|
Bolsterturfs natuur B o l s t e r t u r f s n a t u u r Dagboek februari 2010
1776
In koude witte morgen fiets ik door bos en veld. Het beetje sneeuw dat gisteren in de dag wegdooide, werd gedurende de nacht door verse en witter vlokken ruimschoots weer aangevuld. Waar men zout strooide is het wegdek groezelig grauw. En weg van verharde wegen staan in het zelfs deze strenge winter onbevroren water van de Sterkselse Aa de kale bosbomen scherp donker weerspiegeld. De reeën hebben het moeilijk van 't winter. Waar in de laatste dagen overdag de sneeuw beetje smolt, daar bevroor de natte bodem weer gedurende de nachten. Het reekalf hinkt daardoor beetje met linker voorloper. Dat krabde zich tijdens zoeken naar eikels en ander eetbaars het hoefje kapot. Reeën kijken vind ik fijn, maar dan ineens klap ik keihard in m'n handen en zing daarbij, ook keihard, de versregel 'Zeg kleine reetjes in 't groen bos, er dreigt gevaar vanaf de landweg'. Dit omdat door m'n 7 x 50 schuin achter het reewild de jachtwagen van de dappere doodschietjagers van Stichting Het Noordbrabants Landschap er aan komt. Deze jagers komen zeker de rikke of de bijna jaarling, of misschien wel allebei doodschieten. Eventjes nog zekert het zich van geen auto, jagers, buks en kogels bewuste ranke wild, dan vlucht het wei af, bos in. Het kreupel diertje is 't langzaamst, maar toch snel genoeg.
Veel later dan met oma afgesproken kom ik chalet, word ik verwelkomt door altijd lieve
Als oma klaar is met koken en de jongens video kijken, mag ik tegen en in avonddonker best wel paar uur met Erpel op stap. Tijdens zo'n tien kilometer rontelom struinen zijn er plus duizend ganzen, meest grauwe ganzen en kolganzen. Helaas! gelijk vanmorgen maar één reesprongetje. Ook dit sprongetje een miniem sprongetje: zesenderbastbok, drachtige rikke en heur bijna jaarlingkalf. En zo droef! ook net als vanmorgen laveien deze reeën in wei waaruit ze door dappere Brabants Landschap- of Staatsbosbeheerjagers vanuit een auto op breed pad heel makkelijk zijn wèg te schieten.
Opening jacht op reebokken: 1 mei tot en met 15 september Bolsterturf, maandag 1 februari 2010
1777
In boswachterij De Pan, eigendom van Staatsbosbeheer, wordt ons aller reewild belaagd vanuit jachtkansels en vanaf hoogzitten. De reeën op de foto's laveien in De Pan zicht. Zij zijn evenzovele doelwitten, schietschijven. Heel makkelijk kunnen ze vanaf hoogzit of vanuit jachtkansel doodgeschoten. En kan de dappere jager vanaf hoge zit of vanuit kansel met zijn kogel het wild niet bereiken, dan moet het wild toch dood, is er de comfortabele jachtwagen van waaruit de dieren worden neergeknald. Reeds zijn gedurende de laatste vijf weken de reesprongen op veel plaatsen uiteen geschoten. Toch moeten er nog meer reeën dood. Zeker moet dit van de dappere jagers en van instanties als Stichting Het Noordbrabants Landschap en Het Staatsbosbeheer, organisaties die dol zijn op het innen van jachthuur en op bomenkap. Gelukkig! schieten op onder meer ganzen mag al jaren niet meer. Maar... daar hebben moedige mensen onder welwillende leiding van de Nederlandse Overheid inmiddels een oplossing voor: levend vangen en daarna vergassen. Nou ja, wat kan je als dier of dierenvriend verwachten van een Overheid die ook voorstander is van ruimen = vernietigen (alleen de woorden al!) van gezond en ziek vee, van koeien, varkens, schapen, geiten, kippen en meer diersoorten? Bolsterturf, dinsdag 2 februari 2010
1778
In schemering van dag met regen, sneeuw en hagel struinen Erpel en ik over boskantpaden. We gaan voorbij akkers en weiden. Gelukkig regent, sneeuwt of hagelt het nu niet meer, maar de wind brengt priemende kou van vroegavondvorst. Waar sneeuw en ijs wegdooiden in de korte dag, bevriezen al weer modder, plasjes en al 't nog niet weggedooide wit. Waar we over dit wit stappen knerst en knistert het, wat veel lawaai geeft in de winterstilte. Dit is echt wel bar slecht weer voor ons reewild. Wil het zich daarom vanavond niet op weiden en akkers wagen? Durft het niet gaan laveien, omdat de hoefjes zeer doen van te veel nachtvorsten al na dooi in de dagen? Ineens, niet meer verwacht, zie ik toch vier reeën, vier vaag donkere stippen in wei. Eind voorbij wei met onlangs geknotte wilgen lopen ze. Ver weg zijn ze, te ver weg zijn ze, helemaal tegen gindse boskant aan. Tuurlijk laat ik deze vier reeën gerust, want heb m'n nachtkijkertje niet bij me. En om in al donker een mooie reefoto te kunnen maken, daarvoor ben ik te dom. Bolsterturf, woensdag 3 februari 2010
1779
Te ver voorbij schemer al fiets ik in vier graden dooi. In kaal bos zijn boswerkers bezig met het cirkelzagen van bomen. Twee oude vrouwen met prikstokken kwebbelen langs wei waarop andere morgens vaak een rikke met rikkekalf. Een vader en zijn zoon, ik kwam ze vaker tegen, mountain biken door modder. Drie jonge meiden misschien moeders in felkleurige kleren joggen achter elkaar aan over vies pad. Nergens zie ik reeën. Ook spot ik nul vossen, nul konijnen, nul hazen en nul ander wild met haren. Wel zijn er ganzen, reigers, buizerds, duiven, één smelleken en laatst maar niet minst beetje al zingende vogeltjes. En dan vind ik zomaar een reebokgeweitje geveegd en gepolijst door weer en wind. Helaas kan ik het niet meenemen huistoe. Het zit hardwortelig te stevig vast aan molmende dikke boomstronk, zomaar op oever van de Sterkselse Aa bij Kempenhaeghe. Bolsterturf, donderdag 4 februari 2010
1780
Gelukkig is het waar ik toef inmiddels ook in de nachten dooi. De winterweken met sneeuw, hagel en of ijzel zijn eindelijk voorbij? Ik hoop echt van wel. In ieder geval is alle sneeuw nu bijna weg. Alleen in de bomen- en bloementuin hier en daar nog beetje en op het gazon alleen waar de sneeuwpop stond nog een handvol wit, waarop het fijntjes miezelt. In deze miezel snoepen mezen, merels, vinken, ringmussen en groenlingen van door vrouw gul gestrooide zaadjes. Maar zo raar! Ondanks alle overvloed van zaadjes vechten de vogeltjes vaak zo goed, vooral de soortgenootjes onderling. Net zoals mensen elkaar vaak niets gunnen, misgunnen vogeltjes mekaar zaadjes. En wanneer er twee dan druk zijn met bakkeleien is er soms ineens een snelle schim, grijpt een sperwer zo'n vechtvogeltje. De sperwer, altijd weer te onverwachts en te snel komt hij voor mij met camera, zelfs wanneer ik in de kamer op hem sta te wachten. Bolsterturf, vrijdag 5 februari 2010
1781
19.13 uur
23.56 uur
00.09 uur Ook in donker mogen van wetgever u en ik op de meeste binnenwegen zonder wildspiegels 80 km/u rijden, maar sinds ik met m'n auto een ree raakte, rij ik heel graag bij donker op alle binnenwegen maar de helft van 80. Bolsterturf, zaterdag 6 februari 2010
1782
In eerste versnelling fiets ik door waterkoude blauwgrijze nevelmorgen. Nergens een zonnestraaltje bij plus 1. Maar wanneer ik recht vooruit in puinwegkant een ree spot, vergeet ik m'n koude handen, moet meteen dit in nevel best wel verwegge ree op foto. Net als ik de ontspanknop indruk komt er een tweede ree. Beide reeën gaan pad af, berm uit, zwarte akkerrand in. Fiets geluidloos op standaard gezet, sluip ik langs bomen en struiken, heel stil over puinwegberm, zoek 'k de beide reeën in de akkerkant. Ik dommerik! voordat ik ze zie, zagen ze mij, zie ik ze meter of dertig uit akkerkant staan, zie ik ze verschrikt naar me kijken, de beide reeën plus nog twee reeën. Alle vier lopen ze vlug eindje verder akker op. Erg bang lijken ze toch niet te zijn. Ze stoppen met weglopen. Doodstil staan de reeën. Onbeweeglijk zekeren ze. Ook ik ben roerloos. Lang genoeg om ze met beetje buks dood te kunnen schieten, blijven ze staan. Dan vluchten ze toch maar verder, langzaam weifelend. Na meter of dertig stoppen ze weer, om achterom te kijken. Nu lopen ze, voorbij wel duizend ganzen en anderhalfduizend spreeuwen, de op driekwart kilometer pijpenstrootjesdekking van de Bleke bossen toe. En nu ben ik waar puinweg overging in V van brede zandpaden bij staatsbosbeheer boswachterij De Pan. Hier komt me een bengel op een crossmotor tegemoet. Ik hoorde hem goed aankomen, maar hij nam onverwacht route pal op me toe. Te langzaam ben ik met camera uit draagtas grissen, aan te zetten en hem knippen. Met bloedgang scheurt hij me voorbij. En nu vraag ik me weer eens af: waar toch zijn de dappere jagers en de bekeurkneuzen van staatsbosbeheer? Moeten die in eendrachtige samenwerking deze racende deugniet niet vangen? Slapen de jagers uit om morgenvroeg wanneer jagen na de zondag weer mag een vos in de kont te schieten? Slapen de bekeurkneuzen uit om vanmiddag zondagswandelaars met hondje niet keurig aan de lijn te kunnen bekeuren? Maar wat is dit? Waar ik staatsbosbeheerreewilddoodschiethoogzit weet, staat deze hoogzit niet meer bij dom staatsbosbeheer groen bordje . Nee, nu torent deze ik denk illegale hoogzit tegen eik bij dom staatsbosbeheer oranje bordje . Bolsterturf, zondag 7 februari 2010
1783
Voor reeën kijken te laat bed uit fiets ik door nul graden grauwe morgen de Heezer Herbertusbossen toe, zie ik vanaf het fietspad langs de Somerenseweg doorheen zo'n honderd meter smalle strook getimberjackt bos een op weiland stilstaande auto. Tien minuten later lopen, ongeveer éénderde kilometer van me vandaan dan, twee mannen weg van deze auto. Ze banjeren over de zwartbruine aardkluiten van onlangs omgeploegd stuk weiland aan boskant. Het lijkt wel of deze mannen iets zoeken. Maar wat zoeken ze? Een schot hoorde ik niet. Zoeken ze reeën- en vossensporen? En wat is dat voor takkenhoop dichtbij de auto op geploegd land?
Omdat ik geen geweerschot of buksknàl hoorde, fiets ik onwetend fiets ik radend naar verderop, steek ik de drukke Somerenseweg over, fiets ik over zandwegen en -weggetjes, fiets ik voorbij weiden en weitjes en kaalslagen. Ik mankeer niets aan mijn benen of voeten, vind fietsen daarom fijner dan auto rijden. En dan graast daar rechts van mij een kuddetje Schotse hooglandrunderen, en achter deze runderen, helemaal tegen gindse boskant aan, laveien twee reeën. Zonder veldkijker bij me zouden deze reeën ongezien gebleven zijn. Maar wat is dit? Wanneer ik de andere kant op kijk, richting Strabrechtse Heide, hangen daar zomaar acht blinkende bollen aan lage eiktak. Fiets op standaard gezet en de paar meter naar bollen en eik gelopen, blijken deze bollen kerstbollen, broze kerstballen. Alsof nieuwsgierig wijf fiets ik terug naar plek waar aan overkant van de Somerenseweg daarnet auto op wei geparkeerd, maar... nu is de auto weg. Vlug ga ik als een vos nieuwsgierig kijken waarom deze mannen over de zwarte akker liepen. In de akker de sporen van reeënhoefjes en grote laarzen. De laarzen echter volgen geen reespoor. De laarzen volgen geen enkel spoor. En dan verklapt de takkenhoop, van dichtbij hoop van misschien wel duizend jonge boompjes en struikjes, me dat de mannen die hier parkeerden en over geploegde wei sjouwden, dat deze mannen mannen van of via BosbederfStichting Het Noordbrabants Landschap zijn. Zo aan struiken- en boompjeshoop te zien moet hier waar nu zwarte akker een wildbeheerstrook, wildlokstrook, wildvoederstrook aangelegd. Straks, denk ik, straks over paar jaar, wanneer de boompjes groter gegroeid en de struikjes breder, wordt met deze nu nog niet bestaande strook alle wild naar vlakbij de drukke en levensgevaarlijke Somerenseweg gelokt. Dan hebben, denk ik ook, de BosbederfStichting Het Noordbrabants Landschapjagers een goede reden om met het oog op verkeersveiligheid zo veel mogelijk konijnen, reeën, hazen en vossen dood te knallen. Maar wat is dit nou weer? Terwijl ik foto's van 't boompjes en struikjesheuveltje maak, verschijnen er doorheen het kale bos politieauto's in beeld. Deze auto's stoppen op de Somerenseweg, precies ter hoogte van mij bij heuveltje. Even kijker voor de ogen zie ik voorbij maar weinig bomen de rode en blauwe strepen op de witte wagens. Dan ook blauwe uniformen. Ik jat geen bomen en geen struiken, maar onbevoegd bevind ik me op voor bebouwing, bezaaiing of beplanting in gereedheid gebrachte akker, en een identiteitsbewijs heb ik niet bij me. Bovendien ben ik nul nieuwsgierig naar aanrijdingen en verkeerscontroles en zo. Via paden en paadjes door bos, en ook langs akkers en weiden, fiets ik zonder nog reeën of ander wild met haren te zien via achter Kempenhaege terug naar vrouw, kater Bolleke en foxie Erpel. Bolsterturf, maandag 8 februari 2010
1784
Met kleinzoontjes Martijn (drie en een half) en Thomas (één en driekwart), en ook nog met foxie Erpel erbij, wandelen oma en opa door vrieskou. Frisse neus halen is gezond en Thomas, Erpel en de oudjes alle dagen welkom. Alleen Martijn computert liever dan dat hij wandelt. Nauwelijks tweehonderd meter nog maar van huis is er opeens ook een grote haas. Met geweld stuift die weg uit dor onkruid langs 't pad. Met groter geweld Erpel er achter aan. Opa brult: "Erpulll teruggggggg...!" Erpel luistert gelukkig meteen, staakt de achtervolging terwijl een, van de consternatie misschien wel 't meest geschrokken, konijn in paniek bijna Thomas omver rent. Geeft allemaal niet, want niks geen huilen en geen gewonden, en nu weten Thomas en Martijn al voor naar school toe moeten wat verschillen tussen een haas en een konijn. Maar of ze de door opa verkondigde wijsheid zullen onthouden? Thomas loopt al weer de verkeerde kant op, en Martijn herinnert opa aan diens belofte dat hij Martijn na het wandelen een uur mag laptoppen, "... want," aldus Martijn, "dat hebben wij afgesproken." Bolsterturf, dinsdag 9 februari 2010
1785
Waar in vroege vriesmorgen idioot Nederland op de grote wegen in driehonderdvijfenzeventig kilometers file staat, laveien terwijl ik in m'n zwarte pinda over smal verharde stille weggetjes tuf er tweemaal reeën in Lierop.
Aan driehonderd meter verwegge overkant van akker laveien twee reeën. Zodra vanaf Veldweg ze gespot, parkeer ik in berm. Door camerazoeker zie ik een rikke met heur rikkekalf voor met boerenrommel volgestouwde boskant. Terwijl de reeën van achter het stuur via maxi optisch zoom op foto komen, vluchten ze plots weg. En dan verdwijnen, paar seconden later maar, ook de witte spiegels van nog twee reeën meer boskant in.
En dan kom ik, centrum Lierop uit, elf minuten later op de Bussersdijk voorbij een andere rikke met ook rikkekalf. Deze twee laveien in weikant bij camping, maar zo'n dertig meter vanaf de rijbaan.
Na paar foto's maken, laveien beiden nog op hun gemakjes, moet ik terug pinda toe, vlug verder. Bolsterturf, woensdag 10 februari 2010
1786
Nog altijd regeert koning Winter. Omstreeks kwart over acht fiets ik door sneeuwen bij min drie naar de Heezer Herbertusbossen. Dit is fijne en harde sneeuw, bijna hagel, Tegen wind in prikt en priemt het in je gezicht. Aan de zuidkant van de Somerenseweg, nog geen driehonderd meter van rijbaan en fietspad vandaan, is Stichting Het Brabants Bosbederflandschap al bezig met vrachtwagens en een grote graafmachine. De stichting is zeker voor zijn doodschietjagers een grote eendenvijver aan het graven. Maar geeft niet, zo houden zijn werknemers nu mooi met grof geweld en veel herrie deze jagers weg van de oostkant van de Heezer gemeentebossen. Reeën en vossen houden immers niet van mensen, auto's en machines in het veld. Die gaan er vandoor zodra er mensen komen met kabaal.
Om kort te gaan: ik zie tijdens anderhalf uur fietsen weinig vogels, geen reeën, geen konijnen en geen vossen. Wel kom ik één haas tegen. Dat huppelt op me toe over paadje tussen bos en wei, dikke anderhalve kilometer voorbij de graafwerkzaamheden, zowat tegen Kempenhaeghe aan. Met dode tenen en tintelende vingers kom ik toch best heel tevreden thuis. Bolsterturf, donderdag 11 februari 2010
1786a
Na streng verplichte werkvergadering donkeravondganzen in bloedrood. Bolsterturf, donderdag 11 februari 2010
1787
Vrouw is goed voor vogels, blij met vogels. Kijk heur verwende tuinvogels in nog altijd barre winterwitheid. Kijk ze blij zijn en tevree.
Dik drie uur fietsen langs witte boskanten en door witte bossen Van half vijf tot straks na half acht fiets ik bij ongeveer min drie langs witte boskanten en door witte bossen van Lange Bleek, Boksenberg, Rummeling, Pan en Broek. Veel wild en vogels zie ik niet: wat spechten, wat mezen, wat merels, wat vinken, zes zwarte kraaien, een gaai, wat buizerds, paar vluchten blauwe duiven, zo'n honderd ganzen en meer spreeuwen. Nergens vos of haas, maar vier reeën staan in halfschemer in Boksenbergweihoek. Voordat m'n handschoenen uit en camera knipklaar, springen ze af. En drie ook kleine reesprongetjes op groter weiden, telkens te ver van pad en in te donker al om ze met simpele C765 of ook simpele P90 op foto te kunnen zetten. Geeft niet want onverwacht een boer met bijl in kale zwarte akkerrand, een plotse stille bosuil, andere boer aan de wandel met blij foxje, alsook trio spelende konijntjes maken dat ik wind en kou nauwelijks voel. Bolsterturf, vrijdag 12 februari 2010
1788
Bed te lekker fietste ik pas om kwart voor negen naar de Heezer Herbertusbossen. Tijdens twee uur fietsen daarin op witte bodem niet veel meer en weinig minder dan de bandensporen van de poepbruine terreinwagen van de dappere Herbertusjagers, een stevige blonde vrouw met twee honden, nul reeën, nul vossen, nul hazen en nul konijnen. Paar spechten hamerden onzichtbaar in het hout, en vanuit dikke eik floot een spreeuw uut-uut-uut-tiet-tiet naar me. En het op wei in bosmidden deze winter altijd aanwezig hongerig kuddetje Schotse hooglanders loeide zo goed. Dit kuddetje zit gevangen tussen prikkeldraden, op van 't zomer al door zwartbonte van oorsprong Nederlandse pinken kaal gegraasde onlandwei. Toen ik fiets op standaard zette en naar de prikkeldraad toe stapte, kwam alle vee meteen klaag'lijk loeiend op me toe. 't Klein kalfje hobbelde moeilijk achter de groten aan.
Deze runderen verrekken echt wel van de honger als het nog wat blijft winteren. Maar dit zal, denk ik, eigenaar Stichting Het Noordbrabants Landschap een rotzorg zijn.
Zie foto. Achter het vee torent 'n ree-en-vos-afknal-hoge-zit van de dappere Herbertusjagers. Bij winterweer zag ik nog nooit een jager op het onding. Gelukkig mag met geweer of buks doodschieten van vee ook zomers niet in ons Nederlandje, waarin jagers in wilde staat levende dieren als hert, zwijn, vos, ree, haas en konijn nog altijd ongestraft dood of in de kont mogen knallen. Bolsterturf, zaterdag 13 februari 2010
1789
Graag rij ik langzaam pinda. Dat is makkelijk, rustgevend en goedkoop geriefelijk. Bovendien zie ik langzaam rijdend meer wild en vogels dan wanneer ik hard jakker.
Vanmorgen zachtjes tuffend over spiegelglad wegdek, stond er in sneeuwbui een sprongetje reewild langs de voor mens en dier altijd levensgevaarlijke Provincialeweg tussen Heeze en Someren. Op zoek naar meer wild stuurde ik daarna m'n pinda gatenpuinweg over, Sterksel dorp toe. Reeën vond ik echter niet meer, hazen of vossen ook niet, maar op vieze zwarte hoop kippenmest zaten dikke honderd lawaaiige roeken. De meesten van deze vogels waren sneller met hun vleugels dan ik met camera. Om toch nog wat meer foto's te maken, knipte ik ouwe gekke narcist, daarbij denkend aan lente en narcissen, m'n zwart karretje waarin ik over op de bandensporen en de pootafdrukjes van de bosdieren na smetloos witte puinweg reed. Eekhoorntje skiet puinpad over
Zowat iedere zondagmiddag wandel ik met vrouw en foxie Erpel. Dat is fijn want prettig rustgevend. Zij vertelt dan honderd uit en let mee op Erpel, terwijl ik weinig hoef te zeggen, naar heur en de bossen luister, tegelijk om me heen kijk. En vaak als ik zo luister en kijk, is er bij winterdag dan het verlangen naar mos, zon en zomer.
Vanmiddag rende er zomaar een eekhoorntje door echt wel sneeuwwitte tuin van Huize Providentia. Meter of twintig bezij puinweg kriskraste het voor vrouw, Erpel en mij uit. Net toen ik camera had aangezet, rende, nee, skiede Gelukkig had vrouw toen het eekhoorntje zo mooi skiede Erpel aan de lijn. Een fox is echt wel te rap, te lomp en te fel om mooi te kunnen skiën. Die zou in poging om harder dan 't pluimstaartbeestje te skiën, dat in te halen en te vangen, misschien wel alle vier z'n snelle foxpootjes breken. Hongerende reeën vluchten voor hongerend Schots vee
Alle dagen van het jaar fiets ik graag door bos en veld. Dit vind ik fijn om te doen. Dit is gezond en goed voor mij. Vanavond fietste ik wat harder dan gewoonlijk. Dit om in sneeuwbui warm te blijven. Ineens was er een vos, precies op het moment dat die mij ook gewaar werd. Tuurlijk was Reintje al weg toen ik een werpschot naar hem knipte. Maar half uur later waren daar, zo ongeveer halve kilometer ver, drie reeën. Door mijn 7 x 50 veldkijker zag ik ze duidelijk. Ze liepen over kaal gegraasde sneeuw bedekte wei, richting kuddetje Schotse hooglanders, zelfde kuddetje als dat van gisteren. Stil keek ik naar het Schotse vee en naar de reeën. Door camerazoeker zag ik de laatsten halt houden. Heel eventjes zekerden ze nog, toen gingen ze er rennend vandoor, terug bos in waaruit ze kwamen. Deze reeën hadden zo veel haast niet hoeven maken. Koeien en ook de grote stier stonden in donker van bomen aan de prikkeldraad stil voor zich uit te kijken. Het klein kalfje kon ik door de 7 x 50 en met tot 24 x optisch zoom lens niet vinden. Bolsterturf, zondag 14 februari 2010
1790
Foxie Erpel en ik zwerven door witte wereld. We gaan over sneeuw die niet wil plakken. Je kan er geen sneeuwpop van rollen, zo droog deze sneeuw. En zo koud aan de handen ook. Nog wil koning Winter mensen, vee van klote eigenaren, vogels en wild blijven plagen. Al van Sinterklaas af wintert het zo goed. Een paartje grauwe ganzen - heeft het al de liefde in de koppies? - staat in wereldje van nergens onbevroren water verloren bij om wild en vogels te lokken door boerjager 'vergeten' om te oogsten maïsakkertje. En dan lopen Erpel en ik voorbij ook nog meesjes, merels, vinken, houtduiven, roeken, kraaien, één specht, één reiger en één Canadagans al gauw over door auto-, fiets- en voetsporen onbedorven witte bospaden. Zo fijn! op deze paden kwam heel de nacht en heel de dag nog geen mens. De mensen werken liever, of ze vieren carnaval of kijken sport. Wel vinden Erpel en ik in overnieuw uit loden hemel zachte sneeuwbui afdrukjes van reeën-, vossen-, hazen-, muizen- en konijnenvoetjes in de al oudere sneeuw. Hij en ik lezen deze voetjes. Ik gebruik daartoe alleen mijn ogen. Hij leest ook met zijn neus. Zo mooi! als hij extra aandacht geeft aan reespoor van ree dat pas pad eindje volgde. En dan zijn daar over vale pijpenstrootjes, over sneeuw op heide en over sneeuw op diep wit ven heel ver weg door 20 x 50-kijker bij gindse boskant twee reeën, een dikker en een dunner ree, zo moeilijk te zien een rikke met bijna jaarlingkalf. Wanneer Erpel en ik zijn omgelopen, vind ik deze reeën nergens meer. En dan mis ik goesting om samen met Erpel toch te gaan vinden, mag hij van me niet hun sporen achterna dennenbosje in. Alle reeën hebben het erg moeilijk in deze lange koude witte winter. Ze hebben grote honger. En de rikken zijn nu hoogdrachtig. Over 'n maand al worden hun eerste reekalfjes 2010 geboren. Het is daarom helemaal niet goed voor ze om ze op te jagen. Nog minder goed is om op ze te jagen. Anders dan doodschietjagers gun ik graag alle reeën rust en leven. Bolsterturf, maandag 15 februari 2010
1791
De DeJachthut-jagers, echt wel moedige mannen Bolsterturf, dinsdag 16 februari 2010
1792
Groot respect heb ik voor Reintje de Vos, deze opportunist, dit nuttig beestje dat van bloeddorstige en wrede jagers altijd en overal dood moet, dit mooikleine pluimstaartdiertje dat zich voornamelijk voedt met muizen en doodgegane dieren, maar zo goed als u een biefstuk of gebakje blieft wel eens een vogeltje of haasje snoept. Reintje de Vos, ondanks meedogenloze vervolging door jagers met kogels en hagel weet hij zich tot de dag van vandaag te handhaven. Maar 't is toch wat! Momenteel wordt Reintje verweten dat hij, samen met paar makkertjes, op Vlieland alle weidevogels zal gaan consumeren. Het Staatsbosbeheer, natuurorganisatie van likmevessie tevens grote houtexploitant, dat domme oranje bordjes bij hoogzitten en jachthutten plaatst, ganzen vergast, bossen kaal kapt en wild en vee doodhongert, heeft in poging om hem en zijn familie te ruimen het dappere Nederlandse jagersvolk uitgenodigd om met man en macht de paar Vlielandse vosjes dood te komen maken. Als ik in website De Jachthut de DE JACHTHUT :: Vossen op Vlieland-postings goed lees, mag op dit eiland alle vos voortaan zelfs met strikken en klemmen gedood, pure dierenbeulerij, echt niet passend in het beschaafde landje van fatsoen en moraal prekende premier Balkenende. En dan te bedenken dat naast door boeren en jagers al zowat overal uitgemoorde andere beestjes zoals daar waren boommarter, steenmarter, bunzing, hermelijn en wezel, allemaal kleine predators van al ver voor de tijd van jagen met moderne geweren en geavanceerde buksen, van voor bio-industrie alsmede van voor overmatig stront en zeik uit bio-schuren rondwaaieren, allemaal rovertjes van voor de tijd van grootschaligheid, vergif en moordende nieuwerwetse landbouwmachinerie, ook vossen nooit een gevaar vormden voor de weidevogelstand, al deze rovertjes samen de weidevogels niet konden uitroeien, nooit uitroeiden. Je zal Nederlandse gans, eend, grutto, kievit of patrijs of zo zijn. Dan krijg je al voor je geboorte een lading zeik en stront, uit schuren vol vee en pluimvee altijd op stal, over je moeder of je ei gespoten; krijg je uit je ei gekropen maar nog niet vliegvlug nog 'ns eenzelfde douche, plus een lading gif over je kleine blote lijfje, en dan worden in april en mei en juni door snelle boer op snelle tractor de pootjes of kopjes van al je met jou tot dusverre geluk gehad hebbende broertjes en zusjes afgemaaid, vinden die de dood op met scherpe snelle messen super kort geschoren wei. Vervolgens komen in het najaar nog ontiegelijk blije, weidelijke en integere jagers met grote geweren van je pàng pàng pàng, ben jij aan de beurt om dood te moeten. Maar met wat pech vindt de Nederlandse menswetgever je niet een door de dappere manschappen van het groene jagersgilde te bejagen vogel. Ben je bij voorbeeld kievit of patrijs, mag je niet meer dood door loden hagelkorrels, moet je langzaamaan kapotgaan aan het eten van zaadjes, mugjes, vliegjes of wormpjes uit overnieuw met flink veel gier en gif bespoten bodem.
Lieve Bolsterturf, woensdag 17 februari 2010
1793
Na 'n dag en 'n nacht regen alle sneeuw bijna weg, fiets ik door en langs bleek avondschemerpijpenstrootjesbos, spot daarin doodschietjagers. Die rijden weer eens langzaam rond in hun grote auto. Ook zijn er twee reesprongetjes, sprongetje van twee en sprongetje van vier, alsmede wat ganzen, allemaal op boskantweiden, maar o grote ramp! scheld ik zomaar kolganzen, tussen in te haastige vluggigheid maar vijf van de zes reeën digitaliseren door, uit voor grauwe ganzen. Bolsterturf, donderdag 18 februari 2010
1794
Dit was een droge vijf graden dooidag, waarin na paar keer sperwervrouw ook sperwerkereltje voor de ruiten langs door de tuin flitste. Tevergeefs hun moeite en felheid. Voor niks hun hoge snelheid. De kool- en pimpelmezen letten te goed op. Maar echt wel erg! juist toen ik tegen vier uur in namiddag naar de Heezer bossen wilde fietsen, begon het te regenen. En erger nog! toch onderweg gegaan striemde ineens fijne hagel in m'n gezicht en op linker niet in jaszak handrug. Daarna had ik, half uur op stap nog maar, alle geluk, hielden hagel en regen op, werd het weer droog. Blij maakte ik foto van alsof sneeuw zo wit schuim op stroomversnellinkje in Herbertusbossloot. Blijer nog zette ik het kleine Schotse Herbertuskalfje op foto. Dit kalfje overleefde sneeuw en ijs. Het lag fijn tussen de stieren en koeien, heel rustig in kaal geelgroene wei, best ver van zijn moeder weg. Anders dan toen het vroor en sneeuwde, negeerde de kudde me. O deze Schotten, ze zijn toch zo mager geworden van het barre weer over kale wei, maar ze zullen als het dooi blijft allemaal de lente wel halen. En verder fietste ik, over veel paden zwaar trappend door zuigende modder, tussen en bezij en voorbij de bandensporen van de jachtauto van de dappere Brabants landschap doodschietjagers. Tegenkomen deed ik deze dappere mannen gelukkig niet. Wel spotte ik een allene reebok in pijpenstrootjesbos. Hij kreeg geen weet van me. Kwartier later was er nog een alleen ree, ver weg aan overkant van boswei. En daarna kwamen er, in zowat donker al, nog drie reeën meer. Deze drie - bastbok, zwangere rikke en heur bijna jaar jong kalf - zag ik 't Heezer gemeentebos uitkomen, pad met daarin de sporen van de doodschietauto oversteken, brede sloot overspringen en stoppelakker bij wei betreden. Ook deze reeën hadden heel geen erg in me, maar niet hun schuld dat ik beter zie dan reewild. Rustig kwamen ze naar de wei toe, om beurten zekerend. Ze waren zich van geen gevaar bewust. Maar toen stoof er vanachter beuk een idiote mens te voorschijn, was het ineens alsof carnaval in schemering van bos en wei, brulde deze idioot zwaaiend met dikke stok en grote witte zakdoek door op het waaien van de winterwind na grote stilte het lied van potje vet op de tafel gezet. Bijna snel als kogels renden de reeën terug, 't bos in. Nog vierentwintig dagen minus de zondagen mogen dappere mannen, echter echt niet met gevaar voor eigen leven, lekker lui lamlendig van achter 't stuur van dikke auto's hoogzwangere reegeiten en hun bijna jaar jonge kalfjes van de weiden wèg doodschieten. Bolsterturf, vrijdag 19 februari 2010
1795
Deze zaterdag saaie dooidag. Daarin tegen schemer fietsen. Vlug voor eten en werken gaan. Door modder meest. Met camera en kijker mee. Soms beetje regen of hagel. Ondanks 't rotweer druk in 't bos. Ruin met vrouw op rug klept voorbij bordje Verboden voor ruiters fietspad kapot. Kleurrijk lint mountain bikers racet. Het trapt om het hardst over te smal haast weggetje. Motorcrosser in felst geel crost modder hoger. Ouwe vent en jonge vent likken mekaar in boshoek. In mooie auto. In de verte meer mensjes. Door kijker twee hand in hand. Nicer sightseeing. Maar fiets ik ook al niet voor. Eindelijk, eindelijk, ver weg, toch nog, voorbij onbemande hoge zit en lege jachthut reeën. Drie spot ik in wei. Eén zie ik enkel achteraf. Op hier rechtse foto. Bolsterturf, zaterdag 20 februari 2010
1795a
Fijn!
Het Hoger Onderwijs onbetaalbaar voor Klein Jantje met de Pet!
Ja! euro en macho flapdrol mens regeren,
Ik wil noch links noch rechts gaan stemmen.
Ik twijfel tussen gaan stemmen op VSP of PvdD, MENSEN GOED VOOR DIEREN ZIJN MENSEN GOED VOOR MENSEN Bolsterturf, zaterdag 20 februari 2010
1796
Met Erpel zoek ik drie uren naar ree, haas en vos. In regen en schemer. We struinen voorbij wel duizend ganzen, grauwe ganzen en kolganzen meest. Ook zijn er muizen, ratten, buizerds, reigers, spechten, vinken, mezen en merels, en meer vogels. Nergens ook maar één vos of haas. Wel nog paar konijntjes, daarbij eentje met brede witte dwarsstreep op de flanken. Bolsterturf, zondag 21 februari 2010
1797
Alleen met fiets op stap spot ik in grauwe regenochtend negen reigers en nul reeën. Bolsterturf, maandag 22 februari 2010
1798
Natuur is wreed maar mooi. Ook het beetje natuur nog over in ons kleine en drukke Nederlandje. Reintje de Vos vangt daarin met alleen maar slimheid, behendigheid en tanden zich nog altijd een domme muis, ziek konijn, mank haas of door jager op twee benen met geweer of buks vleugellam geschoten vogel. Zelfde jager op twee benen gunt Reintje echter niet z'n prooi, knalt hem daarom heel dapper In het voorjaar, van de tweede januari tot en met de vijftiende maart (wanneer deze eerste en/ of vijftiende niet vallen op een zondag), is het de tijd van hoe toch mag het mogelijk zijn legale jacht op reegeiten en reekalveren. Dan mogen de drachtige reemoeders, en ook hun kalfjes voorbije lente geboren, van weiden, akkers en kaalslagen wèggeschoten.
Ik nog slechts half uur langs boskanten onderweg, kwamen daar al de dappere mannen van het groene doodschietgilde aan. Die reden, duidelijk te zien net als ik op zoek naar wild, in hun jachtwagen weer eens alle bos en veld af. Zo raar, zo raar dat ik nergens tussen zestien uur en negentien uur reeën op wei of akker fotografeerde. Maar voorbij mensenvuil in beek, en ook voorbij een aan zoutliksteen knagende Schotse koe - haar tanden schraapten zo akelig, in de avondstilte, over de witte steen - waren ze er wel. Kuierend over breed boerenpad zag ik wat wit beweeg in 't kreupelhout, het wit van reespiegel, toefden daar, zowat onzichtbaar vanwege schemer, stammen, takken, takjes en pijpenstrootjes, in uithoekwildernis vijf reeën. Bang voor mensen school dit reewild bijeen, meter of vijftig van 't pad vandaan. Bijna kon ik het niet zien. Zo keigoed de schutkleur! Drie reeën maar kwamen, te onduidelijk, te vaag, op foto. Bolsterturf, dinsdag 23 februari 2010
1799
Ik wandel met mijn Erpel. Over pad tussen bos en wei. Hoewel 't niet mag van bordjes en jagers loopt hij los met me mee, aan m'n linkerbeen. Als ik reewild zie kijken naar hem en mij, fluister ik ''sittt", zit hij al op z'n kont, ziet nu ook de reeën. Het zijn een bok en een rikke, twee van 't viersprongetje dat ik eergister spotte. Maar de wind waait op hen toe. Ze hadden Ep en mij dus al in de smiezen, maar dachten, denk ik, zelf onopgemerkt te blijven.
Nieuwsgierig naar bastbok en rikke fiets ik tegen donker vlug nog naar de wei terug. En dan heb ik alle geluk, dartelen in 't laatste zonlicht van best wel buiendag net vijf reeën de wei op. Twintig minuten kijk ik naar ze, bestudeer ik ze. Bastbok en rikke zijn er ook bij. Hoewel nog niet donker moeten de reeën opeens vlug het bos weer in, want nog is de rikken- en jaarlingenjacht niet voorbij en er komt een off-the-road-car aan. Bolsterturf, woensdag 24 februari 2010
1800
Video laten zien hoe door Staatsbosbeheer edelhertvee werd bijeengepropt achter rasters en roosters.
Zo schieten jagers reebokken dood
Zo makkelijk! Te makkelijk! een ONGEWAPEND dier doodschieten. Zo ontiegelijk laf: voor veel jachtvideo's in YOU TUBE is reacties toevoegen uitgeschakeld. Bolsterturf, donderdag 25 februari 2010
1801
In sombere regenmorgen rij ik voorbij dikke dertig kieviten auto en staan van ik weet niet hoeveel reeën misschien meer in boskant er aan Lieropse Bussersdijk bij achterkant camping twee snelle reeën van wie ik van achter 't stuur toch zesenderbastbok (?) in vlugge foto vangen kan. Bolsterturf, vrijdag 26 februari 2010
1802
Door beetje lente februari fiets ik met mezelf en Erpel. Bolsterturf, zaterdag 27 februari 2010
1803
De laatste dag van korte februari 2010 komt met ononderbroken regen en loeiwind. Toch ga ik deur uit, honderddertig meters met Erpel naar 't parkvijvertje. Daarop paartje vroeg fliefde wilde eenden. Die willen niet wachten tot ze allebei op foto mogen. Lady Eendje Bolsterturf, zondag 28 februari 2010
index februari 2010
|
kleinzoontjes. Gelukkig! na wat met ze ravotten, na sneeuwman maken in de tuin, na samen koffie en limonade drinken, na voorlezen en na computerles krijgen van Martijn is mijn te laat komen me vergeven.
Allemaal. Zelfs de schuwe staartmeesjes wagen zich met kool en pimpel op gulle vetbolbodem. Van zaadjes snoepen zatte merelmannen pronken met hun zwarte toga's, en de vinken en blauwe duiven krijgen allerhande korrels, daarbij geen hagelkorrels.
gaat helemaal te vlug op de wieken. En nageschoten mist Heer Woerd op mislukte foto z'n snavelpunt.
011205.jpg){kind=link}
