|
Bolsterturfs natuur B o l s t e r t u r f s n a t u u r Dagboek september 2009
1623
Bij de foto:
Met vrouw en Erpel de oude Bolsterturf, mijn vader, bezocht. Hij is zesentachtig en het gaat niet goed met hem. Na dit bezoek, ook met wief en hont, fijn in regen door het Zuidoost-Drentsche veld gelopen en fijn in Agila rondgereden, door de Ericase Peel, door het Amsterdamsche veld en door het Bargerveen, daar gelopen en gereden waar mijn vader vijftig, zestig jaar terug beulde bij de boer en in het veen van Griendsveen en Purit. Veel woorden heb ik nu niet, maar 't trekt me altijd weer, almaar meer: de Ericase Peel, het Amsterdamsche veld met de kleine Peelarbeidershuisjes langs het kanaal Weiteveen en Nieuw-Amsterdam toe, deze gezellige Peelhuisjes, vaak kleinere onderkomentjes nog dan de woninkjes van de veenarbeiders in nabije Kommerhoek, die hoek van Kommer, maar voor mij nooit van leed, smart, verdriet, jammer, ellende, armoe en zorgen, die hoek waar ik en mijn broers en zussen, ondanks kerk en dominees, met weinig centen mooie, prachtige, fantastische, onbezorgde jeugd hadden. Bolsterturf, dinsdag 1 september 2009
1624
Pa en ma Houtduif,
Bolsterturf, woensdag 2 september 2009
1624a
Ik ging reeën kijken in de Heezer Herbertusbossen. Ik zag er wat reeën, en ik trof er een boer en een boerin. Deze laatsten kwamen kijken naar hun pinken in onlandwei. Ik sprak met deze boer en boerin, over van alles en nog wat: over de reeën, over hun pinken, over de droogte, over jacht en jagers, over het Brabants Landschap, over een zwarte ooievaar en over nog heel veel meer. Deze boer en boerin, in hun woorden proefde ik de liefde voor hun vee en voor de reeën. Ja! zeker weten! zoals er goede en klote jagers zijn, zo zijn er klote en goede boeren. Bolsterturf, woensdag 2 september 2009
1625
Ik heb geen zin in schrijven. Daarom vandaag beetje maar tekst. Bolsterturf, donderdag 3 september 2009
1626
Zwammen en boomklevertjes aan dode beuk
Ik fiets in laatochtend - vroegmorgen door de Heezer Herbertusbossen,
Zo'n klevertje Zodra ik dikkere camera zal hebben, komt foto van de klevertjes. Bolsterturf, vrijdagmorgen 4 september 2009
Nieuwsgierige Rikke maakt lange nek
Nieuwsgierige Rikke snoept in boerenwei. Bolsterturf, vrijdagmorgen 4 september 2009
Paar uur struinen door Het Broek, De Stoeiing en Boschvelden
Fijn! Paar uur struinen door Het Broek, De Stoeiing en Boschvelden. Bolsterturf, vrijdagmiddag 4 september 2009
Pinken, reegeiten en reekalfjes in avondschemer en donker
Ik fiets door schemeravond, tot in donker toe, rondjes in de Heezer Herbertusbossen. Het zijn rondjes van telkens klein kwartier, rondjes over vier rulle zandpaden, rondjes om klote prikkeldraad van onlandweiden waarin pinken. Ook zijn het rondjes om klote prikkeldraad van wildvoerakkertjes, akkertjes van de Herbertusjagers van Het Brabants Landschap, akkertjes tussen wei en bos.
Terwijl ik mijn rondjes fiets, eigenlijk geen rondjes fiets, maar telkens onzuivere rechthoek fiets, jogt een jogger stuk met me mee, komen me tegemoet een bromfietser met maffe witte pet op en een man en vrouw ook gewoon fietsend, ook trappend fietsend. En dan tel ik tot in donker toe nog 7, of 8, of .., of 11, of meer nog reeën. Reeën die ik in de donkerte dubbel spot, wil ik niet dubbel tellen, zelfs niet wanneer ik ze in helder maanlicht door m'n 7 x 50 zie. Om dubbel te willen tellen, daarvoor ben ik te weinig jager. Met zekerheid telde ik 5 rikken en 3 kalfjes. Ik telde geen reebok, maar misschien zag ik in de donkerte met donkere wolk voor maan toch ook wel een bok. Ik net vijf minuten thuis breekt de hemel open, klettert tegen middernacht felle regen op het dak en tegen de ruiten. Bolsterturf, vrijdagavond 4 september 2009
1627
Net nog niet of bijna al vliegvlug gegroeid takken vandaag de houtduifjonkies van in deze website twee september jongstleden - getver! dit jongsledenwoord - bij hun nest van niks, een plat takjeswirwarretje zonder dak. De als kool (zo snel) gegroeide duifjes, blauwe duifjes, houtduifjes, koolduifjes, nu nog zonder witte halsvlek, wachten op hun pa en ma. Die zijn eten eten voor ze aan het halen. Straks zullen ze smullen van de duivenmelk: voer uit krop. Voor een ouderduif thuiskomt - nou ja thuis, thuis op zo'n goedkope platte woning? - wil ik weg zijn. Daarom maak ik heel vlug foto, echt geen wereldfoto.
Het voeden van deze duifjes op foto zetten kan me helemaal niet lukken. Daarvoor is de nestomgeving te dicht bebost, zullen of de duifjes veel te klein in beeld zijn, of wel levensgroot maar dan veel te wazig. En waarom moeten deze vogels verstoort? Bolsterturf, zaterdag 5 september 2009
1628
Dit zijn mijn eerste reewildfoto's met Nikon P90, de meeste foto's vierentwintig keer optisch zoom. O, wat worstelde ik m'n nieuwe Nikon, met z'n witbalans en zo. En wat mis ik met de nieuwe Nikon bij me mijn altijd zo fijn om mee te werken Olympus C-765 tien keer optisch zoom. Bolsterturf, zondagmorgen 6 september 2009
Van 10x optisch zoom naar 24x optisch zoom:
Van 10x optisch zoom naar 24x optisch zoom: alsof je niet meer schiet met 6.35mm maar met 9mm. Pas na lang zoeken in internet en fotoboeken ontdekte ik dat deze kleine vogeltjes man en vrouw Kruisbek zijn. Bolsterturf, zondagmiddag 6 september 2009
Geen reebok kunnen vinden; eindelijk weer een vos gezien
Ook vandaag in Lange Bleek, omgeving Keelven en Herbertusbossen geen reebok kunnen vinden. Wel een vos gezien. Eindelijk weer 'ns een vos gezien, een menneke vosje, een rekelvosje. Het beestje kwam uit beboste padkant, rende maïsveld in. Bolsterturf, zondagavond 6 september 2009
1629
Soms vind ik de hete zomer klote. Camera en veldkijker had ik toen nog niet. Bolsterturf, maandag 7 september 2009
1629a
Maandag mijn wandeldag met Thomas.
Voorbij gifmachine op aardbeiveld duw ik Thomas in zijn buggy terug
voorbij pa en ma dodaars met jonkies
naar zijn oma en naar broertjelief en fotograaf Martijn. Bolsterturf, maandag 7 september 2009
1630
Kijk! een lieve vrouw met klote fox, Bolsterturf, dinsdag 8 september 2009
1630a
Op de foto's zijgevel van oude boerderij van oude boer. Hij woont met zijn hond alleen, want de kinderen uitgevlogen en boerin overleden. Iedere ochtend, voor acht uur al, hangt deze boer een wit bordje met in blauwzwarte letters de dag van de week voor zijruitje van zijdeur. Naar het waarom hiervan vroeg ik hem nooit. Waarom zou ik het vragen? Ik wens hem dan liever hier in website nog heel veel jaren in goede gezondheid dagnaambordjes wisselen. Bolsterturf, dinsdag 8 september 2009
1631
Een droge en warme zomer. Een droge en warme nazomer. Alle vennen en sloten hebben grote dorst. Maar in avondlijk Heezer Herbertusbos geniet een jonge rikke van eindelijk regenbuitje. Zij likt de droppen van boomblad en zij poseert voor me. O, zij is zo blij met paar maar regendroppen. Bolsterturf, woensdag 9 september 2009
1632
Eindelijk vond ik een rikke èn een reebok in de Heezer Herbertusbossen. Nog schoten niet de dappere Herbertusjagers alle bokken dood! Maar zo onbeleefd van deze bok, jonge bok: hij verstopte zich achter dikke boomstam toen ik camera op hem richtte, en toen twee fietsers kwamen voorbijgekwekt rende hij heel hard weg. Bolsterturf, donderdag 10 september 2009
1633
Twee reegeiten voor u en mezelf op foto gezet.
Harde werker en ook nog 'ns hartstikke fotogeniek, m'n Erpeltje
Harde werker en ook nog 'ns hartstikke fotogeniek, m'n Erpeltje. Bolsterturf, vrijdag 11 september 2009
1634
Voor mijn werken gaan treed ik een stil Lierops Sangmoer binnen. Bolsterturf, zaterdag 12 september 2009
1635
In stille avond oefende ik met mijn nieuwe Nikon P60 op handmatig, maar weinig reeën op de Herbertusbossenweitjes en - onlandweitjes. Ik telde slechts drie reeën, drie rikken verweg, alle drie zonder kalfje bij zich. En nergens een das, marter, vos, bunzing, hermelijn, wezel, haas, konijn of havik. Wel was er als altijd de hoge hoogzit van de dappere Herbertusjagers, goed oefendoelwit voor met nieuwe camera in schemering afstandshot. Al met al toch prachtige avond, zeker toen ik huistoe fietste. Ineens fladderden vleermuisjes rontelom en riepen dichtbij een laat holenduifje en verweg een vroege bosuil. Bolsterturf, zondag 13 september 2009
1636
Opa wandelde weer 'ns met Thomas door bos en veld. Die troonde, als iedere maandag, paar uur als kabouterprinsje in zijn blauwe buggy.
Nog maar net van huis overreed opa bijna een op puinpad magere kikker. Deze kikker was een groene kikker met stofdroge huid, van puin en ellende meer bruine dan groene huid. Opa stopte de kikker in tasje van de buggy. Bij boerenweitje met schapen hield hij de kikker even in ondiepe ton met voor de schapen water. Hiervan werd de kikker meteen levendig, probeerde die weg te springen uit opa's vuist, maar hij moest in het tasje terug want nergens in de buurt een plas of sloot met water. Pas kwartier later, om kwart voor twaalf, in het na te droge zomer en nazomer voor viervijfde drooggevallen Buntven, mocht de kikker vrij, zette opa hem op het modderig venstrand. Eventjes bleef hij stil zitten, net te kort voor op de foto met Thomas. Met een grote sprong ploempte hij in 't venwater. Maar kijk toch die Thomas! Die vindt het allemaal maar niks, weer stoppen niet, de kikker niet en de sporen van de reeën in de van opgedroogde modder grijze venbodem niet. Net voor middag duwde opa zijn Thomas voorbij een grote bundel oranje paddenstoel met roomkleurige randjes, mocht Thomas nog een keer de buggy uit en met deze paddo op foto. Maar kijk nou toch weer die Thomas, hoe ontevree hij kijkt naar camera, opa en de zwam.
Kijkt Thomas op de foto bij groene kool in erpelveld bozer nog dan bij de zwam?
Toch, toen eindelijk opa niet meer aan zichzelf en foto's maken dacht, toen hij ging zingen en spelen met Thomas, hem 'hup zei het simmetje' leren ging, hem kietelde en kiekeboe met hem deed, toen lachte, schaterlachte Thomas de gaaien, de kraaien en de duiven het bos uit. Bolsterturf, maandag 14 september 2009
1637
Een oude en schuwe reebok met grijze kop. Voorbij twee rikken ook ver van bospad zag ik hem in avondschemer in de verte staan. Maar één keer eerder deze zomer spotte ik hem. Die keer stond hij op meter of vijftig, had ik hem was mijn camera een buks makkelijk dood kunnen schieten. De foto's die ik toen van hem maakte, raakte ik echter kwijt. Die gingen ik weet niet hoe het kon gebeuren verloren met computercrash. Toen had ik weer eens niet bijtijds veiligheidskopie gemaakt. Maar nu in nazomer schemeravond, nu in de laatste dag van bij wet toegestane met buks en 7.65mm kogel reebokkenjacht, was hij er weer, wel zo'n dikke driehonderd meter ver, maar door de zoeker van de P90 toch duidelijk zijn hoog gewei en zijn grijze snoet. Deze oude bok, in de al schemeravond kon ik hem van onder dikke eiken donker bospad bijna niet bereiken, want de sloot en de prikkeldraden en de schemer en mijn domheid met nieuwe P90. En ook had ik geen statief bij, werd daarom met maxi optisch en maxi digitaal zoom de bok op toch gewaagde foto's enorm wazig grijsbruinrode vlekken. Maar ondanks geen statief, èn dankzij wat gekluns met zoom, iso-waarden, f-stops en sluitertijden, èn na gemaakte aanpassingen met Adobe Photoshop staat hij dan nu hier klein en vaag eindelijk in 't internet. Deze oude bok, hij is een schuwe en slimme bok. Hij laat zich niet gauw zien, geeft zich niet graag bloot. Hij bleef heel de zomer verborgen in 't bos en in anderhalf meter hoog onlandweidegroen. Die ene keer dat ik hem in daglicht in wei met pinken betrapte, moet hij zich vergist hebben. Gelukkig liep zijn teveel wagen toen goed voor hem af, waren het niet de dappere Herbertusjagers, was ik het maar die hem zag. Dit wens ik deze bok: dat hij zijn komende levensjaren maar heel schuw en voorzichtig blijven mag; dat hij dankzij zijn schuwheid, zijn in 't verborgen leven in dicht bos en hoge grassen, buks, kogels, jacht en jagers de baas mag blijven; dat hij pas heel erg oud geworden in stille vrede pijnloos sterven mag. U ziet het aan de plaatjes, ik kan er dus nog zowat niks van, van handmatig, van niet op automaat foto's maken met een hybride spiegelreflexcamera.
Bolsterturf, dinsdag 15 september 2009
1638
In maan- en sterrenloze maar mooidroge zowat windstille avondschemer oefen ik zonder flits en zonder statief met Nikon. Hij is zwarte P90 hybride spiegelreflex gemaakt in Indonesië en heeft te veel knopjes en instelmogelijkheden. Dit laatste is iets waar ik niet van hou. Maar ik bestudeerde inmiddels zijn snelhandleiding, en voor klein deel ook zijn op cd-rom handleiding. Bovendien las ik wat in het boek 'Digitale fotografie voor Dummies' van Julie Adiar King: hoop gezeik over resolutie, pixels, diafragma, f-stops, sluitertijden en meer moeilijke dingen waar ik maar ongeveer een kwart van snap.
Als ik Nikon aanzette speelde hij tot vanavond kort jengelmuziekje, zeurmuziekje, klootmuziekje dat al dan niet toevallig in de buurt reeën konden horen. Nu gaat hij sinds half uur in stilte aan en gebeurt ook het foto's maken geluidloos. Maar sinds hij stil is kwamen er naar oefenwei en komen er naar oefenhei geen reeën, knip ik maar met allerhande instellingen van alles en nog wat. Daarnet nog, met mooi groen gras ook na de knip op het plaatje in z'n monitor, een voor driekwart rondom aardbeiveld zwart en lelijk nylongaren net zonder functie. En nu naar 't oosten toe een verwegge roodbonte koe, alsmede richting west een reekleurig jonge Schotse hooglandstier. Bolsterturf, woensdag 16 september 2009
1639
Ik maakte van de week de grootste ruzie,
Vanavond tussen zeven en acht vlug Om toch foto te hebben van km ver de Providentiatorens gedigidingest. Bolsterturf, donderdag 17 september 2009
1640
Beste lezers, Het is toch wat! Mag ik daarom even uw bijzondere aandacht? Moet ik trots zijn op ons Nederlandse volk en op de Search Strings in de statistieken van deze website?
Statistieken Search Strings maand september tot en met de 17e van deze website Bolsterturfs Natuur
1640a
Ochtend
Pas vijf voor acht vind ik reewild, een sprongetje van drie, twee rikken en een kalfje. De reeën gaan net pinkenwei af. Het kalfje treuzelt daarbij, de moeder moet paar keer terugkomen om het aan te sporen mee te gaan. Ze steken het bospad waarop ik sta over, gaan boskant in.
Kwartier later twee verwegge rikken, in langs weikant berkenopslag. Zonder kijker zie ik ze nauwelijks. Eén van hen sprong eventjes hoog. Waarom ze dit deed weet ik niet, maar zo verried ze wel hun beider aanwezigheid. Helaas, met maxi optisch zoom kan ik ze voorbij in de weg boomstammen en struiken nauwelijks op foto krijgen.
Tot slot van 't reeën zoeken is er aan overkant van de Somerense weg, aan de zuidkant daarvan, nog een allene rikke in wei. Ze laveit op grens van Heezer Herbertusbos en Heezer gemeentebos. Ik volg haar, weikant uit, pad over, bos in. Als ze me op het pad gewaar wordt is het niet mijn mensengeur die me verklapt, niet de wind die me verraadt, nee, ze hoort of ze ziet me. Met luid "bwèh! bwèh! bwèh!" springt ze af, in gewone mensentaal niet jagerstaal vertaalt: gaat ze er vandoor. Raar maar waar: reeën schelden alleen maar als ze onraad vernemen, maar de (precieze) bron van dit onraad niet weten.
Avond
De reeën zijn vanavond onrustig, waarschijnlijk omdat er in mooie zomerweekendavonden veel mensen fietsen en wandelen. Toch kan ik er een paar met 24x optisch zoom tot in bijna donker toe makkelijk bereiken. Een mens, en ook een dom ding als een camera, ziet op afstand veel beter dan een ree. En heb je een kijker bij je, zie jij groot en duidelijk de reeën terwijl die jou niet kunnen zien. En daarbij te bedenken dat een 7.65 mm kogel uit jachtbuks tot twee kilometer ver gaat! Weinig is makkelijker dan vanaf pad een ree in wei omver te schieten. Wat onze reeën betreft: is het de bedoeling van wetgever, van Faunabeheer en van het Brabants Landschap dat er alleen maar paar reebokken en veel reegeiten over blijven in de bossen, soortement los lopend vee voor reefok, voor 't wreed jachtplezier van de zwaarbewapende dappere jagers in hun verborgen jachthutten, op hun stiekeme hoge zitten en in hun grote off road auto's? Bolsterturf, vrijdag 18 september 2009
1641
Eerst wou ik naar de Heezer Herbertusbossen gaan, maar omdat ik daar in mooie windstille warme weekendzomeravonden veel wandelmensen weet, fiets ik om zeven uur van chalet, Sterksel uit, via De Pan naar Boschvelden en Het Broek. Wanneer ik daarna richting waterbekken De Rummeling fiets, zie ik onder eikenboom op het zandpad langs het Sterksels kanaaltje een vosje. Helaas, het zag mij eerder. Snel rent het pad af, maakt het hoek naar links, stuift het brugje over, verdwijnt het in de donkerte van 't Panbos, net wanneer de Panbosuil begint met roepen. En dan sta ik op de Rummelingerdijk te kijken naar in weiden nevel en pinken. Een blauwe duif klept me te lawaaiig uit hoge canadas. Blauwe reigers flappen voorbij. Dijk af zie ik nog de waterspinnen lopen over 't vanavond zo stille water in 't Sterksels kanaaltje. Nog lang niet uitgekeken op Aa, kanaaltje en nevel fiets ik terug, duw op harde weg gekomen de dynamo aan, doet het achterlicht van m'n fiets het niet, moet ik bang paar keer ver de berm in wanneer een auto me achterop komt. En nu vind ik het met kapot achterlicht van fiets veel te laat toch veilig thuisgekomen heel fijn niet meer alleen te zijn. Bolsterturf, zaterdag 19 september 2009
1642
Batterij van Nikon leeg, domweg vergeten om op te laden en reservebatterij heb ik nog niet, ben ik toch onderweg in late ochtend, nam ik oude Olympus mee. Van chalet fietst ik parkpoort uit, voorbij de hoge torens van Providentia, Providentiabos door, via smalle plank over diepe en brede sloot naar verhard Turfven, dan rechtsaf naar Pandijk en dan almaar rechtdoor naar De Pan. Op de Pandijk fiets ik in nevel, naar beide kanten toe de weiden wit. Soms aan wegkant huis of boerderij. Eén dikke bruine kip loopt in berm. Wonder dat geen auto of vos haar greep in nacht of schemer. Op een huis met gele gordijnen potdicht schoorsteenantenne vol met spreeuwen. Kraaien roepen her en der. Roeken snoepen in moestuin. Vaalbruin van dos met witte vlek in hals eekhoorntje rent over ouder dan voorbije winter blad. Het klettert berk in. Soms dwarrelt een van droge zomer en droge nazomer geel blad berk uit. Nergens een mens te zien, maar door de blauwe Panbossen knettert een onverlaat op crossmotor. Dan ben ik tussen de roosters, wildroosters, schapenroosters op Panheideveld. Drie schapen onder dikke Hollandse eik. Het lijkt wel of ze eikels zoeken om op te eten? Zo schrikbarend dor en kaal de heide 2009. Klaaglijk jammert een van de schapen. Ik gun me niet de tijd om naar hem of haar te kijken. De heide voorbij het Sterksels kanaal, kanaaltje eigenlijk want smal ondiep. Vroegoppe spechten hakken in stammen en takken. Reeds koert een blauwe doffer. Rondom vogelpiep, ik weet niet van welke vogels allemaal. Honderd meter voorbij monument van in laatste grote oorlog neergeschoten bommenwerperbemanning Boschvelden in. Pinken in de weiden. Nergens ree. Maar dikke buizerd vliegt op uit kanaalkantcanadas. Laag tussen de canadassen wiekt hij langzaam uit zicht. Onverwacht op smal Boschvelden bospad op kleine vijftig meter 'n groot rood vierkant ree, een bok. Voor m'n camera knipklaar is hij pad af, flapt andere blauwe reiger broekbos uit. Vies en schreeuwend schijt deze laatste lange witte streep over 't padzand. Meer reigers flappen en schreeuwen. Hier wonen meer reigers dan reeën. En dan, eventjes maar, is een lage rietpluim een patrijs, en, ook eventjes maar, een stuk boomstronk een vos. Weer een reiger, deze krijst over koeflats op tegelpad langs 't kanaaltje. Elke paar minuten een schot van bij boerderij kilometer verderop, harde doffe schoten, alsof 't metrisch dreunen van groot kanon. Gelukkig maar vogelverschrikkerkanon. En dan om acht uur vijftien de eerste mens van de morgen, vrouw van jaar of zeventig met lange blondgrijze haren en grote zwarte herdershond. Nog twee reeën, twee rikken, bei in 't hout. Ze geven nul kans op reeshot. In de weiden van Rummeling alleen maar pinken. Via asfaltweggetje Chijnsgoed op Sterksel op aan. Langs dit Chijnsgoed aardappelvelden met dood, doodgespoten, loof. Bar slecht voor het al bijna uitgeroeid patrijs. Twee zwarte kraaien bij oude boerderij met oud en wit kasje in dode fruitboom. Appelboom? Peerboom? Kersboom? Een man scharrelt bij het kasje. Ik wil hem wat vragen maar fiets door. Veel kleiner vogel strijkt op dode tak bij kraai die net hard schreeuwde. De kraai vliegt meteen weg. Seconde later heeft de kleine vogel met nog een kleine vogel de dode boom voor zich alleen. Chijnsgoed net af, bijna al bij in wegkant bordje Sterksel, komen zeven jonge katten erf bij boerenschuur af, me over het naast de weg fietspad tegemoet.
Met fiets en hondenkar door Weerterbos en Panhuizerheide
Tussen halfeen en drie in de middag fietsen met vrouw, op onze nieuwe fietsen. Erpel in zijn hondenwagentje achter fiets ook mee. We gaan de weg die ik vanmorgen thuiskwam, nu dus van Sterksel via Chijnsgoed naar Boschvelden, Het Broek en De Pan. En verder nu nog, Rummeling voorbij naar Panhuizerheide en Weerterbos. Op grens van Brabant en Limburg, in Panhuizerheide, broodjes kaas gegeten. Vervolgens naar nog verderop, via smal paadje langs het daar helemaal ondiep en smal Sterksels kanaaltje. Ook paar honderd meter heel langzaam ons een weg gebaand over nog smaller paadje tussen 't kanaaltje en een twee meter hoog hek. Met fietsen en hondenkar en al over dit almaar smaller wordend paadje door oerwoudachtig bos geworsteld, om boomstronken heen, paar keer over paadje versperrende dikke omgevallen boom. Het is alsof de Landschappen Brabants Landschap en Limburgs Landschap deze omgevallen bomen expres laten liggen, om zo recreanten uit het bos te houden. Niettegenstaande de barre paadjes almaar verder geploeterd. Erpels karretje moeizaam over bruggetje waar de wielen van het karretje maar net over konden geloosd. Moppers van vrouw gekregen omdat ik vloekte om de miljoen brandnetels weerszijden de klote smalle paadjes. Nu ik dit type voel ik nog de duizend of meer brandnetelprikken in mijn knieën en onderbenen.
Veel mensen, een allene rikke en een alleen reekalfje in de Herbertusbossen
Na het avondeten anderhalf uur dicht bij huis bossen in. In zoveelste mooie nazomeravond veel volk in de Heezer Herbertusbossen: blijde, vrolijke stemmen van spelende kinderen; opgeschoten jeugd rookt sigaretten op bij parkeerplaats houten bankje; een vader fietst met zijn kinderen; twee mannen pronken met veldkijkers (vogelaars?); een jogger jogt zich over rulle paden in het zweet; jong en oud fliefden wandelen hand in hand en slingeren op de fiets. Bolsterturf, zondag 20 september 2009
1643
En weer wandelde opa in mooie zonnige maandag met Thomas, lieve Thomas, zelfs niet een beetje maar stoute Thomas, door bos en veld. Nog maar tien minuutjes onderweg ging Thomas al slapen, om pas dikke anderhalf uur later op mini zandstrandjes bij vennetje waarin dodaarsjes lief wakker te worden. Opa weet niet of Thomas kwartiertje pas goed wakker zijn uitleg over kauwgom aan kauwgompaal begrepen heeft, maar kijk! de meest verse op de paal geplakte kauwgompjes zijn het witst.
Een reekalfje, een min reekalfje, een nietig reekalfje
Tegen schemer wandel ik over puinpad in 't Sang, dit maar deels Staatsbosbeheer oerig moerig broekbosgebiedje tussen Mierlo en Lierop. Het is een mooie en stille avond. Nergens geluid dan van wat late wind die blad doet ritselen. Mijn gedachten zijn droef ver weg, ergens bij een niet vergeten lieve vrouw in bollenveldenbloemen rood en geel en paars die voor mijn part nooit meer zullen bloeien. Langzaam loop ik maar wat te suffen. Plots zie ik het, door 't groen van struikgewas. Het is vlakbij, op vijftien meter maar: een kalfje, een reekalfje, een min reekalfje, een nietig reekalfje, een reekalfje zeker de helft kleiner dan de andere reekalfjes die ik deze september zag. Heel onelegant staat het erbij, zo raar dwars met zijn kleine koppie van me afgewend.
Behoedzaam vis ik camera uit de draagtas, zet het ding aan, richt op dit kleine reetje. Ik kan het door de zoeker niet goed bereiken. Struik te groen en te dicht en allerongelukkigst in de weg. Vlug maak ik door blad en takken heen toch foto, stap vervolgens langzaam, langzaam achterwaarts. Om beter schootsveld te krijgen. Te laat. Te langzaam. Ik dus te langzaam en te laat. Het kleine ding gaat er als een gazelle vandoor. Maar dan zoek ik de moeder van dit kleine reetje. Ook van pad af vind ik nergens spoor van haar. Rond me niets dan de de stilte van het moer, waarin uit mijn zicht verdwenen dit te kleine kalfje. Nee, nergens nog geluid. Zelfs de wind fluistert niet meer. Heeft dit reekalfje, het heeft nog de vlekken van zijn geboortedosje, geen moeder meer? Is zij verongelukt? Is dit wezentje heel alleen in dit na droge zomer nu kurkdroge nazomer Sangmoer? Hoe moet het straks wanneer de kille regens en de vrieskou zullen zijn gekomen met hem of haar? Zal dit echt wel te kleine reekalfje nog ooit voor buksloop staan? Bolsterturf, maandag 21 september 2009
1644
Niet naar bed geweest want heel de lange nacht gewerkt en met nog het kleine reetje van gisteravond voor ogen, zie ik te laat drie reeën achter in pinkenwei bij camping 'De Somerense Vennen'. Geschrokken kijken de dieren naar plots weg af en wei toe komende pinda. Eventjes maar. Door voorruit zet ik ze net nog bijtijds op foto.
Bolsterturf, dinsdag 22 september 2009
1645
Ochtend
Vanmorgen vroeg mocht ik kiezen: van Helmond naar Sterksel omrijden via Geldrop, of omrijden via Maarheeze. Ik koos eigen richting, koos voor omrijden via puinweg binnendoor, puinweg met echt wel bar slecht wegdek, puinweg door bos en veld, puinweg die er met het oog op het welzijn van het wild niet zou moeten zijn. Vanaf deze puinweg schieten vanuit hun dikke off road cars dappere jagers met 7.65 mm buksen reeën en vossen dood. Na al op pinkenwei bij camping 'De Somerense vennen' een rikke met kalfje op foto gezet, sukkelde ik dikke twintig minuten later in m'n pindaatje met tien km/uur over de puinweg, stond een allene rikke voor maïswand. Over zeventig meter brede aardappelakker heen kwam ze op foto. Terwijl ik haar digitaliseerde scheurden mannen in grotere auto's dan mijn pindaatje aan haar en mij voorbij.
Avond
Bolsterturf, woensdag 23 september 2009
1646
Anderhalf uur avondwandeling met Erpel en hoewel te donker bijna al voor foto's maken ook P90 met me mee. Ik kan nog altijd niet goed met het Nikonding overweg, want geen tijd en geen goesting om de ellenlange gebruiksaanwijzing te lezen. Bolsterturf, donderdag 24 september 2009
1647
Ofschoon 't mooie en zonnige herfstdag was, mooie en zonnige herfstavond is, lopen Erpel en ik niet en ook fiets ik niet, nee, wij twee - kameraadjes voor het leven - rijden per pinda naar de Bleke bossen. Nee! aan Erpels pootjes mankeert niks en aan mijn benen ook niet. Ik ben expres gewoon wat lui en hij heeft per ongeluk net gegeten, consumeerde de acht dubbele boterhammen met gebakken ei die vrouw bij heur vertrek naar Martijntje, Thomasje en 't Woutertje voor me klaar zette. En dat terwijl ik hem in 't middaguur al trakteerde op een vet varkensoor. Ach, geeft niks want ik wil mager zijn, vreet de koekjestrommel wel leeg, en de pinda uit vinden we drie reeën in het hout, nog een keer drie reeën in het hout, en dan zien we op meter of zestig twee reeën staan op maïsstoppel. Ze hebben Ep en mij gezien, gaan er vandoor, maar hartstikke vlug maak ik twee scheem'ringfoto's, waarbij ik vergeet om eerst de zonnige camera-instellingen van eerder in zonnige dag te veranderen. Bolsterturf, vrijdag 25 september 2009
1648
Zondag 20 september deze maand waren vrouw, Erpel en ik in het Weerterbos en in de Panhuizerheide. Deze Panhuizerheide is echter nauwelijks heide, het is voornamelijk cultuurbos. Overal is getimberjackt en gecirkelzaagd. We zagen die dag weinig wild, van reeën, hazen en konijnen alles 0, maar nieuwsgierig naar toen gevonden reebonsel en voskeuteltjes, en ook naar eventueel toch visjes in de daar smalle en ondiepe Sterkselse Aa, gingen we er vandaag weer naar toe. Nu niet op de fiets maar met de auto. Helaas, ook vandaag ontdekten we geen stekelbaarsjes of voorntjes in het Sterksels kanaaltje. Wel telden we op het water ervan honderden zwierig schrijvende schrijvertjes. Daarna vonden we, vrouw en ik, Erpel zoekt liever naar alleen maar wild, even voorbij een ven waarin mooie meiden, vrijwilligsters van een natuurorganisatie, net een reusachtige libel plaatsten, de lekkere koffie met gebak van de Daatjeshoeve. Een lieve Daatjesmevrouw die ons bediende had zelfs voor Erpel koekjes en fris water. Was wel prachtig om te zien, het plaatsen van de aan lange stok namaaklibelle door de met overdreven lieslaarzen aan mooie meiden. Een man zette de hard werkende meiden vanaf venkant op de foto. Ik op mijn beurt fotografeerde vanaf dikke honderd meter man, meiden en neplibel. Koffie op, en de Daatjeshoeve uit, liepen we meteen weer tegen het hek, het raster aan. Bij op slot hek een groot wit bord met tekst over binnen het raster uitgezette edelherten, bord van Stichting Het Limburgs Landschap. Onder het witte bord ook nog een kleiner zwart bord met de tekst 'Rustgebied geen toegang'.
Om kort te gaan: edelherten zagen we niet, maar mensen die ons tegemoet kwamen over halfverharde weg tussen wildroosters vertelden juist een jong hert met gewei te hebben gezien op wei langs 't pad. Toen vrouw, Ep en ik bij deze wei arriveerden was de wei keileeg. In een met mensen te druk landje waar overheid en andere bestuurders, zo ook ambtenaren en werkgevers, zo ook de meeste 'gewone' mensen alleen maar bezig zijn met tot doodgaan toe eurocenten, eurocenten, eurocenten, eurocenten, eurocenten ... ... is geen ruimte voor edelherten en zwijnen in vrije natuur. Maar de reeën kunnen zich nog redden, nog handhaven, tot ze, ieder ree voor zich op des jagers tijd, zo goed als ieder rasteredelhert, door een jager, door een mens, met buks en kogel heel onnatuurlijk worden DOODgeschoten.
Wat aantekeningen betreffende Weerterbos en Weerter edelherten:
Heezer Herbertusrikken in avondschemer
Drie Heezer Herbertusrikken. Bolsterturf, zaterdag 26 september 2009
1649
Staat niet ook mijn oude fiets mooi op de foto? Bolsterturf, zondag 27 september 2009
1650
Mag ik voorstellen? Rikke.
Rikke, zij keek mij aan, zij keek van mij weg,
Martijntje op driewielertje en Thomasje boven diepe droge sloot
Kijk! m'n oudste kleinzoontjes. Bolsterturf, maandag 28 september 2009
1651
Wanneer ik in m'n pinda tegen donker over de Lieropse Bussersdijk rij, spot ik een reegeit in pinkenwei bij camping. Een reekalfje zie ik nergens. Terwijl ik stop komt ook een andere auto, een tegenligger tot stilstand. Samen kijken we, de bestuurder van deze laatste auto en ik, naar het ree. Dan kijken we, die andere man en ik, eventjes naar elkaar, rijden we beiden verder, ik naar mijn werk, hij ik weet niet waar naar toe, zonder vriendelijke knik, zonder armzwaai, zonder groet. Bolsterturf, dinsdag 29 september 2009
1652
Toch echt wel te maf om waar te mogen zijn: wil je in dit klote Nederlandje 2009 van Jan Peter Balkellende, vieze glimlach Piet Hein Donner, Wouter Bos met stropdas en al die andere gekken iets hebben voor jezelf, een camera, een veldkijker of een computer of zo, mòet je daarvoor WERKEN. Gelukkig! eindelijk heb ik weer 'ns paar weken vakantie. Zo min als werken vind ik ouder worden fijn. Wel ben ik hartstikke blij al wat jaren opa te zijn. Martijn, Thomas en Wouter zijn te gave kleine kereltjes. Met hen al op de wereld ben ik straks, over twee jaar al, bijtijds klaar met werken. Nog paar jaar wil ik, mòet ik 't volhouden, het werken voor paar centen dus. Stop ik nu al met werken, krijg ik nog minder centen, veel te weinig centen. Ik wil er echt niet aan denken om tot mijn zevenenzestigste te werken. Om dit laatste wel te willen krijg ik van mijn bazen veel te weinig respect. Vakantie genieten kwam ik deze dag helaas nog niet veel aan toe. Vandaag maakte ik, met Acronis Clone disk en met Acronis True Image, full backups van mijn totaal computersysteempje inclusief deze website, backups naar mijn van schoonzoon cadeau gekregen Maxtor, mijn external hard drive toe. Dat kostte paar uur tijd, tijd waarin ik niet aan mijn website en foto's kon werken. Wel kon ik gaan wandelen. Met bijtijds kopiëren hoef ik na computercrash, NTFS systeem compleet met MBR en zo hopeloos in de knoei, niet Windows, ook niet Office, Adobe, en meer software, en meer software, en al die updates, opnieuw te installeren. En echt waar, van alleen nog maar denken aan in te stellen computerbesturings- en computerprogrammaopties krijg ik meteen erge jeuk, computerexceem. Naar zo fijn! toen Acronis bezig was met het kopiëren van harde schijf naar harde schijf, geef mij maar liever zachte kont, maakte ik met vrouw en Erpel lange wandeling door de Bleke bossen, speelde tussen kwart over zeven tot om te zien te duister toe in groene klaverwei aan hoge maïswand een rikke met haar twee kalfjes. Bolsterturf, woensdag 30 september 2009
index september 2009
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Foto van foto: Bolsterturf
.
, overhoop.
