|
Bolsterturfs natuur B o l s t e r t u r f s n a t u u r Dagboek februari 2012
2506
Na vriezen in de nacht vriest het momenteel ook in de dag: heel de dag door was het volgens het weerbericht -4° Celsius bij gevoelstemperatuur -15° Celsius. Van deze -4 en zelfs van deze -15 hadden foxie Erpel en ik nul last. Voorbij politie in politieauto op bospad en met in de lucht heel onverwacht - bijna te laat lag Erpel plat en stond ik achter stam van dikke beuk - politie in helikopter, kwamen tussen 13.30 uur en 18.30 uur wij twee, Erpel en ik dus, te voet voorbij en over in sneeuw achter gelaten beeltenisjes van reeën-, vossen-, hazen- en konijnenvoetjes. Zo klein en sierlijk overal in de sneeuw de afdrukjes van de pootjes van het wild; zo lelijk plat en lomp de afdrukken van laarzen en schoenen in het wit van de wandelpaden. Het opvallendst en lelijkst de brede bandensporen van de politieauto. Veel wild kregen Erpel en ik niet te zien: heel eventjes maar zagen we vier of vijf reeën in kreupelhout, en twee reeën laveiden in al bijna donkeravond op sneeuw op wei. Deze beide reeën, een rikke met haar rikkekalf, krabden met hun voorhoefjes de groene sprieten te voorschijn. Zo ongeveer midden in de middag waren er drie houtsnippen. Alle drie deze snippen spatten snel grillig wèg van vlak voor Erpels neus, niet alle drie tegelijk maar met tussenpozen van ongeveer kwartier één voor één. Ik vind struinen over spoorsneeuw heel fijn en leerzaam, want nu weet ik dank zij het sneeuwkleed weer beter waar precies de hazen slapen, waar de vossen wonen en waar de reeën rusten. Bolsterturf, woensdag 1 februari 2012
2507
Mijn Erpel en ik, uren zwierven wij bij -5° door de bossen. Uren postte ik bij +19° voor kamerruit. Bolsterturf, donderdag 2 februari 2012
2508
Buiten vriest het dat het kraakt en sneeuwt het dikke witte vlokken. Binnen staat mijn vrouw te strijken en maak ik foto's en video's van haar tuinvogels buiten. Daarnet gaf ik deze vogels te eten. Terwijl ik loer op mezen, vinken, groenlingen, kramsvogels, spechten, duiven, merels en ringmussen, ook heel gemeen hoop dat de snelle sperwers zullen langskomen, kwebbelt zij honderd uit me de oren van mijn kop, tot kleinzoontjes bellen en ze mij en strijk vergeet.
Reebok met flink bastgewei, moeder reegeit en haar reekalf in sneeuw en sneeuwen onderweg naar van dichtbij groot op video
In code oranje schemertijd van sneeuw en sneeuwen, zag ik al van ver weg de drie reeën in de helemaal niet oranje sneeuw en het wit sneeuwen. Ook in vriezen dat het kraakte. Dit code oranje: echt wel maffe term van de mensen, immers niets aan de hand met het weer: in februari is het wintertijd, waarin je sneeuw en ijs kan verwachten. Duizenden eeuwen is dit al zo geweest in Nederland. Ja! lang voordat onze overgrootvaders werden geboren was dit al zo. Die opa's leefden toen in hun tijd, tijd waarin geen auto's en geen files en ook geen treinen en geen kapotte wissels, hun tijd toen de mensheid nog niet idioot genoeg was om zomer- en winterbanden en motoren te maken, om files te creëren en om code oranje en code rood en zo te verzinnen. De reeën wisselden heideveld uit. Ze gingen via opening van openstaand hek met prikkeldraden omzoomde witte onlandwei binnen. Twintig minuten later zette ik ze, eerst vanaf bospad toen ze laveiden in de witte weide, daarna ook op hun weg terug naar de heide, op video. De drie bleken van meer dichtbij een reebok met flink bastgewei in gezelschap van een moeder geit met haar kalf smalree. Alleen de oude geit kreeg op het laatst die rare mens en dat bonte hondje in de smiezen. Toen zij als laatste, toch nog best rustig en kalm, ze schreeuwde niet eens een waarschuwingsroep, het heideveld was binnengegaan, waren mijn armspieren lam van het camera vasthouden en richten, en voelden mijn tenen en mijn vingers alsof dood. Maar foxie Erpel die een video-opname lang heel stil en onbewegelijk naast mijn linkerbeen had gezeten, ging op mijn woordje "Vrij!" zomaar blij rennen en dollen en rollen door de sneeuw op de wei. Erpel maakt zich echt niet druk om wat sneeuwen en wat vriezen. Bolsterturf, vrijdag 3 februari 2012
2509
Zo mooi en leerzaam: fietsen en wandelen over spoorsneeuw. Tijdens zulk buiten zijn kan je zomaar komen voorbij vosvoeten een duiker in en uit. En ook kom je zo voorbij bij voorbeeld zoiets onbelangrijks als een reerustplaats in kant van bospad, op nog geen honderd meter van boerderij aan verharde weg vandaan.
En zo fietsend zie je dan ginder wijd een man met hond bij zich, stap je af, ga je heel onfatsoenlijk staan loeren naar wat die man en die hond daar ginds toch aan het doen zijn. Plaatst deze man klemmen of vallen? En wat voor zwarte vogels zet hij op wat voor heuvel in witte wereld, hier in de kale vrieskou tussen Huize Providentia en Boswachterij De Pan, in het dorp Sterksel? Plaatst deze mens lokkraaien om echte kraaien te lokken en dan dood te schieten, of van vergif te voorzien? Door de zoeker van camera met zoomlens meen je inderdaad kraaien te zien, onechte kraaien, nepkraaien. Man en hond zijn best ver weg en een veldkijker heb je niet bij je. Dus moet je raden naar wat deze mens precies aan het doen is. Er zijn, vind je, vind ik dus, echt wel wat veel kraaien. Maar is het niet beter en gezonder voor de natuur om de kraaienstand te laten reguleren nièt door mensen met geweren, vergif, klemmen en vallen, maar door valken, uilen en haviken? Met het huidige landbouw- en natuurbeleid in Nederland krijg je zelfs bij het vergiftigen en doodschieten van alle kraaien echt niet korhoen, hazelhoen, kwartel, kwartelkoning en patrijs terug! Maar misschien is deze man alleen maar een eerzame vogelaar.
En dan ik weer terug van fietsen, wil mijn vrouw met ons hondje Erpel graag poosje gaan wandelen in de zonnige wintermiddag. Wij gaan wandelen, ik ook mee dus. Nog maar net de deur uit, komen we voorbij een van de myxomatose flink ziek wild konijn. Vrijwel zeker is het ten dode opgeschreven, al aan het doodgaan. Toch mag Erpel, ook hij heeft al door dat dit konijn allesbehalve gezond en vlug is, het niet pakken, want het arme beestje kan nog huppen, ziet misschien nog beetje, en het poetst met de voorpootjes zijn etterend neusje. Heel misschien zal dit zielig konijn deze myxomatose, akelig wrede ziekte nu bij streng winterweer, overleven. En dan, paar honderd meter voorbij dit zieke konijn, gebeurt het dat aangelijnde Erpel, mijn vrouw en ik tijdens deze wandeling bos toe lastig worden gevallen door twee grote honden. De jonge vrouw die deze honden uitlaat, ziet ons goed aankomen over de met sneeuw bedekte puinweg, maar zij vertikt het, zoals al vaker gebeurde, om haar honden bij zich te roepen en aan te lijnen. Eén van haar honden, een Japanse akita ziet ons naderen, gaat ons staan opwachten. De andere, een border collie, komt gauw genoeg aanrennen. Beide honden hebben dreigende houding aangenomen, dan rennen ze in de rondte om ons drie heen en happen daarbij naar Erpel. Ik kan niet anders doen, moet mijn handen en voeten gebruiken om de honden af te weren. Toch blijven ze aanvallen, tot ik de collie raak. En dan komt opeens als duveltje uit doosje mevrouw, doch ze doet nog haar honden niet aan de lijn, welnee, ze mept mij met haar hondenriem en slaat ook naar me met een houten of kunststof bol aan stuk touw. Wanneer deze vrouw nogmaals uithaalt met de riem, pak ik, almaar de bol in de gaten houdend, de riem af. Met de waarschuwing dat ik haar ter plekke zal aanhouden wanneer ze nogmaals slaat, geef ik haar de riem terug. Haar honden zijn inmiddels teruggedeinsd, die riskeren
geen klappen en geen schoppen meer.
Wanneer, om af te koelen en een ree te 'schieten', ik in schemering van -15° Celsius ijzig koude zonsondergang nog eens richting Boswachterij De Pan fiets, komt me op achteraffe zandweg met links en rechts nul wild, dus ook nul reeën, een behoorlijk snel rijdende legergroene landrover tegemoet. In deze wagen drie of vier mannen in jagerstenue. Die zijn zeker wezen crossen door De Pan, Rummeling en Boksenberg, denk ik. En dan denk ik verder: jammer dat deze mannen doodschietjagers zijn, zo jammer dat zij geen veldpolitie zijn. Gewoon een misdaad tegen de natuur, vind ik echt, dat Rutte en consorten er niet voor zorgen dat er voldoende politietoezicht is in bos, hei en veld. Bolsterturf, zaterdag 4 februari 2012
2510
Mijn vrouw heeft rugpijn. De kou in rug en spieren. Al de hele vorige week. Bolsterturf, zondag 5 februari 2012
2511
Ik ben met foxie Erpel in stille schemertijd van witte winteravond. Het vriest dat het kraakt. Fijn vind ik dit. Foxie Erpel kan ook, zo aan hem te zien, de kou niks verdommen. Die vermaakt zich met rollen in de sneeuw en met ruiken aan de voetjes van voorbijgekomen wild. Bolsterturf, maandag 6 februari 2012
2512
Zo fijn! ver van mensen en verkeer alleen met je hond in van wind en waaien ijzig koude winterdag genieten van bos en veld en vogels en wild. Ben je in de natuur en je ziet een ree dat jou ook gezien heeft?
Wij twee, Erpel en ik dus, vonden deze dag zwarte spechten, heiderikken en bosrikken, en meer. Bolsterturf, dinsdag 7 februari 2012
2513
Zie voor meer beelden in 123Video - Bolsterturf Bolsterturf, woensdag 8 februari 2012
2514 Deze februaridag kwam ik niet toe aan veld, bos en hei. Ik versliep groot deel van de dag en groter deel van de avond, en in de nacht had ik het druk met onder meer politie en een bezopen Pool die niet mocht bevriezen. Van en naar het werk meed ik alle van sneeuw nog witte, alsmede alle door platgereden sneeuw glad als ijs geworden binnenweggetjes, reed ik braaf maar snel over bredere en met zout bestrooide asfaltwegen. Bolsterturf, donderdag 9 februari 2012
2515
Deze dag kreeg ik blauwe vingers van het 'schieten' van dertien foto's en dertien video's. Bij de dertien video's een video met titel 'Zingend ijskoud beekwater'. Deze video schoot ik in zonnige middag. Er in zingt het beekwater, zoals het altijd zingt in het echt, bij stroomversnellinkje in de Sterkselsche AA achter Kempenhaeghe, Heeze, Brabant. Deze dag in deze beek bomijs, luchtbellen en, zoals bijna steeds, nul vis. Een andere video kreeg als titel 'Moeder en zoon Ree op witte akker op lavei'. In deze video laveien (laveien: mooier woord toch dan grazen?) op de voorgrond een moeder ree en haar zoon met bastgeweitje in schemeravond, op witte akker, op sneeuw over zwarte akker met wat groene sprieten. Moeder ree is echt nog niet in haar roodoranje zomerjas. Zoonlief heeft in januari een piepklein kroontje aangeschaft. En er is ook een vos in de video. Deze vos is aan het muizen op door kudde paarden kapot getrapt weigras. Hij of zij is dus een muizende vos. Op ongeveer driekwart speeltijd van de video ziet u deze vos springen en kopje duikelen, helemaal boven in beeld. Het hoofdvoedsel van een vos is muis. Ook eten vossen graag van myxomatose ziek geworden en daardoor niet meer snelle konijnen. En verder is een vos uiterst nuttig in de natuur omdat hij aas eet, doodgegane konijnen, hazen, fazanten, herten, zwijnen, reeën en andere dieren opruimt. En vossen eten ook kippen? Ja, ze lusten ook kip, maar zullen nooit kip smullen als de eigenaar van het kippenhok zijn kippen een goed en degelijk onderkomen geeft. Bolsterturf, vrijdag 10 februari 2012
2516
Niettegenstaande de kou 'schoot' ik in avondschemering van deze zaterdag nog eens twee reeën die ik gisteravond ook al 'schoot'. Deze keer had ik met foxie Erpel post gevat aan de andere kant van wildwissel, kwamen moeder Rikke en haar zoon met bastgeweitje - ze lieten maar tien minuten op zich wachten - veel groter want van meer dichtbij op foto's en video's dan gisteravond. Ach, het is heel gemakkelijk om reeën te schieten. Veel te gemakkelijk is het. Toen ik deze avond mijn laatste foto van beide reeën had 'geschoten', kwam ik met Erpel langzaam en stil te voorschijn uit het slootje op het ijs waarvan ik stond en hij zat, betraden wij de met sneeuw bedekte akker. Het reewild zag ons toen meteen, maar vluchtte niet. Langzaam liep het meter of twintig van Erpel en mij vandaan, om doodgemoedereerd verder te gaan met sneukelen van grasjes en onkruidjes van onder en tussen het wit van de sneeuw. Pas toen ik in bijna helemaal donker met Erpel langzaam langs akkerkant op dit reewild toeliep, ging het helemaal niet gehaast boskant toe, wisselde het met witter dan de sneeuw spiegels toch maar het bos in. Wij twee konden moeder geit en haar bokje naderen tot op twintig respectievelijk vijftien meter. Je hebt mannen, doodschietjagers, aasgieren met jachtvergunning en jachtakte, die reeën vanuit hun auto of jachthut, of alleen bij zomerdag vanaf een hoogzit, met kogels uit dikke kogelbuks doodschieten, ook in gebieden waar maar weinig reeën wonen. Bolsterturf, zaterdag 11 februari 2012
2517
Ik was met foxie Erpel struinen. Over nog dooit het niet witte wereld. Van ginder in het bos klingden over wei en hei de blijde stemmen van schaatsende jeugd. En ook was er het klikklakken van de schaatsijzers op het ijs. Wat sneeuwvlokjes dwarrelden het leek wel heel onzeker naar benee. Uit grauwe zonloze droeve hemel. Bolsterturf, zondag 12 februari 2012
2518
Negen uur. Ik kijk met nog slaapkop uit het raam, sombere dooimorgen in. In de tuin ontbijten wel dertig verwende blauwe tuinduiven. Deze duiven zijn de veelvraatvogels van mijn vrouw. Ze kosten ons een vermogen aan vogelzaad, maar wegjagen mag en wil ik ze niet.
Zodra alle zaden opgesnoept, gaat het duivenvolkje in de eikenbomen van de buren geduldig zitten wachten op nieuwe voorraad. Paar zwarte kraaien wachten met hen mee op oud bruin brood en op oud wit brood, het liefst boterhammen besmeerd met dik boter en alles belegd met worst en kaas.
En dan eindelijk de duiven- en kraaienbuikjes allemaal vol, alle duif- en kraaivogels naar elders gevlogen, heeft foxie Erpel ook tijdens zijn tweede om en in de tuin pisronde van de dag weer alle belangstelling voor de afdrukken van konijnenvoetjes in de sneeuw. De konijnen plasten ook. Dat deden ze op de sneeuw. Waar ze plasten is het wit van de sneeuw door houtpigmenten, pigmenten afkomstig uit door de konijnen opgegeten boomschors en boomtakjes, roest- en bloedrood gekleurd, maakten de konijnen met het pigmentrood tekeningen in de sneeuw. Bolsterturf, maandag 13 februari 2012
2518a
Onderweg van thuis naar chalet thuis kiepert het bazinnetje foxie Erpel en mij de auto uit, struin ik met Erpel de bossen in. Voorbij een ree verdwaald tussen hekwerk van instelling en beek de Sterkselsche Aa, dwars door de beek rent dit ree er vandoor, en ook voorbij een ree op strooiveld van het Heezer crematorium, dit ree rustte heel onschuldig op hoopje grijze as, lopen wij twee, Ep en ik dus, naar de parkeerplaats aan de Boschweg in de Herbertusbossen, alwaar ik foto maak van een prachtige hoge houten tiet.
Hout kan mooi zijn. Hout is vaak mooi. Zowel levend als dood hout kan mooi zijn, is vaak mooi. Hout is minder koud en kil dan kunststof, staal, steen en beton. Hout doet liever aan, komt liever over, maar mijn mening dan. Dus komt er nog meer hout op de foto. En ook maak ik foto's van zwammen knoerend hard als eiken- en beukenhout.
Ineens snuffelt Erpel aan een kruis. Dit kruis is een afdruk van een paal met bordje met tekst. Allebei paal en afdruk zijn in de dooisneeuw. De tekst op het bordje luidt: 'Doodlopende weg'. Iemand verlegde de omgevallen of omgeduwde paal met bordje. Omgevallen of omgeduwd, daar kan ik alleen maar naar raden.
Erpel en ik grasduinen de doodlopende weg, eigenlijk doodlopend paadje, in. En dan zijn daar einde doodlopend paadje voorbij, en ook voorbij een krakkemikkig opgelapte ouwe wrakke houten hoogzit, vier reeën op en in kant van prikkeldraad omzoomde onlandwei. Een van deze reeën is niet op haar gemakje. Zij loopt te schelden en te mopperen. Ik kan niet ontdekken waarom zij zo moppert en scheldt. Gauw genoeg echter komt deze geit tot rust. Terwijl ik foto's en veertien videootjes - veertien videootjes want steeds weer weg te poetsen regendroppen op de lens - maak, trekt het reesprongetje van maar vier reeën op meter of tweehonderd tot driehonderd voor me langs, laveit het door boskant en door met prikkeldraad versierde ruige weitjes. Dit reesprongetje had ik op deze plek, zo dicht bij deze oude hoogzit dus, niet verwacht. Het is een sprongetjes dat gewoonlijk halve kilometer verderop toeft, op plaats waar andere hoogzit is opgericht, daar waar deze dag Stichting Het Noordbrabants Landschap met een grote rode graafmachine op rupsbanden stuk prachtig onland kapot aan het maken is. Het natuurbeleid van Stichting Het Noordbrabants Landschap, daar begrijp ik echt geen sikkepit van. Deze stichting haalt almaar bomen uit zijn bossen weg, waarbij het verzuimt om nieuwe boompjes te planten. En waar het, het lijkt wel per ongeluk, toch eens wat boompjes plantte, daar vergeet het om die boompjes te verzorgen, gaan die boompjes in hete zomers allemaal dood en worden die in alle zomers allemaal overwoekerd door meter hoog of hoger nog wilde grassen. Die hoge wilde grassen maait de stichting nooit bijtijds, zelfs niet in haar onlandweiden. In juli en augustus staat in de meeste onlandweiden van deze stichting het gras dan ook tot anderhalve meter hoog, zo hoog dat er geen enkele leeuwerik, pieper, kievit, grutto, wulp of tureluur eens een nestje jonkies kan hebben. Pas einde zomer wordt er gemaaid, waarbij dan alle gras met grote lompe machines wordt afgevoerd, tegelijk afgevoerd met libellen, vlinders, kikkers, muizen en andere diertjes in het gras.
Te vlug naar mijn zin is er de donkerte van de dooiavond, waarin ook nevel en regen. Voorbij het keffen van een vos, voorbij het roepen van een bosuil, voorbij een weggegooid vies wit lapje te midden van sneeuwrestantjes, en ook voorbij twee klaphekjes opgehangen tussen vijf hoog prikkeldraden - altijd heeft ook mijn fox Erpel een hekel aan klaphekjes en vijf hoog prikkeldraden - zit daar in berm van openbare verharde weg het bazinnetje te wachten in haar auto. Bolsterturf, maandag 13 februari 2012
2519
Niettegenstaande almaar door regen, toog ik tegen donker worden boskant toe. Fox Erpel mocht met me mee. En toen waren daar, voor mij al gauw niet meer zonder hulp van de veldkijker te zien, eerst drie, daarna vier reeën in regen en donkerte van deze sombere februariavond. Flink eind weg waren de reeën, helemaal aan overkant van zwarte boskantakker met in lange rijen dunne groene sprieten. Bolsterturf, dinsdag 14 februari 2012
2520
Sterksel, Zuidoost-Noord-Brabant. Voor slapen gaan voor werken gaan voettocht gemaakt. Met mijn vriend foxie Erpel. In kloten weer want telkens buien. Lange tijd door veldkijker naar 'berg' in kaalheid staan loeren. Ik dus. 'Nergens lokvogels, klemmen, vallen of vergif?' vroeg ik me daarbij af. Erpel snuffelde intussen naar muizen en misschien een verdwaald konijn. Haast overal nog volop ijs in sloten, plassen en vennen. Op alle ijs wel veel water. Paar sloten maar helemaal ijsvrij. Voorbij drie heel erg duidelijke (ree)wildwissels gegaan. Op grasland dutten en sliepen duizenden ganzen en paar maar zwanen. Drie (bijna) sneeuwwitte auto's reden langzaam over verharde, halfverharde en onverharde wegen, langzaam, erg langzaam. Telkens voorbij enorme stront- en zeiktanks her en der neergekwakt langs de binnenweggetjes en in het boerenland, gleden deze auto's. En toen was daar uur later in het bos een ik meen politieman in burger bezig met bomenkap. Niet met bijl maar met motorzaag. Kap of hak of zaag, altijd is na kappen, hakken of zagen de boom voorgoed wèg. Wat is dit toch voor idioterie? Al die stronttanks in het boerenland. En ook dat in Nederland 2012 haast geen Nederlander een boom wil laten groeien, het mooie leven gunt. Bolsterturf, woensdag 15 februari 2012
2521 Deze dag vind ik achteraf maar een kloten dag want ik hielp mijn Piwik websitestatistieken hartstikke in de knoop. Dit in de war raken van Piwik was wel mijn eigen schuld, want ik voerde de update van Piwik 1.6 naar Piwik 1.7 gisternacht al uit met fles port er bij, en zonder eerst een veiligheidskopie te maken van de statistieken. En ook verzuimde ik toen om de gegevens voor databases en zo eerst te kopiëren uit de oudere versie. Na vandaag uren en uren werken: Piwik 1.7 paar keer helemaal overnieuw installeren en daarbij zoeken naar de juiste instellingen en de wachtwoorden verlangd door mijn prima website provider Flexwebhosting, doet Piwik 1.7 het op mijn computersysteempje inmiddels subliem, heb ik voortaan nog betere en nog uitgebreidere Bolsterturf statistieken dan versie 1.6 me gratis al gaf. Net als Piwik 1.6 is Piwik 1.7 free source, is het helemaal gratis. En niks geen vervelende pop-ups en klootreclames in Piwik. Ik beveel het graag hier aan. Je kan Piwik downloaden via http://piwik.org. Na de installatie kan je onder meer kiezen voor Nederlandstalige statistiekgegevens. Piwik is echt een goed en prachtig programma. Het geeft uitgebreide en krachtige statistieken. Ik vind Piwik stukken beter en gebruiksvriendelijker dan bij voorbeeld Google Analytics. Bolsterturf, donderdag 16 februari 2012
2522
Ik meende langzaam rijdend en daarbij glurend in dun Lierops bos, dwars door dit dun bos heen loerend, op akker achter dit bos twee van vijf bruingrijze boomstammetjes te zien bewegen. Bewegende boomstammetjes op een kale akker?? Toen ik de auto in modderberm had gezet, beter kon kijken, bleken de vier stammetjes toch echt wel vier reeën te zijn, waarvan ik er door de almaar regen en door wat armoedig naaldhout in de weg van weg af maar twee, een moeder reegeit met haar smalree, scherp op foto kon krijgen. Bolsterturf, vrijdag 17 februari 2012
2522a
Ik was naar bos en veld gereden. Net voor het begon te regenen was ik weer terug bij de auto, had ik uur lang met veldkijker en telescoop twee mini reesprongetjes in Sterksels doodschietjagersland en Sterksels kantjesdoodschietjagersland bestudeerd. Bolsterturf, vrijdag 17 februari 2012
2523
Het motte heel de dag. Toch gingen Erpel en ik uit wandelen. Bolsterturf, zaterdag 18 februari 2012
2523a
Tot hun doodgeschoten zijn laveien elke dag onze reeën En toen stond ik daar weer bij hoogzit in Boswachterij DE PAN, En toen dacht ik voor de zoveelste keer: Bolsterturf, zaterdag 18 februari 2012
2524
Carnaval tweeduizendtwaalf en kloten weer. Dit kloten weer, wel heel erg zonde van de prachtige praalwagens in overal bonte herrieoptochten van het carnaval. Maar het domme volk host en danst en zuipt zich na verrekkend van de kou langs de straat staan gapen zo weer warm in stinkend benauwde verhitte ruimten. Onze Overheid zal na dinsdag zeker wel weer tevree zijn, als dan Jan met de Pet en Mien zonder Mandolien zich weer paar voor het feestelijk gevoel helemaal niet lange dagen, avonden en halve nachten mochten verkleden en uitleven. Die twee kunnen immers na het hossen en zuipen weer fijn een heel jaar lang in minder bont en maf kloffie voor luttel loon op kantoor, in de schoonmaak, in de beveiliging, bij de politie, in magazijn, in fabriek, in de zorg en weet opa veel waar allemaal nog meer hard gaan werken, om daarna nog meer door Mark Rutte en consorten en gemeentebesturen en verzekeringsmaatschappijen en de ziekenfonds en bankdirecteuren en zo lekker financieel te worden uitgekleed, tot zowat helemaal lopen en oude auto rijden in blote kont en niks geen centen meer op de bank en in de ouwe sok hebben toe. Maar tuurlijk vinden opa's kleinzoontjes - ook schooljuffrouwen en BSO-mevrouwen hebben hun recht op carnaval vieren - evenals hun vader Il Ing en moeder drs Psych - Cum Laude het carnaval vieren hartstikke tof. Ze, de ing en de psych en de kids, kleumden geloof ik met allemaal tegelijk wel bij drie optochten. En toen daarna pa en ma alleen, fijn alleen met zijn tweetjes dus, 's avonds laat hartstikke incognito naar verhitte kroegen togen, moest, nee mocht, nee wou, nee wilde beslist oma oppassen op de drie lieve deugnietjes, maakte opa toen oma maar niet weer terug chalet kwam om drie uur in de winternacht zich hartstikke ongerust, ging opa helemaal tegen zijn principes in toch opbellen en daarna in de donkerte van het bij motregen bijna vriezen te voet met foxie Erpel oma over donker vakantieparkpaadje tegemoet. Na zonder dromen uitslapen tot twee uur in de middag werd opa wakker, in het leek wel een wereld zonder Overheid, carnaval en arbeid, zò schoonstille wereld. Toen waren daar net als gisteren en eergisteren en ook de dagen daarvoor aan de andere kant van de dubbelglas ruiten weer veel meer dan dikke honderd zonet door oma met allerhande lekkernijen verwende blijde vogels en vogeltjes in wit en hagel, in heur tuinvolière zonder gaas en zonder dak en zonder deuren. Na samen vogelkijken en koffiedrinken en koeketen, ging oma bij volgens opa klootprogramma op tv zitten bellen met dochters en vriendinnen, struinde opa liever fijn met foxie Erpel dwars de buitendeur uit, de bossen in, de heide over. Mede namens Erpel wenste opa zonder borrel op reeën, duizenden spreeuwen, kraaien, buizerds, meeuwen, konijnen, een havik, spechten en vinken en meer vogels, en ook muizen en een Schotse koe met haar stierkalf alsmede de in hagelbui uit loden lucht ondergaande witte zon lieve lente toe. Ach deze opa, hij kan soms tegen zichzelf zò dom onnozel doen. Wanneer hij zichzelf wijs maakt dat de mens al voor mens en dier en plant een wereld zonder schieten en werken en slaan en kapot maken en mekaar opvreten maakte, de wereld zonder struggle for life. Opa Turf, carnavalszondag 19 februari 2012
2525
Stikdonker is de nacht, nergens maan en ook geen sterren. Bolsterturf, maandag 20 februari 2012
2526 Deze dag geen reewild, en ook geen haas of vos, tussen thuis en werkplek. Bolsterturf, dinsdag 21 februari 2012
2527
In deze lenteachtige februaridag waren er voor mij alleen (!?) Bolsterturf, woensdag 22 februari 2012
2528
Ik wandel met foxie Erpel over pad bij bos, wei en akker. Bolsterturf, donderdag 23 februari 2012
2529
In zacht weer, hoewel geen zonnig weer toch echt wel al lenteweer, wandelden vrouw en ik met ons hondje reeds bij het ochtendgloren door Sterksels Lange Bleek. In dit natuurgebiedje leefde een sterk en krachtig man zich onlangs weer eens uit op eiken- en beukenbomen. Paar keer zag ik deze man bezig in het bos. Zo te zien moeten de stuk gezaagde en kapot gehakte bomen als brandhout een kachel of open haard in. Het minder harde naaldhout mocht of moest, denken vrouw en ik, van Brabants Landschap blijven leven. Maar toen wilden wij twee ons niet gaan ergeren, voor ons en ons hondje de morgen niet laten bederven, keken wij heel gewoon van het kapotte hout weg, ging zij vertellen over kleinzoontjes lieve deugnietjes en waren er daarna omgeving Gat van Roels (Keelven) wat reeën en twee grote hazen, en weer daarna op pad van heideveldje een knoeperd van een rups. In beetje nog zachter weer maar wel zacht weer met stiefregentje er bij, was ik zonder vrouw en hondje omstreeks het avondschemeruur nogmaals in bos en hei. Door de fijne regen heen, kreeg ik een ook allene reebok op lavei bij de stront- en zeikverzamelplaats in het Sterksels Kantjesjagersland maar moeilijk op foto. Toch kreeg ik half uurtje later een viersprongetje reewild in somberte en donkerte van de stille alsof lenteavond ook nog mijn camera in 'geschoten' en net voor ik dit typte zelfs dit internet in 'geschoten'. Kijk! waar ik 'schiet', schiet ik nooit dood of ziek. Bolsterturf, vrijdag 24 februari 2012
2530
Vier reeën in namiddag en schemering, en ook foxie Erpel is er bij. Na vlug wat foto's van de reeën maken, duurde het tweeëntwintig minuten. Toen die minuten voorbij waren, had ik twintig videootjes 'geschoten'. Het zijn hier onbewerkte videootjes in hun juiste tijdsvolgorde en zonder meer door mij met Windows Movie Maker zo uit de camera vandaan aan elkaar geplakt. De reeën zijn zoals ze werkelijk waren. Het bos is zoals het werkelijk was, althans zoals de camera het vastlegde. De geluiden zijn ook zoals de camera ze registreerde. Je hoort zelfs de ruis van het digi fotoding alsmede het waaien van de winterwind. Foxie Erpel helpt me altijd dapper mee om reewild en ander wild in het bos te vinden. Ook vandaag kreeg hij als eerste de vier reeën in de smiezen, kreeg hij van bospad af verwaaiing van ze. En toen zag ik na klein kwartier ze ineens scharrelen door het hout. Pas poosje later zag Erpel ze ook. Wild op foto en video zetten is niet moeilijk, is makkelijk. Bij het foto of video maken van reeën, en ook van hazen, herten, vossen en wilde zwijnen, is het zaak om onder de wind te blijven, zodat de dieren je niet kunnen ruiken. En ook moet je zo stil mogelijk blijven, niet of nauwelijks bewegen en geen geluid maken. Blijf je stil onbeweeglijk, kan het je overkomen dat een ree of ander dier zowat tegen je aan loopt. Bolsterturf, zaterdag 25 februari 2012
2531
In de avond van deze zondag was ik te ongeduldig, wachtte ik in boskant niet lang genoeg op reewild. Toen ik het wachten moe in bijna donker al kwartier lang door bos en over zand- en asfaltpaden terug naar de auto was gelopen, door nachtkijker nog eens over alle zwart met wat groen maïsstoppelakkers loerde, zag ik twee reeën laveien ongeveer vijftig meter van de plek vandaan waar ik op ze had staan wachten. Ik verbeeldde me toen dat het grote bruine huifkarpaard van Huize Providentia hier wel op foto me uitlachte. Bolsterturf, zondag 26 februari 2012
2532
Maandag oma's oppasdag. En wanneer oma even druk is met wat anders dan oppassen op, ook opa's oppasdag. Deze maandag was toen oma even winkelen ging, voor opa het oppassen op de deugnietjes Thomas en Wouter goed te doen. Laat twee turven hoog Thomas ongestoord zijn favo videootjes kijken, hij kan ze heus echt wel allemaal zelf aanklikken met de muis, en laat moe gespeeld anderhalf hoog Turfje Wouter zoet en stil slapen, dan is oppassen op graag ondeugende Turfjes heel fijn. Bolsterturf, maandag 27 februari 2012
2533
Mijn vrouw heeft een vogeltuin. In deze tuin wonen veel vogels en veel muizen. En er komt nogal eens een pluimstaartratje, een eekhoorntje langs. Zowel de eekhoorntjes als de muizen knabbelen graag aan de stangetjes van een reebokgeweitje, aan datgene wat met het schedeltje over bleef van in bos bij wei en akker dood aangetroffen jonge reebok. Maar liever dan de kalk van de stangetjes eten de muizen en het eekhoorntje net als de vogeltjes met gulle hand gestrooide vogelvoederzaadjes alsmede allerhande nootjes uit netjes. Waar de rest van de reebok is gebleven? Die is, jaren terug al weer, netjes opgeruimd geworden door de familie Reintje de Vos. Bolsterturf, dinsdag 28 februari 2012
2534 En toen eindigde een februarimaand waarin het sneeuwde en ook vroor dat het kraakte met zachte motregen Bolsterturf, woensdag 29 februari 2012
index februari 2012
|
011205.jpg)
,
door Stichting Het Noordbrabants Landschap maar één volwassen reebok.
wildwissel_1-brabant1330u150212.jpg)
wildwissel_3-brabant1334u150212.jpg)
