|
Bolsterturfs natuur B o l s t e r t u r f s n a t u u r Dagboek november 2009
1684
1 November regendag. Na foto maken van natte vogellege tuin, rijd ik in vroegschemer met foxie Erpel naar dichtbije boskantwei. Dit is op 't gras na vanavond een lege wei. Nergens laveit een ree, nergens muist een vos en nergens huppelt een haas. Zelfs geen konijn of egel is aanwezig. Geeft niet, want wel zijn met pindaruitjes neergezwengeld er duizend blijde ganzenstemmetjes in de grauwe regenlucht. Bolsterturf, zondag 1 november 2009
1685
Het is maandag, maandag mijn oppasdag, maandag mijn wandeldag met Thomas, m'n middelste kleinzoontje. Deze maandag wandel ik met hem in zijn wandelwagentje - zoals zowat alle maandagen ik met hem in zijn wandelwagentje wandel - langs Providentia en Sterkselse zandafgraving naar De Lange Bleek. Thomas is in blijde stemming. Hij vergeet om zijn uurtje te gaan slapen. Hij lacht en keuvelt en zingt een rikke overeind. Zij, de rikke dus, lag met heur kalfje te rusten in bleke bossen witte pijpenstrootjeszee. Zij zal denken: "Ik kan er niets aan doen, ik moet gewoon eventjes kijken naar dat kleine blijde mensenjong, ook al zijn die domme turf en dat klote foksje altijd bij hem." Eventjes maar zekert moeder Rikke naar zingend Thomasje. Zij ziet hem niet; hij ziet heur niet, maar Erpel krijgt reelucht in de neus. Die snelt onverwacht de pijpenstrootjes in. Ik brul hem teruggg: "Erpullll!! patsamme!! hierrrrr!!" Meteen gaat moeder Rikke er vandoor. En met heur mee haar kalfje. En meteen is Thomasje stil. Bijna begint hij te huilen, maar als opa naar hem lacht en de buggy spelenderwijs weer verder duwt, begint hij overnieuw met zingen, en nu zingt opa met hem mee. Op terugweg de bossen uit richting zandafgraving, komt daar in de verte een vrouw met blauwe kinderwagen aan. Dichterbij gekomen is daar dan oma met 't klein Woutertje, Thomas' broertje. Martijn, het oudste broertje, kan er vandaag niet bij zijn. Die is met zijn mama naar de dierentuin, naar de Beekse Bergen, naar apen, olifanten, zebra's, giraffen, leeuwen, luipaarden en tijgers.
Zo kan dus opa vandaag Martijn niet mee laten gluren naar de man in blauw bootje die hengelt in de zandafgraving. Deze man heeft heel de zandafgraving, heel de plas voor zich alleen, want er staan de bekende bordjes: "Verboden Toegang voor onbevoegden". Bolsterturf, maandag 2 november 2009
1686
Mijn vrouw is lief. Ze is lief voor vogeltjes ook. Nog is de winter niet begonnen, maar nu al strooit ze vogelzaadjes, strooit ze minstens tweehonderd miljoen maal guller zaadjes dan onze stinkend rijke koningin centjes strooit voor arme onderdanen. En terwijl vrouw zaadjes strooit, maak ik, zoals ieder jaar ik ze maak, foto's van onder kalende lorken en eiken vliegenzwammen rood met witte stippen. Bolsterturf, dinsdag 3 november 2009
1687
En weer is het herfst geworden. Weer verloren ook onze Amerikaanse eiken al hun eikels en eikeldopjes, net zoals wij mensen bij ons doodgaan alle geld en goed verliezen. En nu zijn overal rondom deze eiken in rap tempo bezig met 't kwijtraken van hun oudbruine, scherp gekartelde en leerachtige bladertooi. Ook viel en valt er veel ander blad, blad van miljoenen andere bomen, veelal kleiner en ronder blad, roder en geler blad. Ik hou van vallend en gevallen blad, vind het reuzemooi, want - zo anders dan na ons doodgaan - na het vallen van de bladeren komen na de winter aan het oude hout de frisgroene jonge loten waaruit spruit het nieuwe groene leven. En naast de in lente weer groene ouderbomen zijn er dan de jonge boompjes, opgerezen uit eikels, kastanjes, nootjes en zaadjes.
Wat toch is het nut van blad harken en blad kruien? Van mij mag alle blad blijven, mag het overal blijven liggen behalve in de gootjes van 't chalet, mag de winterwind er mee gaan spelen, kijk ik dan straks naar het warrelen, dwarrelen en waaien. Daarna pas mag van me alle blad weg, mag het langzaamaan vergaan, wat zo goed is voor tuin en aarde. Zo jammer! vrouw denkt er anders over. Die zette me weer eens aan het werk. Lachend om daarnet op televisie al die bange maffe mensen met hun sores over centen, politiek, griep en Mexicaanse griep hark en verzamel ik in opdracht blad. Bolsterturf, woensdag 4 november 2009
1688
Mijn tussen recreëren en werken af te leggen afstand binnendoor is dikke twintig kilometer. Dit zijn twintig mooie kilometers door bossen en langs weitjes en boerenveldjes. Elk retourtje brengt me plus vijfenveertig kilometer op de pindateller. Bolsterturf, donderdag 5 november 2009
1689
Vroegmorgen
Schemeravond
Bolsterturf, vrijdag 6 november 2009
1690
Dit was een mooie najaarszaterdag, een najaarszaterdag waarin ik - zo dom anders dan wijlen onze beroemde dichter J.C. Bloem - nul mooie woorden vinden kon, niet droef was en geen jenever zoop, ook geen bier of wijn, maar zeker weten! straks na 't afschrijven van dit stukkie leeg ik mijn van verleden zaterdag kwart nog volle zeven-tiende fles te vurige rode port. Terwijl vrouw vanmiddag wat ziekjes op de bank met Bolleke de Kater televisie keek, zette ik buiten Erpel, kleurrijke paddenstoelen en witte schimmels op foto. Daarna kwamen reeën aan de beurt. En nu in laatstille najaarszaterdagavond met computer alleen, ben ik gelukkig met Photoshop, Picture Manager en Irfan View, progjes waarmee ik mijn slecht gelukte foto's van drie reeën ver voor me en twee torens verder achter me te pruimen maak. Bolsterturf, zaterdag 7 november 2009
1691
Wanneer ik net na acht uur voorbij van nachtvorst en ochtendnevel witte weiden naar de Herbertusbossen fiets om reeën te gaan kijken, vallen ze me al op, zie ik, zover ik kijken kan de tussen kleurrijk bos witte wereld in, overal grote parasolzwammen. Maar ver spieden over de weiden, zien of er wild op de weiden toeft, lukt vanmorgen niet, zo dikwit de natte nevel. Niettegenstaande kou en nevel begin ik aan een rondje rond het in midden Herbertusbos pinkenweitjescomplex. Tussen de prikkeldraadomzoomde weitjes, vanmorgen van rijp en nevel witte weitjes, zijn hier ook tussen-weitjes-bosreepjes, en tevens zijn er paar kleine akkertjes. Om even mijn kouwe voeten te warmen stap ik af en maak vanaf 't pad foto van grote groep parasolzwammen. Verder fietsend nergens ree, haas, konijn of vos. Vol goede moed begin ik aan rondje twee, maar alle wild wenst weg te blijven. Dit terwijl de zon in helder blauw reeds boven de bossen is uitgerezen. Dan maar meer foto's van de grote zwammen maken. Deze liggen er veelal meer bij dan dat ze er bij staan. Toch vind ik ze allemaal mooi, heel mooi. Ook rondje drie brengt geen wild voor de lens. Wel draaft er een ree door 't bos en is inmiddels de nevel stuk minder dik. Door dit laatste zijn de grote zwammen beter zichtbaar. Verkleumd en met dooie vingers maak ik zoveelste verre zwammenfoto. Ook rondje vier rond ik wildloos af. Maar tijdens dit rondje mag fiets tegen beuk, klim ik over prikkeldraad, om van dichtbij parasollen te digitaliseren.
Nee, niks geen wild vanmorgen in deze Herbertusbossen. Valt me tegen. Maar dan staan daar wel dertig auto's op het zandpad naar kasteel Heeze. En ondanks kou en vroegte ben ik ineens met wel dikke honderd mensen meer aan 't kijken naar een wedstrijd met border collies schapendrijven. Een meneer, ja! een meneer, de colliebazen en -bazinnen zijn allemaal mooi en stijlvol gekleed, is bezig om met zijn border collie een groepje schapen langs de vier weikanten te drijven, om ze vervolgens samen met de hond in een aan één korte zijde open hekwerkrechthoekje te vangen. Een mevrouw, mevrouw die na deze meneer met haar collie aan de beurt komt, staat al klaar om straks meteen te kunnen beginnen met schapendrijven. Ik sta vlak bij haar, voel de wedstrijdspanning in haar hoofd en lijf. Tuurlijk wil zij met haar hond winnen. Winnen! Iedereen wil graag winnen, nietwaar? Toch blijf ik niet kijken, want 'k zie liever reeën dan schapen en 'k heb gruwelijk kouwe tenen want geen schoenen aan maar open slippers.
Onderweg Lange Bleek toe, kwartiertje fietsen maar, denk ik: '... arme schapen, jullie zijn met vandaag nog wel een border collie of dertig of nog meer collies te gaan vanavond echt wel bekaf.'
En dan is in De Lange Bleek het geluk met de haveloze man, staat daar zomaar een rikke in Eliasvenkant. Over 't ven, waarin na de regens van de laatste dagen weer wat water, komt ze op foto. Ze is licht van dos, heur in 't zonnelicht gevangen hals bijna wit.
Tegen donker fiets ik nog een hortje Bleke- en Herbertusbossen. In de prachtige najaarsavond op de bospaden wel vijftig mensen met vijftien honden, maar ook zijn er motten, spinnen, konijnen, muizen, pinken, blauwe reigers, buizerds, kraaien, roeken, gaaien, mezen, merels, mollen, vinken, roodborstjes, winterkoninkjes, blauwe duiven, fazanten en een egel. Plat liggend naast een pinkenflats, tot bijna donker toe, bewonder ik gevallen blad en het sneeuwwit van omgevallen grote weideparasol-zwam. Bolsterturf, zondag 8 november 2009
1692
Eindelijk regende het wat in Zuidoost-Noord-Brabant. De bosvennen bevatten weer beetje water. Alle kikkers hier rontelom waar ik toef beetje blij en alle mossen voor zo ver of voorzover ('k heb schijt en scheit aan waardeloze spelling(s)regelgeving) niet doodgegaan of dood gegaan ook. Bolsterturf, maandag 9 november 2009
1693
Na alle ellende tijdens mijn deze week zowat dagelijks werken rij ik met zestig, vijftig, veertig op de teller door stikdonkere, want zwaar bewolkte en regenachtige, herfstnacht. En dan mag op achteraffe weggetjes het grootlicht aan, dansen niettegenstaande al najaar, al november, al bijna winter, motten in het helle schijnsel, tot ze tegen de voorruit doodtikken. Ik hou van beestjes, maar maar vijf kilometer per uur gaan rijden is geen optie. Bolsterturf, dinsdag 10 november 2009
1694
Vrouw verwent almaar de tuinvogeltjes. Tot nu toe zijn dat deze herfst meest kool-, pimpel- en kuifmeesjes, maar ook merels, winterkoninkjes, roodborstjes, een hegge
Soms maak ik foto van een vogeltje, speel daarna met foto en Photoshop. Bolsterturf, woensdag 11 november 2009
1695
In mooi weer vrije middag naar het stadje Helmond moeten rijden. Dit om te kunnen deelnemen aan door werkgever verplicht gestelde spelletjevergadering van twee uur - een voor mij onnutte vergadering. Dit laatste omdat ik niet hou van psychologische spelletjes spelen met ongelijke machtsverhouding, ik aan een dergelijk vergaderen geen waarde hecht. Voor 't vergaderen liep ik, halverwege de dikke twintig kilometer autorit stadje toe, het Lierops Sang in. Veel viel er in dit Sang, dit Sangmoer, dit drassig gebiedje met stukjes broekbos, niet te beleven. Alles was er zo kaal, zo doods, maar wel was alle gras veel intenser groen dan 't voorbije droge zomer groen was. Ik met m'n gedachten al bij komende vergadering, denderde plots een forse reebok,- een immigrant die ik nooit eerder zag in dit van 't zomer door dappere jagers met kogelbuksen reeleeg geschoten stukje mooie natuur, - door het hout, knipte ik die met camera op macrostand.
Om vijf uur, in al schemering, haastte ik me bezweet huistoe van het spelletje vergaderen in idioot warm gestookt hok. Het eerste stuk ging het door de drukke avondspits. Maar toen waren er, voor Lierop al, op de veldwegen honderden motten die vanuit koplamplicht zich met geluidloze tikjes dood fladderden tegen voorruit. Honderden motten dood tegen één autoruit, dan duizenden motten dood tegen honderden autoruiten.
Terwijl de motten zich zachtjes doodtikten, nee, ik met m'n auto de motten doodtikte - je hoeft niet te hard te rijden om motten dood te tikken - deed ik in mijn hoofd de vergadering nog eens dunnetjes over, was er overnieuw mijn verwondering dat mensen kunnen beweren te houden van alle mensen. Het is niet anders! Anders dan mensen deden motten mij nooit kwaad.
En nu ik dit type ben ik weer heel blij en tevree, want de vrouw van wie ik hou, de moeder van mijn dochters, de oma van mijn kleinzoons, dit zijn de mensen voor wie ik graag werken ga, trakteerde me bij thuiskomst op liefde en begrip en een tray Hertog Jan Bockbier. Bolsterturf, donderdag 12 november 2009
1696
Nederland is blij, doodsblij! De Europese economie, en als onderdeeltje daarvan ook de Nederlandse economie, is met 0,4% overbodige rommel gegroeid en we krijgen vlugst mogelijk rekening rijden ofwel helemaal niet meer anoniem met per seconde betalen in de file staan. De combi van groeieconomie en rekeningrijden: echt wel een grote ramp, want zo kunnen door ons grootkapitaal naar Nederland toe gewenste bruine, gele en zwarte buitenlanders, onze toekomst allochtonen dus, ons toekomst werkvee, straks maar heel langzaamaan over de opnieuw welvaartsovervolle wegen Nederland binnen. En dat terwijl - o ramp! - de lettercombi PVV in onze nummerborden niet meer mag. Ja! PVV mag niet meer omdat onze laffe goed voor eigen privé portefeuilles werkende leiders van CDA, VVD en PvdA doodsbang zijn voor blonde Wilders en diens kornuiten. Maar, mijn domme visie, Nederlanders zijn zuinig, Nederlanders betalen niet graag. Alle Nederlanders zullen rijks- en provinciale wegen gaan mijden als de Mexicaanse griep. En zo raken dan straks de autowegen en de provinciale wegen langzaamaan ook weer leeg en in gelijke mate de binnenwegen, de weggetjes door bos en veld, overvol, worden in mum van tijd alle nog over reeën en hazen doodgereden, kan eindelijk bij helemaal geen wild meer de wrede jacht op ongewapende dieren worden afgeschaft. En dan maar hopen dat blonde Wilders en zijn vazallen alle bioschuren zullen sluiten, alle grote varkens- en kippenhokken en ook alle zomer-en-winter-op-stal-koeienschuren zullen afbreken, iets waar ik nog minder dan in het oeverloos gelul van onze huidige leiders vertrouwen heb.
En, mijn brandendste vraag aan blonde leider Wilders op wie ik niet ga stemmen: mogen dan straks wanneer jij baas van Nederland geworden bent alle klote gebods- en verbodsbordjes in onze bossen en min of meer nog woeste velden weg? Mogen dan bos en veld niet alleen voor met buks en geweer gewapende jagers zijn maar voor alle mensen die houden van mensen, dieren en natuur? Bolsterturf, vrijdag 13 november 2009
1697
Ik fietste naar 't Heezer Herbertusbos. Ik zou reewild op foto, maar alle weiden wildleeg.
Teleurgesteld ging ik toen maar naar vogeltjes op zoek, langs oever van Sterkselsche Aa. Waar deze beek scherpe u-bocht maakt, kreeg eens stormwind vat op de kruinen van twee op oever dikke beuken.
Terwijl ik foto's maakte van beek en beuken, kwam er een dame, nee een mevrouw, nee een Lady met grijs haar voorbij. Heel eventjes zag ik mijn vrouw, toen meteen dat zij De Lady wandelde heel parmant maar heur hond racete door het hout en speelde door de beek. Dit laatste vond zij niet erg, vond ik niet erg. O, zij was zo vrolijk en zo blij; ze speelde en ze praatte honderd uit. Nee! niet met mij, met heur hond. Toen zij voorbij gewandeld was, was ik alle vogeltjes vergeten.
Ook in Sterksels bos vond ik daarna nul reewild. Wel trof ik hier wat laat nog op konijnen en moesten paar omgevallen oude parasolzwammen van me op foto. En nu ik dit type vraag ik me nog altijd af: waarom is de ene zwam spillebeen en de andere ...? Nee, weer eens nee, ik weet geen naam voor een dergelijke dikke poot. Bolsterturf, zaterdag 14 november 2009
1698
Heel mijn vrije zondag regen. Kloteweer. Klotenweer. Maar gelukkig! in namiddag hield het op met zeiken. Meteen mochten Erpel en ik met 't bazinnetje mee uit wandelen. Bij 0 andere wandelaars op de paden evenals bij 0 wild en weinig vogels op de weiden, rakte en racete Erpel naar hartelust, over alle paden en heivenbodems... tot hij zich vergiste en probeerde om een wild konijn te verschalken. Onder "teruggggggggggggg... kommm hierrrrrrrrrrrrr"-gebrul van me versnelde Erpel nog, schoot het konijn zijn konijnenpijpje in. Erpel had net op tijd het konijnenhol inkijken, kreeg toch quasi van me op z'n dondertje, ik erger moppers van het vrouwtje. In het Eliasven, ondiep van vroeger uit turfgraversgat, waarin plekkelijk weer beetje water en waarin in harde gele bodem nageltjes van hazen en hoefjes van reeën vlijmscherp afgetekend, leste Erpel zijn van 't jagen grote dorst. Bolsterturf, zondag 15 november 2009
1699
Foxie Erpel en ik sjokken over paadje tussen bos en wei.
(Wie gaat zeiken over de spelling van hazestaartje krijgt driedubbele ip-ban.
Bolsterturf, maandag 16 november 2009
1700
Vandaag in hopeloos tijdgebrek zag ik in 't veld een zilverreiger Bolsterturf, dinsdag 17 november 2009
1701
Vrouw Buizerd zit in de wei. Bolsterturf, woensdag 18 november 2009
1702
Dit was een mooi zonnige herfstdag,
Nauwelijks een vogel en een ree in m'n mooie dromen, Bolsterturf, donderdag 19 november 2009
1703
Dit is een mooie, zachte herfstmorgen na lange werknacht. Vijftien graden en zowat windstil. En in deze morgen op langs binnenweg stille wei bij camping een moeder ree met kalfje. Tien minuten is het genieten van kijken naar rikke en kalfje. Dan komen kwekkende vrouwen op fiets voorbij, rennen de reeën weide af. Wanneer ik terug pinda toe loop, steken echt wel volkomen onverwacht rikke en kalfje de voor alle wild levensgevaarlijke Bussersdijk over. Gelukkig komt er geen auto aan.
In de bossen langs Kempenweg en Bussersdijk huizen reeën, hazen en konijnen, maar nergens vind je hier wildspiegels, ook nergens een wildtunnel, ook nergens een wildviaduct, nergens ook snelheidsbeperkers zoals drempels. Voor zulke voorzieningen heeft onze Overheid geen geld. Maar aha! nu ga ik niet zeuren over jacht en jagers, want deze reeën van vanmorgen, deze moeder Rikke en haar kalfje wonen in jachtveld van goedwillende echt weidelijke jagers, mannen die net als ik veel reeën op de weiden wensen. Bolsterturf, vrijdag 20 november 2009
1703a
Ik ergerde me tijdens middagwandeling. Waar aan rand van Brabants Landschap De Lange Bleek dit voorjaar Poolse uitzendkrachten een twee meter hoog zwart gazen onzinnet voor driekwart rond aardbeiplantjes plaatsten, werd dit net onlangs weggehaald, zag de omgeving er ineens weer stuk vriendelijker en mooier uit. Maar dit laatste helaas niet voor lang. Vandaag lag er een enorm plastic laken - al naar gelang kleur hemel en lichtinval kunststof wit, blank, grauw of blauw folie - over de aardbeiplantjes. Iets waar de reeën en de hazen van Lange Bleek en aangrenzend Somerens recreatiebos vast niet blij mee zijn. Bolsterturf, vrijdag 20 november 2009
1704
Het is zonnig warme zomermiddag in midden herfst. De rontelomme boeren maaien nog met veel geweld hun gras. Dan doen ze hier in Brabant waar ik nu woon ook op zater- en zondagen. Anders dan vroeger kan de pastoor de pot op, immers alle gras moet van het land gehaald want de koeien staan voortaan heel het jaar op stal. En in deze goddeloos, nee! goddelijk mooie zaterdag wandel ik met vrouw en hond. Ik voorop wijs naar twee buizerds op twee paaltjes. Hond vindt drie konijnen en een haas. Vrouw spot met valkenogen van pad af ree in donker hoekje heide. Ze wijst me waar het donker dier staat. Maar 't duurt best even voordat ook ik het zie. Het staat dikke zestig meter ver, zowat helemaal achter hoge struikheipol. Met camera kan ik het daar haast niet bereiken. Voor en over diepe sloot bomen, struiken en miljoen pijpenstrootjes in de weg. Maar dan blijkt dit ree via maxi optisch zoom door de zoeker van P90 een bok, en dan stapt bokmans beetje bezij. Hij blijkt geen hele zesender meer te zijn, nee, hij is maar halve zesser. Eén van de geweistangen viel zomaar van z'n koppie. Ieder najaar verliezen alle reebokken hun geweitjes. Dan zijn ze tijdlang moeilijker van de rikken te onderscheiden. Tot in nawinter alle reebokken alweer pronken met splinternieuw bastgewei of -geweitje. De éne geweihelft die deze bok nu nog bezit zal hij ook gauw al kwijt raken. Ik doe mijn best om de stang scherp op foto te krijgen. Dit wil me maar niet lukken: bokmans is te ver weg en ik durf geen tijd verliezen met camera beter in te stellen. Gelukkig! ineens draait hij zich om, om af te springen, er vandoor te gaan, vang ik hem en zijn omgeving vaag maar zijn één nog maar geweistang tevredenstellend duidelijk genoeg in beeld. Bolsterturf, zaterdag 21 november 2009
1705
En dan kijk ik naar het bollen van het folie en dagdroom op .....
En dan kijk ik naar het bollen van het folie Bolsterturf, zondag 22 november 2009
1705a
Het was druk vandaag in de bossen, hartstikke druk, heel de mooie najaarszondag tot aan donker toe hartstikke druk. Ja! Nederland is echt wel vol. Zelfs in de bossen is ons landje vol. Het volst is het in de bossen in mooie herfst en met kerstmis als het sneeuwde, overvol dan alle bossen, overvol met wandelmensen en hun honden. De reeën op de foto durfden vanwege in dit mooi herfstweer op de bospaden overal wandelmensen de weide nog niet op. Niet erg, want de avonden en nachten waarin de mensen nieuwe mensjes maken, televisie kijken en slapen zijn in herfst en winter lang en buiten duister. Dus kunnen onze reeën in veilig stille donkerte nu de klok rond laveien. Bolsterturf, zondag 22 november 2009
1706
Gisteravond hadden mijn Erpel en ik alle weergeluk van de dag, waren we na avondschemerstruin minuut voor dikke donderbui met slagregen en hagelstenen en harde knallen en felle bliksems uit de bossen thuis. Vanmorgen hadden hij en ik weer weergeluk, kwamen we voorbij onder meer twee reeën, zeven konijnen en een helemaal allene haanfazant in ochtendschemerstruin net voor heel de verdere dag zeikregen thuis. Bolsterturf, maandag 23 november 2009
1707
't Miezerregende de hele dag. Bolsterturf, dinsdag 24 november 2009
1708
Met vrouw en Fox chauffeer ik in heur auto Drenthe toe. Anders dan dertig jaar terug komt dit rijden neer op met 130 km/uur op de teller op overvolle wegen almaar vrachtwagens inhalen. Dit terwijl telkens weer een zich niks van wettelijk voorgeschreven maximum snelheid aantrekkende idioot bijna met z'n auto tegen je achterbumper zit. Echt wel te grote idioten op de wegen, veel te veel maffe mensen in levensgevaarlijk snel blik. Maar dan is het na twee uur en drie kwartier fijn in Drenthe. De oude Bolsterturf, mijn vader, maakt het goed. Hij heeft het niet meer zo vreselijk benauwd, wat heel fijn is want ondanks de regen van de Drentse dag heeft hij zo weer alle aardigheid in zijn leven.
En ook mijn jongste zus, bij wie we van pa onderweg naar 't veld koffiedrinken, maakt het prima met heur boer. Ze had geen tv-programma nodig om hem te vinden en te trouwen. Als we het Holsloots boerenerf oprijden, heeft ze juist wel honderd ringmussen al op bezoek. Door natte keukenruit komen bij koffie en koeken wat mussen op de foto.
Tegen halfvier, bijna avondschemer al, klaart de lucht op. Dan rijden vrouw en ik, tuurlijk ook met Fox erbij, vlug nog even het Amsterdamsche- en Schoonebekerveld in. Daar treffen we vier kennelijk uitgezette fazanthanen - vier haanfazanten bijeen en bij deze hanen nul henfazanten! Uitgezette hanen dus! Jagerswerk! - in toch weer regen in ruige wiekswalle
En dan in bijna donker en in almaar almaar regen, spot ik waar in 't grensgebied van Schoonebeek en Weiteveen Koelveenweg en Valendisweg elkaar in haakse bocht ontmoeten van achter het Agilastuur verwegge reeën. Door de zoeker van P90 zijn het er acht. Veel tè ver weg laveien ze, maar over plassen en roggestoppel heen komen ze op groene wei toch op foto.
Wanneer ik langzaam over de Valendisweg rij, ziet vrouw tegen halfvijf nog twee reeën, een bok en een rikke. Deze reeën lopen in de regen, over natte stoppelakker boskant toe. Vlug de auto in berm gezet, vang ik ze van achter het stuur in vlugge foto's. Bolsterturf, woensdag 25 november 2009
1709
Stoute oma kon het weer niet laten! Die haalde te ondeugende kleinzoontjes naar regennatte tuin en warm chalet. Toch kwam opa dit wel goed uit, want zo kon Martijn mooi de net door opa in de Bleke bossen gemaakte foto's van gele zwammetjes vergelijken met zelfde zwammetjes in opa's groot paddenstoelenboek. En ja! Martijn vond zelfde koraalzwammetjes in het boek.
Omdat het telkens regende en heel de morgen al hard waaide, mocht opa van oma niet met de jongens helemaal naar de verre bossen toe uit wandelen gaan. Wel mocht opa een uur alleen gaan fietsen, fotografeerde hij bij stormwind zandzakken vullende Poolse uitzendslaven op woeste zee van over aardbeiplanten wapperend akkerfolie. De Polen werkten hard. Opa stond erbij, de handen in de broekzakken, en hij keek naar het harde werken op dit golvend alsof water folie. En toen hij zo stond te kijken naar deze Poolse mannen ver van vrouw en huis, moest hij denken aan echte wilde golven en aan bar koude winter met sneeuw en hongerige wolven, vroeg hij zich af: is gul met gif en folie over aardbeiplanten aardbeiboer een hongerige geldwolf?
En tegen wind in terug chalet toe trappend, zag opa in de verte drie donkere stipjes snellen over wei bij Providentia. Door camerazoeker werden deze stipjes reeën.
En toen het in de middag eindelijk ophield met regenen, gingen vlug nog opa en oma met de jongens wandelen in tuin en bos, zochten ze naar kabouters, elfen, trollen en paddenstoelen bruin en geel en rood, en deed oma met de kleinen Jan Huygen in de ton. Bolsterturf, donderdag 26 november 2009
1710
Met foxie Erpel naast me meedravend aan de rechtertrapper fiets ik over bospad door pijpenstrootjes veel meer dan een miljoen. Fiets neergekwakt en camera uit draagtas gegrist hou ik alsof m'n P90 een geweer voldoende voor, schiet dit snel rennend ree het digitaal geheugenkaartje in.
Reeën schieten met hagel mag niet meer. Ook mogen er tijdens drijfjachten geen reeën met buks en kogel meer geschoten. Onze moedige jagers schieten voortaan de reeën als die stil staan of liggen, met 7.65 mm kogels. Dit moorden doen de jagers vanaf hoge zitten en vanuit jachthutten en jachtauto's. Het in kermistent voor je kleinkind 't dunne touwtje waaraan een mooie pop of lieve teddybeer raken, is veel moeilijker. Bolsterturf, vrijdag 27 november 2009
1711
Bang! Bang! Twee knallen, harde knallen kaliber 12 jachtgeweer.
Drie kwartier fietsen door regen en wind, Drijfnat kom ik thuis, maar geeft niet want het knalde heel de dag niet meer. Bolsterturf, zaterdag 28 november 2009
1712
Met m'n boerenfoxie Erpel uurtje fietsen door de bossen. Fijn vind ik dat! Iedere dag wel wil ik dat! En hij gek op snuffen, muizen en speuren wil het nog meer dan ik. Nou ja, fietsen kan hij niet, maar draven en rennen des te beter.
Vandaag in 't bijna avondschemer vluchtte voor hem en mij een rikke weg. Zij stond langs 't fietspad, in bleke pijpenstrootjes onder magere grove dennen.
Kijk! zo mooi! In heur kalme vlucht bleef eventjes de rikke staan, om nieuwsgierig als een mensenvrouw achterom te kijken. Bolsterturf, zondag 29 november 2009
1713
Met m'n boerenfoxie Erpel drie uren struinen door de bossen. Fijn is dat! Iedere dag wel wil ik dat! En Erpel wil het ook wel iedere dag. Vandaag fietste ik dus niet; vandaag liep ik met Erpel mee. Nou ja, meelopen? Terwijl hij links en rechts struinde en in grote bogen om me heen jakkerde en rakte, liep ik op mijn nieuwe nieuwerwetse zwarte klompen langzaam over de bospaden. m'n nieuwe klompen zien er mooi uit. En ze passen me perfect. Alleen zijn de zolen ervan te maf hoog en dik. Het zijn echt wel dikzoolklompen, klompen met lompe hoge hakken. Wil ik te vlug lopen en let ik daarbij dan niet goed op hoe ik mijn voeten neerzet, kan ik zomaar mijn voet verzwikken, wanneer plots een klomp naar buiten toe wegzwikt. Erpel en ik beleefden veel vanmiddag, veel te veel om hier allemaal te verhalen. Toch zag ik maar één ree en Erpel helemaal geen ree. Net toen hij in padberm fanatiek achter bosmuizen aanzat, stond er een rikke op kleine vijftig meter naar hem en mij te kijken. Zij had ons al horen aankomen. En nu zag ze ons ook, zo goed als dat ik haar zag staan. Onbeweeglijk stond ze, alsof klein rank reebeeldje. En ze maakte helemaal geen haast om weg te vluchten. Dat deed ze pas, en wel op heur gemakje, toen ineens Erpel van muizen en jachtpassie begon te keffen. Nee, deze rikke van vandaag op foto is niet dezelfde rikke als die ik gisteren op foto zette. De rikke van gisteren woont paar kilometer verderop en heeft kleiner koppie. De zwarte specht die bij het Eliasven in de Bleke bossen woont en die vanmiddag almaar kri kri kri kri kri kliiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii...! riep, wilde niet op foto. Deze specht kri kri kri-te almaar van mij en camera vandaan. Was hij me weer net te vlug wèggevlogen, riep hij telkens kliiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii...! Bolsterturf, maandag 30 november 2009
index november 2009
|
jonger was. En het was niet een Fox maar een grote Mechelaar die haar vergezelde.
)
langs de Valendisweg, deze verdomde verharde weg door nog altijd prachtig stuk Schoonebeek, in voormalig ja-knikkerterrein, in inmiddels goeddeels ontgonnen hoogveengebied.
