|
Bolsterturfs natuur B o l s t e r t u r f s n a t u u r Dagboek augustus 2010
1957
Ik kom tegenwoordig tijd te kort. Alle dagen zijn me niet lang genoeg. Maar mijn uitstapjes naar bos en veld geef ik zolang mijn benen me kunnen dragen niet op. En zo struin en fiets ik dan ook vandaag in tijdgebrek. Deze vandaag is een prachtige zomermorgen, een zowat te stille zomermorgen, een morgen waarin ik eindelijk weer eens een reebok vind. Waar je reeën vindt, zie je meestal reegeiten, zelden een reebok. Het is toch zo jammer, zo zonde dat hebberige doodschietjagers onder het mom van wildbeheer ieder ree met beetje gewei op 't koppie dood willen schieten, doodschieten. Bij de geboorte van reekalfjes is de geslachtsverhouding tussen bokjes en geitjes gemiddeld 1:1. Naarmate de jonge dieren ouder worden, schieten doodschietjagers veel meer reebokken dan reegeiten, ook wel rikken genoemd, dood. Ik denk dat dit zo is, omdat een rikke geen geweitje wat mooi op een plankje aan kamer- of jachtkamerwand gespijkerd of geplakt kan worden heeft en dat daarom het schieten van een bok aan doodschietjagers een geweldig grote status geeft. Nog nooit zag ik het schortje van een rikke aan een muur hangen. Deze éne bok nog maar net op foto gezet, ontdek ik twee rikken. Ze liggen te rusten in lang groen gras, in half boerenwei half onlandwei. Ze zien me wel, maar ze vluchten niet. Ik ken ze. Ik ken ze goed. En zij kennen mij. Ze vluchten niet. Het lijkt wel alsof ze weten dat met een camera geen kogels kunnen worden afgevuurd. Het lijkt me toe dat in Zuidoost-Brabants bossen en velden, groene cultuurgebiedjes zoals die verscholen liggen tussen enorme bioschuren gevuld met dieren die het veel veel slechter hebben dan onze reeën, nu anno 2010 de geslachtsverhouding reegeiten : reebokken 10 : 1 is. Of, heren doodschietjagers, heb ik dit mis, zijn er per bos- en veldgebied, per reehabitat, habitats van pakweg veertig bunders, nog meer volwassen reegeiten op maar één volwassen reebok?
Nieuwsgierige en lawaaiige rikke komt op video
In de avond, prachtige zomeravond, ga ik ondanks alle tijdgebrek toch nog reeën kijken. Alsof ik alle tijd van de wereld heb, wandel ik met vrouw en foxie Erpel naar de Bleke bossen. Onderweg zien we ver weg wat reeën. Misschien is er een reebok bij.
Bij echt wel bleek stuk bos - weinig mooi groene bomen, veel gele en witte pijpenstrootjes - installeren vrouw en ik ons in boskant. We hebben zicht over boerenwei, reeënwei. Erpel gaat er lekker makkelijk bij liggen. Maar dan komt er een boer op stille snorfiets aan. Plots stopt hij het ding, stapt hij af, gaat hij even doen wat wij, wat iedereen op zijn tijd moet doen. Ik ken deze boer, praatte wel eens met hem over wild en over 't hedendaagse boeren en ook over Het Brabants Landschap van de stichting. Ja! deze boer, hij is de reeën goed genegen, dus, vind ik, een goeie mens.
De boer nog maar net weer weg, smaalt ineens een ree in het hout. Luide reeroep, waarschuwingsroep. Dit ree wou uitgerekend waar ik met camera op haar en haar familie wacht de wei betreden. Wanneer het dier almaar blijft smalen en blaffen, ziet vrouw een oranje schim tussen en achter boomstammetjes. Door kijker en camerazoeker blijkt dit oranje een grote rikke. De rikke blijft te keer gaan. Ze wint. Vrouw, Erpel en ik verkassen. Eerst lopen we bospad af, even later komen we stuk terug, gaan we bij zelfde wei in greppel zitten. Nog maar net gezeten, komen er twee reeën, een bok en een geit, het bos uit. Meteen daarna is er ook de daarnet tekeer gaan grote geit. Het is zondagavond. Op zondagen mag er door doodschietjagers niet gejaagd. Daarom trok ik voor bos toe gaan een reedosrood hemd aan. In dit reerood waag ik me door de week niet. Doodschietjagers kicken op reerood en een kogel uit een jachtbuks gaat plus twee kilometer ver. En dan lig ik plat in de wei. Vrouw met Erpel zitten achter me, verscholen in de diepe greppel. Komt zomaar de daarnet lawaaiige en nu heel nieuwsgierige maar tegelijk erg schuwe rikke op ons toe, komt ze stilaan kijken naar mijn reerood. Ondanks duizenden gras- en klaverhalmen in de weg, muggen en vliegen die me almaar steken ook in de weg, vrouws niet geluidloze moeite om foxie Erpel in bedwang te houden en mijn per ongeluk op rolletje prikkeldraad gaan zitten, zet ik haar op foto en video.
Plots vertrouwt de rikke het niet meer, schrikt ze terug. Smalend en scheldend, maar echt wel langzaamaan, verlaat ze de wei. Het is niet netjes prikkeldraad in weikant achter te laten. Prikkeldraad is een lelijk iets! Ik rolde per ongeluk op het stekelig en puntig rolletje toen ik wilde gaan verliggen, omdat anders de grote rikke uit videobeeld zou raken. Bolsterturf, zondag 1 augustus 2010
1958
Vandaag dagje speel- en dierentuin 'Dierenrijk' in Mierlo - Nuenen. Samen met oma en de jongens. De jongens vonden het geweldig. Oma ook. Zij had 's avonds spierpijn van het almaar achter Thomasje aanrennen. En ook opa genoot, van de jongens het meest, maar ook van almaar rennende oma en van de vele niet gevangen gehouden dierentuinvogels zoals meeuwen, meerkoeten, waterhoentjes, kraaien, roeken, kauwen, eksters en huismussen. In een dierentuin komen anders heel schuwe vogels vaak heel dicht bij je. Net voor enorme plensbui aan en voorbij als in mijn Drentsche jeugd zò mooie pispotjes (heggenrankjes) ging het veel te vroeg naar de zin van de jongens tegen vijven ("Nu al?" vroeg Martijn) op huis op aan.
Zo droef en te onweidelijk: een ree doodschieten vanuit een auto mag
Na in vroegavond regen fiets ik tegen schemering door Brabants Lange Bleek en Herbertusbossen. Ik zie wat vogels. Ik zie wat reeën en wat konijnen. En ook vier mensen kom ik tegen: een man ook op de fiets die ook reewild aan het zoeken is; nog een man ook op de fiets die ook reewild aan het zoeken is, en laatst maar niet minst twee doodschietjagers in een poepkleurige terreinwagen. Kennelijk zijn deze jagers ook reeën aan het zoeken. Langzaam hobbelt de auto over het pad tussen bos en wei. Ik meen zeker te weten dat ze vanuit de auto een reebok willen doodschieten. Zo droef en te onweidelijk: een ree doodschieten vanuit een auto mag.
Vanavond vind ik maar twee reeën, twee reegeiten. Veel reegeiten en zowat de laatste reebok werden al doodgeschoten door de dappere Bolsterturf, maandag 2 augustus 2010
1959
En weer maakte ik met m'n camera wat foto's van reeën in de Herbertusbossen, Nu vind, denk ik, alleen ikzelf de foto's mooi. Bolsterturf, dinsdag 3 augustus 2010
1960
Vrouw kon weer eens als het waaide niet goed meer televisie kijken. Als alle blad waait eikenblad bij wind heen en weer en staat een eik met brede kroon dan deels tussen schotel en satelliet wordt alle televisiebeeld zwart. Ik kon niet anders, haalde zaag en ladder en kortwiekte onze dikke eik grondig. Eikenhout is keihard en loodzwaar. Nu heb ik spierpijn van het afzagen, tillen en wegslepen van dikke eiktakken. Bolsterturf, woensdag 4 augustus 2010
1961
Vanavond waren twee rikken - moeder en dochter? - heel onrustig. Bolsterturf, donderdag 5 augustus 2010
1962
Zo is mijn leven mooi:
Zo is mijn leven ook mooi: Bolsterturf, vrijdag 6 augustus 2010
1963
Wanneer ik in ochtendschemer op weg naar de Heezer Herbertusbossen over het fietspad langs de Somerenseweg fiets, racet over de snelle asfaltbaan doodschietjager Jan K. in zijn bruine terreinwagen me voorbij. Kwartier daarna twee harde knallen in de stilte van het bos. Twee buksschoten binnen de seconde. Meteen weet ik, weet ik met negenennegentig procent zekerheid: daar, heel dichtbij, werd op een reebok geschoten.
Zo hard mogelijk fiets ik richting schot. En dan staan daar twee auto's geparkeerd op Brabants Landschap-akker. Het zijn de wagen van Jan K. en een gewone blauwe personenauto. Voorzichtig en vanaf afstand - stalken van mensen mag je niet! dat is strafbaar - spied ik rond. Een kijker heb ik niet bij me, maar ook een camera met veel zoom verraadt bij vrij kijkveld mens en dier op grote afstand. Even later maak ik video van een rikke en, heel eventjes in zicht, haar twee kalfjes. Deze video maak ik met pijn in 't hart, pijn om de vrijwel zeker doodgeschoten misschien vader van deze reetjes, reebok die ik eerder op video zette. Bolsterturf, zaterdag 7 augustus 2010
1964
Tijdens zondagmiddagwandeling met vrouw en hond lag er stil onbeweeglijk een rikke naar ons te kijken. Bolsterturf, zondag 8 augustus 2010
1965
Waar in vroegmorgen een allene reebok Bolsterturf, maandag 9 augustus 2010
1966
Vanavond zaten vrouw en ik met foxie Erpel, Nikon P90 camera, spiksplinternieuwe Nikon veldkijkers 8x42 en 10x50 en motregen in Bleke bossen droge sloot. We wilden wachten op de kapitale reebok die hier niet meer woont. Gelukkig konden zij en ik wel door de kijkers kijken naar elkaar, Erpel, de regen, ganzen, spreeuwen, een buizerd, een torenvalkje, zeven konijnen, een haas, een blauwe reiger en een jonge rikke. Bolsterturf, dinsdag 10 augustus 2010
1967
Stichting Het Noordbrabants Landschap organiseerde een poëziewedstrijd met als thema "Brabant in de Ban van Buiten". Er werden 152 gedichten ingezonden. Ann Langeraet werd met heur gedicht Tableaux Vivants winnares. Met het oog op het natuur- en jachtbeleid van Brabants Landschap schreef ik, Bolsterturf, parodieën op het gedicht van Ann Langeraet. Of deze mevrouw ooit een ree zag weet ik niet. Wel weet ik dat vee, ook koeien, in Nederland veelal heel het jaar op stal staat. Hier komt het gedicht van Ann: Tableaux Vivants ik heb een venster geplant en als ik me soms eenzaam voel waar de seizoenen nog bruusk stilstaan zo zie ik mijzelf versneeuwen vanmorgen stond er plots een koe misschien was ze wel verwonderd Ann Langeraet
Mijn parodie op Tableaux Vivants ♪ La mort d'un Chevreuil "strofe à la Langeraet" "strofe à la Langeraet" "strofe à la Langeraet" "strofe à la Langeraet" vanmorgen stond er plots een reebok hij mocht niet blijven staan misschien was hij wel verwonderd
Door een dapper  Brabants Landschap-jager doodgeschoten reebok
Ik gun alle wild puur natuur, natuur zonder buksen en geweren. Bolsterturf, woensdag 11 augustus 2010
1968
Dit was weer gelijk zowat al mijn zomerdagen een gewone zomerdag, een alledaagse zomerdag, een zomerdag met koeien, varkens en kippen heel de lange dag opgesloten in grote blinde schuren, een zomerdag met zowat overal veelege flink met uit de blinde schuren aangevoerde zeik en stront bemeste groene weiden, een zomerdag met maar in paar weiden wat koeien of pinken, maar op de onlandweiden en op de heiden van Brabants Landschap en Staatsbosbeheer heel veel schapen en koebeesten, te veel schapen en koebeesten. Ik vind dit alles toch zo ontiegelijk droef want vee- en wildonvriendelijk. Ik wens alle blinde schuren wèg; ik wens de boerenweiden gevuld met vee, en ik wens de onlandweiden en de heiden veeleeg. De onlandweiden en heiden moeten er bij nul buksen en geweren voor veel meer konijnen, hazen en reeën zijn. Toen in heiderand van afgelegen en maar klein Bleke bossenheideveldje een rap hagedisje voor m'n grote voeten wegvluchtte konijnenpijp in, maakte dit beestje me weer beetje blij. Bolsterturf, donderdag 12 augustus 2010
1969
Vandaag zag en hoorde ik in namiddag en avond een man met dikke tractor. Deze man ging flink tekeer in klein stuk natuurgebied, in rustoord van het reewild. Zijn met tractor en meer machines rauzen en hakken en takken maakte me niet blij.
Vandaag zag ik ook weer heel veel koebeesten in hei en onland. Deze koebeesten verjagen het reewild van zelfde hei en onland. Deze koebeesten vreten alles kaal, tot en met de allerlaatste blauwe gentiaan. Zo komt het dat waar Het Staatsbosbeheer en Stichting Het Noordbrabants Landschap regeren, de gentianen teloor gaan en de reeën veel boomblad laveien. Nu ik dit boomblad eten zag, snap ik waarom de Strabrechtse heide- en Herbertusbossenreeën zo mager zijn. En dan zijn er toch nog de dappere doodschietjagers van Stichting Het Noordbrabants Landschap en Het Staatsbosbeheer. Vanavond om1 minuut over half negen hoorde ik, luid en storend, een schot, buksschot. Bolsterturf, vrijdag 13 augustus 2010
1970
Ik was weer uurtje in Het Sang, broekbosgebiedje tussen Lierop en Mierlo, kwam daar voorbij een ontiegelijk schuwe blauwe reiger, voorbij een almaar tegen stam van zwarte els opklimmend boomkruipertje, voorbij een berkzwam alsof grote slapende vlinder op stamrestant van al jaren dode berk (gun mij mijn fantasie!) en ook voorbij een restant hoogzit nog altijd aan ketting om stam van zo goed als dode eik. Even dacht ik: nog altijd geen reewild terug in deze door doodschietjagers leeggeschoten reewildhabitat? Toen ik echter puinpad verliet, ging banjeren door riet en door elzen- en wilgenopslag, hoorde ik ineens het beuhhhh beuhhhh beuhhhh van een ree, duidelijk een waarschuwingsroep, een schreeuwen dat er gevaar aankomt, een schreeuwen dat me eventjes heel blij deed zijn. Bolsterturf, zaterdag 14 augustus 2010
1971
Vandaag lagen ze op het asfalt: Bolsterturf, zondag 15 augustus 2010
1972
Waar de doodschietjagers midden augustus vaak al rond half zes, of nog eerder in de morgen, op reebok en vos schieten, fiets ik meestal pas om zes uur aan. Voor zessen 's morgens is het in augustus nog te donker om foto's van wild en vogels te maken. En deze morgen is echt wel te donker, en ook heel nat. Gelukkig zijn na een avond en een nacht regen vossen, hazen, konijnen en reeën graag bij 't pad. Een vos vlucht bij mijn komen weiland af. Hij rent veel vlugger dan ik met camera ben. Een haas blijft langer tijd op de wei. Deze haas komt vandaag als eerste op foto. En dan zijn er twee reeën op paadje tussen onlandweitje en bleek bos. Wat later, voorbij een alsof standbeeld zo stille blauwe reiger op paaltje bij kikkerpoel in Herbertusbossenonlandwei, meer reeën. Allemaal rikke of smalree, deze reeën. Plots echter schiet ik wakker uit vroegzoete dagdroom, staat daar in berkenopslag zomaar een reebok naar me te kijken. Net bijtijds komt hij op vlugge foto. Dan is hij, bruinoranje flits, wèggesprongen.
Lopen langs Groote Aa en door Euvelwegen
Oma gaat met Martijn speeltuin toe, speeltuin in Leende. Opa en Erpel liften met ze mee. Net voor Leende, bij beek de Groote Aa, stappen Erpel en opa uit. Die twee gaan banjeren langs deze beek, richting Heeze. Dat vinden ze fijn, allebei. Misschien vindt opa het wel het allerfijnst. Er is zoveel beweeg in 't snelvlietende water van de beek, beweeg van 't water zelf en beweeg van vissen aan 't wateroppervlak. En er zwemmen waterhoentjes en eenden in en uit het riet. En de gele plompen zijn zo mooi geel. Zelfs een in boomsingeltje geflikkerd raar soort bed zonder matras, lakens en dekens - vanuit de verte meende opa dat dit bed een hoogzit was - vindt opa mooi. Maar dan is daar de spoorbaan met over de rails de snelle gele treinen al, gaat bij Heezer gemeentewerf en achterkant boerenbondwinkel de beek verder maar houdt het pad op. Opa waagt zich met Erpel niet over gazen afzetting, door brede dwarssloot en over spoorbrug met drie sporen, nee, met Erpel aan de lijn - een foxie rakt wat af en een trein gaat zo snel en is zo groot en hard - slaat hij netjes rechtsaf. Aan het einde van paadje tussen maïs en rails is daar dan bij spoorwegovergang de fabriek Europe Metals, steken opa en Erpel de overweg over om verder te struinen door groene strook tussen rails en hoge witte fabrieksmuur. Op de muur in alle kleuren, ook in andere kleuren wit, graffiti. In de strook muizen en konijnen tussen hoge onkruiden, grassen en ruige braamstruiken. Opa snoept wat graag van de vette blauwe bramen. Dan wordt al gauw de bramenwildernis te dicht en te hoog, kunnen Erpel en opa overnieuw niet rechtdoor. Nu wel over de sloot en langs de rails, denkt opa, doet opa. Net voordat de vierde gele trein komt langsgedenderd zijn ze, Erpel en opa dus, de sloot weer over. En dan ligt daar voorbij veld met grote blauwe kolen gehucht Euvelwegen. Hier moeten ze over lege verharde weggetjes, sjokt opa met Erpel over het stille asfalt, voorbij huismussen in een boerenheg, voorbij een verdwaalde eekhoorn, voorbij een muizende grijze kat, voorbij meer boerderijen, voorbij enorme varkens- en kippenschuren en ook voorbij dure huizen met mooie tuinen. Achter grote ruit van duur huis staat een mevrouw te gluren, staat zij daar zomaar in haar eigen huis voor het raam. Die zal denken, denkt opa, getver! wat een vieze opa en wat een vies hondje. Maar dan denkt opa al weer verder: ... gelukkig hoef ik de onroerend belasting en misschien ook wel de hypotheek niet te betalen.
Twee buksschoten om 21.17 uur
Martijn - ik leerde van hem weer wat computerfoefjes - terug naar zijn pa en ma gebracht, fiets ik overnieuw door Bleke- en Herbertusbossen. Zelfde route als vanmorgen, maar toen was ik een mens helemaal alleen in deze bossen, toen nergens voetstappen, fietsband- en autobandsporen in de natte zandwegen. Vanavond zijn een jonge man en jonge vrouw, alsmede een groepje van vijf wandelaars ook reeën aan het kijken. Terwijl ik foto's maak van een allene rikke - kijk! zij heeft grote uier dus een kalf - om 21.17 uur een schot uit richting Kapellerput, in ieder geval een schot ver weg, schot van helemaal aan de andere kant van de Somerenseweg. En zeven tellen na dit schot nog een schot. (In stille ochtenden en avonden hoor je op kilometers afstand een buksschot.) Het eerste schot finaal mis?? Het tweede schot half raak?? Bolsterturf, maandag 16 augustus 2010
1973
Het miezelde. Daarom twijfelde ik: loop ik wel nog de bossen in of toch maar niet? Toen Erpel me met bruine vraagoogjes aankeek, was het makkelijker beslissen: "Ja Ep! we gaan nog eventjes." Uur later waren hij en ik aan overkant van de Bleke bossen, bij onlandwei langs de Somerenseweg, jaagden daar vleermuisjes heel geluidloos, luisterden wij naar blijde ganzenpraat, bestudeerde ik door m'n kijker een rikke. Om 20.52 uur precies knalde het: buksschot ergens in De Pan of Boksenberg. Deze rikke hier op foto's moet het schot ook gehoord hebben. Net als Erpel reageerde zij er niet op. Paar minuten later waren Ep en ik wat dichter naar haar toe geslopen, kwam ze op eerste foto. Bolsterturf, dinsdag 17 augustus 2010
1974
Om kwart over zes bij mijn vertrek Heezer Herbertusbossen en Heezer Gemeentelijke bossen toe is het droog, maar al gauw begint het te miezelen. Het is fijne miezel, lieve miezel, miezel lief voor alle dorstig groen, miezel net als gisteren miezel. In deze miezel vind ik geen vossen en hazen, wel konijnen en wat reeën. Een reegeit staat in kant van Herbertusbossenwei. Bijna uur later laveit een andere reegeit op andere Herbertusbossenwei. Dan, paar honderd meter verder, is er een reebok bij berkenbosje, zelfde bok als van paar dagen terug. Helaas, bokmans hoort het als ik in de remmen van m'n fiets knijp. Dit remmen maakt een slissend geluid. Dat geluid komt door de wrijving van natte remblokjes over natte banden. Het is een zacht geluid van niks eigenlijk, maar de bok hoort het, schrikt er van. Die sprint meteen weg.
Op de oevers van de Sterkselsche Aa bloeit al weer - hoe snel de seizoenen, de jaren voorbij gaan! - de roze springbalsemien. Ik zet de balsemien op foto. Net als camera weer in de draagtas zit, zie ik een grote vis, één grote vis, een karper, in 't ondiep blanke water van de beek. Deze karper zwemt langzaam met de snelle stroming mee. Hij is de eerste vis die ik in dit beekje zie! een bijzonderheid van een vis dus. Voor mij althans bijzonderheid. Alle andere mensen zal deze vis een rotzorg zijn?
Wanneer ik over pad tussen Heezer Gemeentelijke bossen en Sterkselsche akkers fiets, zie ik midden in verder voor het oog keilege groene wei iets zowat wits bewegen. Door de kijker wordt dit wit een fret, nee, een nerts, nee een kat, ik denk een kater.
Met Martijn in kabouterbos
Heerlijk om te doen! met je kleinzoon van net vier jaar boswandeling maken en dan bij konijnenholen twee blauwe kabouterstoeltjes vinden. Zo fijn, vind ik, om zo nu en dan met kleinzoon je jeugd eventjes beetje over te doen. Zo fijn om dan overnieuw alleen maar jong en argeloos en onbevangen en blij en lief en stout te mogen zijn.
Viermaal een reegeit met één kalfje, een rode auto en een groot haas
Vanavond wilde ik tussen kwart voor acht en te donker om nog foto's van reeën te kunnen maken langs boskanten zes reegeiten en acht reekalfjes op foto gaan zetten. Een reebok vond ik nergens! Wel huppelde in Boswachterij De Pan over motorcrosspad me een groot haas tegemoet. Dat was waar een rode personenauto heel verdacht in zijpad stond geparkeerd. Dit haas leek wel blind. Het naderde me tot op acht meter, hield halt, ging even zitten en huppelde heel rustig terug, tot het linksaf het bos in ging. Nergens zag ik een reebok!! Nergens!!! En ik meen dat de rode auto het vervoermiddel van een doodschietjager is. Een niet jagend mens mag met de auto de Panbossen niet in. De eigenaar van deze wagen zal in de buurt ergens op een hoogzit op reebok en vos hebben zitten loeren. Er viel echter heel de avond geen schot. Gelukkig maar! Toch, feit is dat ik nul reebokken vond. En dit terwijl nog tot zestien september, einde reebokkendoodschietseizoen, iedere reebok zomaar door een doodschietjager mag worden doodgeschoten. Ach, de dwaze en misleidende theorieën van beheersjacht die in werkelijkheid hebzuchtige plezierjacht is. Zo'n negentig procent van de Nederlandse bevolking is tegen de jacht. Dat ziet graag veel wild, ook veel reeën, in bossen en op weiden; dat vindt het helemaal niet erg wanneer reebokken achter elkaar aan jakkeren, dat vindt dat de natuurwetten Survival of the fittest and Struggle for life best mogen gelden, dat de op het moment sterkste reebok zich gaat voortplanten. De nog jonge bokken komen in latere jaren heus wel aan hun trekken. Feit is echter dat door maar weinig hebzuchtige doodschietjagers zowat de allerlaatste reebok wordt doodgeschoten. Zo dieronvriendelijkheid en zo ondemocratisch gaat het er ook nog in Nederland 2010 dus aan toe.
De verhouding reebokken : reegeiten dient 1 : 1 te zijn. Dat alleen al omdat bij de geboorte van de reekalfjes de gemiddelde verhouding bokjes - geitjes 1:1 is. Ik veeg daarom mijn kont af met alle lulkoektheorieën omtrent beheersjacht die in werkelijkheid dus gretig hebzuchtige plezierjacht is, en ook veeg ik mijn kont af met alle onwaarachtige theorietjes omtrent weidelijkheid.
Bolsterturf, woensdag 18 augustus 2010
1975
Miezel miezelde me gedurende twee dagen miezelnat. Bolsterturf, donderdag 19 augustus 2010
1976
Niettegenstaande alle doodschieten en alle doodschietpogingen Bolsterturf, vrijdag 20 augustus 2010
1977
Mooi nietwaar? deze éne Canadagans tussen groep grauwe ganzen.
Een dapper doodschietjager doet heel lelijk tegen me
Vanmiddag uur of drie werden mijn vrouw en ik staande gehouden door een doodschietjager. Deze doodschietjager, jonge man nog, kwam dol van drift zijn jachtwagen uit. Dit omdat hij vond dat vrouw, foxie Erpel en ik voor hem op achteraf puinpad een tweede keer dat hij ons voorbij wilde niet snel genoeg opzij gingen. Ach, toen hij zijn jachtwagen uit was, kwam hij heel dreigend voor mij staan, raasde en tierde hij almaar dat hij wat kwijt is en ik goed liegen kan. Helaas! ik kan soms toch zo dom doen. Ook bij deze gelegenheid deed ik dom: 'k hield wel mijn voeten en mijn handen bij me, maar niet mijn mond dicht. Daarom bij dit stukkie toch maar geen audio. Wat is deze doodschieter dan kwijt? Vrouw en ik weten dit niet, want hij wilde het haar en mij niet vertellen.
En nu richt ik me eventjes alleen tot u, dapper doodschietjagertje. Niets heb ik gestolen. Toch vind ik het ondanks uw dreigen niet nodig om ook te gaan dreigen, maar wat ik onder meer heel zeker weet is dat u erg dapper bent, dat u graag vanuit uw comfortabele jachtwagen op reeën en ganzen schiet.
Maar dan, in al bijna donkerte, is het genieten van kijken naar zeven reeën bijeen
's Avonds halfacht fietsen vrouw en ik aan. We willen over breed zandpad, tot deze zomer 2010 breed puinpad, op grens van de gemeenten Heeze-Leende en Someren naar Staatsbosbeheer Boswachterij De Pan, en zelfde route weer terug. Onderweg zien we meer auto's met groene mannen er in dan reeën. Een man met groene kleren aan en jachthond bij zich in off the road car zwaait vriendelijk. Twee mannen in groene uniformkledij in grote blauwe personenauto, mannen van het Brabants Landschap? mannen van de gemeente Someren? groeten vriendelijk goedenavond door open portierraam. Deze boswachters of alsof boswachters rijden heel langzaam voorbij wanneer ik een rikke en haar kalfje op foto zet. Vrouw bestudeert dit lieftallig wildpanorama dan net door de kijker. Zo krijgen wij twee dus net te laat erg in de (alsof) uniformkledij. Verder komen we nog langs een gif sproeiende boer en een terreinauto met drie groene mannen, kennelijk jagers. Ook rijden en fietsen er nogal wat (gewone) burgermensen die ook reeën aan het kijken zijn ons voorbij. Maar dan in al bijna donkerte dit brede zandpad af, is het genieten van kijken naar zeven reeën bijeen: een rikke met kalfje, een rikke met twee kalfjes, een reebok van jaar of zeven en een broekie van een reebokkie. Bolsterturf, zaterdag 21 augustus 2010
1978
In de morgen van deze zomerdag was er voor mij weer heel veel moois om naar te kijken, onder meer reewild oranje, rood en bruin, rode en roze en witte juffertjes Ongeduld (springbalsemien) en laat nog op vleermuisjes.
Uiteraard wensen kippen en varkens zich geen natte voeten
Tussen Heeze en Leende werd onlangs met behulp van grote machinerie flink gewroet in het water van de beek Groote Aa. Brede banden van tractor of ander voertuig pletten de begroeiing van de paden weerszij beek. Waar riet en biezen in de beek werden die radicaal ontworteld. Binnenkort zal alles groen wel uit de beek gevist worden. Iets waar ik niets van zeg, want uiteraard wensen de kippen en de varkens in de grote blinde bioschuren dichtbij, soms schuren op maar dikke honderd meter van de beek, zich geen natte voeten, is goede doorstroming van het beekwater gewenst.
Konijnen, rikken met en zonder kalfjes en vleermuisjes in nevelschemeravond. Helaas...
Zoals zo heel veel avonden al ben ik ook vanavond in het veld, geniet ik van kijken naar konijnen, rikken met en zonder kalfjes en vleermuisjes in nevelschemeravond. Helaas, nergens vind ik een haas, nergens vind ik een vos, nergens vind ik een reebok. Bolsterturf, zondag 22 augustus 2010
1979
Vrouw en ik in vroegmorgen op weg naar bungalowpark Landal Stroombroek - dit park vind je in Braamt bij Doetinchem, Gelderland - ligt op het asfalt van de Rochadeweg in Helmond, net voorbij de onlangs sneller gemaakte scherpe bocht daarin, een dode bunzing. Ik doe de moeite, parkeer eindje verder, stap uit, loop terug en raap het dode diertje van het asfalt. Het is verstijfd, bijna hard, en kletsnat van de regen in de nacht. Maar ik weet niet wat ermee te doen, met dit doodgereden diertje niet. Ik bekijk het goed, deponeer het dan ofschoon 't al uren kikdood is veilig op rand van berm en sloot. Van mij hoeft dit dode diertje niet alsnog geplet.
Bungalowpark Landal Stroombroek en kabelwaterskibaanplas Braamt
Kleinzoontjes, alle drie m'n kleinzoontjes, Martijn, Thomas en 't Woutertje, vieren met hun pa en ma weekje vakantie in bungalowpark Landal Stroombroek, Braamt bij Doetinchem, Gelderland. De jongens vinden het daar prachtig. Alle dagen hadden ze prachtig zonnig weer, lekker weer om te badderen in de daar grote waterplas en lekker weer ook om fijn te spelen in gele zandoever. Maar vandaag waaide het zo goed, wat eigenlijk helemaal niet erg was, want zo mooi! kijken naar de jongens in houten kasteel en piratenschip en speeltuin. En ook zo mooi! met koffie en gebak voor je en te midden van niet in het minst schuwe zwaan, eenden, futen, meeuwen en meerkoeten mooie mensen zien kabelwaterskiën... tot ski's en wind en golven hen de baas ze moeten gaan zwemmen.
Zelfs in diepschemer herken ik door de nachtkijker 'mijn'
Thuis gekomen uit Gelderland reed ik toch nog naar chalet, om per fiets nog uur te gaan wild en vogels kijken. Als altijd was dit fijn. Tegen donker, maar wel met vroegoppe zowat volle maan in heldere hemel, vond ik onder meer een buizerd, paar reigers, wat kraaien, zeven konijnen, twee hazen en vier reeën - de reeën een rikke ver weg in sloot tussen maïsvelden, een me goed bekende rikke met haar kalf ook ver weg, en in al flink donkerte een me eveneens ver weg goed bekende allene rikke. Ja!zelfs in diepschemer herken ik door de nachtkijker 'mijn' Bolsterturf, maandag 23 augustus 2010
1980
Vanavond wachtte ik twee uren op een reebok met zogenaamd teruggezet gewei op grijze kop. Naar mijn mening minder mooi: om vier minuten voor negen, in de minuut dat de oude bok wègsprong, eind verderop de korte knal van buksschot. Bolsterturf, dinsdag 24 augustus 2010, volle maan
1981
Dagretourtje Brabant - Drenthe. Samen met vrouw en Erpel. Op even file na vlot en fijn. Alle asfalt is geduldig maar nergens onderweg doodgereden wild of 'n dode vogel. Toch rechts heel veel vrachtwagens en links tig bumperklevers, laatstgenoemden denk ik werkezels met veel groei-economie en heel veel geld verdienen in de koppen.
Ja! met de oude Bolsterturf, mijn vader, alles goed. Nou ja, goed? 't gaat wat beter met hem dan door vrouw en mij verwacht.
En dan chauffeert vrouw me na dit wandelen langzaam over de Ericase oud beklinkerde Griendtsveenstraat en over geteerde jakkerbanen door het Schoonebekerveld zoals daar zijn Veenschapsweg-Ellenbeek en Valendisweg en doodlopende korter jakkerbanen.
Vooral het terugzien van de oude Ericase turfstrooiselfabrieken, inmiddels lekker eufemistisch omgedoopt tot fijnfabrieken deed me wat. Toch wel heel lief dat geldmagnaat en grootgrondbezitter Griendtsveen deze fabrieken, waarin veenarbeiders, turfarbeiders voor heel weinig centen hun lijven kapot beulden, nog bewaren wil. Minder lief vind ik het enorme splinternieuwe viersterrenhotel More Lodges en de bultige golfbaan Green Meet's in vroeger bij deze fabrieken wondermooi veenlandschap. Wanneer vrouw langs de golfbaan rijdt, snelt er opeens een haas over het groen, blijft dit net lang genoeg voor op vlugge foto bij schapengaas zitten.
Voorbij minstens elf hazen, geen haas dubbel geteld, een donkere lapjespoes en veel meer dan elf reeën, ook geen ree dubbel geteld, rijdt vrouw Erpel en mij weer Brabant en de jongens toe. Raar maar waar! Niettegenstaande onder meer de snelle jakkerbanen Ellenbeek-Veenschapsweg en Valendisweg, alsmede het feit dat in Schoonebeek op de paden door het veld honden niet aangelijnd hoeven, telde ik deze dag veel hazen en nog veel meer reeën. Heren Schoonebeker jagers, mijn complimenten voor wat uw wildbeheer betreft. Nu nog samen met de boeren patrijs, korhoen en kwartel terughalen, maakt u me blij nog meer tevree. Bolsterturf, woensdag 25 augustus 2010
1982
Vanavond in boskant en heiderand van doodschietjagersland Bolsterturf, donderdag 26 augustus 2010
1983
Een moeder Rikke en haar twee kalfjes. Vanaf meter of tweehonderd zie ik ze al op onlandweitje laveien, bij bosjes en wildvoerakker. Vanaf zo'n honderdvijftig meter komen ze vanaf heuveltje in heideveldje van Lange Bleek op foto. Dichter bij ze mag ik niet komen, want deze bosjes met wildvoerakker zijn voor niet doodschietjagers streng Verboden Toegang.
Het duurt even voordat een vierde ree in zicht komt. Gelukkig spot ik bijtijds de oranje vlek voor me in kant van smal bospaadje. Dit oranje wordt door kijker en camerazoeker een rikke. De rikke komt op vlugge foto. En dan is ze al weg, pad over, smalle bosreep in, groen gras met rode klavers weide toe.
Tegen kwart over acht, het donkert dan al in de best wel lekker warme maar zonloze soms beetje regennatte avond, tref ik een derde moeder rikke. Deze rikke heeft ook twee kalfjes. Ze speelt en dolt en dartelt met haar kleintjes door berkenopslag en pijpenstrootjes. Maar dan komen ze te dichtbij het pad, krijgen ze verwaaiing van Erpel en mij. Vlug en stil leidt moeders haar kroost dennenbos in.
Te vlug is ook deze avond bijna al weer voorbijgegaan. Erpel rent met me mee, naast de fiets op huis op aan. Maar dan is daar ineens een haas, heel dichtbij. Erpel ziet hem ook, versnelt. Terwijl ik m'n hondje terug brul, komt het haas op foto. *Deze drie politieke partijen zijn vermeld in volgorde van hun dieronvriendelijkheid. Bolsterturf, vrijdag 27 augustus 2010
1984
Het klein beetje heide in de mini heideveldjes van de Sterkselse Lange Bleek, 'mijn' Bleke bos, bloeit dit jaar zo goed. Het is struikheide nogal eens overwoekerd door pijpenstrootjes; het is struikheide veel mooier en uitbundiger paars dan vorig jaar struikheide. Maar gelijk voorgaande jaren verdringen waar eik, dwergeik, berk of zeeden groeit korte geelgroene grassen en korter nog licht- en donkergroene mossen alle onder deze bomen heide. Ook heel mooi vind ik ze, de rontelom stammen kaalgroene cirkels.
Graag zit ik op een heuveltje in heiderand. Dan kijk en luister ik naar vogels, muizen en konijnen. Soms zie ik een egel, een hagedisje of een haas. En soms loer ik door 10x50 of door 20x60, ook wel door tot 60x telescoop, naar reeën op deze hei, of naar reeën de andere kant op in het kantjesjagersdoodschietgebiedje tussen enerzijds dit heideveldje en anderzijds de weg Peelven. Deze weg Peelven is een smalle asfaltweg die begint waar in Sterksel de Albertlaan ophoudt. Als je deze weg volgt kom je net voorbij zandafgraving bij splitsing. Sla je dan rechtsaf gaat bij boerderij Kranenburg asfalt over in puin en zand. De puinweg loopt dood op bos van Lange Bleek.
Ik tien minuten het heideveldje uit laveit aan overkant van door Brabants Landschap, boer of kantjesjager voor toegang met auto's geblokte wei een andere rikke met ook twee kalfjes.
Om negentien minuten voor negen baal ik ineens, is er een buksschot uit richting Heeze-Lierop, schot uit de Herbertusbossen of uit de Strabrechtse heide. Maar dan, tegen donker al, komt mijn laatste levende ree van deze dag, een helemaal allene rikke, op foto. Achter haar zie je nog net een rood achterlicht van personenauto op de Somerenseweg. Bolsterturf, zaterdag 28 augustus 2010
1985
Het regende geweldig. Stortbui van jewelste.
Kijk! de lege plek op foto 1.
Het regende geweldig. Stortbui van jewelste.
Kijk! het onverdraagzaam lomp bevallig zwartbont pinkenspul
Het regende geweldig. Stortbui van jewelste.
Kijk! zij heeft mij gezien en ik heb haar gezien. Bolsterturf, zondag 29 augustus 2010
1986
Tegen schemer jakker ik de Bleke bossen toe, wil ik vlug nog ree, vos of haas op foto zetten. En dan valt het me meteen op: erg veel verkeer vanavond, ook vrachtverkeer, op het Sterksels achteraffe asfaltweggetje Peelven. Er zal wel weer een razzia gaan plaatsvinden in varkens- of kippenbioschuur, denk ik dan. Maar het zien van drie bruine vlekken halverwege dit dieronvriendelijk verkeer en schapen in onlandwei, het spotten van reeën zo'n honderdvijftig meter voorbij deze schapen, doet me eventjes bio-industrie, bio-vee en veewagens vergeten. Ik pak m'n 7x50 uit de draagtas en mompel tegen mezelf: vreemd sprongetje* reewild! er is warempel nog een bok bij. Maar dan is daar opeens een late wandelaar, een wandelvrouw. Die wandelt me de drie reeën weide af.
Om kwart voor negen sta ik met m'n rug tegen berkenstam in bospadkant. Een allene oranje rikke, zelfde allene rikke als van gisteravond, zelfde allene rikke als van zo veel avonden meer, wandelt over wei voorbij. Zij passert op maar dertig meter. Toch krijgt ze geen erg in me. Het nauwelijks waaien van de wind verraadt me niet. Maar dan kluns ik met de camera, knip ik haar met verkeerde camerainstellingen, mislukt alle foto grandioos, ziet ze er meteen al niet uit in het monitorvenstertje, zet ik toch de camera op videostand.
Paar minuten later sta ik nog op zelfde plek. Een andere rikke, een moeder rikke komt uit maïswand. Zij verkent paar minuten lang de omgeving, krijgt ook geen erg in mij. En dan zijn daar ook haar kalfjes, het één flink forser dan het ander. Ook deze moeder en haar kroost komen in te laat in schemering geschoten video terecht.
En dan, laatst maar niet minst *Een goepje reeën heet in jagerstaal een sprongetje reeën. Bolsterturf, maandag 30 augustus 2010
1987
Een mooie avond, een stille avond.
Een man en een vrouw die ik niet ken,
En nu eindig ik abrupt: Bolsterturf, dinsdag 31 augustus 2010
index augustus 2010
|
odderbad), en een reebok
daad in De Lange Bleek te Sterksel
