|
Bolsterturfs natuur B o l s t e r t u r f s n a t u u r Dagboek december 2009
1714
December. Wintermaand. Maand van sneeuw en ijs en griep en snotneuzen. Nou ja, griep en snotneuzen? griep en snotneus? Ik kreeg de griepprik en de Mexicaanse griepprik voor niks en een snotneus mag een volwassen kerel niet hebben, zomin als die janken mag als hij zich wat wenst maar zijn zin niet krijgt. Mijn Erpel is ook een echte kerel, die jankt ook zelden, alleen maar soms als zijn baasje zonder hem met kijker en camera op stap gaat. Maar vanmorgen was hij er bij toen ik voorbij twee reeën, een moeder Rikke en heur kalf, fietste. Moeders Rikke bleef, toen ik één voet op een trapper en één voet op het bospad heur op foto zette, staan. Het kalf echter vluchtte meter of twintig diep de pijpenstrootjes in. Dat verstopte zich achter een paar dennenbomen. Met veel stammen en ook struiken en strootjes in de weg, kon ik het met camera onvoldoende scherp bereiken. Na paar foto's gemaakt van toch allebei deze reeën, een mislukte digitale foto is immers zo gewist, fietste ik vlug verder en draafde Erpel weer braaf aan de rechtertrapper met me mee, kwamen we nog voorbij tig konijnen en een dik haas in ruige droge slootkant. Erpel heeft wat met hazen. Op hazen is hij doller dan op konijnen. Hij stond dit haas keurig voor, maarrrr... sprong in, zomaar een braamstruik binnen, wel wetend dat inspringen niet mag. Dus, hoewel ik schreeuwen haat, moest ik schreeuwen: "Erpullll... patsamme...! teruggggggg...! hierrrrrrr...!!" En toen was er om kwart voor negen in de morgen bij thuiskomst een leeg huis, was het vrouwtje al de hort op, kreeg Erpel van me een gedroogd varkensoor - hij is tot mijn spijt niet vegetariër - en trakteerde ik voor weer poosje slapen gaan mezelf op rode Kaapse wijn en een mooi jong wijf met mooier stem. Bolsterturf, dinsdag 1 december 2009
1715
Een in vroegmorgen allene rikke in een wei bij camping. Ik ben benieuwd wat er zal gebeuren met deze rikke. Bolsterturf, woensdag 2 december 2009
1716 Deze december is nog lang geen wintermaand, helemaal geen winterweer is het, immers 0,0 noordenwind, sneeuw en ijs. Deze december tot nu toe bracht alleen maar alle dagen regen, wat ik niet erg vind: zo met dit zeikweer komt er fijn veel water in de vennen. Bolsterturf, donderdag 3 december 2009
1717
Het regende almaar. Daarom maakte ik zonde van mijn tijd ruzie met html, java scripts, php scripts en nog meer scripts, stopte ik om kopiëren uit deze site tegen te gaan scripts in het html van deze website, bewerkte ze en paste ze aan en... deed ze uiteindelijk weer weg. Mochten lezers van mijn experimenteren met het html van deze site of van mijn spelen met scripts in het html van deze site hinder hebben ondervonden, dan hiervoor mijn excuses.
Zo armzalig als in het internet, want zo ontiegelijk veel wrakke links via Google, Bing en Yahoo als je aan het zoeken bent naar counters and scripts , zo armzalig was het in de Bleke bossen. Tussen halftwee en halfvijf in donker somber natte middag zwierven Erpel en ik tussen kale dennen en door pijpenstrootjes en struikheide. Daarin ontmoetten we aan wild alleen maar 1 ree en 1 haas. Maar geeft allemaal niks, want we kwamen 0 mensen en 0 honden tegen en bovendien was in het Eliasven alle in felle zon van lente en zomer witgeel geschroeid mos, mos waarvan ik dacht dat het dood was, o groot wonder na de regens van de laatste dagen weer gezond en kletsnat groen. Bolsterturf, vrijdag 4 december 2009
1718
Vandaag miste opa alle veld en wild. Dat kwam zo: het regende de hele dag en het is Sinterklaas. Vanwege dit feest chauffeerde oma opa naar Eindhoven en rode port en kleinzoontjes en veel cadeautjes. Nou ja, veel cadeautjes? Voor opa waren er maar drie cadeautjes. Naar nu typt opa in laatavond in deze webpagina met groot plezier, want 't was fijn kijken naar de spruiten terwijl die met hun cadeautjes speelden, en is dit geen mooie muismat die opa kreeg van Sint en Piet? Ach, deez' opa's oudste kleinzoontjes zijn zo aandoenlijk lief ondeugend. Zo niet hun broertje, het klein Woutertje. Vier maanden nog maar op de wereld Woutertje is als hij op tijd de fles krijgt alleen maar lief. Bolsterturf, zaterdag 5 december 2009
1719 Dit was een zondag waarvan ik avond/nacht mocht werken. Bolsterturf, zondag 6 december 2009
1720
Hier en onmiddellijk hierboven ziet u nog 'ns de rikke van in dit dagboek item 1715. Zij laveide weer lief argeloos, helemaal aan overkant van wei bij camping, maar nu was de ochtend grauwer en de afstand wat groter nog dan op 2 december. Vanaf de Bussersdijk kwam ze, deze keer samen met heur rikkekalfje, weer op foto. Zo makkelijk dappere jagers met dikke buks fijn vanuit warme auto reeën dood schieten, zo makkelijk schiet met klootcameraatje ik reeën dit internet in. Bolsterturf, maandag 7 december 2009
1721
Een grauwe najaarsdag. En in de grauwte van de namiddag jaagt een foxie door bunt en wildernis. Hij vindt geen ree, geen haas, geen konijn, ook geen vos, marter, hermelijn, bunzing of wezel, zelfs geen houtsnip, korhoen, kwartel, fazant of patrijs vindt hij. En in de kleine bek vol veertjes roodborst en winterkoning stel hij geen belang. Toch vermaakt dit foxie zich kostelijk, met muizen. Muizen zijn de dappere mensenjagers te min om op te jagen. Bolsterturf, dinsdag 8 december 2009
1722
Ik wilde fietsen gaan tegen avond en ik wilde reeën zien. Ik ging fietsen en vond in en rond de Heezer Herbertusbossen er al fietsend nul. Nul reeën dus. En ook kwam ik geen ander haarwild tegen. Wel vlogen er links en rechts vogels door de lucht, meest blauwe duiven, maar ook zwarte kraaien, lawaaigaaien en een buizerd. Paar merels, paar roodborsten, paar winterkoninkjes, drie vinken en een boomklever toefden in het hout. Bovendien waren er veel mensen met auto's bij 't geasfalteerde pad. Ter hoogte van het crematorium aan de Somerenseweg stond zelfs het fietspad overvol met snel en duur blik. Ja! dit moet haast wel het lichaam van een heel belangrijk of heel geliefd mens zijn geweest dat hier in de sombere namiddag naar toe werd vervoerd. Stil en vlug fietste ik voorbij het asbos. Niets is meer onontkoombaar dan de dood. Dit geldt voor mensen en voor dieren. Op televisie vernam ik het droeve nieuws dat momenteel geen koeien, varkens of kippen maar tamme geiten zijn uitverkoren om massaal te worden geruimd = afgemaakt. Ook niet zieke dieren dienen op last van hogerhand door hogerhand te worden afgemaakt. De geitenboerengezinnen mogen toekijken hoe hun lieve dieren worden gedood. Gek vind ik dit niet. In een overvol landje met immorele want o zo goed voor eigen dikke koppen zorgende bestuurders, een immoreel klein landje waar nog altijd mag worden gejaagd op weerloze dieren en waar ouderen voor zowat noppes tot hun zevenenzestigste van de rijke dikke koppen moeten gaan werken, lig je van zoiets vanzelfsprekends als het doodmaken van beetje zieke en gezonde geiten echt niet wakker. Toch? Bij de Heezer geitenboerderij, boerderij aan weitje aan boskant, nul ree en nul geit. Om niet met lege camera thuis te komen, maakte ik bij bosuilroep een somber donkeravondfoto van wildlege weiden. Bolsterturf, woensdag 9 december 2009
1723
BHV. Cursus BHV. Cursus BHV bij de Helmondse brandweer. Moest ik naar toe. Moest ik naar toe van werkgever die mijn BHV liet verlopen, me niet tijdig op herhalingsles stuurde. Ramp! want volkomen gaar van lange en saaie dag cursus, van stil binnen zitten, van moeten luisteren naar uitleg die ik voordien al snapte, van maar heel eventjes buiten brandweerman mogen spelen, kwam in de namiddag het examen. Gelukkig had ik, ondanks geen nieuw cursusboek van werkgever gekregen en ook geen cursusboek van de brandweer gehad, alle geluk, kleurde ik maar twee foute rondjes in het dertig keer één-van-vier-open-rondjes-zwart-moeten-kleuren-examen zwart. En eerlijk is eerlijk, de in middagpauze brandweerlunch was voortreffelijk: ik consumeerde twee kommen soep, twee bekers melk, zes dubbele broodjes met kaas en nageltjeskaas, alsmede twee krentenbollen en twee bounties. Na het examen reed ik volkomen afgepeigerd van de zware studiedag in m'n pinda binnendoor over Lungendonk huistoe. En toen schrok ik echt wel. Plots stonden er mannen in groene pakken in de berm, met geweren in de aanslag. Deze mannen waren aan het jagen langs in 't spitsuur ontiegelijk drukke weg. Ze hielden zich in de miezerschemer om te schieten klaar, zowel in boskant als in wegberm. Vrachtwagens, auto's, fietsers en bromfietsers reden aan de geweren voorbij. En in de onmiddellijke nabijheid woonhuizen, boerderijen, enorme varkensstallen en een paardenwei met echte paarden. Tjonge toch dacht ik, hier zit zowat geen beestje om op te jagen. Misschien nog een enkel niet doodgereden konijn of een van de kale Strabrechtse Heide weggelopen hongerige fazant. En er is haast geen haas meer over. Vlug parkeerde ik de pinda half in berm van Lungendonk, maakte ik vlugge foto's van deze dappere schietgrage mannen met dubbelloops hagelgeweren. Gelukkig zat er geen wild in 't langs de weg minibos, fladderde niet in bange paniek een vogel Lungendonk over, rende niet blind van angst een haas, konijn, ree of zwerfkat het drukke spitsverkeer tegemoet. Bolsterturf, donderdag 10 december 2009 Naschrift: BHV is een goed iets, immers vaak levensreddend.
1724
Vrouw wilde al vroeg in de morgen gaan winkelen en ik met foxie Erpel naar het Lierops Sang. Dus liftten Erpel en ik met haar mee. Tegen tien uur stapten we op Broekkant uit de Agila, liepen we over puinpad moer met broekbos in. Zij reed naar dorp verder, naar Mierlo. Somber was het, beetje miezerregen, echt droef en treurig. In deze weerellende kwamen Ep en ik voorbij maar 1 wègvluchtend ree, maar 1 wègroetsende houtsnip, maar 2 schreeuwgaaien, maar 2 kraaien, maar 1 buizerd, maar 1 merel, maar 5 mezen, maar 1 winterkoninkje en maar weinig mooie paddenstoelen. We - Ep en ik dus - vonden naar onze zin veel te weinig wild en vogels. Wel was er aan stam van halfdode eik nog het ijzerstangenrestant, beetje roestend al, van een uit het moer weggeruimde hoogzit. Dan zijn de onlangs keurig opgeruimde bijenonderkomentjes van opa Imker veel leuker om te bezoeken. Maar zo raar! ik stond een kwartier te kijken naar het mooi doodzijn van een jaren terug verzopen eik. Bolsterturf, vrijdag 11 december 2009
1724a
Een aardbeiakker aan rand van natuurgebieden. In dit geval een aardbeiakker in de Sterkselse Lange Bleek, akker op grens van de gemeenten Heeze-Leende en Someren. Zo'n akker met aardbeiplanten: mooi waardeloos! Zowat heel het jaar door komt Aardbeiboer met in boskant schijtende Poolse knechten, met herrie van tractoren en machines, met vergif, met lelijke netten en met misselijke alles verstikkende folie. Hij verpest met zijn aardbeiplantenteelt natuur en leven. Er is in ons Nederlandje al veel leven en veel natuur verloren gegaan, vooral via timberjacks, cirkelzagen, vergiften en idioot gigantische landbouwmachinerie. Een utopie, een onmogelijk ideaal, een denk ik niet waar te maken werkelijkheid, maar zou zo mooi zijn: bij het Brabants Landschap, bij Staatsbosbeheer en bij de gemeenten Heeze-Leende, Someren en ook in Eindhoven, Utrecht of Amsterdam steken de bestuurders de koppen bijeen en komen met een plan om Aardbeiboer een groter stuk landbouwgrond bij de grote stad te geven. Dit zal wegens kortere aanvoerlijn naar de mensconsument zowel Aardbeiboer als het verkeer als de ozonlaag ten goede komen. Mijn aardbeien consumerende medemens zal het, denk ik ook, geen zorg zijn waar zijn rijkelijk met gif bestrooide aardbeien vandaan komen. En dan kan vervolgens van de nu aardbeiakker een prachtig buffergebied tussen natuur en boerenland gemaakt, buffergebied niet voor koeien, schapen of paarden maar voor reeën en hazen.
Mezelf moe gedacht over Aardbeiboer en ook moe gedacht over op en nabij aardbeiakker konijnen, hazen, reeën, pieren, wormen, mollen, muizen, een enkel vosje, uilen en dagroofvogels vol vergif, kom ik van te lang struinen terug chalet, heeft vrouw heur kerstboomkaarsjes al elektrisch aangeknipt.Ondanks alle ellende van en door mensen maken kerstboom en twinkellichtjes me warm en blij. Bolsterturf, vrijdag 11 december 2009
1725 In vroegmorgen
In voormiddag Aardbeiplantenboer gaf opdracht tot de aardbeiplantenoogst 2009. Fijn! want ik haat twee meter hoog netwerk rond een akker en ik haat landbouwfolie over een akker. Dit najaar oogst Aardbeiboer nogal gele aardbeiplanten. Dik en zwaar landbouwfolie kleurde veel aardbeiblad onfris geel.
In schemeravond Waar in vroege morgen ik met 7x50-kijker naar reeën zocht, er geen vond, lette ik in avondschemering niet goed op, renden onverwacht vier reeën onlandwei af, bos toe. Nog net bijtijds kwamen hun achterlichtjes, hun spiegels, tegen achtergrond van het jakkerend avondspitsverkeer digitaal. Bolsterturf, zaterdag 12 december 2009
1726
Bij plus 1 graad Celsius in ochtendschemering, vooral ook van wind koude schemering, fietste ik naar de Heezer Herbertusbossen. Onderweg, nog net in Sterksel, rende een driesprongetje reewild uit ruige weikant. Dit sprongetje kwam niet digitaal, omdat ik te langzaam was met camera uit draagtas ritsen. En toen even voor negen uur vijf reeën laveiden in boswei aan andere kant van de Somerenseweg, had een oplettende rikke me al gespot, stoven deze reeën, nog geen tiende seconde nadat ik vlugge foto maakte, wei met ook Schotse hooglandrunderen af. Nee heren jagers! ik fietste niet door het bos, ik fietste gewoon tussen zonsopkomst en zonsondergang over voor alle publiek opengestelde paden. En ik kwam u niet tegen, wat ik niet gek vind, op zondag mag er immers niet gejaagd worden. Bovendien is de reejacht gesloten, pas vanaf 2 januari weer toegestaan. Vanaf deze datum mag u weer, zelfs vanuit lekker warme auto, een rikke bij haar kalfje wegschieten, of het kalfje doodschieten, of ze allebei de kogel geven. Bolsterturf, zondag 13 december 2009
1727
Al maanden mis ik reeën. Waar er altijd drie, vier, soms vijf reeën huisden in smalle strook bos langs half onlandwei half boerenwei bij Providentia, in dorpje Sterksel, zijn er daar geen reelegers meer, ligt er daar geen reeboonsel meer, en zijn daar ook de scherpe hoefafdrukjes van reelopers niet meer te vinden. Wel trof ik in bijna donker op grens van gemeenten Heeze-Leende en Someren één Sterksels ree in pijpenstrootjesberm van puinweg.
Zo'n zeven uren later, om nul uur drieëntwintig en om nul uur vierendertig, ving ik met dertig km/uur in pindakoplicht twee reeën op Lierops Broekkant en ook twee reeën op Lierops Bussersdijk. Bolsterturf, maandag 14 december 2009
1728
Winter. Het vroor zeven graden in de nacht. Fijn! Op het na de regens van de laatste weken weer voor tweederde met water gevulde Eliasven kan misschien morgen al geschaatst. Nee, ik vind flink vriezen helemaal niet erg. Vrouw vergeet nooit om bijtijds de buitenkraan af te tappen en af te sluiten. En Aardbeiboer kreeg in gisteravond donkerte met veel man en veel machines zijn aardbeiplanten bijtijds van 't land. Tijdens wandeling met vrouw en Erpel waren er in De Lange Bleek zes verwegge reeën. Meer reeën konden we niet vinden. Zoals zowat altijd waren er bij 't foto's maken de schemering, pijpenstrootjes, bomen en struiken in de weg. Echt wel moeilijk dan om met koude fikken en zonder statief bij je een ver ree mooi en duidelijk op foto te krijgen. Bolsterturf, dinsdag 15 december 2009
1729 Onderweg naar verplichte cursus BHV, naar lange dag lang les in Eerste Hulp bij Ongelukken, renden om even over acht in nog donkermorgen op de Lieropse Bussersdijk twee reeën voor m'n pinda (mn autootje) langs. Sedert ik met voorbumper een ree raakte, rijd ik op binnenwegen nooit meer hard. De cursusdag was lang, saai en slaapverwekkend informatief. Maar ach hahah! altijd zit er op zo'n je door je bazen opgedrongen cursus wel een cursist medeslachtoffer om wie je hartelijk kan lachen. Gelukkig maar. En ook gelukkig maar, net als vorige week donderdag had ik alle geluk van de cursusdag, kleurde ik, ondanks nog altijd geen nieuw cursusboek van werkgever gekregen, maar één rondje foutief zwart in het dertig keer één-van-vier-open-rondjes-zwart-moeten-kleuren-examen. Ja! Ik slaagde met twee negens voor het examen BHV. Kijk mij! Nu ben ik apetrots! Op mezelf! Om reden dat ik na deze cursus BHV dus nog zowat NIX weet van BHV, schreef ik op een na het examen ook nog door me in te vullen evaluatieformulier: En toen was pas in het avondschemer van deze tweede cursusdag BHV de schandalig kort van duur cursus voorbij, veel te laat voorbij om huistoe in sneeuwbuitje nog reeën op akkers en weiden te kunnen vinden. Wat betreft BHV: zie ook item 1723 van 10 december. Bolsterturf, woensdag 16 december 2009
1730
Vrouw en ik reden vandaag voor de derde keer dit jaar naar de prikjesdokter. Eerder gingen we al voor prikjes Mexicaans, nu om het gewone griepprikje te halen. Langzaam rijdend over Lierops Bussersdijk zagen we bij camping De Somerense Vennen drie reeën, twee rikken en een kalfje, laveien in boerenwei. Vlug parkeerde zij in berm. Vlug bestudeerde zij het lief drietalletje door 7x50-kijker en vlug maakte ik drie vlugge foto's. Bolsterturf, donderdag 17 december 2009
1731
Het gaat min tien graden vriezen! Iets waarmee de vogels en de muizen buiten vast niet blij zullen zijn. Maar gelukkig heeft vrouw al veel muizen en vogels op heur vogelvoer. Tot nu toe verwende ze bosmuis, spitsmuis, huismuis, merel, Turkse tortel, houtduif, zwarte kraai, ekster, kauw, Vlaamse gaai, koolmees, pimpelmees, zwart- of matkop, grote bonte specht, vink, boomkruiper, groenling, roodborst, winterkoning, heggemus en, deze laatste indirect, sperwer.Na paar uur aandachtig in boeken lezen en naar buiten toe vogeltjes kijken, gingen zij en ik met Erpel uit wandelen. Die, Erpel dus, vond in padkant de Bleke bossen toe zomaar twee houtsnippen. Snippensnel snorden de langsnavels van zijn neus weg. Boem! Plots een harde knal, 'n boem alsof van kanon. Opgeschoten jeugd aan 't schaatsen op het Eliasven fabriekte deze boem. En de jongens en meiden schoten meer vuurwerk af. Tjonge toch, dit vuurwerk! De knallen van geweren of buksen konden niet luider zijn.
Gelukkig maken reeën in bleke zee van pijpenstrootjes zich niet druk om zingend schaatsstaal, en ook niet druk om voor hen ongevaarlijke luider herrie van ver genoeg weg vuurwerk. Tot tweemaal toe zag vrouw een ree heel rustig naar haar en mij staan kijken. Het eerste door haar gespotte ree was of bok of rikke (geit). Zekerheid hierover kregen we niet. Dit omdat alle reebokken in december geen gewei hebben, die hun stangetjes afwierpen (verloren) om in het voorjaar een nieuw gewei op te zetten (te krijgen). Het ree van foto twee evenwel is met zekerheid een rikke. Klik maar op 't fotootje, dan zie je het schortje (witgele flosje) onder aan heur hartvormige spiegel (wit behaarde kont). Een bok heeft meer een niervormige spiegel en geen flosje. Beide reeën zekerden (scherp kijken) maar poosje naar de drie gluurders op het bospad, te kort om ze mooi op foto te kunnen zetten. Vrijwel meteen trokken ze zich terug, in de bleke zee van vandaag beetje maar golvende pijpenstrootjes. Bolsterturf, vrijdag 18 december 2009
1732
In ijzig koude beetje sneeuwwitte late ochtend De reeën op de foto lopen akker af, bos toe. Op de akker beetje witte sneeuw en witter wit van rollen akkerfolie (folie achtergebleven na aardbeiplantenoogst).
In ijzig koude beetje sneeuwwitte vroege morgen Bolsterturf, zaterdag 19 december 2009
1733
In sneeuwkoude morgen Er is een gezegde dat luidt: 'Wie twee hazen na wil jagen, zal er geen naar huis toe dragen.' Beter is proberen om één van twee op foto te krijgen. Ik kan met de camera beide hazen tegelijk maar niet goed bereiken. Telkens zijn ze of te ver weg, of er staan bomen en struiken in de weg.
In iets later sneeuwkoude morgen Bolsterturf, zondag 20 december 2009
1734
In min vijf sneeuwwitte vroege morgen
In min één sneeuwwitte late schemeravond En toen was er in helemaal donker alleen nog maar een konijntje dat wel op foto wilde. Bolsterturf, maandag 21 december 2009
1735
In dof sneeuwwitte één graad dooi morgen Ik vermoed meer reewild in deze maïs en deze ruigte, maar hou Erpel braaf bij me. Anders dan jagers gun ik alle dieren graag rust en een lang leven.
Kwartier na 't ree in wild- en vogelvoederakkerruigte op foto gezet, grijpt - te onverwacht, te plots - Erpel een fazanthen in padkant. Tamme vogel denk ik. Zij had zich verstopt onder lage tak van douglas. Ze was niet vlug genoeg en ik lette niet op, niet op Erpel op. Ja, ik sufkloot liep te dromen.
Weer kwartier later springen twee hazen, eentje mooi dichtbij dwars, door, nee! over de witheid van een heideveldje, net als camera in draagtas zit. Maar niet te erg, want na het vangen van de fazant voor straf aangelijnde Erpel wijst me reeboonsel (reekeutels) en een heleboel konijnenplasjes in de sneeuw, meesttijds gele piesplekjes in het rein sneeuwwit, maar soms plekjes met veel bloedrood erin. Dit rood is echter niet het rood van bloed. Het is 't rood van rode kleurstof, van rood pigment, afkomstig van door de konijnen opgegeten planten, blad of takjes.
In dof sneeuwwitte vier graden dooi schemeravond Veel dieren en vogels vind ik niet: drie reeën en na dit ranke wild een kuddetje Schotse hooglanders in kale wei, in echt wel onbeschutte wei, alsmede her en der twee kraaien, twee gaaien, een buizerd, wat vinken, wat merels, wat mezen, drie winterkoninkjes en een blauwe reiger.
Ineens is er ook mijn ergernis om wat er over is van honderden prachtige bomen. In lange rijen liggen stammen van loof- en naaldbomen weerszijden de bospaden. Ik kan er niets aan doen, me er alleen maar aan ergeren, aan de liefde voor de houtkap van Het Brabants Landschap, deze zogenaaamde natuurorganisatie die naast heel onnodige bomenkap (de Brabantse bossen zijn al zo kaal!) de wrede jacht liefheeft.
Maar dan ben ik zomaar toch weer blij. Blij terug fietsend, blij de bossen uit fietsend, blij om voor me één slordige streep en achter me twee slordige strepen van mijn fietsbanden in de sneeuw. Ik maak foto's van deze strepen. 't Zijn geen mooie foto's, 't zijn niks-aan-foto's, maarrr... dit zijn twee plaatjes voor alleen mezelf voor later, wanneer ik dan misschien niet meer fietsen kan maar nog wel kijken en lezen. Bolsterturf, dinsdag 22 december 2009
1736
Ik struin met foxie Erpel door De Lange Bleek. We komen voorbij tig konijnenholen en drie winterkoninkjes. Plots valt mijn oog op een ver ree. Het dier staat op zo'n driehonderd meter. Als zojuist het zich niet had voortbewogen, daar waar ik paadje weet tussen wei en heidezoom, had ik het nooit gezien. Gelukkig blijft het nu even onbeweeglijk. Toch kan ik met camera het niet goed bereiken: te veel maïsstelen en te veel ruigte in de weg. Vlug verplaats ik me paar meter, heb dan over lager stelen heen beter schootsveld. Terwijl het ree de hei op rent, ik weet niet waarom plots zo snel, vang ik het digitaal.
Waar gistermorgen Erpel een fazant greep, leidt hij me vanmorgen - aangelijnd nu! - naar vijf andere henfazanten. Vier van hen laten we gerust in de ruigte waar ze zich verstopten, zich nu heel dom dieper drukken. De vijfde vogel gaat hoog, maar vliegt bar slecht. Ternauwernood bereikt ze eiktop. Heel rustig blijft ze zitten als ik pal onder haar wat foto's maak. Heren jagers van Lange Bleek en ommelanden, hier met deze fazanten klopt iets niet! Zij zijn geen in wilde staat geboren vogels. Niet tamme vogels gedragen zich niet ontiegelijk dom en onvoorzichtig. Deze hennen moeten door mens of kip zijn grootgebracht en vervolgens uitgezet, naar bos of veld gebracht. Zijn ze uitgezet om verwend te worden met loden hagelkorrels? Of gunt u vos, havik en de honden van wandelaars best een makkelijk te bemachtigen smakelijke hap?
Dit was een grauwe morgen met egaal grijze lucht, alsof er heel gauw nog heel veel sneeuw bij zou komen, maar toen tegen twaalven de zon ging schijnen, die schitteringen toverde over witte weiden en witte akkers, kwamen Erpel en ik chalet, moest ik meteen naar bed want voor dertien uren werken slapen gaan. Bolsterturf, woensdag 23 december 2009
1737
Lierop, in twee graden vriezen vroegmorgen En dan zie ik even later, als ik over Bussersdijk en Kempenweg rijd, nog vijf reeën. Twee van hen steken wei af de spiegelgladde Bussersdijk over. Twee anderen staan op akkertje zo'n dertig meter van weg af, maar wachten niet tot ik de pinda tot stilstand heb gebracht. Nummer vijf rent ter hoogte van het hondenterrein van bos naar bos, pal voor de pinda langs de zo mogelijk nog gladder Kempenweg over.
Heeze, in twee graden dooi schemeravond, tot in stikkeduister toe Ik vind nul reeën in de bossen en op de bosweiden. Ook zie ik nergens konijn, haas of vos. Wel zijn er de sporen van al deze dieren in de witte sneeuw. Terwijl ik met 7x50-kijker een Herbertusboswei afzoek, hoor ik opeens een vogel zingen. En dan hoor ik zowaar twee vogels zingen. Welke vogelsoort kan dit zijn die hier zo mooi zingt in Kerstavond? Eventjes zoeken... en ik zie twee spreeuwen kwitten, kwetteren, lieren en lijeren in top van machtige eik.
Een statief heb ik ook vanavond niet bij me. Daarom is het te vlug al te donker om zonder flits nog een ree of rund of wat dan ook op foto te kunnen zetten. Het reeleger (rustplaats van een ree) op bovenstaande foto vind ik te mooi om niet te flitsen. Het bevindt zich in tien meter brede berm tussen pad en Heezer Herbertuswei. Wanneer ik tegen zessen over het fietspad langs de Somerenseweg terug Sterksel toe fiets, hoor ik in het net door me verlaten Herbertusbos een bosuil roepen. Zijn hoe hoe hoe oe oe oe ... hoe hoe hoe oe oe oe... hoe hoe hoe oe oe oe oe oe oe, een prachtgeluid! een puur natuur geluid! De andere kant op echter, richting Heezer gemeentebos, zie ik over duister bospad plots het felle licht van koplampen, zo'n driehonderd meter maar van Somerenseweg en fietspad vandaan. Dit noopt me tot afstappen en blijven kijken. De bestuurder stuurt de auto, brede auto, langzaam over het pad waarop in duister ik zelfs niet mag lopen of fietsen. 't Hel en fel grootlicht van de wagen schijnt paar keer, goed te zien heel gericht, over de weiden langs het Heezer gemeentebos. Zijn de inzittenden van deze wagen stropers? Nee! stropers kunnen met een auto de bospaden niet op. De inzittenden moeten haast wel de dappere jagers van Stichting Het Noordbrabants Landschap zijn. Zijn die aan het proberen om lekker lamlendig vanuit dikke auto in Kerstavond vossen, konijnen en hazen de van sneeuw witte weiden af te knallen?? Ik ben ongewapend en weet me niet bevoegd, waag me daarom niet het helle lichten toe. Gelukkig wordt er niet geschoten, zie ik gauw genoeg de wagen wegrijden. Zelfs door de kijker onleesbaar het nummerbord. De rode achterlampen verdwijnen langzaam, dieper boskant in, achterzijde zorginstelling Kempenhaeghe toe. Bolsterturf, kerstavond donderdag 24 december 2009
1738
Eerste Kerstdag 2009. Beetje dooiweer met kille regen en natte sneeuw. Waag je je buiten, breek je zomaar je benen op de door de auto's van de maffe mensen spiegelglad gereden niet gestrooide wegen. Kijk! een pikzwarte merelman zwiebert alsof straal bezopen door dofwitte tuindooisneeuw. En de mezen snoepen van oma's strooigoed, onder kornoelje en onder fijnspar en onder vlier en onder laurier.
In bos en veld ook niks dan regen en natte witte vlokken. Maar opa net thuis van struinen met foxie Erpel komen daar, ondanks gladde wegen waagden dochters en hun lieve mennekes de oversteek, ook drie te stoute boefjes bij oma en opa kerstfeest vieren. Ssstttt, wat dochters en hun mennekes niet weten: oma wil best nog tien keer vaker oma wezen. Bolsterturf, 1ste Kerstdag vrijdag 25 december 2009
1739
Tweede Kerstdag 2009. Na heel lang uitslapen wandelen vrouw en ik in stille tweede Kerstmiddag met ons lieve foxie Erpel door De Lange Bleek. Overal wandelt het licht en makkelijk, behalve op de door auto's spiegelglad gereden niet gestrooide binnenwegen. Te vroeg naar mijn zin zijn we weer chalet.
Lange tijd binnenzitten altijd gauw moe, ga ik tegen donkerte nog alleen op stap. Zelfs Erpel wil niet met me meegaan. Die hongerlap aasde heel de namiddag al op wat gisteren overbleef van het overvloedig kerstdiner. Die weet, zo goed als ik het weet, dat vroeger of later het lieve vrouwtje hem verwennen zal met wat van het vele mensen Nog maar net de deur uit, vind ik een rikke en heur kalf. Die, hoewel maar dieren moeder en kind, staan in 't hout bij Providentia. Ze maken me blij: eindelijk weer reewild bij Providentia. En dan zie ik even later meer reeën. Vijf spot ik er. Maar zo klote, ene rikke mankt. Die bezeerde heur hoefjes aan na sneeuw-dooisneeuw-nachtvorst-dooisneeuw-nachtvorst harde winterbodem? Met ondergaande zon verlaat ik bos en veld, om nog wat te eten van wat overbleef van 't gisteren kerstdiner en Erpels vraatzucht. Bolsterturf, 2e Kerstdag zaterdag 26 december 2009
1740
In natte en kil winderige eind december dooizondag wandel ik met vrouw en fox Erpel door bleek bos en over bleke heide. De reeën die 'k gisteravond vond geven nu niet thuis. Die zijn, zo vertellen hun sporen, niettegenstaande het kreupel zijn van een rikke naar verderop gegaan. Wel zien we slome witte schapen in beetje nog maar witte heide, alsmede twee snelle konijnen en een na zijn rijzen uit langs heidepaadje hoge struikhei snel haas.
In natte en kil winderige eind december dooizondag komen tijdens ons (vrouw en ik) koffieuurtje een Vlaamse gaai, een Turkse tortelduif en een misschien wel Belgische merel op foto. En wie weet waar de buiten in tuin ook aanwezige mezen, groenlingen en vinken allemaal geboren zijn?
In natte en kil winderige eind december dooizondag vind ik tijdens avondschemerfietstocht nul reeën in de Heezer Herbertusbossen. Toch zoek ik gericht naar dit ranke wild. Poosje volg ik daartoe een bandenspoor van de terreinwagen van de dappere Herbertus doodschietjagers. Nog maar paar dagen dan zullen die, zoals ieder jaar opnieuw, reegeiten en reejaarlingen naar believen weer van de weiden wèg gaan schieten. Bijna alle Herbertus reebokken kregen van 't zomer al de kogel. En dan fiets ik bij reelege boswei voorbij vier late wandelaars, twee vrouwen en twee mannen. En ook is er wel nog het kuddetje kleumend Schots vee. Stier, koeien en kalfjes staan in regen en kale wei aan 't prikkeldraad. Ze zijn zielig. Ze kunnen de beschutting van het bos, de luwte van een boswal, het lekker gezellig donker van dichte bosjes, niet bereiken. Nou ja bosjes? bos? Wat precies is bos? Is bos waarin je na onophoudelijke zowat kaalkap overal honderden meters ver in weg kan kijken wel bos? Beste dames en heren eigenaren en beheerders van Stichting Het Noordbrabants Landschap, het zal zo mooi zijn, zo goed voor hazen en reeën, wanneer u aan de doodschietjagers de toegang tot uw terreinen ontzegt - wildspiegels voor langs de Somerenseweg zijn zo gekocht en geplaatst - en voor bij voorbeeld boom- en steenmarter woonruimte sticht. Waarom toch niet hier de marters weer woonruimte gegund? Waarom nog altijd jacht met geweer en buks? Waarom niet meer bosaanplant dan boswègkap? Bolsterturf, zondag 27 december 2009
1741
Het dooide in de nacht, het dooit in de dag. 't Brabants platland is weer groen, grauw en zwart geworden, alle sneeuwwit bij plus vijf verdwenen. In dit overnieuw gekleurde landschap zijn Erpel en ik bij 't pad, allebei graag bij 't pad. Met je hond zwerven door bos en veld is gezond. Ook is dit fijn. Tenminste, ik vind het fijn. Heel fijn vind ik het: wandelen, grasduinen, dolen, dagdromen, zwerven, struinen, 'jagen' over akkers, door heide, door pijpenstrootjes en door de kale bossen. Dit zo bij 't natuurpad zijn houdt me jong en fit. Ik kijk in de rondte terwijl ik over natte zwarte akker ploeter. Erpel dartelt links en rechts met me mee, ook voor en achter. Ginds jaagt een boer met border collie ganzen, meest grauwe maar ook paar canadese, van zijn wei. In grote zwerm wieken de vogels rond. Dan vliegen ze weg, allemaal zelfde kant op, ergens verderwegge weide toe. Een jonge vrouw, ik ken haar maar een beetje, vanmiddag is ze in felgele jas, kuiert met heur honden - grote zwarte labrador, klein zwart asbakje en een bruinbont jack russeltje - door m'n 20 x 50 over puinpad Bleke boskant toe. Een andere boer ronkt met dikke tractor door de winterstilte. Hij gaat, denk ik, voeder halen voor zijn koeien heel het jaar door op stal. Mijn derde boer van de middag kruit met kruiwagen eten naar zijn alsof indianenpaarden zo bonte paarden. In volle galop stormen de snelle dieren op hem af, om bijtijds voor het prikkeldraad op de rem te gaan. Recht voor me verlaat op meter of vijftig een groot haas zijn leger. Een moerhaas zo te zien. Met de oren in de nek haast ze zich er vandoor. Erpel ziet heur niet, die is net heel druk met muizen. Vier of vijf reeën, hoewel maar weinig dieren raak ik de tel kwijt, toeven in perceeltje maïs. Terwijl ik met voor de gelegenheid aangelijnde Erpel langs het door boer en jager expres om te oogsten verzuimd akkertje ga, zie ik eventjes reeruggen. Vlug lopen we door. Het gaat niet aan om terwille van een foto reeën schrik aan te jagen, op te jagen.
Te laat ontdek ik 'mijn' tweede haas van deze middag. Waar de langoor rees uit natte wei zag ik niet. Nu is ook dit haas een haastig haas. "Erpulll affffffff!!" roep ik. En terwijl Erpel al op de zwarte kluiten ligt, gris ik vlug maar toch te langzaam camera uit de draagtas. Beetje boos op mezelf, ik droomde weer eens in de dag, ik lette niet goed op, maak ik dan maar plaatje van dreigend donkere lucht over wei, bos, Somerenseweg en smerig varkensbedrijf.
In de pijpenstrootjes van de Bleke bossen vinden Ep en ik drie konijnen. Verder niks dan stuk of tien muizen. En daarna is het me te vroeg al weer schemeravond geworden. Gelukkig! twee reeën, grote forse bastbok en wat kleiner rikke, waagden zich al bij boskant en repen 'vergeten' akkerfolie in wei. Met Erpel achter me, die gaat op eerste handbeweging af als ik wild spot, zet ik ze op foto. Nu kan ik dat nog ongestoord doen, volgende week niet meer, immers vanaf 2 januari zijn alle Nederlandse reegeiten weer vogelvrij, mogen ze van wetgever door het dapper buksdragend jagersvolk van de weiden wèggeschoten, doodgeschoten. En dan komen tegen donker bij Sterkselse boerderij met nummer 13 wat dappere jagers van Stichting Het Noordbrabants Landschap me in maar liefst drie auto's tegemoet gereden. De voorste auto is de poepbruine terreinwagen van opperjager Jan K. De bestuurders parkeren bij de boerderij. Deze jagers gaan zeker met z'n allen en met de boer overleggen of ze morgen, overmorgen of pas op Oudjaarsdag nog wat van het weinige wild in De Lange Bleek gaan wègschieten, doodschieten. Bolsterturf, maandag 28 december 2009
1742
Dit was een kille en sombere regendag na regennacht. Toen ik tegen halfvier in de middag Erpel wakker maakte en hem uitnodigde om met me mee te gaan naar de Herbertusbossen, keek die me slim aan om meteen verder te gaan met slapen op de tweezitsbank. In de bossen in het hout twee reeën, te ver en in te veel regen voor op foto. In de bossen in drie weiden telkens één echt wel witte zilverreiger, telkens te ver weg en in te veel regen voor mooi op foto. En toen belde om vijf over vijf vrouw me op, of ik meteen naar huis wilde komen, "want Woutertje ligt in 't ziekenhuis." Bolsterturf, dinsdag 29 december 2009
1743 Het goede nieuws: met Woutertje gaat het weer goed. Hij is terug thuis bij z'n pa en ma. Hij was te erg verkouden, moest te erg hoesten en kreeg het daardoor benauwd. Het slechte maar onbelangrijke nieuws: het is kloteweer, want het regent almaar. Bolsterturf, woensdag 30 december 2009
1744 Er zijn mensen die de jaarwisseling vieren; Deze Oudjaarsdag mag ik gaan slapen in de dag, Bolsterturf, Oudejaarsdag donderdag 31 december 2009
index december 2009
|
Verrijst er weer een hoogzit in campingzicht?
'k Heb immers twee negens op m'n kerstrapport. Maar... weet ik daarmee voldoende van BHV in de praktijk? Welnee!! Ik weet nog zowat NIX van BHV, want rolde een plakverbandje averechts om de arm van een medecursist.
