|
Bolsterturfs natuur B o l s t e r t u r f s n a t u u r Dagboek maart 2010
1804
Na klein uur computeren en dik uur wandelen met m'n lief ondeugende kleinzoontjes, plaagde ik ze. Toen ze van oma mochten kijken naar De Teletubbies van de televisie ging ik zomaar in beeld staan. Dus joeg dapper Martijntje me naar de bleke bossen.
Als altijd struinde foxie Erpel met me mee door deze bossen. Hij vond daarin drie reeën, een haas, wat konijnen en heel veel muizen. Anders dan ik had hij geen belangstelling voor hoge eenden en ganzen. Ook niet voor klopspechten en koerduiven. Terwijl Erpel muisde, oefende ik met camera: filmpjes maken van dichtbije ganzen, van heel hoog verwegge ganzen ook, en ook van een zwarte specht, en van zomaar stukken dorre struikhei en van witgele velden pijpenstrootjes, en van muizende Erpel en van paarden, schapen en reeën. Het filmen was fijn om te doen, het resultaat ervan knudde. Ik deed, achteraf gezien, met voor 't eerst camera op filmstand echt wel een en ander goed verkeerd. Elf van mijn eerste films vond ik bar slecht, die gooide ik weg. Deleten is toch zo simpel. Vijf of zes of zeven films zeker weten wel gefilmd, kon ik met de computer niet vinden in de camera picture card. Die opnamen waren er gewoon niet, die bleken niet opgeslagen. Zo mis ik onder meer het filmpje van een sneeuwwitte knobbelzwaan. Deze zwaan, groot en mooi en wit, dreef heel alleen in klein diep Verboden ven. Toen Erpel eventjes wilde gaan zwemmen, bleek de grote vogel bang voor hem, watertrappelde hij, de zwaan dus, zo goed, steeg hij spetterend moeilijk op, vloog hij laag over hei en pijpenstrootjes, te mooi voorbij donkere dennenrand. En dit alles nog wel in 't gulden licht van avondzon. Niets aan de hand. Niet altijd kan alles lukken. En alles moet geleerd. Dit snapt zelfs m'n lief ondeugend oudste kleinzoontje al. Bolsterturf, maandag 1 maart 2010
1805
Zo'n twintig jaar terug bivakkeerde ik een zomervakantie met vrouw en dochters op Vlieland. Zodra ons gehuurde zomerhuisje uit en de duinen in, struikelden wij over myxzieke konijnen. Bij gebrek aan vossen op het eiland, een vos lust naast muizen ook graag konijnen, sloeg ik toen tientallen zowat al dode konijnen achter de oren, waren die beestjes snel uit hun lijden verlost. Nu zijn er wel vossen op Vlieland, hoeven mocht de myx weer toeslaan de konijnen niet meer een gruwelijke en langzame dood te sterven. Echter, je houdt het niet voor mogelijk! nu jammert Staatsbosbeheer al maanden moord en brand: dat alle weidevogels zullen worden opgevreten door de vossen. Het is makkelijker om ganzen te vangen en te vergassen dan om dit te doen met vossen. Daarom wenst Staatsbosbeheer de vossen zelfs met klemmen en strikken te vangen, dood te martelen. Bolsterturf, dinsdag 2 maart 2010
1806
Ik kopieerde uit het forum
http://bravo.messageboard.nl/32880 van een stelletje dappere uil
Geregistreerd op: 15-12-2009
Zaterdag weer even weggeweest,nu een keer bij een boer,
Bovenstaand verhaal vond ik dus in het forum van de dappere Ik vraag het me al sinds mijn jongensjaren af: vanwaar toch die gruwelijke op niets gebaseerde haat van met honden, schoppen, stokken, knuppels, buksen en geweren gewapende jagers jegens Reintje de Vos? Zo'n vos doet immers niet anders dan wat mensen doen: eten om niet te verhongeren, om in leven te blijven.
Onder meer kwartels, korhoenders, patrijzen, hazen, kieviten, grutto's, marters, hermelijnen, bunzings, wezels, slechtvalken en kiekendieven werden al helemaal of bijna uitgeroeid door boeren en het onverschrokken
De dappere
En weer kopieer ik uit het forum van een stelletje dappere
Regels voor het forum
Voorstellen
Helaas, ik mag me niet voorstellen in het forum van de dappere Ach, hoe dapper is de jager die een ongewapend dier dood schiet en in gastenboek komt vervelen, maar in eigen hut een vreemde luis niet duldt? Bolsterturf, woensdag 3 maart 2010
1807
Dit is een koude maartse dag, een zowat nog echte winterdag met tussen grauwe, blauwe, zwarte en witte wolken door felle zon, en met na nachtvorst ijslaagje over glad ondiepe heidevennen. Maar de heide uit in honderden keren kleiner en flink wat dieper kuil van parkvijvertje nergens vliesje van bevroren water. Hier vogelt in dit vijvertje een eventjes niet schuwe woerd, zo eentje met flesgroene kop en witte halsring, met zijn ook eventjes niet schuwe schutkleur eendje. Bolsterturf, donderdag 4 maart 2010
1808
In me echt wel te lang van duur barre winter fiets ik tussen twee uur 's middags en zes uur 's avonds door Zuidoost-Noord-Brabants natuurgebieden Lange Bleek, Boksenberg, De Pan, Rummeling en Het Broek. Bolsterturf, vrijdag 5 maart 2010
1808a
Iedere winter weer laat, ik vind dierenbeul, Staatsbosbeheer
Een rechter keurde dit edelhertvee laten creperen goed!
Ook vraag ik me af: Schaam je gerust Nederlander te zijn! Bolsterturf, vrijdag 5 maart 2010
1809
Nergens nog mensen Bolsterturf, zaterdag 6 maart 2010
1810
Ik fiets door vrieskou en schemer, kom voorbij viersprongetje reewild in struikgewas en pijpenstrootjes van Brabants Landschap De Lange Bleek, voorbij honderden rappe kramsvogels in wei met oude paardendrollen, voorbij reebok en rikke in struikgewas en pijpenstrootjes van Staatsbosbeheer boswachterij De Pan, voorbij nog altijd honderden rappe kramsvogels in zelfde wei met oude paardendrollen (de paarden op zwarte buurakker mogen van hun eigenaar de weiden niet meer in - de paarden moeten genoegen nemen met om op te slapen bevroren zwart zand - de paarden hebben geen dak boven de arme hoofden - de paarden hebben nul groen nog te eten - de paarden moeten vreten wat voor ze per auto wordt aangevoerd), voorbij rikke en heur kalf in wei tussen boerderij met rood pannendak en Huize Providentia. Bolsterturf, zondag 7 maart 2010
1811
Ik had veel werk want schold kramsvogels plevieren.
Ben, ben bedankt. Bolsterturf, maandag 8 maart 2010
1812
Je kan ze tegenwoordig zomaar spotten: Bolsterturf, dinsdag 9 maart 2010
1813
Tussen mijn klote werken en lekker toeven in bed laveiden, zo'n 100m ver weg, voor mij schuin tegen lage zon in, drie reeën op Lieropse wei bij camping. Net voordat ze, heel rustig aan, het bos in deden, ving ik ze in vlugge foto en vlugge video.
Tijdens schemeravondwandeling met vrouw en foxie Erpel laveiden drie (andere) reeën - grote bok, in blijde verwachting rikke en heur kalf van vorige lente - ongeveer 70m recht vooruit in kale en bleke boswei bij Sterksels Huize Providentia. Pal tegen ondergaande zon in kwamen ook deze drie reeën op video en foto.
En toen lieten we de drie reeën gerust, liepen vrouw, Erpel en ik een half uur om. Bolsterturf, woensdag 10 maart 2010
1813a
Ik kreeg een email:
Geef 2e hands konijnen een 2e Kans Aan: bolsterturf@live.nl Dag, via allerlei zoektochten kwamen wij op uw site terecht, die uren kijk- en leesgenot geeft voor de natuurliefhebbers. Wij als KonijnenOpvang hebben een probleem. Wij hebben sinds enkele maanden het grootbrengen van moederloze konijntjes en haasjes overgenomen van de vogelasiels. We zijn aan het zoeken naar een veilig uitzetgebied voor diegenen die we groot krijgen. Maar het lijkt wel of er overal gejaagd wordt. Hebt u ideeën over plaatsen waar we wel terechtkunnen en die vanuit Eindhoven per fiets goed bereikbaar zijn?
Vriendelijke groet, Hartverwarmend! dat er mensen als Liesbeth zijn die zich het lot van onschuldige, zieke, weggegooide en weerloze dieren aantrekken. Er wordt inderdaad zowat overal gejaagd, maar weet u een veilige plek voor hazen en konijnen, neem dan aub contact op met konijnenopvang Franky. Bolsterturf, woensdag 10 maart 2010
1814
Voor moèten gaan naar streng verplicht gestelde werkvergadering
En dan rij ik na de streng verplicht gestelde werkvergadering
Zo raar, nee, zo ongemakkelijk voor me, vooral in schemer en donkerte: Bolsterturf, donderdag 11 maart 2010
1815
Tussen half twee in de middag en half zeven in de avond struin ik met m'n foxie Erpel rontelom. En, ik wil een lang verhaal kort houden, tegen donker weten we dan overal de reeën, zie ik drie reeën bewegen in het hout. Hun witte spiegels verrieden hun precieze verblijfplaats. De dieren aarzelen tussen òf naar half wei half onlandwei òf naar verderwegge voerakker van jagers de andere kant op te gaan. Hun besluit genomen vang ik ze op weg naar de voerakker nog 'ns digitaal. Bolsterturf, vrijdag 12 maart 2010
1816
Na uitslapen tot negen uur fietsen vrouw en ik 't dorp uit, naar vijf kilometer verderop groter dorp, kopen we daar broodjes bij de bakkerskraam. En dan mag ik daarna van heur in beetje regen gazonmestkorrels op 't gazon, tuinmestkorrels over de zwarte tuin en coniferenmestkorrels bij de coniferen doen. 'Onze' negen eksters, hier op foto op gestronte wei, houden meer van mest en gier dan ik. Toch blieven eksters geen boerenbondmestkorrels. Bolsterturf, zaterdag 13 maart 2010
1817
In donkeravond kan je reeën in wei best vaak toch wel zien. Ze dan vanuit je auto en met klein cameraatje op foto zetten valt echter niet mee. Van door 7x50-kijker elf Lieropse Bussersdijk donkeravondreeën kreeg ik maar vier op ongeveer honderd meter me klein beetje net goed genoeg op foto. Bolsterturf, zondag 14 maart 2010
1818
Fietsen over nauwelijks gebaande paden is fijn. Zo fietsend door bos, hei en pijpenstrootjes kom je wild en vogels tegen. Zo fietsend zie ik drie reeën rennen door dun hout. En zo spot ik een op dikke honderd meter ree, 'n bruin als de bladbodem dier, ree dat ik eerst boomstomp meende. Had ik eventjes eerder camera gericht, was het me niet te vlug af geweest, had het nog op 't pad gestaan, vond u zijn foto hier in dit internet. Maar maakt foto meer of minder uit? Welnee! foto meer of minder is flauwekul. Belangrijk in het bos is een dier minder of meer. Dit is de laatste dag van de reegeitenjacht 2010, een zwaar bewolkte gelukkig eindelijk wat minder koude dag. De strenge winter duurde ongelukkig lang genoeg, nietwaar? Mij duurt deze winter heel erg lang. Deze winter duurt denk ik de Sterkselse kudde bonte paarden ook lang. De kudde mocht heel de winter buiten lopen, sjokken over vele bunders besneeuwd groenland. Maar nu alle wit weggedooid en de boeren flink aan 't stronten, is de kudde zowat alle loopgebied ontnomen. Nu lopen, staan en liggen de paarden over en op nauwe zwarte akker, tussen stroomprikkeldraden en ook tussen hun grote paardendrollen en hoopjes paardendrolkleurig voer slordig neergesmeten in modder. En dan is daar straks voor ze wat ze gelukkig niet weten de paardenslachter. Aan 't eind van brede puinweg, kleine kilometer maar voorbij de paarden, rijden Staatsbosbeheer Panjagers me tegemoet in grote loodkleurige landrover. Die dappere mannen komen zeker nog gauw kijken of ze in deze laatste dag van op de reegeiten nog een drachtige rikke of een nog niet eens éénjarig reekalf dood kunnen schieten. Pan weer uit, zelfde puinweg terug, spot ik bezij de weg, in onder kale dennen pijpenstrootjes, een sprongetje Somerense grensreeën. In vluggigheid krijg ik er maar eentje, bastbokje, helemaal op foto. Maar dan opeens heb ik grote haast, want hoor over gestronte weiden en akkers Canadese ganzen roepen in het Eliasven. In groter haast maak ik paar foto's en video's van mooi lawaaiige vogels, en ook van 'n stil paartje Nijlgansjes. En dan race ik achterdeur toe, ben ik net op tijd om m'n door oma opgehaalde oudste deugnietjes kleinzoontjes te verwelkomen.
Bolsterturf, maandag 15 maart 2010
1819
Staatsbosbeheer stervend paard
Deze winter, een voor wild en vogels keiharde en meedogenloze winter, Bolsterturf, dinsdag 16 maart 2010
1820
Dit is mijn leven in mijn maatschappij van zeggen ze welvaart en vooruitgang: Wanneer ik zo denk, lees ik bij voorbeeld gauw wat Nescio: "En toen dachten wij aan 't voorjaar dat zou komen na dien winter en voelden ons weer onsterfelijk en helemaal niet droevig meer."
En nu ging er ook deze avond een idioot voor domme luxe centen werken, was onderweg Nescio nog bij me en waren er ook de reeën in nog wintertijd bijna lente avondschemering. Bolsterturf, woensdag 17 maart 2010
1821
Mijn woon-werkverkeer rij ik goeddeels over verharde binnenwegen. Zo ook over een Bussersdijk, bochtige asfaltweg tussen bos en weiden. Vanavond zou ik de Bussersdijkreeën filmen. Dit bij hun voorzichtig 't bos uitkomen, vlug oversteken en in drafje wei opgaan. Maar toen ik kwart voor zeven bij wei arriveerde waarop gisteravond zeven uur helemaal achterin zeven reeën laveiden, waren daar reeds weer zeven. Heel anders dan gisteren laveiden de dieren nu echter veel meer verspreid. Maar zo mooi! in dit jachtveld van goede en weidelijke jagers, van jagersmannen met hart en eerbied voor dier en leven, kan je ondanks de voor alle wild ongelukkige verharde weg iedere maart weer alle ochtenden en alle avonden reeën verwachten, mag je die vanaf je fiets of vanuit je auto op foto zetten. Bolsterturf, donderdag 18 maart 2010
1822
Onderweg naar werken arriveerde ik weer te laat op de Bussersdijk. Net na zes uur in de avond laveiden daar op wei al twee reeën, een rikke en een jonge bok. Maar dit vond ik helemaal niet erg, want er was mijn groot genieten van kijken naar deze twee reeën en hun omgeving.
En er viel meer te kijken en te genieten. Twee forse reebokken betraden, in beetje schemering al, kort na elkaar wei naast wei met wit paard. De ene bok met al bijna helemaal geveegd gewei; de andere nog volop in bast.
Om kwart voor zeven kwamen in al bijna donkerte een rikke en heur kalf ook de wei naast de paardenwei op. Ze draafden tussen voorbij rijdende personenauto's door vlug de Bussersdijk over, draafden vlot de wei in, tot net voorbij weimidden. In weimidden gingen ze laveien.
En toen waren daar, ver weg in andere wei en met al lang te weinig daglicht voor m'n P90-cameraatje, ineens ook twee hongerige hazen. Deze hazen, ik denk een rammelaar en een moer, speelden niet met elkaar, gingen niet achter elkaar aanzitten, welnee, deze hazen hadden het almaar druk met eten, eten, eten.
En toen was mijn genieten voorbij. Na een vanuit m'n pindaatje asa 6400-shot op twee verwegge reeën reed ik avondarbeid toe. Bolsterturf, vrijdag 19 maart 2010
1822a
Een mens leest wat af en ik vind lezen op zich fijn. Zo lees ik ook iedere dag de website 'DE JACHTHUT', een site met verhalen van dappere doodschietjagers, van jagers die met vreugde en blijdschap zwijn, hert, haas, konijn, ree, vos, duif en kraai in de kont schieten. Toch miste ik het verhaal van kontschietjager Vulpes over zijn annie. Dit verhaal, zo las ik dus, werd verwijderd door opperhoofd doodschietjager Nestor.
Hier komt kopie van de posting die ik wel las: Tja, wat vind ik van Vulpes en zijn kontschietmakkers en zijn annie en zijn weggehaald verhaal? Ik vind er niks van want zie liever een mooie blote anniekont dan een creperend dier. Wel hoop ik denkend aan zwijn, hert, haas, konijn, ree, vos, duif en kraai dat de kontschietjagers van DE JACHTHUT beter schieten dan spellen, immers een dier meteen kikdood geschoten is ontiegelijk veel beter af dan in de kont geschoten. Bolsterturf, vrijdag 19 maart 2010
1823
Tegen en in avondschemer vier ronden van telkens een kwartier fietsend, ronden rond weidencomplex in de Heezer Herbertusbossen, da's in Brabant, spotte ik één zilverreiger, nul reeën, nul vossen, nul konijnen en nul hazen.
Na m'n derde ronde fietste ik honderd meter verder pad af, naar vennetje aan Strabrechtse heiderand. Bij dit vennetje gekomen zag ik aan de overkant ervan wat mensen in hei en pijpenstrootjes zitten. Even dacht ik: was ik moedig man stak ik nu vijf banden lek. En ik dacht: dat de dappere misschien wel boswachter of boswachters met opsporingsbevoegdheid van Stichting Het Noordbrabants Landschap of van het onmenselijk wrede Staatsbosbeheer maar liever motorcrossers vangen, beter nog de bosbederfbazen lastig vallen. En ook dacht ik: dat ze maar beter geen kikkers, padden, salamanders en hagedissen pletten op deze achteraffe bospaden, dat ze maar beter de doodschietjagers de bossen uitbannen en alle hoogzitten en jachthutten afbreken.
Ik weet niet uit mijn hoofd de precieze tijdstippen van zonsopkomst en zonsondergang, en het was zwaar bewolkt. Ook had ik geen legitimatiebewijs bij me. Daarom fietste ik geen vijfde en geen zesde ronde meer, maar spoedde me openbare Somerenseweg toe. Net toen ik voorbij om auto's tegen te houden houten slagboom deze asfaltweg bereikte, kwam zonder verlichting aan de suzuki me achterop.
Ik fietste, inmiddels met fietslicht aan, over 't fietspad langs de Somerenseweg richting Someren. Maar na meter of driehonderd keerde ik om, zag ik even later vanaf dit fietspad, heel duidelijk door kijker, helaas veel minder helder met camera, de suzuki terug rijden, richting Strabrechtse heide. Vervolgens ging ik, met wederom onverlichte fiets, tegenovergestelde kant op, over zandpad tussen Sterkselse weiden en Heezer gemeentebos het groot Heezer verzorgingstehuis Kempenhaeghe toe. Om reden dat ik nogal 'ns achterom keek, miste ik zomaar een reebok en zijn rikke. Op nog geen vijftig meter stoven die twee van wei af, pad over, bos in.
Halve kilometer voorbij deze gemiste kans op mooie foto van reepaar laveide een helemaal allene rikke, in wei langs brede en diepe sloot. Gelukkig kreeg de rikke me niet in de smiezen, kon ik, heel langzaam, heel voorzichtig aan, met fiets aan de hand en in bijna helemaal donker al, over 't pad haar naderen tot op meter of dertig. Wel waren aan padkant en aan slootkant takken van struiken en bomen in de weg, zodat zelfs met voorzichtig fiets op de grond gelegd in bijna donkerte foto's maken haast niet ging. Eventjes liet ik me afleiden door een koppeltje overkomende en luid kwekkende wilde eenden, waarna de rikke weg was, tot ze heur hoofd bewoog. Toen pas ontdekte ik dat ze zich had neergevlijd op het gras. Misschien moest ze eventjes rusten, omdat al gauw haar nieuwe * kalfje geboren zal worden. *kalfje of kalfjes
Bolsterturf, zaterdag 20 maart 2010
1824
Ik wou halfweg middag door m'n 20x60 dikke veldkijker 'ns gaan zien of er reeën bij helemaal gindse boskant wilden laveien. Om optimaal vrije loerruimte te krijgen, wandelde ik daartoe met foxie Erpel over paadje tussen bos en wei, paadje langs prikkeldraad, deur uit ver naar achteren toe. En toen verwonderde ik me, kwamen er wel vijftien motoragenten - tussen iedere agent op motor zo'n honderd meter afstand - voorbij over de Sterkselse Vlaamseweg, verharde zowat altijd stille en rustige weg met maar paar huizen en paar boerderijen links en rechts ervan. De vijftiende agent dirigeerde een hem achteropkomende auto aan de kant. Meteen daarna waren er plotsklaps wel meer dan honderd wielrenners, allemaal in bonte kleren uitgedoste jonge mannen die fietsten om het snelst. Zo min als de motoragenten kon dit peloton snelle fietsers mij boeien. Wel vond ik de afhakers wielrenners, de zwakkeren, de achterblijvers leuk om te zien. Bolsterturf, zondag 21 maart 2010
1824a
Ik zit weer 'ns in m'n auto in berm, bij wei langs Lierops Bussersdijk. Als er ineens een viersprongetje reeën is, zet ik dit door zijruit vlug op eerste foto. Meteen daarna stoppen er dan automobilisten voor en achter me. Fijn vind ik dat. Fijn dat er meer mensen zijn die graag reeën kijken. Maar het ranke wild ziet en hoort deze wagens ook stoppen, wordt daar onrustig van, draaft naar helemaal achter in de wei, springt mooi één voor één slootje over, naar ietwat kaler wei met wit paard. Even later smullen paard en reeën, ieder aan een kant van schrikstroomprikkeldraad, van het prille eind maartse weidegroen.
En dan zijn er daarna aan de andere kant van dorpskern Lierop twee reebokken. Deze bokken laveien op met groene grasjes en groene kruidjes bedekte maïsstoppelakker, in hoek van Broekkant en parallelweg langs A67, schuin tegenover broekbosgebiedje Het Sang. De laatste jaren werd in Lierops Oeijenbraak - Het Sang door hebberige jagers met buksen èn ook met jachtakte en jachtvergunning het reewild stelselmatig doodgeschoten. Daarom hier nu alleen maar twee in dit gebied bokken op foto. Kennelijk werden ook dit voorjaar alle reegeiten en alle reejaarlingen tijdens net voorbije reegeitenjacht weer opgeruimd, wèggezuiverd. Bolsterturf, zondag 21 maart 2010
1825
Om in hopeloos tijdgebrek een lang verhaal kort te maken: tijdens 'wandelen' met foxie Erpel drie hazen, zeven konijnen, veel paartjes grauwe ganzen, wat wilde eenden, paartje nijlganzen, weer de suzuki 62-JXR-6, me te weinig spechtgeklop en me te weinig zangvogelzang, nergens al kikkerdril, ook nergens al heksensnot, en nu ik dit type op foto niet maar vier maar maar vijf verwegge reeën in namiddag in onlandwei. Bolsterturf, maandag 22 maart 2010
1826
Er zit een anonieme deuk in vrouws auto. Waarschijnlijk tijdens uitparkeren duwde iemand in een andere auto die deuk erin. Is niet anders: waar de ene slechte medemens er aardigheid aan heeft om dieren te mishandelen, heeft een andere slechte medemens er zijn plezier aan om deuken in andermans auto te duwen. Onderweg naar de uitdeukgarage reed vrouw in heur gedeukte vervoermiddel voor mij uit, zomaar voorbij drie op maïsstoppelland laveiende reeën. Ik zag achter haar aan rijdend vanuit mijn pindaatje het ranke wild wel, kon niet nalaten om in berm te parkeren en vlugge foto te maken. En toen waren daar half uur later in de ochtendspitsellende van Eindhoven nog zeven reeën meer, op zwarte akker langs de snelweg. Deze zeven kon ik niet op foto zetten, want ik mocht vrouw niet kwijtraken en je mag en kan nergens stoppen waar zelfs de vluchtstroken met auto's en vrachtwagens zitten volgepropt. Tussen acht uur en kwart voor negen reed ik vrouw terug naar chalet, waren links en rechts overal de akkers en weiden reeleeg. Ook haasleeg. Ook vosleeg. Bolsterturf, dinsdag 23 maart 2010
1826a
Op 9 juni zal ik NIET gaan stemmen op de Partij voor de Dieren. Ik las het standpunt van deze partij aangaande het vee van Staatsbosbeheer in dierenconcentratiekamp Oostvaardersplassen, waarbij ik moest vaststellen dat Marianne Timmer en haar mede partijbestuurders voor het mens- en dieronwaardig beleid van de dierenbeulen van Staatsbosbeheer zijn, en dus tegen het in de Oostvaardersplassen achter hekwerk opgesloten fokvee. Zo vinden - zo las ik in de website van de Partij voor de Dieren - Thieme en haar partijgenoten het heel normaal dat Staatsbosbeheer haar achter hekwerk opgesloten vee doodhongert en ook heel normaal dat uitgemergelde dieren dan net voor doodgaan nog het geluk mogen proeven van een genadeschot.
Hier volgt een kort citaat uit ik vind waardeloos verhaal van de PvdD: Er is naar mijn mening maar één goede manier om van de Oostvaardersplassen een mooi en goed natuurgebied te maken: vang de deze winter 2009-2010 niet verhongerde dieren levend en verhuis ze naar beter voor ze biotoop, haal vervolgens alle hekwerk weg en zet geen dieren meer uit. Laat gewoon de natuur haar gang gaan. Al dit door de mens wrede en onzinnige ingrijpen in mooie natuur, al dit domme en wrede reguleren, al dit dieren uitzetten, al dit fokken, het pakt voor de dieren als je 's winters je dieren liever laat verhongeren dan ze te voeren altijd verkeerd uit. En van mij mag ook alle plezierjacht en alle bio-industrie Nederland uit. Bolsterturf, dinsdag 23 maart 2010
1827
'k Heb denk ik beetje de voorjaarsmoeheid. Toch in lekker zonnetje de halve dag in de tuin geschoffeld. En toch tegen schemer met foxie Erpel op stap gegaan. Eindje maar gelopen samen. Halverwege Providentia en boerderij met rood pannendak ging ik met hem onder dikke eik zitten, met uitzicht over bospad en wei. Zo was het fijn luisteren naar vogels. Erpel loerde eerst een poos naar het door oude boer aan overzij van de wei uitlaten van diens herdershond. Maar al gauw keek hij steeds schuin opzij boskant in. Daar hoorde hij in het hout al de vier reeën die tegen donkerte, helaas in wat verre hoek en met voor camera te veel takken in de weg, heel stilletjes de wei betraden. Bolsterturf, woensdag 24 maart 2010
1828
Nog maar net in mooie middag in de Bleke bossen, wees Erpel me al de reehoefjes over 't pad. Poosje daarna waren er de reeën. Die scharrelden door stammen- en takkenwirwar van perceeltje met cirkelzaag en timberjack verkracht bos. Maar helemaal niet gemeen van me dat Erpel niet achter ze aan mocht. Hij heeft geleerd om er best tevree mee te zijn, met alleen maar toekijken als ik wild op foto zet. Dik half uur keken Erpel en ik naar deze reeën in het hout. Hij en ik zagen ze al veel vaker, vorige zomer en herfst, deze winter en dit voorjaar. Veel te vlug was er toen weer het klokje van gehoorzaamheid, moesten we de reeën alleen laten, moest ik zo gaan werken, sloop en kroop ik, nog altijd door de reeën ongezien, naar Erpel toe, speelde en muisde hij paar mins later blij en vrolijk om me heen huistoe. Bolsterturf, donderdag 25 maart 2010
1829
Toen ik met Erpel, camera en dikke van buurtbewoner geleende zeeverrekijker tegen vijf uur in bos en hei was, was het daarin helemaal niet pluis, reden aan overkant van wei, wei waarop wel eens een haasje, vosje of paar reeën, de doodschietjagers van Stichting Het Noordbrabants Landschap langzaam voorbij in hun poepkleurige terreinwagen. En ook toen wij twee, Erpel en ik dus, na vergeefs bij andere wei hebben liggen, zitten en staan wachten op reeën en vossen, - we zagen wel één wulp, één haas, drie konijnen, paar reigers, wat kieviten, wat kraaien, wat roeken, wat spechten en een heleboel kleine vogeltjes -, waren er tegen donker, zo omstreeks half acht, weer, en weer heel langzaam rijdend en zonder verlichting te voeren, de doodschietjagers. Wat moesten deze doodschietjagers in bos en hei? Kwamen ze alleen maar om reeën te tellen? Of kwamen ze om een vos dood te schieten? Of kwamen ze om deze rikke en/of heur kalfjes van vorige lente, lieve reeën die ik met ook grote bok bij ze gisteren nog op foto zette, dood te schieten? Werd er verlenging van het geitenafschot gevraagd? Loopt in Brabant de klote afschotperiode voor reegeiten en nu bijna reejaarlingen niet tot 16 maart maar tot 1 april? Te dieronvriendelijke en immorele gekkenzooi dan! Er zijn maar zo weinig reeën over in Sterksel en alle nog over reegeiten zijn nu hoogdrachtig. Er zijn zelfs reegeiten die hun kalfjes nu al wierpen of werpen, nu in maart! Werpt in ons Nederland waar wrede idioten van Staatsbosbeheer dieren moedwillig laten verhongeren een reegeit voor 15 maart, of bij verlenging van de geitenjacht zelfs voor 1 april, een kalfje, wordt zij als zij en haar kalfje niet heel veel geluk hebben daarna door een doodschietjager bij haar kalfje wèggeknald. Bolsterturf, vrijdag 26 maart 2010
1830
Ik lag in bed met open ogen, kon niet meer slapen, maakte me zorgen om een drachtige rikke en om haar kalfjes vorige lente geboren. Zo was ik al voor zeven uur bed uit en in bos en hei. Gelukkig reden daar nu niet de doodschietjagers rond. Wel zag ik weer vier me goed bekende reeën. Die liepen fijn te laveien in weikant. Toen ze me zagen komen over 't pad, holden ze naar vijftig meters verder weg, naar dichter bij de prikkeldraad, gingen ze daar op hun gemakjes verder met laveien. En toen ik weer aanfietste, zekerden ze eens goed naar me, laveiden nog vlug wat en kropen onder de prikkeldraad door boskant in. Als laatste verliet bokmans Zesender de wei. Vervolgens draalden deze reeën lange tijd in vorig jaar flink met timberjack en cirkelzaag geschoren bos, lang genoeg om een filmpje en wat foto's meer van ze te kunnen maken. En toen eindelijk, eindelijk zetten ze koers naar dichte en veilige dekking van sparrenbosje. Deze vier reeën, een dus zesenderbok (oudere bok met al geveegd hoog eivormig gewei), een in blijde verwachting rikke en heur beide kalfjes vorige lente geboren (bokje nog in bast en dartel rikketje), leven in stukje cultuurnatuurlijk Nederland, stukje goeddeels goed beschadigde natuur van zo'n honderd bunder bos, hei, wei en akkertjes. En ook wonen ze te midden van huizen, boerderijen, bio-industrie en wegen. Al met al toeven ze hier samen met bovendien de doodschietjagers.
Is de jacht op reeën open en zien de doodschietjagers een ree in boskant of op akker of op wei, dan piekt een buksloop te voorschijn door opengezoefde portierruit, dan wordt er een ree doodgeschoten, in het voorjaar een rikke of een reekalf, in de zomer een reebok. Bolsterturf, zaterdag 27 maart 2010
1830a
Dit is de tijd van reewild tellen. Aan de hand van door jagers ingeleverde tellijsten wordt door de Overheid bepaald hoeveel reebokken er straks tijdens de opening van de bokkenjacht en hoeveel reegeiten en reejaarlingen er daarna tijdens de opening van de reegeitenjacht weer dienen te worden doodgeschoten. Ik telde vanavond het aantal reeën aan Sterkselse rand van 't Heezer gemeentebos, dat is vanaf de Somerenseweg tot aan de achterkant van Kempenhaeghe. Toen ik langs deze bosrand fietste, kwam ik twee jagers in een landrover tegen. Met deze mannen had ik een goed gesprek. Zij zijn weliswaar jagers, maar schieten omdat ze houden van natuur en dieren en ook vanwege gebrek aan wild bijna nooit. Reeën hadden ze vanavond nog niet gezien. En toen telde ik half uur later in vroegschemer drie Heezer reeën op wei dichtbij Kempenhaege, daarna twee reeën in aangrenzend Heezer Herbertusbos en daarna in laatschemer weer drie Heezer reeën, nu halfweg Kempenhaeghe en Somerenseweg. Deze laatste drie waren nièt dezelfde reeën als die van vroegschemer. Bolsterturf, zaterdag 27 maart 2010
1831
Vrouw, Erpel en ik spotten tussen negen en twaalf in de morgen in auto onderweg van Zuidoost-Brabant naar Zuidoost-Drente slechts vijf reeën. Maar na bezoek aan de jarige oude Bolsterturf, hij is zevenentachtig nu, telden we voorbij witte zwanen in het Griendsveenkanaal tijdens anderhalf uur langzaam rijden door het Amsterdamse veld, ruwweg tussen de dorpen Nieuw-Amsterdam, Erica, Weiteveen en Schoonebeek, er zevenendertig.
Wel jammer dat bijna alle zevenendertig reeën ver weg waren. Ze toefden veelal midden tussen asfaltracebanen door het veld, wel zo'n vierhonderd tot duizend meters ver weg. Soms troffen we een ree op 'maar' ongeveer honderd meter.
Auto uit, tijdens wandeling in harde wind, kwam een paartje kolganzen wel heel dichtbij. Alsof klein wondertje. De ganzen dutten in overzij oever van aole wieke (oude wijk), onder forse heksenbezem, berktakkenwirwar, over 't wiekswater. Toen Erpel eventjes wilde gaan badderen, kwamen ze naar hem toe, rustig stil zwemmend, helemaal niet verschrikt of opgewonden of zo.
Vrouw lette goed op. Die wees me een in de verte op 't zandpad langs de wieke haas, zo te zien 'n rammelaar op zoek naar moer. Hij huppelde en snufde van ons weg, racebaan Veenschapswijk-Valendisweg toe. Net nog voor de weg sloeg hij linksaf het veld in.
En toen mocht om mijn brullen goed te maken Erpel aan de lijn eventjes hazemans spoor volgen.
We zouden gaan avondeten in het nieuwe hotel van Griendsveen in De Peel in Erica. Helaas bleek dit hotel nog niet open, de wrakke klinkerweg er naar toe opgebroken. Na toch lekker eten in gezellig Nieuw-Amsterdams cafetariaatje, spotten we daarna tegen en in schemer wel drieënzeventig reeën, deels ook reeën van de middag.
En dan, bij afschaffen van alle plezier-, lol- en buitjacht, kunnen ook alle jachtkansels en jachthutten worden afgebroken, uit bos en veld worden wèggezuiverd. Meerdere keren zagen vrouw en ik vandaag reeën bij hoogzitten, ze rustten er zelfs onder.
Ook Drentse fazanthanen vielen er te bewonderen. Deze hanen pronken nu de hennen gaan beginnen met eitjes leggen zo goed. Jammer wel dat we nul patrijzen en maar één wulp hoorden.
De grootte van de geziene reesprongen, de groepen reeën, varieerde nogal. We vonden een sprong van vijftien, een sprong van twaalf en een sprong van acht. De andere sprongen reeën waren kleiner.
In berm geparkeerd en kijkend naar reeën, zagen we ineens weer een haas. Dat kwam slootkant uit. Het hobbelde, huppelde en speelde helaas van de auto weg, niet naar de auto toe.
Na dit haas, we zagen alles bij elkaar haas of tien, reden we voorbij in schemer nog wat reeën het Amsterdamse veld uit, ging het via Nieuw-Amsterdam terug Zuidoost-Brabant toe. Tussen Coevorden en Hoogeveen nog vier reeën in bijna stikkedonker langs de snelweg.
Er zijn goede en er zijn slechte jagers, weidelijke en onweidelijke jagers. Daarom, en ik vind het hoewel ik fel anti plezierjacht ben prettig om dit te kunnen typen, wil ik de jagers omgeving voor alle wild levensgevaarlijke Valendisweg - Veenschapswijk complimenteren met hun ondanks de racebanen door hun jachtvelden toch echt wel heel mooie wildstand van hazen en reeën.
Bolsterturf, zondag 28 maart 2010
1832
Vandaag lees ik in 'De Jachthut', een voor niet-jagers verboden digitaal jachtforum want jachthutters zijn bang voor tegenspraak, dat het Nederlandse jagersgilde zit te popelen om vossen met lichtbak en geweer dood te gaan schieten. Iedere vos is mijn vriend. Ik ben daarom tegen het doden van vossen. Vossen eten vooral muizen en jonge konijnen, soms pakken ze een zieke vogel, ziek haas of ziek volwassen konijn. Ook voeden ze zich met door jagers aangeschoten, pas na een lange lijdensweg doodgegaan wild. Jagers daarentegen doden met hagel en kogel gezond wild zoals volwassen konijnen, hazen, reeën, duiven en eenden. Het patrijs werd door de jagers al zowat Nederland uitgeknald. Anders dan jagers doodt een vos om in leven te blijven. Jagers daarentegen doden voor de lol van 't jagen en voor het plezier van 't doden. Doodschieten van een dier alleen maar voor je lol en je plezier is een echt wel uitermate laffe daad, immers een dier kan niet terug schieten, Dieren hebben geen buksen en geen geweren. Ik gun daarom de dierendoodknallers van 'De Jachthut' tegenstanders van formaat: mannen die ook gewapend zijn. Misschien heel goede zaak als onze Overheid vergunningen gaat uitgeven aan jagers om op jagers te gaan jagen. Pas wanneer jagers op elkaar jagen vind ik jagen en jagers dapper. Bolsterturf, maandag 29 maart 2010
1833
Hoewel alle reejacht momenteel gesloten, net na half zes gezellig in beetje regen met Erpel vanavond gaan kijken naar de vier Sterkselse Providentiareeën. We vonden ze al meteen in 't bos, lieten ze daar gerust.
Poosje later maar kwamen ze alle vier wei op. Helaas te ver weg voor mooie dichtbij foto's. Maar kijk! deze machtige reeds met geveegd gewei eibok zesender. En kijk! moeder Rikke, zie heur mooironde buik die minstens één klein reetje herbergt. Ja, binnenkort zullen de zo mooi gevlekte schutkleur reetjes er weer zijn. Dan zijn de jonge haasjes en de jonge konijntjes niet meer zo alleen in 't bos. En, echt waar, van mij mogen er ook best wat jonge vosjes bij, want zoveel, zo ontiegelijk veel jonge konijntjes in park, tuin en bos. Als ik Erpel niet zorgvuldig bij me hou, vangt die er elke twintig meter minstens eentje. Maar nu dwaal ik af van 't reewild. Kijk! dit ranke jeugdig rikketje, en kijk! dit prachtig jong gaffelbokkie. Hij moet z'n geweitje nog gaan vegen.
Toen er twee wandelaars aan kwamen, oudere vrouw met veel jongere man, hand in hand heel stilletjes, vertrouwden de vier het toch niet meer zo, deden ze langzaamaan op de prikkeldraden toe, gleden ze een voor een heel soepeltjes tussen deze draden door, 't hout in. Bolsterturf, dinsdag 30 maart 2010
1834
Gehaast met Erpel deur uit gegaan,
Kijk! moeder Rikke is gewond aan haar borst .
Deze wond aan moeder Rikkes borst Bolsterturf, woensdag 31 maart 2010
index maart 2010
|
doodschietjagers van De Jachthut, de vos en Bolsterturf
