaterdag 22 augustus 2009
1613a
Langzaam chauffeerde ik langs Helmonds kanaal stadjecentrum toe. Ik wilde aalscholver, fuut of meerkoet op foto. Helaas, in het kanaal vond ik geen vogels, en op beide walkanten zat zelfs geen hengelaar. Maar toen ik op de stille doodlopende weg, aan de overkant wel druk verkeer op Kanaaldijk, eventjes de andere kant op keek, lag daar in portiek een man te slapen, een minder domme sukkel dan ik die werken wil in mooie weekendzomeravond. Bolsterturf, zaterdag 22 augustus 2009
1614
Een blauwgrijze speciekuip, drie lichtblauwe emmers, een groene emmer en een witte emmer: kleurrijk ruraal tafreeltje in mooie zomeravond. Zomaar vond ik kuip en emmers, liep ik er tegenaan, aan gazen kant van onlandweitje in Het Sang. In emmers en kuip na bij gebrek aan schapen te lang gevuld staan in brandende zomerzon stinkend slootwater. In dit zes keer troebel water duizenden muggenlarven, krioelend dansend. Na wandeling terug in de auto met miljoenen muggen krioelend in m'n kop, zag ik te laat een haas dichtbij, kon de langoor voordat ik portierruitje neergezwengeld had naar dikke honderd meter verderweg rennen. Maar kijk! Toch zijn op de foto z'n oorpunten nog echt wel zwart. Bolsterturf, zondag 23 augustus 2009
1615
Dit was al met al mooie dag. 's Morgens kapot van zoveelste avond/nachtdienst werken eindelijk chalet teruggekomen, moest ik opa van oma heel verplicht allereerst vier uren gaan slapen. Vond ik helemaal niet erg: slapen is fijn, slapen doe ik graag.
Sorry Martijn, Thomas en Wouter, opa was te moe voor foto's van jullie maken. Bovendien waren telkens weer oma en mama in de weg. Bolsterturf, maandag 24 augustus 2009
1616
Zij is Rikke. Zij is mooi. Zij is bang voor de lelijke mens, de jager.
Maar toen ik allerdomste man
Zowat alle dagen zie ik ze, reekalfjes en hun moeders
Zowat alle dagen zie ik ze, reekalfjes en hun moeders.
Vanmorgen telde ik één reekalfje, bokje of geitje.
Vanavond telde ik twee reekalfjes, broertje en zusje,
Bolsterturf, dinsdag 25 augustus 2009
1617
(Drie alinea's, één komma)
Boers weipomp lekte grondwater, heel erg veel. Onze ietsje lager gelegen dan de wei tuin overstroomde. Nu hebben in deze toch echt wel hete zomer onze bomen en planten helemaal geen dorst meer. Inmiddels is kapotte afsluiter door boerenknecht van nieuwe pakking voorzien.
Zonnebloem op kippenmest heeft dorst
(Drie zinnen zonder komma Bolsterturf, woensdag 26 augustus 2009
1618
Bij de foto: Bolsterturf, donderdag 27 augustus 2009
1619
Te lang geslapen.
Voor wel houtduif en houtduifjonkies op foto gezet: Bolsterturf, vrijdag 28 augustus 2009
1620
Dit is hete zomer 2009, prachtzomer om te zonnen, om bruine kop als buitenman te krijgen, maar ook zomer met nauwelijks regen, met veel te weinig regen voor bossen en velden en weiden en akkers. Maar waar heide en jong bos langzaam doodgaan van de dorst, beregenen de mensen hun gras en teelt. Boeren en tuinders pompen dag en nacht met dikke dieselaangestuurde beregeningsinstallaties grondwater omhoog. Door lange slangen persen de krachtige pompen het water de installaties in, waaieren het tientallen meters door de lucht. Almaar in de rondte gaan de krachtige waterstralen. Dit ver waaierende water, het creëert soms regenboogjes en het is goed voor natuur en cultuur, goed voor de weiden en gewassen van de mensen, goed voor het vee ook, voor alle dieren in wilde staat ook goed, goed dus ook voor de reeën. Ook deze laatsten hebben zo van laatavond tot vroegmorgen, ondanks iedere dag opnieuw die brandende zon over alles en iedereen, toch lekker sappig groen te laveien.
Voorbij een tiental beregeningsinstallaties fiets ik in vroegmorgen Sterksel uit, via kortste route de Heezer Herbertusbossen toe. Daar, nog aan de zuidkant van de Somerenseweg, spot ik in dorstende boskant over kurkdroogstaande sloot een moeder rikke en haar kalfje. Zo mooi om naar te kijken! Altijd weer mooi om te bewonderen, zo'n lieve moeder en haar kind. Kwartiertje later is er aan de noordkant van zelfde weg een andere rikke met haar kalfje. Deze laatste twee snoepen de lekkerste kruidjes uit boerenweide, vlakbij door beek gevoede sloot. Nog altijd is er water in beekjes als Sterkselse Aa, Grote Aa, Kleine Dommel en Rielloop. Terug in Sterksel, in De Lange Bleek, vind ik geen reeën meer, ook geen hazen en vossen, zijn daar alleen maar vogels, veel ganzen vooral, en een paar konijnen en een man met klote herrieding, met gemotoriseerde gras- en onkruidmaaier. Langs voor driekwart rond aardbeiakker waardeloos net maait deze man door sproei-installatie nat gewaaierd (on)kruid de kopjes af.
Thuisgekomen eerst koffie en boterhammen, daarna wijn, waarna het te vlug al midmiddag is geworden. Gauw gaan zwemmen met Erpel dan. Providentia voorbij, Lange Bleek door, ook voorbij op langs puinweg clandestien gestorte kippenmest een dorstende zonnebloem en wat zo mogelijk nog erger dorstende pompoenplanten, bereiken hij en ik de Verboden vennen.
De Verboden vennen, zo lekker diep deze vennen, zo schoongeel hun strandjes, zo zuiverblauw hun water, maar pas op! er zijn de bekeurkneuzen van Staatsbosbeheer en de motoragenten van de Somerense politie. Nou ja, gelukkig zijn er deze mannen, deze agenten, deze boswachters, want - hoe raar toch! - laat je de mensen naar de vennen komen, maken ze er, in paar dagen al, de grootste rotzooi, kan je je benen breken over weggeworpen blikjes, zal je trappen in kapot geslagen bierflesjes, mag je frietzakjes en maandverband uit het water vissen.
Na zwemmen, waarna lekker eten, vrouw maakte macaroni met veel te lekkere groenten zonder vlees, zijn er dan voor mij alleen - gelijk vanmorgen kom ik vanavond in Lange Bleek en Herbertusbossen geen mens tegen - weer moeder rikken en reekalfjes. Zo'n kalfje, zo lief, zo mooi om te zien, zo'n kalfje, zulk een rank en dartel ding, kijk! zo mooi! zo lief! het drinkt nog bij de moeder. Terwijl het kalfje drinkt luister ik naar van feestende mensen herrie uit het dorp, uit Heeze. En dan ben ik in al schemer alleen met de reeën, zoek ik vergeefs naar vaders bok. En, in donker al, struin ik over de kale Strabrechtse heide, daar waar ik overdag niet komen kan, mag. Dichtbij is er dan de grote stilte, maar midden op de heide nog altijd het feestgedruis van de mensen, ja, midden op de grote kale stille heide ontmoet de muziek van Heezer mensen de muziek en 't lallawaai van in Lierop feestgangers.
Ik telde vandaag elf rikken, vier van hen zonder kalfje of kalfjes. En ik telde nul reebokken. Bolsterturf, zaterdag 29 augustus 2009
1621
Over bos, veld en hei waaiden in winderige dag grote witte wolken voorbij grelle zomerzon. Nu is het avond geworden, is het zowat windstil maar wel windstil met jammerklanken, met smartlappen op harde muziek. De herrie komt uit feestend Heeze, vanwege door stem en muziek afgelegde afstand in 't bos een zachte herrie. De Brabantse dag: dertig jaren terug één feestelijke dag met feestelijke optocht. Dit jaar 2009 veertien dagen, veertien avonden en veertien halve nachten feest, alsof er geen financiële crisis en geen werkloosheid heerst. Ik, vrouw en fox Erpel, en ook alle wild, hoewel ook ongevraagd vast niet in het minst alle wild, vinden mensenfeesten prima: dat de mensen zich maar zàtzuipen, vòlvreten en dat ze maar brullen en dansen en hossen. Wat vrouw en mij betreft, en met heur en mij dus alle wild: liever honderdduizend mensen feestend in het dorp dan één jager met buks dòòdschietend in het bos. Nu in avond laveien, tegen achtergrondgekweel van wijlen bierliefhebber A. Haazes, volksbroekie Guus Meeuwis en andere zoete kwelers, in de stille Herbertusbossen moeders Rikken hun kroost onlandweiden op. En ook een smalree negeert alle mensenherrie. Zij komt gewoon lekker eten in late schemering. Het lijkt wel alsof de rikken weten dat zij en de kalfjes in zomertijd niets te vrezen hebben van de doodschietjagers, dat ze weten dat die dappere jagers vanavond aan 't feesten zijn in het dorp.
Nu (ik dit type rond middernacht) zijn vrouw, Erpel en ik al lang weer thuis van 't reeën kijken, was ik alleen nog anderhalf uur weer op stap, de heide over en de bossen in. Nu is het nacht, na middernacht, maandag al. Het late zonnelicht kleurde gister voor de schemer kwam de dorstende onlandweiden bijna wit. Daarnet kleurde witter nog de maan deze weiden, en nu ik dit type doet ze dit door me ongezien zeker weten nog, dit wit kleuren van groene en gele weiden, want zij, de maan, schijnt door mijn raam op 't toetsenbord. Terwijl ik door 7 x 50-kijker zeven reeën bestudeerde, feestten nog altijd in Heeze de feestneuzen. Maar warempel! Bij de reeën in deze nacht was een bok, één bok, door de 7 x 50 ongelijke gaffelzesser, tot dusverre aan de kogel ontsnapt, op gewaagde te verre foto ondanks nachtscène-optie fletsbruine vlek.
Ik heb behoefte aan dikkere, betere en snellere camera. Nee! Niet doen! Me niks geven! Ik ben uw goeie geld niet waard, maar ook niet per ongeluk uw geld storten op de rekening van de doodschietjagers! Geef uw centen dan maar beter aan de dierenbescherming. Bolsterturf, zondag 30 augustus 2009
1622
Opa wandelt met Thomas. Die zit in zijn buggy. Die kijkt blij in de rondte, maar ziet niet de mot wiens naam opa niet weet bijna onder wieltje komen. Met een glimlach, want denkend aan collega die onlangs op het werk een in schemer kantoor binnenfladderende mot onder d'r grote lomp geschoeide rechtervoet heel onnodig doodtrapte, laat opa deze Lange Bleekmot graag leven, laat hij deze mot voor Thomas' neusje kruipen op een afgevallen geel al berkenblad.
Half uur na de mot ziet Thomas het scholle Buntven, zowat alle water daaruit verdampt door ook vandaag brandende zon. Zelfs pleviertjes en kwikstaartjes vissen hier niet meer. Thomas heeft geen weet van kwikstaartjes en pleviertjes, hoeft hij ook helemaal niet te hebben, want Thomas kijkt in de rondte en is simpelweg gelukkig en tevree met opa's buggy duwen en met wat hij ziet.
Maar dan duwt opa Thomas over nog meer bos- en heidepaadjes, naar dieper ven met ondanks heerlijk warme zomer nog fris en helderblauw water, ook met uitbundig witgeel zandstrand, gaan Thomas en opa spelen in het zongeblakerde hete zand.
In het venwater één waterlelieplant niet meer bloeiend, maar kijk! ook Thomas ziet ze! een echtpaar dodaarsjes, merelkleine eendjes, met hun jonkies. "Ti ti ti," almaar door "ti tit ti" roepen de nog niet zo mooi van verenkleed jonkies over het stille ven. Thomas staat erbij en zoekt naar hun geluidjes, eventjes naar. Dan wil hij het ven instappen, pakt opa 'm vlug bij z'n kladjes.
Foxie Erpel echter, altijd mag die met Thomas en opa mee uit wandelen, rent ongezegd en ongevraagd het water in. Die zwemt zomaar naar het mini eilandje met daarop één allene bijna verdronken eik, ieder jaar kaler de eiktakken; die zwemt ook zomaar naar de waterlelie waarop de dodaarsjes rusten van het almaar naar eten duiken. Te snel voor opa en z'n camera glijden drie dodaarsjes - pa of ma en twee jonkie - 't breed rond groen blad af, roeien ze onder water helemaal naar overkant van 't ronde en diepe ven. Erpel snapt er niks van, zoekt naar de dodaarsjes, maar Thomas lacht om hem en om het mooie vrije leven van weinig nog weten en niets al moeten. Bolsterturf, maandag 31 augustus 2009
index augustus 2009
|
mannen van het groene doodschietgilde, dat ze liever op elkaar gaan jagen, voor mijn part op de maan.
, keek vrouw heel de middag naar de televisie en ook eventjes naar een rode reebok, een door haar kijker gaffelbok.
